மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.113.1
ऋषभस्य ततः शृङ्गं निपत्य द्विजपक्षिणौ ।
शाण्डिलीं ब्राह्मणीं तत्र ददृशो तपोन्विताम् ॥ ५.११३.१ ॥
பின்னர் ரிஷப மலையின் சிகரத்திலிருந்து இறங்கிய இரு பறவை-பிராமணர்கள் அங்கே தவத்தில் நிறைந்த பிராமணி சாண்டிலியைக் கண்டனர்.
5.113.2
अभिवाद्य सुपर्णस्तु गालवश्चाभिपूज्य ताम् ।
तया च स्वागतेनोक्तौ विष्टरे सन्निषीदतुः ॥ ५.११३.२ ॥
சுபர்ணன் வணங்கினான்; கால்வனும் அவளை மதித்தான். அவளுடைய வரவேற்பு வார்த்தைகளைக் கேட்டு இருவரும் ஆசனத்தில் அமர்ந்தனர்.
5.113.3
सिद्धमन्नं तया दत्तं बलिमन्त्रोपबृंहितम् ।
भुक्त्वा तृप्तावुभौ भूमौ सुप्तौ तावनुमोहितौ ॥ ५.११३.३ ॥
அவள் பலி-மந்திரத்தால் புனிதமாக்கப்பட்ட சமைத்த உணவைக் கொடுத்தாள். உண்டு திருப்தியடைந்த இருவரும் மயக்கத்தில் நிலத்தில் உறங்கினர்.
5.113.4
मुहूर्तात्प्रतिबुद्धस्तु सुपर्णो गमनेप्सया ।
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गी तापसीं ब्रह्मचारिणीम् ॥ ५.११३.४ ॥
ஒரு கணத்தில் சுபர்ணன் புறப்படும் விருப்பத்துடன் விழித்தான். எல்லா அங்கங்களிலும் அழகான அந்த பிரம்மசாரிணி தாபசியைக் கண்டு—
5.113.5
ग्रहीतुं हि मनश्चक्रे रूपात्साक्षादिव श्रियम् ।
अथ भ्रष्टतनूजाङ्गमात्मानं ददृशे खगः ॥ ५.११३.५ ॥
நேரடியாகவே ஸ்ரீ தேவி போன்ற அவளது அழகால் அவளை அடைய மனம் கொண்டான். பின்னர் அந்தப் பறவை தன் உடலும் அங்கங்களும் வீழ்ந்ததைக் கண்டான்.
5.113.6
मांसपिण्डोपमोऽभूत्स मुखपादान्वितः खगः ।
गालवस्तं तथा दृष्ट्वा विमनाः पर्यपृच्छत ॥ ५.११३.६ ॥
அந்தப் பறவை ஒரு சதைப்பிண்டம் போலானது; வாயும் கால்களும் மட்டுமே இருந்தன. அவனை அப்படிக் கண்ட கால்வன் கலங்கிய மனத்துடன் கேட்டான்.
5.113.7
किमिदं भवता प्राप्तमिहागमनजं फलम् ।
वासोऽयमिह कालं तु कियन्तं नौ भविष्यति ॥ ५.११३.७ ॥
நீ இங்கு வந்ததால் இதன் பலன் என்ன? நம் இருவரின் இங்கு தங்கல் எவ்வளவு காலம் நீடிக்கும்?
5.113.8
किं नु ते मनसा ध्यातमशुभं धर्मदूषणम् ।
न ह्ययं भवतः स्वल्पो व्यभिचारो भविष्यति ॥ ५.११३.८ ॥
உன் மனத்தில் தர்மத்தைக் கெடுக்கும் என்ன தீய நினைவை நீ எண்ணினாய்? உன் இந்தத் தவறு சிறியதாக இருக்காது.
5.113.9
सुपर्णोऽथाब्रवीद्विप्रं प्रध्यातं वै मया द्विज ।
इमां सिद्धामितो नेतुं तत्र यत्र प्रजापतिः ॥ ५.११३.९ ॥
பின்பு கருடன் அந்தணரிடம் கூறினான்: 'அந்தணனே, நான் உறுதியாக எண்ணினேன்: இந்தச் சித்தையை இங்கிருந்து பிரஜாபதி இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.'
