மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.128
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.128.1
ततः प्रहस्य दाशार्हः क्रोधपर्याकुलेक्षणः ।
दुर्योधनमिदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.१२८.१ ॥
அப்போது தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) சிரித்து, கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், குருக்களின் சபையில் துரியோதனனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.
5.128.2
लप्स्यसे वीरशयनं काममेतदवाप्स्यसि ।
स्थिरो भव सहामात्यो विमर्दो भविता महान् ॥ ५.१२८.२ ॥
வீரர்களின் படுக்கையை (போர்க்களத்தில் மரணம்) நீ அடைவாய்; விரும்பியபடியே இதை அடைவாய். அமைச்சர்களுடன் உறுதியாக இரு; பெரும் அழிவு நேரும்.
5.128.3
यच्चैतन्मन्यसे मूढ न मे कश्चिद्व्यतिक्रमः ।
पाण्डवेष्विति तत्सर्वं निबोध त्वं नराधिप ॥ ५.१२८.३ ॥
மூடனே, பாண்டவர்களிடம் எனக்கு எந்தத் தவறும் இல்லை என்று நீ நினைக்கிறாய் அல்லவா — மன்னனே, அது அனைத்தையும் நீ அறிந்துகொள்.
5.128.4
श्रियां संतप्यमानेन पाण्डवानां महात्मनाम् ।
त्वया दुर्मन्त्रितं द्यूतं सौबलेन च भारत ॥ ५.१२८.४ ॥
பாரதா, மகாத்மா பாண்டவர்களின் செல்வத்தால் வேதனையுற்று, நீயும் சௌபலனும் (சகுனியும்) சூதாட்டத்தைத் தீய சதியாகத் திட்டமிட்டீர்கள்.
5.128.5
कथं च ज्ञातयस्तात श्रेयांसः साधुसंमताः ।
तथाऽन्याय्यमुपस्थातुं जिह्मेनाजिह्मचारिणः ॥ ५.१२८.५ ॥
அன்பனே, நல்லோரால் மதிக்கப்படும் உயர்ந்த சுற்றத்தார் எவ்வாறு அநியாயத்தைச் செய்யத் துணிவர்? அவர்கள் நேர்மையாக நடப்பவர்கள்; நீயோ வளைந்த வழியில் செல்பவன்.
5.128.6
अक्षद्यूतं महाप्रज्ञ सतां मतिविनाशनम् ।
असतां तत्र जायन्ते भेदाश्च व्यसनानि च ॥ ५.१२८.६ ॥
ஓ மஹாப்ரஜ்ஞனே, சூதாட்டம் நல்லோரின் அறிவை அழிப்பது. தீயோரிடத்தில்தான் அதிலிருந்து பிளவுகளும் துன்பங்களும் பிறக்கின்றன.
5.128.7
तदिदं व्यसनं घोरं त्वया द्यूतमुखं कृतम् ।
असमीक्ष्य सदाचारान्सार्धं पापानुबन्धनैः ॥ ५.१२८.७ ॥
நீ சூதாட்டத்தை முன்னிட்டு இந்தக் கொடிய துன்பத்தை உண்டாக்கினாய்; நல்லொழுக்கமுள்ளவர்களை எண்ணாமல், பாவிகளுடன் சேர்ந்து.
5.128.8
कश्चान्यो भ्रातृभार्यां वै विप्रकर्तृं तथार्हति ।
आनीय च सभां व्यक्तं यथोक्ता द्रौपदी त्वया ॥ ५.१२८.८ ॥
சகோதரனின் மனைவியை இப்படி அவமதிக்கத் தகுதியுள்ளவன் வேறு யார்? சபைக்கு அழைத்து வந்து, சொல்லப்பட்டபடி, திரௌபதியை நீ அவமதித்தாய்.
5.128.9
कुलीना शीलसंपन्ना प्राणेभ्योऽपि गरीयसी ।
महिषी पाण्डुपुत्राणां तथा विनिकृता त्वया ॥ ५.१२८.९ ॥
உயர்குலத்தவளும், நற்குணம் நிறைந்தவளும், உயிரினும் மேலானவளுமான பாண்டுவின் மக்களின் மகாராணியை நீ இவ்வாறு அவமதித்தாய்.
