Mahābhārata · Adhyāya 5.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.129.1
कृष्णस्य तु वचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
विदुरं सर्वधर्मज्ञं त्वरमाणोऽभ्यभाषत ॥ ५.१२९.१ ॥
Nachdem er Kṛṣṇas Worte gehört hatte, sprach Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Menschen, hastig zu Vidura, der alle Dharma kennt.
5.129.2
गच्छ तात महाप्राज्ञ गान्धारीं दीर्घदर्शिनीम् ।
आनयेह तया सार्धमनुनेष्यामि दुर्मतिम् ॥ ५.१२९.२ ॥
Geh, Lieber, Weisester, und bring Gāndhārī, die Weitblickende, hierher; mit ihr will ich den Unverständigen umstimmen.
5.129.3
यदि सा न दुरात्मानं शमयेद्दुष्टचेतसम् ।
अपि कृष्णस्य सुहृदस्तिष्ठेम वचने वयम् ॥ ५.१२९.३ ॥
Gelingt es ihr nicht, diesen bösen, verderbten Mann zu beruhigen, so werden wir, die Freunde Kṛṣṇas, dennoch auf seine Worte hören.
5.129.4
दुर्बुद्धेर्दुःसहायस्य शमार्थं ब्रुवती वचः ।
अपि नो व्यसनं घोरं दुर्योधनकृतं महत् । ॥ ५.१२९.४ ॥
Vielleicht wird durch ihre Worte, mit denen sie den Unverständigen und schlecht Beratenen Duryodhana beschwichtigt, dieses schreckliche große Unglück, von Duryodhana verursacht, von uns abgewendet.
5.129.5
शमयेच्चिररात्राय योगक्षेमवदव्ययम् ।
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा विदुरो दीर्घदर्शिनीम् । ॥ ५.१२९.५ ॥
Möge sie für lange Zeit den unvergänglichen Frieden stiften, der Wohlergehen und Sicherheit bringt. Nachdem Vidura die Worte des Königs gehört hatte, machte er sich an die Aufgabe, Gāndhārī, die Weitblickende, zu holen.
5.129.6
आनयामास गान्धारीं धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.१२९.६ ॥
Auf Befehl Dhṛtarāṣṭras ließ Vidura Gāndhārī herbeibringen.
5.129.7
एष गान्धारि पुत्रस्ते दुरात्मा शासनातिगः ।
ऐश्वर्यलोभादैश्वर्यं जीवितं च प्रहास्यति ॥ ५.१२९.७ ॥
Gāndhārī, dies ist dein Sohn, böse im Sinn, ein Übertreter der Befehle. Aus Gier nach Herrschaft wird er Herrschaft und Leben verlieren.
5.129.8
अशिष्टवदमर्यादः पापैः सह दुरात्मवान् ।
सभाया निर्गतो मूढो व्यतिक्रम्य सुहृद्वचः ॥ ५.१२९.८ ॥
Er ist ungezügelt, ohne Anstand, ein böser Gefährte der Frevler. Töricht hat er die Worte der Wohlmeinenden übertreten und ist aus der Versammlung gegangen.
5.129.9
सा भर्तृवचनं श्रुत्वा राजपुत्री यशस्विनी ।
अन्विच्छन्ती महच्छ्रेयो गान्धारी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.९ ॥
Als sie die Worte ihres Gatten gehört hatte, sprach die berühmte Prinzessin Gāndhārī, das höchste Wohl suchend, diese Worte.
5.129.10
आनायय सुतं क्षिप्रं राज्यकामुकमातुरम् ।
नहि राज्यमशिष्टेन शक्यं धर्मार्थलोपिना ।
आप्तुमाप्तं तथाऽपीदमविनीतेन सर्वथा ॥ ५.१२९.१० ॥
Bring schnell den Sohn, von Verlangen nach Königtum gequält. Ein ungezügelter Mensch, der Dharma und Reichtum zerstört, kann das Königreich nicht erlangen; und selbst wenn er es erlangt, kann es ein Undisziplinierter auf keine Weise bewahren.