5.113.10
यत्र देवो महादेवो यत्र विष्णुः सनातनः ।
यत्र धर्मश्च यज्ञश्च तत्रेयं निवसेदिति ॥ ५.११३.१० ॥
எங்கு தேவனாகிய மஹாதேவன் இருக்கிறாரோ, எங்கு சனாதனனான விஷ்ணு இருக்கிறாரோ, எங்கு தர்மமும் யஜ்ஞமும் உள்ளனவோ, அங்கேயே இவள் வசிக்கட்டும்.
5.113.11
सोऽहं भगवतीं याचे प्रणतः प्रियकाम्यया ।
मयैतन्नाम प्रध्यातं मनसा शोचसा किल ॥ ५.११३.११ ॥
நான் வணங்கி, அன்புக்குரியவரின் விருப்பத்தால் அந்தப் பகவதியிடம் இரந்து கேட்கிறேன். என்னால் இந்த நாமம் மனத்தாலும் துயரத்தாலும் ஆழமாக எண்ணப்பட்டது.
5.113.12
तदेवं बहुमानात्ते मयेहानीप्सितं कृतम् ।
सुकृतं दुष्कृतं वा त्वं माहात्म्यात्क्षन्तुमर्हसि ॥ ५.११३.१२ ॥
இவ்வாறு, மிகுந்த மரியாதையால் நான் இங்கு உனக்கு விருப்பமில்லாததைச் செய்தேன். நன்மையோ தீமையோ, உன் மகத்துவத்தால் அதை நீ மன்னிக்க வேண்டும்.
5.113.13
सा तौ तदाऽब्रवीत्तुष्टा पतगेन्द्रद्विजर्षभौ ।
न भेतव्यं सुपर्णोऽसि सुपर्ण त्यज संभ्रमम् ॥ ५.११३.१३ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த அவள் அந்த இருவரான பறவை அரசனிடமும் இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனிடமும் கூறினாள்: 'அஞ்சாதே, நீ சுபர்ணன்; சுபர்ணா, பதற்றத்தை விடு.'
5.113.14
निन्दितास्मि त्वया वत्स न च निन्दां क्षमाम्यहम् ।
लोकेभ्यः सपदि भ्रश्येद्यो मां निन्देत पापकृत् ॥ ५.११३.१४ ॥
குழந்தையே, நீ என்னை நிந்தித்தாய்; ஆனால் நான் அந்த நிந்தையை மன்னிக்கமாட்டேன். என்னை நிந்திக்கும் பாவி உடனே உலகங்களிலிருந்து வீழ்வான்.
5.113.15
हीनयाऽलक्षणैः सर्वैस्तथाऽनिन्दितया मया ।
आचारं प्रतिगृह्णन्त्या सिद्धिः प्राप्तेयमुत्तमा ॥ ५.११३.१५ ॥
எல்லா தீய அடையாளங்களும் இல்லாமல், அவ்வாறே நிந்தையற்றவளாக, நல்லொழுக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்ட நான் இந்த உயர்ந்த சித்தியை அடைந்தேன்.
5.113.16
आचारः फलते धर्ममाचारः फलते धनम् ।
आचाराच्छ्रियमाप्नोति आचारो हन्त्यलक्षणम् ॥ ५.११३.१६ ॥
நல்லொழுக்கம் தர்மத்தைப் பலனளிக்கிறது; நல்லொழுக்கம் செல்வத்தைப் பலனளிக்கிறது. நல்லொழுக்கத்தால் மனிதன் செல்வத்தைப் (ஸ்ரீ) பெறுகிறான்; நல்லொழுக்கம் தீய அடையாளத்தை அழிக்கிறது.
5.113.17
तदायुष्मन्खगपते यथेष्टं गम्यतामितः ।
न च ते गर्हणीयाऽहं गर्हितव्याः स्त्रियः क्वचित् ॥ ५.११३.१७ ॥
ஆகவே, நீண்ட ஆயுளுடைய பறவை அரசே, விருப்பம்போல் இங்கிருந்து போ. நீ என்னை நிந்திக்கக்கூடாது; பெண்களும் எப்போதும் நிந்திக்கப்படக்கூடாது.
