மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.121.1
अथ प्रचलितः स्थानादासनाच्च परिच्युतः ।
कम्पितेनेव मनसा धर्षितः शेकवाह्निना ॥ ५.१२१.१ ॥
அப்போது அவன் தன் இடத்திலிருந்தும் ஆசனத்திலிருந்தும் அசைந்து கீழே விழுந்தான்; நடுங்கும் மனத்துடன், துயரத் தீயால் வருத்தப்பட்டு.
5.121.2
म्लानस्रग्भ्रष्टविज्ञानः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः ।
विघूर्णन्स्रस्तसर्वाङ्गः प्रभ्रष्टाभरणाम्बरः ॥ ५.१२१.२ ॥
வாடிய மாலையுடையவன், உணர்வு இழந்தவன், மகுடமும் தோள்வளையும் விழுந்தவன், சுழன்று, உடல் தளர்ந்தவன், அணிகலன்களும் ஆடையும் நழுவியவன்.
5.121.3
अदृश्यमानस्तान्पश्यन्नपश्यंश्च पुनः पुनः ।
शून्यः शून्येन मनसा प्रपतिष्यन्महीतलम् ॥ ५.१२१.३ ॥
அவர்களைக் காணாதவனாய், காண்பவனாய், மீண்டும் மீண்டும் காண்பதும் காணாததுமாய், வெற்று மனத்துடன், பூமித்தளத்தில் விழப்போகிறவனாய்.
5.121.4
किं मया मनसा ध्यातमशुभं धर्मदूषणम् ।
येनाहं चलितः स्थानादिति राजा व्यचिन्तयत् ॥ ५.१२१.४ ॥
"நான் மனத்தில் எந்த அசுபமான, தர்மத்தை மாசுபடுத்தும் சிந்தனையை நினைத்தேன், அதனால் என் இடத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டேன்?" என்று அரசன் சிந்தித்தான்.
5.121.5
ते तु तत्रैव राजानः सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा ।
अपश्यन्त निरालम्बं तं ययातिं परिच्युतम् ॥ ५.१२१.५ ॥
அங்கிருந்த அரசர்களும், சித்தர்களும், அப்சரஸுகளும் அதே இடத்தில் இருந்தனர்; ஆதரவற்றவனாக, விழுந்துவிட்ட அந்த யயாதியைக் கண்டனர்.
5.121.6
अथैत्य पुरुषः कश्चित्क्षीणपुण्यनिपातकः ।
ययातिमब्रवीद्राजन्द्रेवराजस्य शासनात् ॥ ५.१२१.६ ॥
அப்போது, புண்ணியம் குறைந்து வீழ்ந்த ஒரு மனிதன் வந்து, தேவர்களின் அரசனின் கட்டளையால் யயாதியிடம், "ஓ அரசனே!" என்று கூறினான்.
5.121.7
अतीव मदमत्तस्त्वं न कंचिन्नावमन्यसे ।
मानेन भ्रष्टः स्वर्गस्ते नार्हस्त्वं पार्थिवात्मज ॥ ५.१२१.७ ॥
நீ மிகுந்த செருக்கால் மயங்கியிருக்கிறாய்; யாரையும் நீ அவமதிக்காமல் இருப்பதில்லை. அகந்தையால் உன் சொர்க்கம் உனக்கு இழக்கப்பட்டது; அரசகுமாரனே, நீ அதற்குத் தகுதியில்லாதவன்.
5.121.8
न च प्रज्ञायसे गच्छ पतस्वेति तमब्रवीत् ।
पतेयं सत्स्विति वचस्त्रिरुत्त्का नहुषात्मजः ॥ ५.१२१.८ ॥
"நீ அறியப்படுவதில்லை; போ, விழு" என்று அவரிடம் கூறப்பட்டது. அப்போது நகுஷனின் மகன், "நான் சான்றோரிடையே விழுவேன்" என்ற சொல்லை மூன்று முறை கூறினான்.
5.121.9
पतिष्यंन्तयामास गतिं गतिमतां वरः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान् ॥ ५.१२१.९ ॥
நகர்வோரில் சிறந்தவன் வீழும் நிலையில் தன் நிலையை... அதே சமயத்தில் நைமிஷத்தில் அரசர்களில் சிறந்தோரை...
5.121.10
चतुरोऽपश्यत नृपस्तेषां मध्ये पपात ह ।
प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनरोऽष्टकः ॥ ५.१२१.१० ॥
அரசன் அவர்களில் நால்வரைக் கண்டான்; அவர்களின் நடுவே அவன் விழுந்தான் — பிரதர்தனன், வசுமனஸ், ஔசீநரன் சிபி, அஷ்டகன்.
