Mahābhārata · Adhyāya 5.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.123.1
सद्भिरारोपितः स्वर्गं पार्थिवैर्भूरिदक्षिणैः ।
अभ्यनुज्ञाय दौहित्रान्ययातिर्दिवमास्थितः ॥ ५.१२३.१ ॥
Von den Guten zum Himmel erhoben, mit den Königen, die reiche Dakṣiṇā gaben, hat Yayāti, nachdem er sich von seinen Enkeln verabschiedet hat, den Himmel erreicht.
5.123.2
अभिवृष्टश्च वर्षेण नानापुष्पसुगन्धिना ।
परिष्वक्तश्च पुण्येन वायुना पुण्यगन्धिना ॥ ५.१२३.२ ॥
Er wurde von einem Regen vieler duftender Blüten überschüttet, und der heilige, vom Verdienst duftende Wind umarmte ihn.
5.123.3
अचलं स्थानमासाद्य दौहित्रफलनिर्जितम् ।
कर्मभिः स्वैरुपचितो जज्वाल परया श्रिया ॥ ५.१२३.३ ॥
Den unerschütterlichen Ort erreicht, durch die Frucht der Gabe seiner Enkel gewonnen, durch seine eigenen Taten vermehrt, erstrahlte er in höchster Pracht.
5.123.4
उपगीतोपनृत्तश्च गन्धर्वाप्सरसां गणैः ।
प्रीत्या प्रतिगृहीतश्च स्वर्गे दुन्दुभिनिःस्वनैः ॥ ५.१२३.४ ॥
Von Scharen von Gandharvas und Apsaras besungen und umtanzt, wurde er im Himmel unter dem Klang der Pauken freudig empfangen.
5.123.5
अभिष्टुतश्च विविधैर्देवराजर्षिचारणैः ।
अर्चितश्चोत्तमार्घेण दैवतैरभिनन्दितः ॥ ५.१२३.५ ॥
Von vielfältigen Lobgesängen des Götterkönigs, der Weisen und der Cāraṇas gepriesen, wurde er mit dem besten Argha geehrt und von den Göttern freudig begrüßt.
5.123.6
प्राप्तः स्वर्गफलं चैव तमुवाच पितामहः ।
निर्वृतं शान्तमनसं वचोभिस्तर्पयन्निव ॥ ५.१२३.६ ॥
Der Großvater sprach zu ihm, der den Lohn des Himmels erlangt hatte, gleichsam mit Worten erfreuend den zufriedenen und friedvollen Geist.
5.123.7
चतुष्पादस्त्वया धर्मश्रितो लोक्येन कर्मणा ।
अक्षयस्तव लोकोऽयं कीर्तिश्चैवाक्षया दिवि ॥ ५.१२३.७ ॥
Durch weltliche Taten bist du dem Dharma mit seinen vier Füßen gefolgt; diese deine Welt ist unvergänglich, und dein Ruhm im Himmel ist unvergänglich.
5.123.8
पुनस्त्वयैव राजर्षे स्वकृतेन विघातितम् ।
आवृतं तमसा चेतः सर्वेषां स्वर्गवासिनाम् ॥ ५.१२३.८ ॥
O königlicher Weiser, wieder warst du es selbst, der es durch eigene Tat zunichtemachte; der Geist aller Himmelsbewohner ist von Finsternis bedeckt.
5.123.9
येन त्वां नाभिजानन्ति ततोऽज्ञातोसि पातितः ।
प्रीत्यैव चासि दौहित्रैस्तारितस्त्वमिहागतः ॥ ५.१२३.९ ॥
Weil sie dich nicht kennen, wurdest du unerkannt herabgestürzt; und aus Zuneigung haben dich deine Enkel gerettet, und du bist hierher gekommen.
5.123.10
स्थानं च प्रतिपन्नोऽसि कर्मणा स्वेन निर्जितम् ।
अचलं शाश्वतं पुण्यमुत्तमं ध्रुवमव्ययम् ॥ ५.१२३.१० ॥
Du hast die Stätte erlangt, die du durch eigene Tat gewonnen hast: unerschütterlich, ewig, verdienstvoll, höchst, beständig und unvergänglich.
5.123.11
भगवन्संशयो मेऽस्ति कश्चितं छेत्तुमर्हसि ।
न ह्यन्यमहमर्हामि प्रष्टुं लोकपितामह ॥ ५.१२३.११ ॥
O Erhabener, ich habe einen gewissen Zweifel; du solltest ihn auflösen, denn, o Urahn der Welten, ich bin nicht würdig, jemand anderen zu fragen.
5.123.12
बहुवर्षसहस्रान्तं प्रजापालनवर्धितम् ।
अनेकक्रतुदानौघैरार्जितं मे महत्फलम् ॥ ५.१२३.१२ ॥
Meine große Frucht, durch den Schutz meiner Untertanen über viele Tausende von Jahren gemehrt und durch die Ströme zahlreicher Opfer und Gaben erworben.
5.123.13
कथं तदल्पकालेन क्षीणं येनास्मि पातितः ।
भगवन्वेत्थ लोकांश्च शाश्वतान्मम निर्मितान् ।
कथं नु मम तत्सर्वं विप्रनष्टं महाद्युते ॥ ५.१२३.१३ ॥
Wie konnte jenes in so kurzer Zeit erschöpft werden, sodass ich gestürzt wurde? Ehrwürdiger, du kennst die ewigen Welten, die mir geschaffen wurden. Wie ist nun all dies mein gänzlich vernichtet worden, o Strahlender?