5.113.18
यदि त्वमात्मनो ह्यर्थे मां चैवादातुमिच्छसि ।
तदेव नष्टदेहस्तु स्या वै त्वं पन्नगाशन ॥ ५.११३.१८ ॥
நீ உன் சொந்த நலனுக்காக என்னையும் எடுத்துச் செல்ல விரும்பினால், பாம்புண்ணியே, உன் உடலே அழிந்துபோகும்.
5.113.19
तस्यैव हि प्रसादेन देवदेवस्य चिन्तनात् ।
त्वं तु साङ्गस्तु सञ्जातः पुनरेव भविष्यसि ॥ ५.११३.१९ ॥
அவருடைய அருளாலும் தேவதேவனை நினைப்பதாலும் நீ மீண்டும் அங்கங்களுடன் பிறப்பாய்.
5.113.20
भवितासि यथापूर्वं बलवीर्यसमन्वितः ।
बभूवतुस्ततस्तस्य पक्षौ द्रविणवत्तरौ ॥ ५.११३.२० ॥
நீ முன்பு போலவே பலமும் வீர்யமும் கொண்டவனாவாய். பின்னர் அவனுடைய இரண்டு சிறகுகளும் மேலும் செல்வம் நிறைந்தவையாயின.
5.113.21
अनुज्ञातस्तु शाण्डिल्या यथागतमुपागमत् ।
नैव चासादयामास तथारूपांस्तुरङ्गमान् ॥ ५.११३.२१ ॥
சாண்டில்யையின் அனுமதி பெற்று அவர் வந்த வழியே திரும்பினார்; ஆனால் அத்தகைய தோற்றமுடைய குதிரைகளை அவர் பெறவில்லை.
5.113.22
विश्वामित्रोऽथ तं दृष्ट्वा गालवं चाध्वनि स्थितः ।
उवाच वदतां श्रेष्ठो वैनतेयस्य सन्निधौ ॥ ५.११३.२२ ॥
பின்னர் விஸ்வாமித்திரர் அவனையும் வழியில் நின்ற கālavனையும் கண்டு, பேசுபவர்களில் சிறந்தவர், வைனதேயனின் (கருடனின்) முன்னிலையில் கூறினார்.
5.113.23
यस्त्वया स्वयमेवार्थः प्रतिज्ञातो मम द्विज ।
तस्य कालोऽपवर्गस्य यथा वा मन्यते भवान् ॥ ५.११३.२३ ॥
இரு பிறப்பாளனே, நீ தானாகவே எனக்கு வாக்களித்த அந்த செயலை நிறைவேற்றும் காலம் உன் கருத்தின்படி எப்போது என்று சொல்.
5.113.24
प्रतीक्षिष्याम्यहं कालमेतावन्तं तथा परम् ।
यथासंसिध्यते विप्र स मार्गस्तु निशाम्यताम् ॥ ५.११३.२४ ॥
நான் இத்தனை காலம், அதற்கும் மேலும் கூட, காத்திருப்பேன்; அந்த செயல் நிறைவேறும் வழி எதுவென்று கேள்.
5.113.25
सुपर्णोऽथाब्रवीद्दीनं गालवं भृशदुःखितम् ।
प्रत्यक्षं खल्विदानीं मे विश्वामित्रो यदुक्तवान् ॥ ५.११३.२५ ॥
அப்போது சுபர்ணன் மிகவும் துயருற்ற, துன்பமடைந்த கால்வனிடம் கூறினான்: "இப்போது எனக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது, விஸ்வாமித்திரர் சொன்னது உண்மைதான்."
5.113.26
तदागच्छ द्विजश्रेष्ठ मन्त्रयिष्याव गालव ।
नादत्त्वा गुरवे शक्यं कृत्स्नमर्थं त्वयाऽऽसितुम् ॥ ५.११३.२६ ॥
"எனவே, இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே கால்வா, வா, நாம் ஆலோசிப்போம். குருவுக்குரிய முழுக் காணிக்கையைக் கொடுக்காமல் நீ இருப்பது இயலாது."