5.128.10
जानन्ति कुरवः सर्वे यथोक्ताः कुरुसंसदि ।
दुःशासनेन कौन्तेयाः प्रव्रजन्तः परन्तपाः ॥ ५.१२८.१० ॥
குரு சபையில் சொல்லப்பட்டபடி அனைத்து குருக்களும் அறிவார்கள்; துச்சாசனனால், பகைவரை எரிக்கும் குந்தியின் மைந்தர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
5.128.11
सम्यग्वृत्तेष्वलुब्धेषु सततं धर्मचारिषु ।
स्वेषु बन्धुषु कः साधुश्चरेदेवमसांप्रतम् ॥ ५.१२८.११ ॥
எப்போதும் நல்லொழுக்கமும், பேராசையின்மையும், தர்மத்தைப் பின்பற்றுதலும் கொண்ட தம் சொந்த உறவினர்களிடம், எந்த நல்லவன் இத்தகைய தகாத செயலைச் செய்வான்?
5.128.12
नृशंसानामनार्याणां तथा परुषभाषणम् ।
कर्णदुःशासनाभ्यां च त्वया च बहुशः कृतम् ॥ ५.१२८.१२ ॥
கொடியவர்களும் அநாரியர்களும் பேசும் கடுஞ்சொற்கள் — கர்ணனாலும் துச்சாசனனாலும், நீயும் கூட, பலமுறை செய்யப்பட்டன.
5.128.13
सह मात्रा प्रदग्धुं तान्बालकान्वारणावते ।
आस्थितः परमो यत्नो न समृद्धश्च तत्तव ॥ ५.१२८.१३ ॥
தாயுடன் அந்தச் சிறுவர்களை வாரணாவதத்தில் எரித்துவிட முயன்றாய்; ஆனால் உன் அந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை.
5.128.14
ऊषुश्च सुचिरं कालं प्रच्छन्नाः पाण्डवास्तदा ।
मात्रा सहैकचक्रायां ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ ५.१२८.१४ ॥
அப்போது பாண்டவர்கள் மறைந்து, தாயுடன் ஏகசக்ராவில் ஒரு பிராமணரின் வீட்டில் நீண்ட காலம் வசித்தனர்.
5.128.15
विषेण सर्पबन्धैश्च यतिताः पाण्डवास्त्वया ।
सर्वोपायैर्विनाशाय न समृद्धं च तत्तव ॥ ५.१२८.१५ ॥
நஞ்சாலும் பாம்புக் கட்டுகளாலும் பாண்டவர்களை அழிக்க நீ எல்லா வழிகளிலும் முயன்றாய்; ஆனால் உன் அந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை.
5.128.16
एवंबुद्धिः पाण्डवेषु मिथ्यावृत्तिः सदा भवान् ।
कथं ते नापराधोऽस्ति पाण्डवेषु महात्मसु ॥ ५.१२८.१६ ॥
பாண்டவர்களிடம் இத்தகைய எண்ணமும் எப்போதும் பொய்யான நடத்தையும் கொண்ட நீ, மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களுக்கு எதிராக எப்படி குற்றமற்றவனாக இருக்கிறாய்?
5.128.17
एवंवृत्तः कथं राज्ये स्थातुमर्हसि पापकृत् ।
स राज्याच्च सुखाच्चैव हास्यसे कुलपांसन ॥ ५.१२८.१७ ॥
இத்தகைய நடத்தை கொண்ட பாவியான நீ அரசில் நிலைத்திருக்க எப்படித் தகுதியுடையவன்? குலத்தைக் கெடுப்பவனே, நீ அரசையும் சுகத்தையும் இழப்பாய்.
