மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.125
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.125.1
ततः शान्तनवो भीष्मो दुर्योधनममर्षणम् ।
केशवस्य वचः श्रुत्वा प्रोवाच भरतर्षभ ॥ ५.१२५.१ ॥
அப்போது சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், கேசவனின் சொற்களைக் கேட்டு, கோபம் கொண்ட துரியோதனனிடம், பரதர்களில் காளை போன்றவனே, இவ்வாறு கூறினார்.
5.125.2
कृष्णेन वाक्यमुक्तोऽसि सृहृदां शममिच्छता ।
अन्वपद्यस्व तत्तात मा मन्युवशमन्वगाः । ॥ ५.१२५.२ ॥
நண்பர்களின் அமைதியை விரும்பும் கிருஷ்ணன் உனக்கு இச்சொல்லைக் கூறினான். அன்பு மகனே, அவனைப் பின்பற்று; கோபத்தின் வசத்தில் செல்லாதே.
5.125.3
अकृत्वा वचनं तात केशवस्य महात्मनः ।
श्रेयो न जातु न सुखं न कल्याणमवाप्स्यसि ॥ ५.१२५.३ ॥
அன்பு மகனே, மகாத்மாவாகிய கேசவனின் சொல்லைச் செய்யாமல் நீ ஒருபோதும் நன்மையையோ, இன்பத்தையோ, மங்களத்தையோ அடையமாட்டாய்.
5.125.4
धर्म्यमर्थ्यं महाबाहुराह त्वां तात केशवः ।
तदर्थमभिपद्यस्व मा राजन्नीनशः प्रजाः ॥ ५.१२५.४ ॥
மகாபாகுவாகிய கேசவன் உனக்கு தர்மமும் பயனும் உள்ள சொல்லைக் கூறினான். அன்பு மகனே, அதற்காக அவனைப் பின்பற்று. அரசனே, மக்களை அழிக்காதே.
5.125.5
ज्वलितां त्वमिमां लक्ष्मीं भारतीं सर्वराजसु ।
जीवतो धृतराष्ट्रस्य दौरात्म्याद्भंशयिष्यसि ॥ ५.१२५.५ ॥
திருதராஷ்டிரன் உயிருடன் இருக்கையில், தீய நடத்தையால், எல்லா அரசர்களுக்கும் மேலாக ஒளிரும் பாரத லட்சுமியை நீ இழந்துவிடுவாய்.
5.125.6
आत्मानं च सहामात्यं सपुत्रभ्रातृबान्धवम् ।
अहमित्यनया बुद्ध्या जीविताद्धंशयिष्यतसि ॥ ५.१२५.६ ॥
"நானே" என்ற இந்த புத்தியால், அமைச்சர்களுடனும், மகன்கள், சகோதரர்கள், உறவினர்களுடனும் நீ உன்னையே உயிரிலிருந்து இழந்துவிடுவாய்.
5.125.7
अतिक्रामन्केशवस्य तथ्यं वचनमर्थवत् ।
पितुश्च भारतश्रेष्ठ विदुरस्य च धीमतः ॥ ५.१२५.७ ॥
பரத சிரேஷ்டனே, கேசவனின் உண்மையும் பயனுள்ள சொல்லையும், உன் தந்தையின் சொல்லையும், ஞானி விதுரரின் சொல்லையும் மீறுபவன்.
5.125.8
मा कुलघ्नः कुपुरुषो दुर्मतिः कापथं गमः ।
मातरं पितरं चैव मा मञ्जीः शोकसागरे ॥ ५.१२५.८ ॥
குலத்தை அழிப்பவனே, கீழ்மகனே, தீய புத்தியுள்ளவனே, தவறான வழியில் செல்லாதே; தாயையும் தந்தையையும் துயரக் கடலில் மூழ்கடிக்காதே.
5.125.9
अथ द्रोणोऽब्रवीत्तत्र दुर्योधनमिदं वचः ।
अमर्षवशमापन्नं निःश्वसन्तं पुनःपुनः ॥ ५.१२५.९ ॥
அப்போது துரோணர் அங்கே, கோபத்தின் வசப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்ட துரியோதனனிடம் இச்சொல்லைச் சொன்னார்.
