Mahābhārata · Adhyāya 5.121
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.121.1
अथ प्रचलितः स्थानादासनाच्च परिच्युतः ।
कम्पितेनेव मनसा धर्षितः शेकवाह्निना ॥ ५.१२१.१ ॥
Então, deslocado de seu lugar e lançado de seu assento, com a mente trêmula, atingido pelo fogo da aflição.
5.121.2
म्लानस्रग्भ्रष्टविज्ञानः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः ।
विघूर्णन्स्रस्तसर्वाङ्गः प्रभ्रष्टाभरणाम्बरः ॥ ५.१२१.२ ॥
Com a guirlanda murcha, privado de consciência, coroa e braceletes caídos, cambaleando, todos os membros frouxos, adornos e vestes desprendidos.
5.121.3
अदृश्यमानस्तान्पश्यन्नपश्यंश्च पुनः पुनः ।
शून्यः शून्येन मनसा प्रपतिष्यन्महीतलम् ॥ ५.१२१.३ ॥
Não visto por eles, vendo-os e não os vendo, repetidamente, com a mente vazia, prestes a cair sobre a superfície da terra.
5.121.4
किं मया मनसा ध्यातमशुभं धर्मदूषणम् ।
येनाहं चलितः स्थानादिति राजा व्यचिन्तयत् ॥ ५.१२१.४ ॥
"Que pensamento inauspicioso, profanador do dharma, alimentei em minha mente, para que eu fosse deslocado do meu lugar?" Assim refletiu o rei.
5.121.5
ते तु तत्रैव राजानः सिद्धाश्चाप्सरसस्तथा ।
अपश्यन्त निरालम्बं तं ययातिं परिच्युतम् ॥ ५.१२१.५ ॥
Ali estavam também os reis, os siddhas e as apsarases; viram Yayāti caído e sem apoio.
5.121.6
अथैत्य पुरुषः कश्चित्क्षीणपुण्यनिपातकः ।
ययातिमब्रवीद्राजन्द्रेवराजस्य शासनात् ॥ ५.१२१.६ ॥
Então chegou um homem cujo mérito se esgotara e que estava caído, e, por ordem do senhor dos deuses, falou a Yayāti: "Ó rei!"
5.121.7
अतीव मदमत्तस्त्वं न कंचिन्नावमन्यसे ।
मानेन भ्रष्टः स्वर्गस्ते नार्हस्त्वं पार्थिवात्मज ॥ ५.१२१.७ ॥
Estás embriagado de orgulho excessivo e não respeitas ninguém. Pelo orgulho, o teu céu caiu-te; filho de rei, não o mereces.
5.121.8
न च प्रज्ञायसे गच्छ पतस्वेति तमब्रवीत् ।
पतेयं सत्स्विति वचस्त्रिरुत्त्का नहुषात्मजः ॥ ५.१२१.८ ॥
«Não és reconhecido; vai, cai!» Assim lhe foi dito. Então o filho de Nahuṣa disse três vezes: «Cairei entre os bons».
5.121.9
पतिष्यंन्तयामास गतिं गतिमतां वरः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नैमिषे पार्थिवर्षभान् ॥ ५.१२१.९ ॥
O melhor dos que se movem, prestes a cair, [...] naquele mesmo momento em Naimiṣa, [viu] os touros entre os reis.
5.121.10
चतुरोऽपश्यत नृपस्तेषां मध्ये पपात ह ।
प्रतर्दनो वसुमनाः शिबिरौशीनरोऽष्टकः ॥ ५.१२१.१० ॥
O rei viu quatro deles; caiu entre eles: Pratardana, Vasumanas, Śibi filho de Uśīnara e Aṣṭaka.
5.121.11
वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् ।
तेषामध्वरजं धूमं स्वर्गद्वारमुपस्थितम् ॥ ५.१२१.११ ॥
Com o sacrifício Vājapeya satisfazem o senhor dos deuses; a fumaça nascida do seu sacrifício chegou à porta do céu.
5.121.12
ययातिरुपजिघ्रन्वै निपपात महीं प्रति ।
भूमौ स्वर्गे च संबद्धां नदीं धूममयीमिव ।
गङ्गां गामिव गच्छन्तीमालम्ब्य जगतीपतिः ॥ ५.१२१.१२ ॥
Yayāti, aspirando-o, caiu em direção à terra. Agarrando-se àquele rio de fumaça ligado à terra e ao céu, como o Ganges que flui para a terra, caiu o senhor do mundo.
5.121.13
श्रीमत्स्ववभृथाग्र्येषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु ।
मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु सः ॥ ५.१२१.१३ ॥
Nos mais excelsos ritos do banho final que lhe pertenciam, entre quatro parentes iguais aos guardiões do mundo, o glorioso rei caiu no meio deles.
5.121.14
चतुर्षु हुतकल्पेषु राजसिंहमहाग्निषु ।
पपात मध्ये राजर्षिर्ययातिः पुण्यसङ्क्षये ॥ ५.१२१.१४ ॥
Entre quatro fogos semelhantes a sacrifícios oferecidos, grandes fogos como leões entre reis, o sábio real Yayāti caiu no meio deles quando seu mérito se esgotou.
5.121.15
तमाहुः पार्थिवाः सर्वे दीप्यमानमिव श्रिया ।
को भवान्कस्य वा बन्धुर्देशस्य नगरस्य वा ॥ ५.१२१.१५ ॥
Todos os reis lhe disseram, resplandecente como se de esplendor: Quem sois? De quem sois parente, ou de que país ou cidade?