5.129.11
त्वं ह्येवात्र भृशं गर्ह्यो धृतराष्ट्र सुतप्रियः ।
यो जानन्पापतामस्य तत्प्रज्ञामनुवर्तसे ॥ ५.१२९.११ ॥
Dhṛtarāṣṭra, hier bist du selbst sehr tadelnswert, den Söhnen zugetan. Obwohl du seine Schlechtigkeit kennst, folgst du doch seinem Urteil.
5.129.12
स एष काममन्युभ्यां प्रलब्धो लोभमास्थितः ।
अशक्योऽद्य त्वया राजन्विनिवर्तयितुं बलात् ॥ ५.१२९.१२ ॥
Von Begierde und Zorn verblendet, hat er sich der Gier ergeben. O König, du kannst ihn jetzt nicht mit Gewalt umkehren.
5.129.13
राष्ट्रप्रदाने मूढस्य बालिशस्य दुरात्मनः ।
दुःसहायस्य लुब्धस्य धृतराष्ट्रोऽश्रुते फलम् ॥ ५.१२९.१३ ॥
Dhṛtarāṣṭra, der verblendete, törichte, bösgesinnte, mit schlechten Helfern und gierige, wird die Frucht davon ernten, dass er das Reich gegeben hat.
5.129.14
कथं हि स्वजने भेदमुपेक्षेत महीपतिः ।
भिन्नं हि स्वजनेन त्वां प्रहरिष्यन्ति शत्रवः ॥ ५.१२९.१४ ॥
Wie könnte ein König die Spaltung unter seinen eigenen Verwandten übersehen? Denn von den Verwandten getrennt, werden dich die Feinde schlagen.
5.129.15
या हि शक्या महाराज साम्ना भेदेन वा पुनः ।
निस्तर्तुमापदः स्वेषु दण्डं कस्तत्र पातयेत् ॥ ५.१२९.१५ ॥
Großer König, wer würde in jenen Nöten, die durch Ausgleich oder durch Spaltung überwunden werden können, gegen die eigenen Verwandten Strafe verhängen?
5.129.16
शासनाद्धृतराष्ट्रस्य दुर्योधनममर्षणम् ।
मातुश्च वचनात्क्षत्ता सभां प्रावेशयत्पुनः ॥ ५.१२९.१६ ॥
Auf Befehl Dhṛtarāṣṭras und auf Wort seiner Mutter ließ der Kṣattṛ den unduldsamen Duryodhana wieder in die Versammlung eintreten.
5.129.17
स मातुर्वचनाकाङ्क्षी प्रविवेश पुनः सभाम् ।
अभिताम्रेक्षणः क्रोधान्निश्वसन्निव पन्नगः ॥ ५.१२९.१७ ॥
Nach dem Wort seiner Mutter verlangend, trat er wieder in die Versammlung, mit tief geröteten Augen, vor Zorn schnaubend wie eine Schlange.
5.129.18
तं प्रविष्टमभिप्रेक्ष्य पुत्रमुत्पथमास्थितम् ।
विगर्हमाणा गान्धारी शमार्थं वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.१८ ॥
Als sie den Sohn eintreten sah, der auf einen Irrweg geraten war, tadelte Gāndhārī ihn und sprach diese Worte um des Friedens willen.
5.129.19
दुर्योधन निबोधेदं वचनं मम पुत्रक ।
हितं ते सानुबन्धस्य तथाऽऽयत्यांसुखोदयम् ॥ ५.१२९.१९ ॥
Duryodhana, mein Sohn, höre dieses mein Wort. Es ist heilsam für dich und deine Angehörigen und wird in Zukunft den Aufgang des Glücks bringen.
5.129.20
दुर्योधन यदाह त्वां पिता भरतसत्तम ।
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता सुहृदां कुरु तद्वचः ॥ ५.१२९.२० ॥
Duryodhana, Bester der Bharatas, tue, was dein Vater dir gesagt hat, und das Wort der Wohlgesinnten Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und Kṣattā (Vidura).
5.129.21
भीष्मस्य तु पितुश्चैव मम चापचितिः कृता ।
भवेद्द्रोणमुखानां च सुहृदां शाम्यता त्वया ॥ ५.१२९.२१ ॥
Ehre wird Bhīṣma, deinem Vater und auch mir erwiesen sein, und den Wohlgesinnten unter Droṇa, wenn du dich beruhigst.
