மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.123.1
सद्भिरारोपितः स्वर्गं पार्थिवैर्भूरिदक्षिणैः ।
अभ्यनुज्ञाय दौहित्रान्ययातिर्दिवमास्थितः ॥ ५.१२३.१ ॥
நல்லோர்களால் சொர்க்கத்திற்கு உயர்த்தப்பட்ட யயாதி, பெரும் தட்சிணைகள் தந்த அரசர்களுடன், தன் பேரன்களிடம் விடைபெற்று சொர்க்கத்தை அடைந்தார்.
5.123.2
अभिवृष्टश्च वर्षेण नानापुष्पसुगन्धिना ।
परिष्वक्तश्च पुण्येन वायुना पुण्यगन्धिना ॥ ५.१२३.२ ॥
பல்வேறு நறுமண மலர்களின் மழையால் அவர் நனைக்கப்பட்டார்; புண்ணியத்தின் மணம் கொண்ட புனிதக் காற்று அவரை அணைத்தது.
5.123.3
अचलं स्थानमासाद्य दौहित्रफलनिर्जितम् ।
कर्मभिः स्वैरुपचितो जज्वाल परया श्रिया ॥ ५.१२३.३ ॥
அசையாத இடத்தை அடைந்து, பேரன்களின் தானப் பலனால் வென்றெடுக்கப்பட்டவராய், தன் செயல்களால் பெருகி உயர்ந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்.
5.123.4
उपगीतोपनृत्तश्च गन्धर्वाप्सरसां गणैः ।
प्रीत्या प्रतिगृहीतश्च स्वर्गे दुन्दुभिनिःस्वनैः ॥ ५.१२३.४ ॥
கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் பாடியும் ஆடியும் அவரை வரவேற்றனர்; சொர்க்கத்தில் துந்துபிகளின் ஒலியுடன் அன்புடன் ஏற்கப்பட்டார்.
5.123.5
अभिष्टुतश्च विविधैर्देवराजर्षिचारणैः ।
अर्चितश्चोत्तमार्घेण दैवतैरभिनन्दितः ॥ ५.१२३.५ ॥
தேவேந்திரனாலும், ரிஷிகளாலும், சாரணர்களாலும் பலவகை துதிகளால் புகழப்பட்டார்; சிறந்த அர்க்கியத்தால் பூஜிக்கப்பட்டார்; தேவர்களால் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்த்தப்பட்டார்.
5.123.6
प्राप्तः स्वर्गफलं चैव तमुवाच पितामहः ।
निर्वृतं शान्तमनसं वचोभिस्तर्पयन्निव ॥ ५.१२३.६ ॥
சொர்க்கப் பலனை அடைந்த அவரிடம் பிதாமகர் பேசினார்; நிறைவும் அமைதியும் கொண்ட மனத்தவரை சொற்களால் மகிழ்வித்தவர் போல.
5.123.7
चतुष्पादस्त्वया धर्मश्रितो लोक्येन कर्मणा ।
अक्षयस्तव लोकोऽयं कीर्तिश्चैवाक्षया दिवि ॥ ५.१२३.७ ॥
நீ உலகியல் செயலால் நான்கு கால்களுடைய தர்மத்தைப் பற்றினாய்; உன் இந்த உலகம் அழியாதது, வானுலகில் உன் புகழும் அழியாதது.
5.123.8
पुनस्त्वयैव राजर्षे स्वकृतेन विघातितम् ।
आवृतं तमसा चेतः सर्वेषां स्वर्गवासिनाम् ॥ ५.१२३.८ ॥
ஓ அரசரிஷியே, மீண்டும் நீயே உன் செயலால் அதை அழித்தாய்; வானுலகவாசிகள் அனைவரின் மனமும் இருளால் மூடப்பட்டுள்ளது.
5.123.9
येन त्वां नाभिजानन्ति ततोऽज्ञातोसि पातितः ।
प्रीत्यैव चासि दौहित्रैस्तारितस्त्वमिहागतः ॥ ५.१२३.९ ॥
அவர்கள் உன்னை அறியாததால் நீ அறியப்படாதவனாய் வீழ்த்தப்பட்டாய்; அன்பினாலேயே உன் பேரர்கள் உன்னை மீட்டனர், நீ இங்கு வந்திருக்கிறாய்.