5.121.16
यक्षो वाऽप्यथवा देवो गन्धर्वो राक्षसोऽपि वा ।
न हि मानुषरूपोसि कोवार्थः काङ्क्ष्यते त्वया ॥ ५.१२१.१६ ॥
Sois um yakṣa, um deus, um gandharva ou mesmo um rākṣasa? Não tendes forma humana. Que fim desejais?
5.121.17
ययातिरस्मि राजर्षिः क्षीणपुण्यश्च्युतो दिवः ।
पतेयं सत्स्विति ध्यायन्भवत्सु पतितस्ततः ॥ ५.१२१.१७ ॥
Sou Yayāti, o sábio real, caído do céu com o mérito esgotado. Pensando: «Que eu caia entre os bons», caí entre vós.
5.121.18
सत्यमेतद्भवतु ते काङ्क्षितं पुरुषर्षभ ।
सर्वेषां नः क्रतुफलं धर्मश्च प्रतिगृह्यताम् ॥ ५.१२१.१८ ॥
Que isto seja verdade e que vosso desejo se cumpra, ó touro entre os homens. Aceitai o fruto dos sacrifícios de todos nós e o nosso mérito.
5.121.19
नाहं प्रतिग्रहधनो ब्राह्मणः क्षत्रियोऽह्यहम् ।
न च मे प्रवणा बुद्धिः परपुण्यविनाशने ॥ ५.१२१.१९ ॥
Não sou um brâmane que vive de presentes recebidos; sou kṣatriya. E minha mente não se inclina a destruir o mérito alheio.
5.121.20
एतस्मिन्नेव काले तु मृगचर्याक्रमागताम् ।
माधवीं प्रेक्ष्य राजानस्तेऽभिवाद्येदमब्रुवन् ॥ ५.१२१.२० ॥
Naquele mesmo momento, os reis, vendo Mādhavī chegar à maneira de uma errante da floresta, saudaram-na com reverência e disseram isto.
5.121.21
किमागमनकृत्यं ते किं कुर्मः शासनं तव ।
आज्ञाप्या हि वयं सर्वे तव पुत्रास्तपोधने ॥ ५.१२१.२१ ॥
Qual é o propósito da tua vinda? Qual é o teu mandato, o que faremos? Somos todos teus filhos, para receber ordens, ó riqueza de austeridade.
5.121.22
तेषां तद्भाषितं श्रुत्वा माधवी परया मुदा ।
पितरं समुपागच्छद्ययातिं सा ववन्द च ॥ ५.१२१.२२ ॥
Ao ouvir as palavras deles, Mādhavī, com suprema alegria, foi até seu pai Yayāti e o reverenciou.
5.121.23
स्पृष्ट्वा मूर्धनि तान्पुत्रांस्तापसी वाक्यमब्रवीत् ।
दौहित्रास्तव राजेन्द्र मम पुत्रा न ते पराः ॥ ५.१२१.२३ ॥
Pondo a mão sobre as cabeças daqueles filhos, a asceta disse estas palavras: Ó senhor dos reis, estes são teus netos, meus filhos; não são estranhos a ti.
5.121.24
इमे त्वां तारयिष्यन्ति दिष्टमेतत्पुरातनम् ।
अहं ते दुहिता राजन्माधवी मृगचारिणी ॥ ५.१२१.२४ ॥
Estes te salvarão; este é o antigo destino. Ó rei, sou tua filha Mādhavī, que vagueia como uma gazela.
5.121.25
मयाऽप्युपचितो धर्मस्ततोऽर्धं प्रतिगृह्यताम् ।
यस्माद्राजन्नराः सर्वे अपत्यफलभागिनः ॥ ५.१२१.२५ ॥
Também eu acumulei mérito; aceita a metade dele, pois, ó rei, todos os homens participam do fruto da descendência.
5.121.26
तस्मादिच्छन्ति दौहित्रान्यथा त्वं वसुधाधिप ।
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे शिरसा जननीं तदा ॥ ५.१२१.२६ ॥
Por isso desejam netos pela filha, como tu, ó senhor da terra. Então todos aqueles reis, de cabeça inclinada, saudaram a mãe.
5.121.27
अभिवाद्य नमस्कृत्य मातामहमथाब्रुवन् ।
उच्चैरनुपमैः स्निग्धैः स्वरैरापूर्य मेदिनीम् ।
मातामहं नृपतयस्तारयन्तो दिवश्च्युतम् । ॥ ५.१२१.२७ ॥
Saudando e prostrando-se, falaram ao avô materno, enchendo a terra com vozes incomparáveis e doces, enquanto os reis resgatavam o avô caído do céu.
5.121.28
राजधर्मगुणोपेताः सत्यधर्मगुणान्विताः ।
दौहित्रास्ते वयं राजन्दिवमारोह पार्थिव ॥ ५.१२१.२८ ॥
Dotados das qualidades do dever real e possuidores das qualidades da verdade e do dharma, somos teus netos pela filha. Sobe ao céu, ó rei, ó senhor da terra.
5.121.29
अथाकस्मादुपगतो गालवोऽप्याह पार्थिवम् ।
तपसो मेऽष्टभागेन स्वर्गमारोहतां भवान् ॥ ५.१२१.२९ ॥
Então, de repente, Gālava também se aproximou do rei e disse: "Com uma oitava parte da minha ascese, sobe ao céu."