5.128.18
यच्चैभ्यो याचमानेभ्यः पित्र्यमंशं न दित्सति ।
तच्च पाप प्रदाताऽसि भ्रष्टैश्वर्यो निपातितः ॥ ५.१२८.१८ ॥
தங்கள் தந்தைவழிப் பங்கைக் கேட்பவர்களுக்கு நீ கொடுக்க விரும்பாததை, பாவியே, நீ கொடுக்க வேண்டியவனாவாய்; செல்வத்தை இழந்து நீ வீழ்த்தப்படுவாய்.
5.128.19
कृत्वा बहून्यकार्याणि पाण्डवेषु नृशंसवत् ।
मिथ्यावृत्तिरनार्यः सन्नद्य विप्रतिपद्यसे ॥ ५.१२८.१९ ॥
பாண்டவர்களிடம் கொடூரனைப் போல் பல தீய செயல்களைச் செய்து, பொய்யான நடத்தையுடைய அநாரியனே, போருக்குத் தயாராகி நீ நேர்மாறான வழியில் செல்கிறாய்.
5.128.20
मातापितृभ्यां भीष्मेण द्रोणेन विदुरेण च ।
शाम्येति मुहुरुक्तोसि न च शाम्यसि पार्थिव ॥ ५.१२८.२० ॥
தாய், தந்தை, பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் ஆகியோர் உன்னிடம் 'சமாதானமாக இரு' என்று பலமுறை சொன்னார்கள்; ஆனால் அரசே, நீ சமாதானம் அடையவில்லை.
5.128.21
शमे हि सुमहाँल्लाभस्तव पार्थस्य चोभयोः ।
न च रोचयसे राजन्किमन्यद्बुद्धिलाघवात् ॥ ५.१२८.२१ ॥
சமாதானத்தில்தான் உனக்கும் பார்த்தனுக்கும் இருவருக்கும் பெரும் நன்மை உண்டு; அரசே, அது உனக்கு விருப்பமாக இல்லை. புத்தியின் குறைபாட்டைத் தவிர வேறு என்ன?
5.128.22
न शर्म प्राप्स्यसे राजन्नुत्क्रम्य सुहृदां वचः ।
अधर्म्यमयशस्यं च क्रियते पार्थिव त्वया ॥ ५.१२८.२२ ॥
அரசே, நண்பர்களின் சொல்லை மீறினால் உனக்கு நிம்மதி கிடைக்காது; பூமியின் அரசே, நீ அதர்மமும் அபகீர்த்தியும் தரும் செயலைச் செய்கிறாய்.
5.128.23
एवं ब्रुवति दाशार्हे दुर्योधनममर्षणम् ।
दुःशासन इदं वाक्यमब्रवीत्करुसंसदि ॥ ५.१२८.२३ ॥
தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், குருக்களின் சபையில் சினம் கொண்ட துரியோதனனிடம் துச்சாசனன் இந்த வார்த்தையைக் கூறினான்.
5.128.24
न चेत्सन्धास्यसे राजन्स्वेन कामेन पाण्डवैः ।
बद्ध्वा किल त्वां दास्यन्ति कुन्तीपुत्राय कौरवाः ॥ ५.१२८.२४ ॥
அரசே, உன் சொந்த விருப்பத்தால் பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்யாவிட்டால், கௌரவர்கள் உன்னைக் கட்டி குந்தியின் மகனிடம் ஒப்படைத்துவிடுவார்கள்.
5.128.25
वैकर्तनं त्वां च मां च त्रीनेतान्मनुजर्षभ ।
पाण्डवेभ्यः प्रदास्यन्ति भीष्मो द्रोणः पिता च ते ॥ ५.१२८.२५ ॥
ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே! வைகர்தனனாகிய கர்ணனையும், என்னையும், இந்த மூவரையும் பீஷ்மரும், துரோணரும், உன் தந்தையும் பாண்டவர்களிடம் ஒப்படைப்பார்கள்.
5.128.26
भ्रातुरेतद्वचः श्रुत्वा धार्तराष्ट्रः सुयोधनः ।
क्रुद्धः प्रातिष्ठतोत्थाय महानाग इव श्वसन् ॥ ५.१२८.२६ ॥
சகோதரனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட திருதராஷ்டிரனின் மகன் சுயோதனன் கோபமுற்று எழுந்தான்; ஒரு பெரிய பாம்பைப் போல சீறியவாறு புறப்பட்டான்.