5.123.10
स्थानं च प्रतिपन्नोऽसि कर्मणा स्वेन निर्जितम् ।
अचलं शाश्वतं पुण्यमुत्तमं ध्रुवमव्ययम् ॥ ५.१२३.१० ॥
நீ உன் சொந்தச் செயலால் வென்ற இடத்தை அடைந்திருக்கிறாய்—அசையாததும், நிலையானதும், புனிதமானதும், உயர்ந்ததும், உறுதியானதும், அழியாததும்.
5.123.11
भगवन्संशयो मेऽस्ति कश्चितं छेत्तुमर्हसि ।
न ह्यन्यमहमर्हामि प्रष्टुं लोकपितामह ॥ ५.१२३.११ ॥
ஓ பகவானே, என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் உள்ளது; அதை நீரே தீர்க்க வேண்டும், ஏனெனில் ஓ உலகப் பிதாமகரே, நான் வேறொருவரிடம் கேட்கத் தகுதியுடையவன் அல்ல.
5.123.12
बहुवर्षसहस्रान्तं प्रजापालनवर्धितम् ।
अनेकक्रतुदानौघैरार्जितं मे महत्फलम् ॥ ५.१२३.१२ ॥
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடியும் வரை குடிமக்களைக் காத்ததால் வளர்ந்ததும், பல யாகங்கள் மற்றும் தான வெள்ளங்களால் ஈட்டியதுமான என் பெரும் பலன்.
5.123.13
कथं तदल्पकालेन क्षीणं येनास्मि पातितः ।
भगवन्वेत्थ लोकांश्च शाश्वतान्मम निर्मितान् ।
कथं नु मम तत्सर्वं विप्रनष्टं महाद्युते ॥ ५.१२३.१३ ॥
எவ்வாறு அது குறுகிய காலத்தில் குறைந்து, நான் வீழ்த்தப்பட்டேன்? பகவரே, நீர் என்னால் உருவாக்கப்பட்ட நிலையான உலகங்களை அறிவீர். மகா ஒளியுடையவரே, என்னுடைய அது அனைத்தும் எவ்வாறு முற்றிலும் அழிந்தது?
5.123.14
बहुवर्षसहस्रान्तं प्रजापालनवर्धितम् ।
अनेकक्रतुदानौघैर्यत्त्वयोपार्जितं फलम् ॥ ५.१२३.१४ ॥
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை நீடித்து, மக்களைக் காத்ததால் வளர்ந்து, பல யாகங்களும் தானங்களும் பெருக்கெடுத்த வெள்ளத்தால் நீ சம்பாதித்த பலன்.
5.123.15
तदनेनैव दोषेण क्षीणं येनासि पातितः ।
अभिमानेन राजेन्द्र धिक्कृतः स्वर्गवासिभिः ॥ ५.१२३.१५ ॥
அந்தக் குற்றத்தினாலேயே அது குறைந்தது, அதனால் நீ வீழ்த்தப்பட்டாய். அரசர்களின் அரசே, அகந்தையால் சுவர்க்கவாசிகள் உன்னைக் கண்டித்தனர்.
5.123.16
नायं मानेन राजर्षे न बलेन न हिंसया ।
न शाठ्येन न मायाभिर्लोको भवति शाश्वतः ॥ ५.१२३.१६ ॥
ஓ அரசரிஷியே, இந்த உலகம் அகந்தையாலும், வலிமையாலும், வன்முறையாலும், வஞ்சகத்தாலும், மாயையாலும் நிலையானதாவதில்லை.
5.123.17
नावमान्यास्त्वया राजन्नधमोत्कृष्टमध्यमाः ।
न हि मानप्रदग्धानां कश्चिदस्ति शमः क्वचित् ॥ ५.१२३.१७ ॥
அரசே, கீழோரையோ, உயர்ந்தோரையோ, நடுத்தரத்தோரையோ நீ இகழக்கூடாது. அகந்தையால் எரிந்தவர்களுக்கு எங்கும் எப்போதும் சமாதானம் இல்லை.
