മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.121.1
अथ प्रचलितः स्थानादासनाच्च परिच्युतः ।
कम्पितेनेव मनसा धर्षितः शेकवाह्निना ॥ ५.१२१.१ ॥
അപ്പോൾ അവൻ സ്ഥാനത്തുനിന്നും ആസനത്തുനിന്നും ഇളകി വീണു; വിറയ്ക്കുന്ന മനസ്സോടെ, ശോകാഗ്നിയാൽ പീഡിതനായി.
5.121.2
म्लानस्रग्भ्रष्टविज्ञानः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः ।
विघूर्णन्स्रस्तसर्वाङ्गः प्रभ्रष्टाभरणाम्बरः ॥ ५.१२१.२ ॥
വാടിയ മാലയുള്ളവൻ, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ, കിരീടവും തോൾവളയും വീണുപോയവൻ, ചുറ്റിത്തിരിയുന്നവൻ, അവയവങ്ങൾ തളർന്നവൻ, ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രവും നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ.
5.121.3
अदृश्यमानस्तान्पश्यन्नपश्यंश्च पुनः पुनः ।
शून्यः शून्येन मनसा प्रपतिष्यन्महीतलम् ॥ ५.१२१.३ ॥
അവരെ കാണാത്തവനായി, കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുകയും കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനായി, ശൂന്യമനസ്സോടെ, ഭൂതലത്തിലേക്ക് വീഴാൻ പോകുന്നവനായി.
5.121.4
किं मया मनसा ध्यातमशुभं धर्मदूषणम् ।
येनाहं चलितः स्थानादिति राजा व्यचिन्तयत् ॥ ५.१२१.४ ॥
"ഞാൻ മനസ്സിൽ എന്ത് അശുഭവും ധർമ്മദൂഷണവുമായ ചിന്ത ചിന്തിച്ചു, അതിനാൽ ഞാൻ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് വീണു?" എന്ന് രാജാവ് ചിന്തിച്ചു.
5.121.5
ते तु तत्रैव राजानः सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा ।
अपश्यन्त निरालम्बं तं ययातिं परिच्युतम् ॥ ५.१२१.५ ॥
അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രാജാക്കന്മാരും സിദ്ധന്മാരും അപ്സരസ്സുകളും അതേ സ്ഥലത്തുണ്ടായിരുന്നു; ആധാരമില്ലാതെ വീണുപോയ ആ യയാതിയെ അവർ കണ്ടു.
5.121.6
अथैत्य पुरुषः कश्चित्क्षीणपुण्यनिपातकः ।
ययातिमब्रवीद्राजन्द्रेवराजस्य शासनात् ॥ ५.१२१.६ ॥
അപ്പോൾ പുണ്യം ക്ഷയിച്ച് വീണ ഒരു പുരുഷൻ വന്ന്, ദേവരാജന്റെ കല്പനയാൽ യയാതിയോട്, "ഹേ രാജാവേ!" എന്ന് പറഞ്ഞു.
5.121.7
अतीव मदमत्तस्त्वं न कंचिन्नावमन्यसे ।
मानेन भ्रष्टः स्वर्गस्ते नार्हस्त्वं पार्थिवात्मज ॥ ५.१२१.७ ॥
നീ അത്യന്തം അഹങ്കാരത്താൽ മത്തനായിരിക്കുന്നു; ആരെയും നീ അവഹേളിക്കാതിരിക്കുന്നില്ല. അഭിമാനത്താൽ നിന്റെ സ്വർഗം നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു; രാജപുത്രാ, നീ അതിന് അർഹനല്ല.
5.121.8
न च प्रज्ञायसे गच्छ पतस्वेति तमब्रवीत् ।
पतेयं सत्स्विति वचस्त्रिरुत्त्का नहुषात्मजः ॥ ५.१२१.८ ॥
"നീ അറിയപ്പെടുന്നില്ല; പോകൂ, വീഴൂ" എന്ന് അവനോട് പറയപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ നഹുഷപുത്രൻ "ഞാൻ സത്പുരുഷന്മാർക്കിടയിൽ വീഴും" എന്ന വാക്ക് മൂന്നു തവണ പറഞ്ഞു.
5.121.9
पतिष्यंन्तयामास गतिं गतिमतां वरः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान् ॥ ५.१२१.९ ॥
ഗമിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ വീഴുമ്പോൾ തന്റെ ഗതി... അതേ സമയത്ത് നൈമിഷത്തിൽ രാജശ്രേഷ്ഠന്മാരെ...
5.121.10
चतुरोऽपश्यत नृपस्तेषां मध्ये पपात ह ।
प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनरोऽष्टकः ॥ ५.१२१.१० ॥
രാജാവ് അവരിൽ നാലുപേരെ കണ്ടു; അവരുടെ നടുവിൽ അവൻ വീണു — പ്രതർദനൻ, വസുമനസ്സ്, ഔശീനരനായ ശിബി, അഷ്ടകൻ.
