Mahābhārata · Adhyāya 5.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.121.1
अथ प्रचलितः स्थानादासनाच्च परिच्युतः ।
कम्पितेनेव मनसा धर्षितः शेकवाह्निना ॥ ५.१२१.१ ॥
Da, von seinem Platz gestoßen und von seinem Sitz gefallen, mit zitterndem Geist, von der Glut des Kummers getroffen.
5.121.2
म्लानस्रग्भ्रष्टविज्ञानः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः ।
विघूर्णन्स्रस्तसर्वाङ्गः प्रभ्रष्टाभरणाम्बरः ॥ ५.१२१.२ ॥
Mit welkem Kranz, des Bewusstseins beraubt, Krone und Armreifen gefallen, taumelnd, alle Glieder erschlafft, Schmuck und Gewänder abgefallen.
5.121.3
अदृश्यमानस्तान्पश्यन्नपश्यंश्च पुनः पुनः ।
शून्यः शून्येन मनसा प्रपतिष्यन्महीतलम् ॥ ५.१२१.३ ॥
Von ihnen nicht gesehen, sie sehend und doch nicht sehend, immer wieder, mit leerem Geist, im Begriff, auf die Erdoberfläche zu fallen.
5.121.4
किं मया मनसा ध्यातमशुभं धर्मदूषणम् ।
येनाहं चलितः स्थानादिति राजा व्यचिन्तयत् ॥ ५.१२१.४ ॥
»Welchen unheilvollen, dharma-verletzenden Gedanken habe ich im Geiste gehegt, dass ich von meinem Platz gestoßen wurde?« So dachte der König nach.
5.121.5
ते तु तत्रैव राजानः सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा ।
अपश्यन्त निरालम्बं तं ययातिं परिच्युतम् ॥ ५.१२१.५ ॥
Dort waren auch die Könige, die Siddhas und die Apsaras; sie sahen Yayāti gefallen und ohne Halt.
5.121.6
अथैत्य पुरुषः कश्चित्क्षीणपुण्यनिपातकः ।
ययातिमब्रवीद्राजन्द्रेवराजस्य शासनात् ॥ ५.१२१.६ ॥
Da kam ein Mann, dessen Verdienst erschöpft und der gefallen war, und auf Geheiß des Götterkönigs sprach er zu Yayāti: »O König!«
5.121.7
अतीव मदमत्तस्त्वं न कंचिन्नावमन्यसे ।
मानेन भ्रष्टः स्वर्गस्ते नार्हस्त्वं पार्थिवात्मज ॥ ५.१२१.७ ॥
Du bist von übermäßigem Stolz berauscht und achtest niemanden. Durch den Stolz ist dein Himmel dir entfallen; Königssohn, du verdienst ihn nicht.
5.121.8
न च प्रज्ञायसे गच्छ पतस्वेति तमब्रवीत् ।
पतेयं सत्स्विति वचस्त्रिरुत्त्का नहुषात्मजः ॥ ५.१२१.८ ॥
»Du wirst nicht erkannt; geh, fall!« So wurde ihm gesagt. Da sprach der Sohn Nahuṣas dreimal: »Ich werde unter den Guten fallen.«
5.121.9
पतिष्यंन्तयामास गतिं गतिमतां वरः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान् ॥ ५.१२१.९ ॥
Der Beste derer, die sich bewegen, im Begriff zu fallen, [...] zur selben Zeit in Naimiṣa [sah er] die Stiere unter den Königen.
5.121.10
चतुरोऽपश्यत नृपस्तेषां मध्ये पपात ह ।
प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनरोऽष्टकः ॥ ५.१२१.१० ॥
Der König sah vier von ihnen; er fiel unter ihnen: Pratardana, Vasumanas, Śibi, der Sohn Uśīnaras, und Aṣṭaka.