5.125.10
धर्मार्थयुक्तं वचनमाह त्वां तात केशवः ।
तथा भीष्मः शान्तनवस्तञ्जुषस्व नराधिप ॥ ५.१२५.१० ॥
அன்புள்ளவனே, கேசவன் தர்மமும் பொருளும் கொண்ட சொல்லை உன்னிடம் சொன்னார்; அவ்வாறே சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரும். மனிதர்களின் தலைவனே, அதை ஏற்றுக்கொள்.
5.125.11
प्राज्ञौ मेधाविनौ दान्तावर्थकामौ बहुश्रुतौ ।
आहतुस्त्वां हितं वाक्यं तञ्जुषस्व नराधिप ॥ ५.१२५.११ ॥
ஞானமும் அறிவும் அடக்கமும் கொண்ட, நன்மையை விரும்பும், பல கல்வி கற்ற இருவர் உன்னிடம் நலமான சொல்லைச் சொன்னார்கள்; மனிதர்களின் தலைவனே, அதை ஏற்றுக்கொள்.
5.125.12
अनुतिष्ठ महाप्राज्ञ कृष्णभीष्मौ यदूचतुः ।
माधवं बुद्धिमोहेन माऽवमंस्थाः परन्तप ॥ ५.१२५.१२ ॥
மஹாப்ராஜ்ஞனே, கிருஷ்ணனும் பீஷ்மரும் சொன்னதைக் கடைப்பிடி; பகைவரை வாட்டுபவனே, அறிவின் மயக்கத்தால் மாதவனை அவமதிக்காதே.
5.125.13
ये त्वां प्रोत्साहयन्त्येते नैते कृत्याय कर्हिचित् ।
वैरं परेषां ग्रीवायां प्रतिमोक्ष्यन्ति संयुगे ॥ ५.१२५.१३ ॥
உன்னை ஊக்குவிக்கும் இவர்கள் ஒருபோதும் உனக்குத் தீங்கு செய்ய மாட்டார்கள்; போரில் பகைவர்களின் கழுத்தில் தங்கள் பகையைத் தீர்ப்பார்கள்.
5.125.14
मा जीघनः प्रजाः सर्वाः पुत्रान्भ्रातॄंस्तथैव च ।
वासुदेवार्जुनौ यत्र विद्ध्यजेयानलं हि तान् ॥ ५.१२५.१४ ॥
எல்லா மக்களையும், மகன்களையும், சகோதரர்களையும் கொல்லாதே. வாசுதேவனும் அர்ஜுனனும் இருக்குமிடத்தில் அவர்களை வெல்ல முடியாதவர்கள் என்று அறிவாய்.
5.125.15
एतच्चैव मतं सत्यं सुहृदोः कृष्णभीष्मयोः ।
यदि नादास्यसे तात पश्चात्तप्स्यसि भारत ॥ ५.१२५.१५ ॥
கிருஷ்ணன், பீஷ்மர் என்ற இரு நல்விரும்பிகளின் கருத்து இதுவே உண்மை. அன்பனே, நீ ஏற்காவிட்டால் பின்னர் வருந்துவாய், பரதனின் வழித்தோன்றலே.
5.125.16
यथोक्तं जामदग्न्येन भूयानेष ततोऽर्जुनः ।
कृष्णो हि देवकीपुत्रो देवैरपि सुदुःसहः ।
किं ते सुखप्रियेणेह प्रोक्तेन भरतर्षभ ॥ ५.१२५.१६ ॥
ஜாமதக்னியின் மகன் கூறியபடி, இந்த அர்ஜுனன் அதையும் மிஞ்சியவன். தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணன் தேவர்களாலும் எதிர்க்க முடியாதவன். பரதர்களில் சிறந்தவனே, சுகத்தை விரும்புபவன் இங்கு சொல்வதால் உனக்கு என்ன பயன்?
5.125.17
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथेच्छसि तथा कुरु ।
न हि त्वामुत्सहे वक्तुं भूयो भरतसत्तम ॥ ५.१२५.१७ ॥
இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்; நீ விரும்பியபடி செய். பரதர்களில் சிறந்தவனே, மீண்டும் உன்னிடம் பேச நான் துணியமாட்டேன்.
5.125.18
तस्मिन्वाक्यान्तरे वाक्यं क्षत्ताऽपि विदुरोऽब्रवीत् ।
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य धार्तराष्ट्रममर्षणम् ॥ ५.१२५.१८ ॥
அந்த இடைவேளையில் க்ஷத்தா விதுரரும் சொன்னார், கோபக்கார திருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனனை நோக்கி.