5.129.22
न हि राज्यं महाप्राज्ञ स्वेन कामेन शक्यते ।
अवाप्तुं रक्षितुं वाऽपि भोक्तुं भरतसत्तम ॥ ५.१२९.२२ ॥
O Weisester, Bester der Bharatas, ein Reich kann nicht allein durch den eigenen Wunsch erlangt, bewahrt oder genossen werden.
5.129.23
न ह्यवश्येन्द्रियो राज्यमश्रीयाद्दीर्घमन्तरम् ।
विजितात्मा तु मेधावी स राज्यमभिपालयेत् ॥ ५.१२९.२३ ॥
Wer seine Sinne nicht bezwungen hat, kann ein Reich nicht lange genießen; der Weise aber, der sich selbst besiegt hat, mag es regieren.
5.129.24
कामक्रोधौ हि पुरुषमर्थेभ्यो व्यपकर्षतः ।
तौ तु शत्रू विनिर्जित्य राजा विजयते महीम् ॥ ५.१२९.२४ ॥
Begierde und Zorn ziehen den Menschen von seinen Zielen fort; hat der König diese beiden Feinde völlig besiegt, erobert er die Erde.
5.129.25
लोकेश्वर प्रभुत्वंहि महदेतद्दुरात्मभिः ।
राज्यं नामेप्सितं स्थानं न शक्यमभिरक्षितुम् ॥ ५.१२९.२५ ॥
Die Herrschaft über die Welten ist für die Bösgesinnten wahrlich groß; die begehrte Stellung namens Königtum können sie nicht bewahren.
5.129.26
इन्द्रियाणि महत्प्रेप्सुर्नियच्छेदर्थधर्मयोः ।
इन्द्रियैर्नियतैर्बुद्धिर्वर्धतेऽग्निरिवेन्धनैः ॥ ५.१२९.२६ ॥
Wer Großes erstrebt, soll seine Sinne in Sachen des Reichtums und des Dharma zügeln; durch gezügelte Sinne wächst der Verstand, wie das Feuer durch Brennholz wächst.
5.129.27
अविधेयानि हीमानि व्यापादयितुमप्यलम् ।
अविधेया इवादान्ता हयाः पथि कुसारथिम् ॥ ५.१२९.२७ ॥
Diese ungezügelten Sinne vermögen wahrlich zu vernichten, wie ungebändigte Pferde auf dem Weg einen schlechten Wagenlenker.
5.129.28
अविजित्य य आत्मानममात्यान्विजिगीषते ।
अमित्रान्वाऽजितामात्यः सोऽवशः परिहीयते ॥ ५.१२९.२८ ॥
Wer, ohne sich selbst besiegt zu haben, seine Minister besiegen will, oder wer, ohne seine Minister besiegt zu haben, seine Feinde besiegen will, ist hilflos und geht zugrunde.
5.129.29
आत्मानमेव प्रथमं द्वेष्यरूपेण योजयेत् ।
ततोऽमात्यानमित्रांश्च न मोघं विजिगीषते ॥ ५.१२९.२९ ॥
Man soll sich zuerst selbst als Feind betrachten; dann geht das Verlangen, Minister und Feinde zu besiegen, nicht vergeblich aus.
5.129.30
वश्येन्द्रियं जितामात्यं धृतदण्डं विकारिषु ।
परीक्ष्यकारिणं धीरमत्यर्थं श्रीर्निषेवते ॥ ५.१२९.३० ॥
Das Glück wartet sehr auf den standhaften Mann, dessen Sinne bezwungen sind, der seine Minister besiegt hat, der gegen Übeltäter den Stab führt und der nur nach Prüfung handelt.
5.129.31
क्षुद्राक्षेणेव जालेन झषावपिहितावुभौ ।
कामक्रोधौ शरीरस्थौ प्रज्ञानं तौ विलुम्पतः ॥ ५.१२९.३१ ॥
Wie zwei Fische, die von einem Netz mit engen Maschen bedeckt sind, so rauben Begierde und Zorn, im Körper wohnend, die Einsicht.
5.129.32
याभ्यां हि देवाः स्वर्यातुः स्वर्गस्य पिदधुर्मुखम् ।
बिभ्यतोऽनुपरागस्य कामक्रोधौ स्म वर्धितौ ॥ ५.१२९.३२ ॥
Durch Begierde und Zorn, die man nährte, verschlossen die Götter aus Furcht, der Himmelfahrer könnte gleichgültig werden, ihm das Tor des Himmels.