5.121.11
वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् ।
तेषामध्वरजं धूमं स्वर्गद्वारमुपस्थितम् ॥ ५.१२१.११ ॥
Mit dem Vājapeya-Opfer erfreuen sie den Herrn der Götter; der Rauch ihres Opfers hat das Himmelstor erreicht.
5.121.12
ययातिरुपजिघ्रन्वै निपपात महीं प्रति ।
भूमौ स्वर्गे च संबद्धां नदीं धूममयीमिव ।
गङ्गां गामिव गच्छन्तीमालम्ब्य जगतीपतिः ॥ ५.१२१.१२ ॥
Yayāti fiel, es einatmend, zur Erde hin. Sich an jenen Rauchstrom klammernd, mit Erde und Himmel verbunden, gleich dem zur Erde strömenden Ganges, fiel der Herr der Welt.
5.121.13
श्रीमत्स्ववभृथाग्र्येषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु ।
मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु सः ॥ ५.१२१.१३ ॥
Bei den vornehmsten Abschlussritualen seines eigenen Avabhṛtha fiel der glänzende König inmitten von vier Verwandten, gleich den Weltenhütern, nieder.
5.121.14
चतुर्षु हुतकल्पेषु राजसिंहमहाग्निषु ।
पपात मध्ये राजर्षिर्ययातिः पुण्यसङ्क्षये ॥ ५.१२१.१४ ॥
Zwischen vier Feuern, gleich vollzogenen Opfern, großen Feuern wie Löwen unter Königen, fiel der königliche Weise Yayāti inmitten von ihnen nieder, als sein Verdienst erschöpft war.
5.121.15
तमाहुः पार्थिवाः सर्वे दीप्यमानमिव श्रिया ।
को भवान्कस्य वा बन्धुर्देशस्य नगरस्य वा ॥ ५.१२१.१५ ॥
Alle Könige sprachen zu ihm, der wie von Pracht erstrahlte: Wer seid Ihr? Wessen Verwandter seid Ihr, oder welches Landes oder welcher Stadt?
5.121.16
यक्षो वाऽप्यथवा देवो गन्धर्वो राक्षसोऽपि वा ।
न हि मानुषरूपोसि कोवार्थः काङ्क्ष्यते त्वया ॥ ५.१२१.१६ ॥
Seid Ihr ein Yakṣa, ein Gott, ein Gandharva oder gar ein Rākṣasa? Ihr habt keine menschliche Gestalt. Welches Ziel begehrt Ihr?
5.121.17
ययातिरस्मि राजर्षिः क्षीणपुण्यश्च्युतो दिवः ।
पतेयं सत्स्विति ध्यायन्भवत्सु पतितस्ततः ॥ ५.१२१.१७ ॥
Ich bin Yayāti, der königliche Weise, vom Himmel gefallen, weil mein Verdienst erschöpft ist. In dem Gedanken: »Möge ich unter die Guten fallen«, fiel ich unter euch nieder.
5.121.18
सत्यमेतद्भवतु ते काङ्क्षितं पुरुषर्षभ ।
सर्वेषां नः क्रतुफलं धर्मश्च प्रतिगृह्यताम् ॥ ५.१२१.१८ ॥
Dies sei wahr, und Euer Wunsch möge erfüllt werden, o Stier unter den Menschen. Nehmt die Frucht der Opfer von uns allen an und unser Verdienst.
5.121.19
नाहं प्रतिग्रहधनो ब्राह्मणः क्षत्रियोऽह्यहम् ।
न च मे प्रवणा बुद्धिः परपुण्यविनाशने ॥ ५.१२१.१९ ॥
Ich bin kein Brahmane, der von empfangenen Gaben lebt; ich bin Kṣatriya. Und mein Sinn neigt nicht dazu, das Verdienst anderer zu zerstören.
5.121.20
एतस्मिन्नेव काले तु मृगचर्याक्रमागताम् ।
माधवीं प्रेक्ष्य राजानस्तेऽभिवाद्येदमब्रुवन् ॥ ५.१२१.२० ॥
Eben zu dieser Zeit sahen die Könige Mādhavī, die in der Art einer Waldwanderin kam; sie grüßten sie ehrerbietig und sprachen dies.