5.123.18
पतनारोहणमिदं कथयिष्यन्ति ये नराः ।
विषमाण्यपि ते प्राप्तास्तरिष्यन्ति न संशयः ॥ ५.१२३.१८ ॥
இந்த ஏற்றத்தையும் வீழ்ச்சியையும் கூறும் மனிதர்கள், கடினமான நிலைகளை அடைந்தாலும் அவற்றைக் கடந்து செல்வார்கள், இதில் ஐயமில்லை.
5.123.19
एष दोषोऽभिमानेन पुरा प्राप्तो ययातिना ।
निर्बध्नताऽतिमात्रं च गालवेन महीपते ॥ ५.१२३.१९ ॥
பூமிபதியே, இந்தக் குற்றம் முன்பு செருக்கினால் யயாதிக்கு ஏற்பட்டது; மிகுந்த பிடிவாதத்தால் காலவருக்கும் ஏற்பட்டது.
5.123.20
श्रोतव्यं हितकामानां सुहृदां हितमिच्छताम् ।
न कर्तव्यो हि निर्बन्धो निर्बन्धो हि क्षयोदयः ॥ ५.१२३.२० ॥
நலம் விரும்பும் நண்பர்களின் நன்மையை விரும்புவோரின் சொல்லைக் கேட்க வேண்டும்; பிடிவாதம் செய்யக்கூடாது, ஏனெனில் பிடிவாதமே அழிவின் தொடக்கம்.
5.123.21
तस्मात्त्वमपि गान्धारे मानं क्रोधं च वर्जय ।
सन्धत्स्व पाण्डवैर्वीर संरम्भं त्यज पार्थिव ॥ ५.१२३.२१ ॥
ஆகையால் காந்தாரியின் மகனே, நீயும் பெருமையையும் கோபத்தையும் விட்டுவிடு. வீரனே, பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்; அரசே, ஆவேசத்தைக் கைவிடு.
5.123.22
स भवान्सुहृदां पथ्यं वचो गृह्णातु माऽनृतम् ।
समर्थैर्विग्रहं कृत्वा विषमस्थो भविष्यसि ॥ ५.१२३.२२ ॥
நீர் நண்பர்களின் நன்மை தரும் சொல்லை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், பொய்யை அல்ல. வல்லவர்களுடன் பகைத்துக்கொண்டால் நீர் இடர்ப்பட்ட நிலையில் இருப்பீர்.
5.123.23
ददाति यत्पार्थिव यत्करति ।
यद्वा तपस्तप्यति यञ्जुहोति।
न तस्य नाशोऽस्ति न चापकर्षो ।
नान्यस्तदश्नाति स एव कर्ता ॥ ५.१२३.२३ ॥
அரசே, எவன் கொடுக்கிறானோ, எவன் செய்கிறானோ, எவன் தவம் செய்கிறானோ, எவன் ஹோமம் செய்கிறானோ — அவனுக்கு அழிவும் இல்லை, குறைவும் இல்லை; அதன் பலனை வேறு ஒருவன் அனுபவிப்பதில்லை, செய்தவனே அனுபவிப்பான்.
5.123.24
इदं महाख्यानमनुत्तमं हितं ।
बहुश्रुतानां गतरोषरागिणाम्।
समीक्ष्य लोके बहुधा प्रधारितं ।
त्रिवर्गदृष्टिः पृथिवीमुपाश्नुते ॥ ५.१२३.२४ ॥
இந்த மகத்தான கதை மிகச் சிறந்தது, நன்மை தருவது. கற்றறிந்தவர்களுக்கும், கோபமும் ஆசையும் நீங்கியவர்களுக்கும், உலகில் பல வகையாக ஆராய்ந்து எடுத்துரைக்கப்பட்டது; மூன்று புருஷார்த்தங்களை நோக்குபவன் பூமியை அனுபவிக்கிறான்.
5.123.25
एतत्पुण्यतमं राजन्ययातेश्चरितं महत् ।
यच्छ्रुत्वा श्रावयित्वा च स्वर्गं यान्तीह मानवाः ॥ ५.१२३.२५ ॥
அரசனே, யயாதியின் இந்த மகத்தான, மிகவும் புண்ணியமான சரிதம். இதைக் கேட்பவர்களும் பிறருக்குச் சொல்பவர்களும் இவ்வுலகில் சொர்க்கம் அடைகின்றனர்.