5.125.19
दुर्योधन न शोचामि त्वामहं भरतर्षभ ।
इमो तु वृद्धौ शोचामि गान्धारीं पितरं च ते ॥ ५.१२५.१९ ॥
துரியோதனா, பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் உனக்காக வருந்தவில்லை. ஆனால் உன் இரண்டு முதியோர்களான காந்தாரியையும் உன் தந்தையையும் நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்.
5.125.20
यावनाथौ चरिष्येते त्वया नाथेन दुर्हृदा ।
हतमित्रौ हतामात्यौ लूनपक्षाविवाण्डजौ ॥ ५.१२५.२० ॥
உன்னைப் போன்ற தீய மனமுடைய தலைவனால், அவர்கள் இருவரும் தலைவனற்றவர்களாய் அலைவார்கள்; நண்பர்களும் அமைச்சர்களும் கொல்லப்பட்டு, சிறகுவெட்டப்பட்ட பறவைகள்போல் ஆவார்கள்.
5.125.21
भिक्षुकौ विचरिष्येते शोचन्तौ पृथिवीमिमाम् ।
कुलघ्नमीदृशं पापं जनयित्वा कुपूरुषम् ॥ ५.१२५.२१ ॥
இந்த பூமியில் துயருற்றுக்கொண்டு அவ்விருவரும் இரப்பவர்களாய் அலைவார்கள்; குலத்தை அழிக்கும் இத்தகைய பாவியும் கீழ்மகனுமான உன்னை அவர்கள் பெற்றதனால்.
5.125.22
अथ दुर्योधं राजा धृतराष्ट्रोऽभ्यभाषत ।
आसीनं भ्रातृभिः सार्धं राजभिः परिवारितम् ॥ ५.१२५.२२ ॥
அப்போது அரசன் திருதராஷ்டிரன், தம்பியரோடும் அரசர்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருந்த துரியோதனனிடம் பேசினான்.
5.125.23
दुर्योधन निबोधेदं शौरिणोक्तं महात्मना ।
आदत्स्व शिवमत्यन्तं योगक्षेमवदव्ययम् ॥ ५.१२५.२३ ॥
துரியோதனா, மகாத்மாவான ஷௌரி (கிருஷ்ணன்) கூறிய இதைக் கேள். மிகவும் மங்களகரமானதும், நன்மையையும் பாதுகாப்பையும் தருவதும், அழியாததுமான இதை ஏற்றுக்கொள்.
5.125.24
अनेन हि सहायेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा ।
इष्टान्सर्वानभिप्रायान्प्राप्स्यामः सर्वराजसु ॥ ५.१२५.२४ ॥
செயல் சிரமமின்றி நிறைவேறும் இந்தக் கிருஷ்ணன் துணையாக இருந்தால், அனைத்து அரசர்களிடையே நாம் விரும்பிய எல்லா நோக்கங்களையும் அடைவோம்.
5.125.25
सुसंहतः केशवेन तात गच्छ युधिष्ठिरम् ।
चर स्वस्त्ययनं कृत्स्नं भरतानामनामयम् ॥ ५.१२५.२५ ॥
அன்பனே, கேசவனுடன் நன்கு ஒற்றுமையாக யுதிஷ்டிரரிடம் செல்; பரதர்களின் முழு நலத்திற்கும் பிணியற்ற நிலைக்கும் மங்கலச் சடங்கைச் செய்.
5.125.26
वासुदेवेन तीर्थेन तात गच्छस्व संशमम् ।
कालप्राप्तमिदं मन्ये मा त्वं दुर्योधनातिगाः ॥ ५.१२५.२६ ॥
அன்பனே, வாசுதேவனின் வழியாக சமாதானத்தை நோக்கிச் செல்; இதுவே தக்க காலம் என்று நான் எண்ணுகிறேன்; துரியோதனனின் வழியில் செல்லாதே.
5.125.27
शमं चेद्याचमानं त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम् ।
त्वदर्थमभिजल्पन्तं न तवास्त्यपराभवः ॥ ५.१२५.२७ ॥
சமாதானத்தை வேண்டி, உன் நலனுக்காகவே வேண்டிக் கேட்கும் கேசவனை நீ மறுத்தால், உனக்கு தோல்வி நிச்சயம்.