5.128.27
विदुरं च सोमदत्तं च महाराजं च बाह्लिकम् ।
कृपं च सोमदत्तं च भीष्मं द्रोणं जनार्दनम् ॥ ५.१२८.२७ ॥
விதுரரையும், சோமதத்தரையும், மகாராஜரையும், பாஹ்லிகரையும், கிருபரையும், சோமதத்தரையும், பீஷ்மரையும், துரோணரையும், ஜனார்தனரையும் (அவன் அவமதித்தான்).
5.128.28
सर्वानेताननादृत्य दुर्मतिर्निरपत्रपः ।
अशिष्टवदमर्यादो मानी मान्यावमानिता ॥ ५.१२८.२८ ॥
இவர்கள் அனைவரையும் புறக்கணித்து, தீய புத்தியும், வெட்கமற்றவனும், ஒழுங்கற்றவனும், எல்லை கடந்தவனும், செருக்குள்ளவனுமான அவன், மதிக்கத் தகுந்தவர்களை அவமதித்தான்.
5.128.29
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य भ्रातरो मनुजर्षभम् ।
अनुजग्मुः सहामात्या राजानश्चापि सर्वशः ॥ ५.१२८.२९ ॥
அந்த மனிதர்களில் சிறந்தவன் புறப்படுவதைக் கண்ட சகோதரர்களும், அமைச்சர்களுடன் கூடிய எல்லா அரசர்களும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
5.128.30
सभायामुत्थितं क्रुद्धं प्रस्थितं भ्रातृभिः सह ।
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य भीष्मः शान्तनवोऽब्रवीत् ॥ ५.१२८.३० ॥
சபையிலிருந்து கோபத்துடன் எழுந்து சகோதரர்களுடன் புறப்படும் துரியோதனனைக் கண்ட சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் பேசினார்.
5.128.31
धर्मार्थावभिसन्त्यज्य संरम्भं योऽनुमन्यते ।
हसन्ति व्यसने तस्य दुर्हृदो नचिरादिव ॥ ५.१२८.३१ ॥
தர்மத்தையும் பொருளையும் விட்டு கோபத்தை ஏற்பவனின் அழிவைக் கண்டு பகைவர்கள் விரைவிலேயே நகைப்பர்.
5.128.32
दुरात्मा राजपुत्रोऽयं धार्तराष्ट्रोऽनुपायवित् ।
मिथ्याभिमानी राज्यस्य क्रोधलोभवशानुगः ॥ ५.१२८.३२ ॥
இந்த தீய மனம் கொண்ட இளவரசன், திருதராஷ்டிரனின் மகன், நல்ல வழியை அறியாதவன்; அரசில் பொய்யான பெருமை கொண்டவன், கோபமும் பேராசையும் வசப்பட்டு நடப்பவன்.
5.128.33
कालपक्वमिदं मन्ये सर्वं क्षत्रं जनार्दन ।
सर्वे ह्यनुसृता मोहात्पार्थिवाः सह मन्त्रिभिः ॥ ५.१२८.३३ ॥
ஜனார்தனா, இந்த முழு க்ஷத்திரிய குலமும் காலத்தால் பழுத்துவிட்டது என்று நான் எண்ணுகிறேன்; மயக்கத்தால் எல்லா அரசர்களும் தம் அமைச்சர்களுடன் அதைப் பின்பற்றினர்.
5.128.34
भीष्मस्याथ वचः श्रुत्वा दाशार्हः पुष्करेक्षणः ।
भीष्मद्रोणमुखान्सर्वानभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१२८.३४ ॥
பீஷ்மரின் சொற்களைக் கேட்ட வலிமைமிக்க, தாமரைக் கண்ணனான தாசார்ஹர் பீஷ்மர், துரோணர் முதலிய அனைவரையும் நோக்கிப் பேசினார்.