5.121.11
वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् ।
तेषामध्वरजं धूमं स्वर्गद्वारमुपस्थितम् ॥ ५.१२१.११ ॥
വാജപേയ യജ്ഞത്താൽ അവർ സുരേശ്വരനെ (ഇന്ദ്രനെ) തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു; അവരുടെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നുയർന്ന പുക സ്വർഗദ്വാരത്തോളം എത്തിയിരിക്കുന്നു.
5.121.12
ययातिरुपजिघ्रन्वै निपपात महीं प्रति ।
भूमौ स्वर्गे च संबद्धां नदीं धूममयीमिव ।
गङ्गां गामिव गच्छन्तीमालम्ब्य जगतीपतिः ॥ ५.१२१.१२ ॥
യയാതി അത് മണത്തുകൊണ്ടുതന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു. ഭൂമിയെയും സ്വർഗത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പുകയാൽ നിർമിതമായ നദിപോലെ, ഭൂമിയിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഗംഗപോലെയുള്ളതിനെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ജഗത്പതി വീണു.
5.121.13
श्रीमत्स्ववभृथाग्र्येषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु ।
मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु सः ॥ ५.१२१.१३ ॥
തന്റെ അവഭൃഥ യജ്ഞങ്ങളിലെ പ്രധാനമായവയിൽ, ലോകപാലകർക്കു തുല്യരായ നാല് സമബന്ധുക്കളുടെ നടുവിൽ ആ രാജാവ് വീണു.
5.121.14
चतुर्षु हुतकल्पेषु राजसिंहमहाग्निषु ।
पपात मध्ये राजर्षिर्ययातिः पुण्यसङ्क्षये ॥ ५.१२१.१४ ॥
നാല് ഹുതകൽപ്പങ്ങൾ പോലെയുള്ള, രാജസിംഹങ്ങളായ മഹാഗ്നികളുടെ നടുവിൽ, പുണ്യം ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ രാജർഷി യയാതി വീണു.
5.121.15
तमाहुः पार्थिवाः सर्वे दीप्यमानमिव श्रिया ।
को भवान्कस्य वा बन्धुर्देशस्य नगरस्य वा ॥ ५.१२१.१५ ॥
എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും ശോഭയാൽ തിളങ്ങുന്ന അവനോട് 'നിങ്ങൾ ആര്? ആരുടെ ബന്ധു? ഏത് ദേശത്തിന്റെയോ നഗരത്തിന്റെയോ?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
5.121.16
यक्षो वाऽप्यथवा देवो गन्धर्वो राक्षसोऽपि वा ।
न हि मानुषरूपोसि कोवार्थः काङ्क्ष्यते त्वया ॥ ५.१२१.१६ ॥
യക്ഷനോ, ദേവനോ, ഗന്ധർവനോ, രാക്ഷസനോ? നിങ്ങൾ മനുഷ്യരൂപത്തിലല്ല. നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ലക്ഷ്യമാണ് വേണ്ടത്?
5.121.17
ययातिरस्मि राजर्षिः क्षीणपुण्यश्च्युतो दिवः ।
पतेयं सत्स्विति ध्यायन्भवत्सु पतितस्ततः ॥ ५.१२१.१७ ॥
ഞാൻ യയാതി, രാജർഷി, പുണ്യം ക്ഷയിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വീണവനാണ്. 'സജ്ജനങ്ങളുടെ നടുവിൽ വീഴട്ടെ' എന്ന് ചിന്തിച്ച് നിങ്ങളുടെ മധ്യത്തിൽ വീണു.
5.121.18
सत्यमेतद्भवतु ते काङ्क्षितं पुरुषर्षभ ।
सर्वेषां नः क्रतुफलं धर्मश्च प्रतिगृह्यताम् ॥ ५.१२१.१८ ॥
ഇത് സത്യമാകട്ടെ, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ, പുരുഷർഷഭാ! ഞങ്ങളെല്ലാവരുടെയും യജ്ഞഫലവും ധർമവും സ്വീകരിച്ചാലും.
5.121.19
नाहं प्रतिग्रहधनो ब्राह्मणः क्षत्रियोऽह्यहम् ।
न च मे प्रवणा बुद्धिः परपुण्यविनाशने ॥ ५.१२१.१९ ॥
ഞാൻ ദാനം സ്വീകരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനല്ല; ഞാൻ ക്ഷത്രിയനാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ പുണ്യം നശിപ്പിക്കുന്നതിലേക്ക് എന്റെ ബുദ്ധി ചായുന്നില്ല.