5.121.11
वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् ।
तेषामध्वरजं धूमं स्वर्गद्वारमुपस्थितम् ॥ ५.१२१.११ ॥
வாஜபேய யாகத்தால் அவர்கள் தேவேந்திரனை மகிழ்விக்கின்றனர்; அவர்களின் யாகத்திலிருந்து எழுந்த புகை சொர்க்கவாசலில் நின்றிருக்கிறது.
5.121.12
ययातिरुपजिघ्रन्वै निपपात महीं प्रति ।
भूमौ स्वर्गे च संबद्धां नदीं धूममयीमिव ।
गङ्गां गामिव गच्छन्तीमालम्ब्य जगतीपतिः ॥ ५.१२१.१२ ॥
யயாதி அதை நுகர்ந்தபடியே பூமியை நோக்கி விழுந்தான். பூமியையும் சொர்க்கத்தையும் இணைக்கும், புகையால் ஆன நதி போல் பூமியை நோக்கி வரும் கங்கை போன்றதைப் பற்றிக்கொண்டு, உலகின் தலைவன் விழுந்தான்.
5.121.13
श्रीमत्स्ववभृथाग्र्येषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु ।
मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु सः ॥ ५.१२१.१३ ॥
தன் அவப்ருத நீராட்டத்தின் முதன்மையான யாகங்களில், நான்கு சமமான பந்துக்களின் நடுவே, உலகக் காவலர்களைப் போன்ற அவர்களுக்கு மத்தியில் அந்த அரசன் விழுந்தான்.
5.121.14
चतुर्षु हुतकल्पेषु राजसिंहमहाग्निषु ।
पपात मध्ये राजर्षिर्ययातिः पुण्यसङ्क्षये ॥ ५.१२१.१४ ॥
நான்கு ஹுத கல்பங்களைப் போன்ற, அரசசிம்மங்களான மகா அக்கினிகளின் நடுவே, புண்ணியம் குறைந்தபோது ராஜரிஷி யயாதி விழுந்தான்.
5.121.15
तमाहुः पार्थिवाः सर्वे दीप्यमानमिव श्रिया ।
को भवान्कस्य वा बन्धुर्देशस्य नगरस्य वा ॥ ५.१२१.१५ ॥
அனைத்து அரசர்களும் அந்த ஒளி வீசுபவனைப் போல் பொலிந்தவனிடம், நீர் யார்? யாருடைய பந்து? எந்த நாடு அல்லது நகரத்தவர்? என்று கேட்டனர்.
5.121.16
यक्षो वाऽप्यथवा देवो गन्धर्वो राक्षसोऽपि वा ।
न हि मानुषरूपोसि कोवार्थः काङ्क्ष्यते त्वया ॥ ५.१२१.१६ ॥
யக்ஷனோ, தேவனோ, கந்தர்வனோ, ராக்ஷசனோ? நீர் மனித உருவில் இல்லை. உமக்கு என்ன நோக்கம் வேண்டும்?
5.121.17
ययातिरस्मि राजर्षिः क्षीणपुण्यश्च्युतो दिवः ।
पतेयं सत्स्विति ध्यायन्भवत्सु पतितस्ततः ॥ ५.१२१.१७ ॥
நான் யயாதி, ராஜரிஷி, புண்ணியம் குறைந்ததால் சுவர்க்கத்திலிருந்து விழுந்தவன். 'நல்லோர் நடுவே விழுவேன்' என்று நினைத்து உங்களிடையே வீழ்ந்தேன்.
5.121.18
सत्यमेतद्भवतु ते काङ्क्षितं पुरुषर्षभ ।
सर्वेषां नः क्रतुफलं धर्मश्च प्रतिगृह्यताम् ॥ ५.१२१.१८ ॥
இது உண்மையாகட்டும், உம் விருப்பம் நிறைவேறட்டும், புருஷர்களில் காளையே! எங்கள் அனைவரின் யாக பலனையும் தர்மத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்.
5.121.19
नाहं प्रतिग्रहधनो ब्राह्मणः क्षत्रियोऽह्यहम् ।
न च मे प्रवणा बुद्धिः परपुण्यविनाशने ॥ ५.१२१.१९ ॥
நான் தானம் பெற்று வாழும் பிராமணன் அல்ல; நான் க்ஷத்திரியன். பிறருடைய புண்ணியத்தை அழிப்பதில் என் புத்தி சாயவில்லை.