5.121.21
किमागमनकृत्यं ते किं कुर्मः शासनं तव ।
आज्ञाप्या हि वयं सर्वे तव पुत्रास्तपोधने ॥ ५.१२१.२१ ॥
Was ist der Zweck deines Kommens? Was ist dein Befehl, was sollen wir tun? Wir alle sind deine Söhne, die Befehle empfangen können, o Schatz der Askese.
5.121.22
तेषां तद्भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा ।
पितरं समुपागच्छद्ययातिं सा ववन्द च ॥ ५.१२१.२२ ॥
Als Mādhavī ihre Worte hörte, ging sie mit höchster Freude zu ihrem Vater Yayāti und verneigte sich vor ihm.
5.121.23
स्पृष्ट्वा मूर्धनि तान्पुत्रांस्तापसी वाक्यमब्रवीत् ।
दौहित्रास्तव राजेन्द्र मम पुत्रा न ते पराः ॥ ५.१२१.२३ ॥
Die Asketin legte ihre Hand auf die Häupter jener Söhne und sprach diese Worte: O Herr der Könige, dies sind deine Enkel, meine Söhne; sie sind dir nicht fremd.
5.121.24
इमे त्वां तारयिष्यन्ति दिष्टमेतत्पुरातनम् ।
अहं ते दुहिता राजन्माधवी मृगचारिणी ॥ ५.१२१.२४ ॥
Diese werden dich erlösen; dies ist das uralte Geschick. O König, ich bin deine Tochter Mādhavī, die wie ein Reh umherstreift.
5.121.25
मयाऽप्युपचितो धर्मस्ततोऽर्धं प्रतिगृह्यताम् ।
यस्माद्राजन्नराः सर्वे अपत्यफलभागिनः ॥ ५.१२१.२५ ॥
Auch ich habe Verdienst angehäuft; nimm die Hälfte davon an, denn, o König, alle Menschen haben Anteil an der Frucht ihrer Nachkommen.
5.121.26
तस्मादिच्छन्ति दौहित्रान्यथा त्वं वसुधाधिप ।
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे शिरसा जननीं तदा ॥ ५.१२१.२६ ॥
Darum wünschen sie sich Töchtersöhne, wie du, o Herr der Erde. Dann neigten alle jene Könige das Haupt und verneigten sich vor ihrer Mutter.
5.121.27
अभिवाद्य नमस्कृत्य मातामहमथाब्रुवन् ।
उच्चैरनुपमैः स्निग्धैः स्वरैरापूर्य मेदिनीम् ।
मातामहं नृपतयस्तारयन्तो दिवश्च्युतम् । ॥ ५.१२१.२७ ॥
Nachdem sie ehrerbietig gegrüßt und sich verneigt hatten, sprachen sie zu ihrem Großvater mütterlicherseits und erfüllten die Erde mit unvergleichlichen, sanften Stimmen, während die Könige den vom Himmel gefallenen Großvater retteten.
5.121.28
राजधर्मगुणोपेताः सत्यधर्मगुणान्विताः ।
दौहित्रास्ते वयं राजन्दिवमारोह पार्थिव ॥ ५.१२१.२८ ॥
Ausgestattet mit den Tugenden königlicher Pflicht und besitzend die Tugenden von Wahrheit und Dharma, sind wir deine Töchtersöhne. Steige zum Himmel empor, o König, o Herrscher der Erde.
5.121.29
अथाकस्मादुपगतो गालवोऽप्याह पार्थिवम् ।
तपसो मेऽष्टभागेन स्वर्गमारोहतां भवान् ॥ ५.१२१.२९ ॥
Da trat plötzlich auch Gālava vor den König und sprach: »Mit einem Achtel meiner Askese mögest du zum Himmel aufsteigen.«