5.121.20
एतस्मिन्नेव काले तु मृगचर्याक्रमागताम् ।
माधवीं प्रेक्ष्य राजानस्तेऽभिवाद्येदमब्रुवन् ॥ ५.१२१.२० ॥
അതേ സമയം മൃഗചര്യാക്രമത്തിൽ വരുന്ന മാധവിയെ കണ്ട് ആ രാജാക്കന്മാർ അവളെ വണങ്ങി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
5.121.21
किमागमनकृत्यं ते किं कुर्मः शासनं तव ।
आज्ञाप्या हि वयं सर्वे तव पुत्रास्तपोधने ॥ ५.१२१.२१ ॥
നീ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? നിന്റെ കല്പന എന്താണ്, ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം? ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്റെ പുത്രന്മാരാണ്; കല്പിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്, ഓ തപോധനേ.
5.121.22
तेषां तद्भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा ।
पितरं समुपागच्छद्ययातिं सा ववन्द च ॥ ५.१२१.२२ ॥
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവി അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പിതാവായ യയാതിയുടെ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തെ വണങ്ങി.
5.121.23
स्पृष्ट्वा मूर्धनि तान्पुत्रांस्तापसी वाक्यमब्रवीत् ।
दौहित्रास्तव राजेन्द्र मम पुत्रा न ते पराः ॥ ५.१२१.२३ ॥
ആ പുത്രന്മാരുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് ആ തപസ്വിനി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു — ഓ രാജേന്ദ്രാ, ഇവർ നിന്റെ ദൗഹിത്രന്മാരാണ്, എന്റെ പുത്രന്മാരാണ്; ഇവർ നിനക്ക് അന്യരല്ല.
5.121.24
इमे त्वां तारयिष्यन्ति दिष्टमेतत्पुरातनम् ।
अहं ते दुहिता राजन्माधवी मृगचारिणी ॥ ५.१२१.२४ ॥
ഇവർ നിന്നെ കരകയറ്റും; ഇത് പുരാതനമായ വിധിയാണ്. ഓ രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ മകൾ മാധവിയാണ്, മൃഗത്തെപ്പോലെ അലയുന്നവൾ.
5.121.25
मयाऽप्युपचितो धर्मस्ततोऽर्धं प्रतिगृह्यताम् ।
यस्माद्राजन्नराः सर्वे अपत्यफलभागिनः ॥ ५.१२१.२५ ॥
ഞാൻ ശേഖരിച്ച ധർമ്മവുമുണ്ട്; അതിന്റെ പകുതി സ്വീകരിക്കൂ. ഹേ രാജൻ, എല്ലാ മനുഷ്യരും സന്താനഫലത്തിൽ പങ്കാളികളാണ്.
5.121.26
तस्मादिच्छन्ति दौहित्रान्यथा त्वं वसुधाधिप ।
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे शिरसा जननीं तदा ॥ ५.१२१.२६ ॥
അതിനാൽ, ഹേ ഭൂപതേ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ അവർ പുത്രീപുത്രന്മാരെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ആ രാജാക്കന്മാരെല്ലാം തലകുനിച്ച് മാതാവിനെ വന്ദിച്ചു.
5.121.27
अभिवाद्य नमस्कृत्य मातामहमथाब्रुवन् ।
उच्चैरनुपमैः स्निग्धैः स्वरैरापूर्य मेदिनीम् ।
मातामहं नृपतयस्तारयन्तो दिवश्च्युतम् । ॥ ५.१२१.२७ ॥
വന്ദിച്ചും നമസ്കരിച്ചും അവർ മാതാമഹനോട് പറഞ്ഞു. അതുല്യവും മധുരവുമായ ശബ്ദങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ നിറച്ച്, സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് വീണ മാതാമഹനെ കരകയറ്റിക്കൊണ്ട് രാജാക്കന്മാർ പറഞ്ഞു.
5.121.28
राजधर्मगुणोपेताः सत्यधर्मगुणान्विताः ।
दौहित्रास्ते वयं राजन्दिवमारोह पार्थिव ॥ ५.१२१.२८ ॥
രാജധർമ്മഗുണങ്ങളോടും സത്യധർമ്മഗുണങ്ങളോടും കൂടിയ ഞങ്ങൾ നിന്റെ പുത്രീപുത്രന്മാരാണ്. ഹേ രാജൻ, ഹേ പാർഥിവ, സ്വർഗത്തിൽ കയറുക.
5.121.29
अथाकस्मादुपगतो गालवोऽप्याह पार्थिवम् ।
तपसो मेऽष्टभागेन स्वर्गमारोहतां भवान् ॥ ५.१२१.२९ ॥
അപ്പോൾ അകസ്മാത്തായി ഗാലവനും വന്ന് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: "എന്റെ തപസ്സിന്റെ എട്ടിലൊരു ഭാഗംകൊണ്ട് നീ സ്വർഗത്തിൽ കയറുക."