5.123.14
बहुवर्षसहस्रान्तं प्रजापालनवर्धितम् ।
अनेकक्रतुदानौघैर्यत्त्वयोपार्जितं फलम् ॥ ५.१२३.१४ ॥
Die Frucht, die du durch viele Opfer und Ströme von Gaben erworben hast, gemehrt durch den Schutz des Volkes, reichend bis zum Ende vieler tausend Jahre.
5.123.15
तदनेनैव दोषेण क्षीणं येनासि पातितः ।
अभिमानेन राजेन्द्र धिक्कृतः स्वर्गवासिभिः ॥ ५.१२३.१५ ॥
Durch eben diesen Fehler erschöpfte es sich, und durch ihn wurdest du gestürzt. O Herr der Könige, aus Hochmut wurdest du von den Bewohnern des Himmels getadelt.
5.123.16
नायं मानेन राजर्षे न बलेन न हिंसया ।
न शाठ्येन न मायाभिर्लोको भवति शाश्वतः ॥ ५.१२३.१६ ॥
O königlicher Weiser, diese Welt wird nicht durch Hochmut ewig, nicht durch Stärke, nicht durch Gewalt, nicht durch Arglist, nicht durch Täuschungen.
5.123.17
नावमान्यास्त्वया राजन्नधमोत्कृष्टमध्यमाः ।
न हि मानप्रदग्धानां कश्चिदस्ति शमः क्वचित् ॥ ५.१२३.१७ ॥
O König, du darfst niemanden verachten, ob niedrig, hoch oder mittelmäßig. Für jene, die von Hochmut verzehrt sind, gibt es nirgends und niemals Frieden.
5.123.18
पतनारोहणमिदं कथयिष्यन्ति ये नराः ।
विषमाण्यपि ते प्राप्तास्तरिष्यन्ति न संशयः ॥ ५.१२३.१८ ॥
Jene Menschen, die diese Erzählung von Aufstieg und Fall weitergeben, werden, selbst wenn sie auf schwierige Lagen treffen, diese durchqueren; daran ist kein Zweifel.
5.123.19
एष दोषोऽभिमानेन पुरा प्राप्तो ययातिना ।
निर्बध्नताऽतिमात्रं च गालवेन महीपते ॥ ५.१२३.१९ ॥
O Herr der Erde, dieser Fehler traf einst Yayāti durch Stolz und Gālava durch übermäßige Hartnäckigkeit.
5.123.20
श्रोतव्यं हितकामानां सुहृदां हितमिच्छताम् ।
न कर्तव्यो हि निर्बन्धो निर्बन्धो हि क्षयोदयः ॥ ५.१२३.२० ॥
Man soll auf Freunde hören, die das Wohl wünschen und das Heil wollen. Man soll nicht hartnäckig sein, denn Hartnäckigkeit ist der Aufgang des Verderbens.
5.123.21
तस्मात्त्वमपि गान्धारे मानं क्रोधं च वर्जय ।
सन्धत्स्व पाण्डवैर्वीर संरम्भं त्यज पार्थिव ॥ ५.१२३.२१ ॥
Darum, Sohn der Gāndhārī, lege auch du Stolz und Zorn ab. O Held, schließe Frieden mit den Pāṇḍavas; o König, gib deinen heftigen Groll auf.
5.123.22
स भवान्सुहृदां पथ्यं वचो गृह्णातु माऽनृतम् ।
समर्थैर्विग्रहं कृत्वा विषमस्थो भविष्यसि ॥ ५.१२३.२२ ॥
Nimm das heilsame Wort deiner Freunde an, nicht die Lüge. Hast du dich mit den Mächtigen überworfen, wirst du in eine missliche Lage geraten.
5.123.23
ददाति यत्पार्थिव यत्करति ।
यद्वा तपस्तप्यति यञ्जुहोति।
न तस्य नाशोऽस्ति न चापकर्षो ।
नान्यस्तदश्नाति स एव कर्ता ॥ ५.१२३.२३ ॥
O König, wer gibt, wer handelt, wer Askese übt, wer opfert: für ihn gibt es weder Verlust noch Minderung; einen anderen erfreut seine Frucht nicht, nur der Täter genießt sie.
5.123.24
इदं महाख्यानमनुत्तमं हितं ।
बहुश्रुतानां गतरोषरागिणाम्।
समीक्ष्य लोके बहुधा प्रधारितं ।
त्रिवर्गदृष्टिः पृथिवीमुपाश्नुते ॥ ५.१२३.२४ ॥
Diese große Erzählung ist erhaben und heilsam. Sie wurde in der Welt auf vielfache Weise nach reiflicher Überlegung dargelegt, für die Gelehrten und für jene, die frei von Zorn und Anhaftung sind. Wer die drei Ziele im Blick behält, genießt die Erde.
5.123.25
एतत्पुण्यतमं राजन्ययातेश्चरितं महत् ।
यच्छ्रुत्वा श्रावयित्वा च स्वर्गं यान्तीह मानवाः ॥ ५.१२३.२५ ॥
O König, dies ist die verdienstvollste und großartige Geschichte Yayātis. Wer sie hört und anderen vorträgt, geht von hier in den Himmel ein.