5.128.35
सर्वेषां कुरुवृद्धानां महानयमतिक्रमः ।
प्रसह्य मन्दमैश्वर्ये न नियच्छन्ति यन्नृपम् ॥ ५.१२८.३५ ॥
குருவயோதிகர்கள் அனைவரின் இது பெரிய தவறு; ஆட்சியில் பலவந்தமாக மந்தனாகிய அரசனை அவர்கள் கட்டுப்படுத்தவில்லை.
5.128.36
तत्र कार्यमहं मन्ये कालप्राप्तमरिन्दमाः ।
क्रियमाणे भवेच्छ्रेयस्तत्सर्वं श्रृणुतानघाः ॥ ५.१२८.३६ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவர்களே, அங்கே செய்யவேண்டிய செயல் காலத்தால் வந்துவிட்டது என்று நான் எண்ணுகிறேன்; அது செய்யப்பட்டால் நன்மை உண்டாகும்; பாவமற்றவர்களே, அதை எல்லாம் கேளுங்கள்.
5.128.37
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वक्ष्यामि हितं वचः ।
भवतामानुकूल्येन यदि रोचेत भारताः ॥ ५.१२८.३७ ॥
பரதர்களே, உங்களுக்கு நேரடியாகத் தெரிந்ததே இது. நான் சொல்லப்போகும் நன்மை தரும் சொல், உங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்றதாக இருந்தால் அது உங்களுக்குப் பிடிக்கட்டும்.
5.128.38
पुत्रो वै भोजराजस्य दुराचारो ह्यनात्मवान् ।
जीवतः पितुरैश्वर्यं हृत्वा मृत्युवशं गतः ॥ ५.१२८.३८ ॥
போஜ அரசனின் மகன், தீய நடத்தையும் தன்னடக்கமின்மையும் கொண்டவன், தந்தை உயிருடன் இருக்கும்போதே அவரது ஆட்சியை கைப்பற்றி மரணத்தின் வசத்தை அடைந்தான்.
5.128.39
उग्रसेनसुतः कंसः परित्यक्तः स बान्धवैः ।
ज्ञातीनां हितकामेन मया शस्तो महामृधे ॥ ५.१२८.३९ ॥
உக்கிரசேனனின் மகன் கம்சன், தன் உறவினர்களால் கைவிடப்பட்டவன், உறவினர்களின் நலனை விரும்பிய என்னால் பெரும் போரில் கொல்லப்பட்டான்.
5.128.40
आहुकः पुनरस्माभिर्ज्ञातिभिश्चापि सत्कृतः ।
उग्रसेनः कृतो राजा भोजराजन्यवर्धनः ॥ ५.१२८.४० ॥
ஆஹுகனை நாங்களும் உறவினர்களும் மீண்டும் கௌரவித்தோம்; போஜ அரசர்களின் குலத்தை வளர்க்கும் உக்கிரசேனனை அரசனாக்கினோம்.
5.128.41
संसमेकं परित्यज्य कुलार्थे सर्वयादवाः ।
संभूय सुखमेधन्ते भारतान्धकवृष्णयः ॥ ५.१२८.४१ ॥
குலத்தின் நலனுக்காக ஒருவரை விட்டுவிட்டு, அனைத்து யாதவர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் செழிக்கின்றனர் — பரதனே, அந்தகர்களும் விருஷ்ணிகளும்.
5.128.42
अपि चाप्यवदद्राजन्परमेष्ठी प्रजापतिः ।
व्यूढे देवासुरे युद्धेऽभ्युद्यतेष्वायुधेषु च ॥ ५.१२८.४२ ॥
அரசே, பரமேஷ்டி பிரஜாபதியும் சொன்னார் — தேவாசுரப் போரில் அணிவகுப்பு அமைக்கப்பட்டு, ஆயுதங்கள் உயர்த்தப்பட்டிருந்தபோது.
5.128.43
द्वैधीभूतेषु लोकेषु विनश्यत्सु च भारत ।
अब्रवीत्तु तदा देवो भगवाँल्लोकभावनः ॥ ५.१२८.४३ ॥
பாரதா, உலகங்கள் இரண்டாகப் பிளவுபட்டு அழியும் போது, உலகைத் தாங்கும் பகவான் தேவன் அப்போது கூறினார்.