5.121.20
एतस्मिन्नेव काले तु मृगचर्याक्रमागताम् ।
माधवीं प्रेक्ष्य राजानस्तेऽभिवाद्येदमब्रुवन् ॥ ५.१२१.२० ॥
அதே வேளையில் மான் போல் அலைந்து வந்த மாதவியைக் கண்ட அரசர்கள் அவளை வணங்கி இவ்வாறு கூறினர்.
5.121.21
किमागमनकृत्यं ते किं कुर्मः शासनं तव ।
आज्ञाप्या हि वयं सर्वे तव पुत्रास्तपोधने ॥ ५.१२१.२१ ॥
நீ வந்த நோக்கம் என்ன? உன் கட்டளை என்ன, நாங்கள் என்ன செய்வோம்? நாங்கள் அனைவரும் உன் புதல்வர்கள்; கட்டளையிடப்பட வேண்டியவர்கள், ஓ தவச் செல்வியே.
5.121.22
तेषां तद्भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा ।
पितरं समुपागच्छद्ययातिं सा ववन्द च ॥ ५.१२१.२२ ॥
அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டு மாதவி பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் தந்தை யயாதியை அணுகி அவரை வணங்கினாள்.
5.121.23
स्पृष्ट्वा मूर्धनि तान्पुत्रांस्तापसी वाक्यमब्रवीत् ।
दौहित्रास्तव राजेन्द्र मम पुत्रा न ते पराः ॥ ५.१२१.२३ ॥
அந்தப் புதல்வர்களின் தலைமேல் கைவைத்து அந்தத் தவசினி இவ்வாறு கூறினாள் — ஓ அரசர்களின் அரசே, இவர்கள் உன் பேரப்பிள்ளைகள், என் புதல்வர்கள்; இவர்கள் உனக்கு அந்நியர் அல்ல.
5.121.24
इमे त्वां तारयिष्यन्ति दिष्टमेतत्पुरातनम् ।
अहं ते दुहिता राजन्माधवी मृगचारिणी ॥ ५.१२१.२४ ॥
இவர்கள் உன்னைக் கரையேற்றுவார்கள்; இது பழைய விதி. ஓ அரசே, நான் உன் மகள் மாதவி, மான் போல் அலைபவள்.
5.121.25
मयाऽप्युपचितो धर्मस्ततोऽर्धं प्रतिगृह्यताम् ।
यस्माद्राजन्नराः सर्वे अपत्यफलभागिनः ॥ ५.१२१.२५ ॥
நான் சேர்த்த புண்ணியமும் உள்ளது; அதில் பாதியை ஏற்றுக்கொள். ஓ அரசே, எல்லா மனிதர்களும் மக்கட்பேற்றின் பலனில் பங்குபெறுபவர்கள்.
5.121.26
तस्मादिच्छन्ति दौहित्रान्यथा त्वं वसुधाधिप ।
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे शिरसा जननीं तदा ॥ ५.१२१.२६ ॥
ஆகையால், ஓ பூமியின் தலைவனே, நீ விரும்புவது போல் அவர்கள் மகள் வழிப் பேரர்களை விரும்புகிறார்கள். பின்னர் அந்த அரசர்கள் அனைவரும் தலை வணங்கி அன்னையை வணங்கினர்.
5.121.27
अभिवाद्य नमस्कृत्य मातामहमथाब्रुवन् ।
उच्चैरनुपमैः स्निग्धैः स्वरैरापूर्य मेदिनीम् ।
मातामहं नृपतयस्तारयन्तो दिवश्च्युतम् । ॥ ५.१२१.२७ ॥
வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி அவர்கள் தாய்வழித் தாத்தாவிடம் கூறினர். ஒப்பற்ற, இனிய குரல்களால் பூமியை நிரப்பி, சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த தாத்தாவை மீட்கும் அரசர்கள் சொன்னார்கள்.
5.121.28
राजधर्मगुणोपेताः सत्यधर्मगुणान्विताः ।
दौहित्रास्ते वयं राजन्दिवमारोह पार्थिव ॥ ५.१२१.२८ ॥
அரசதர்மத்தின் குணங்களைக் கொண்டவர்களும், சத்திய தர்மத்தின் குணங்களைக் கொண்டவர்களுமான நாங்கள் உங்கள் பேரர்கள். ஓ அரசே, ஓ பூமிபாலா, சொர்க்கத்தில் ஏறுங்கள்.
5.121.29
अथाकस्मादुपगतो गालवोऽप्याह पार्थिवम् ।
तपसो मेऽष्टभागेन स्वर्गमारोहतां भवान् ॥ ५.१२१.२९ ॥
அப்போது திடீரென கால்வரும் வந்து அரசனிடம் கூறினார்: "என் தவத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கால் நீங்கள் சொர்க்கத்தில் ஏறுக."