5.128.44
पराभविष्यन्त्यसुरा दैतेया दानवैः सह ।
आदित्या वसवो रुद्रा भविष्यन्ति दिवौसकः ॥ ५.१२८.४४ ॥
தைத்தியர்களும் தானவர்களுடன் சேர்ந்த அசுரர்களும் தோல்வியடைவர்; ஆதித்யர்களும், வசுக்களும், ருத்திரர்களும், தேவலோகவாசிகளும் (வெற்றி பெறுவர்).
5.128.45
देवासुरमनुष्याश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ।
अस्मिन्युद्धे सुसंक्रुद्धा हनिष्यन्ति परस्परम् ॥ ५.१२८.४५ ॥
தேவர்களும், அசுரர்களும், மனிதர்களும், கந்தர்வர்களும், உரகர்களும், ராட்சசர்களும் இந்தப் போரில் மிகுந்த கோபத்துடன் ஒருவரையொருவர் கொல்வார்கள்.
5.128.46
वर्तमानं जगत्सर्वं मुहूर्तान्न भविष्यति ।
इति मत्वाऽब्रवीद्धर्मं परमेष्ठी प्रजापतिः ।
वरुणाय प्रयच्छैतान्बद्ध्वा दैतेयदानवान् ॥ ५.१२८.४६ ॥
இதை எண்ணி பரமேஷ்டி பிரஜாபதி தர்மனிடம் கூறினார்: 'இந்தத் தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் கட்டி வருணனிடம் ஒப்படையுங்கள். இல்லையெனில் நிலவும் இந்த உலகம் ஒரு முகூர்த்தத்தில் இராது.'
5.128.47
एवमुक्तस्ततो धर्मो नियोगात्परमेष्ठिनः ।
वरुणाय ददौ सर्वान्बद्ध्वा दैतेयदानवान् ॥ ५.१२८.४७ ॥
பரமேஷ்டி இவ்வாறு கூறியதும், தர்மன் அவரது கட்டளைப்படி அனைத்து தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் கட்டி வருணனிடம் ஒப்படைத்தான்.
5.128.48
तान्बद्ध्वा धर्मपाशैश्च स्वैश्च पाशैर्जलेश्वरः ।
वरुणः सागरे यत्तो नित्यं रक्षति दानवान् ॥ ५.१२८.४८ ॥
அவர்களை தர்மக் கயிறுகளாலும் தன் கயிறுகளாலும் கட்டி, நீர்களின் அதிபதியான வருணன் கடலில் எப்போதும் விழிப்புடன் தானவர்களைக் காக்கிறான்.
5.128.49
तथा दुर्योधनं कर्णं शकुनिं चापि सौबलम् ।
बद्ध्वा दुःशासनं चापि पाण्डवेभ्यः प्रयच्छत ॥ ५.१२८.४९ ॥
அவ்வாறே துரியோதனனையும், கர்ணனையும், சௌபல சகுனியையும், துஶ்ஶாசனனையும் கட்டி பாண்டவர்களிடம் ஒப்படையுங்கள்.
5.128.50
त्यजेत्कुलार्थे पुरुषं ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ ५.१२८.५० ॥
குலத்திற்காக ஒரு மனிதனையும், கிராமத்திற்காக குலத்தையும் துறக்க வேண்டும்; நாட்டிற்காக கிராமத்தையும், தனக்காக பூமியையும் துறக்க வேண்டும்.
5.128.51
राजन्दुर्योधनं बद्ध्वा ततः संशाम्य पाण्डवैः ।
त्वत्कृते न विनश्येयुः क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ॥ ५.१२८.५१ ॥
ஓ அரசே! துரியோதனனைக் கட்டி, பின்னர் பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் காரணமாக க்ஷத்திரியர்கள் அழியக்கூடாது, ஓ க்ஷத்திரிய சிரேஷ்டரே!