5.129.33
कामं क्रोधं च लोभं च दम्भं दर्पं च भूमिपः ।
सम्यग्विजेतुं यो वेद स महीमभिजायते ॥ ५.१२९.३३ ॥
Der König, der Begierde, Zorn, Gier, Heuchelei und Stolz vollständig zu besiegen weiß, erlangt die Erde.
5.129.34
सततं निग्रहे युक्त इन्द्रियाणां भवेन्नृपः ।
ईप्सन्नर्थं च धर्मं च द्विषतां च पराभवम् ॥ ५.१२९.३४ ॥
Der König soll stets der Zügelung der Sinne ergeben sein, Reichtum und Recht begehrend und die Niederlage seiner Feinde ersehnend.
5.129.35
कामाभिभूतः क्रोधाद्वा यो मिथ्या प्रतिपद्यते ।
स्वेषु चान्येषु वा तस्य न सहाया भवन्त्युत ॥ ५.१२९.३५ ॥
Wer, von Begierde überwältigt oder aus Zorn, falsch handelt, dem werden weder die Seinen noch andere zu Helfern.
5.129.36
एकीभूतैर्महाप्राज्ञैः शूरैररिनिबर्हणैः ।
पाण्डवैः पृथिवीं तात भोक्ष्यसे सहितः सुखी ॥ ५.१२९.३६ ॥
Lieber, gemeinsam mit den Pāṇḍavas, die vereint, sehr weise, heldenhaft und Vernichter der Feinde sind, wirst du glücklich die Erde genießen.
5.129.37
यथा भीष्मः शान्तनवो द्रोणश्चापि महारथः ।
आहतुस्तात तत्सत्यमजेयौ कृष्णपाण्डवौ ॥ ५.१२९.३७ ॥
Wie Bhīṣma, der Sohn Śantanus, und der große Wagenkämpfer Droṇa erklärt haben, Lieber, das ist wahr: Kṛṣṇa und die Pāṇḍavas sind unbesiegbar.
5.129.38
प्रपद्यष्व महाबाहुं कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ।
प्रसन्नो हि सुखाय स्यादुभयोरेव केशवः ॥ ५.१२९.३८ ॥
Suche Zuflucht bei Kṛṣṇa, dem Starkarmigen, der mühelos handelt. Wenn Keśava erfreut ist, wird es beiden Seiten Glück bringen.
5.129.39
सुहृदामर्थकामानां यो न तिष्ठति शासने ।
प्राज्ञानां कृतविद्यानां स नरः शत्रुनन्दनः ॥ ५.१२९.३९ ॥
Wer sich nicht an die Anweisung wohlmeinender Freunde hält, die nach Wohlstand und Begehren streben, und an die der Weisen und Gelehrten, der erfreut seine Feinde.
5.129.40
न युद्धे तात कल्याणं न धर्मार्थौ कुतः सुखम् ।
न चापि विजयो नित्यं मा युद्धे चेत आधिथाः ॥ ५.१२९.४० ॥
Im Krieg gibt es kein Heil, Lieber; weder Dharma noch Reichtum, woher käme also das Glück? Auch der Sieg währt nicht ewig. Richte deinen Sinn nicht auf den Krieg.
5.129.41
भीष्मेण हि महाप्राज्ञ पित्र ते बाह्लिकेन च ।
दत्तोंऽशः पाण्डुपुत्राणां भेदाद्भतैररिन्दम ॥ ५.१२९.४१ ॥
Von Bhīṣma wahrlich, o Hochweiser, und von deinem Vater und von Bāhlika wurde den Söhnen Pāṇḍus ein Anteil gegeben; o Feindebezwinger, durch die Spaltung unter den Brüdern...
5.129.42
तस्थ चैतत्प्रदानस्य फलमद्यानुपश्यसि ।
यद्भुङ्क्षे पृथिवीं कृत्स्नां शूरैर्निहतकण्टकाम् ॥ ५.१२९.४२ ॥
Und die Frucht jener Gabe siehst du jetzt: Du genießt die ganze Erde, von ihren Dornen durch Helden befreit.
5.129.43
प्रयच्छ पाण्डुपुत्राणां यथोचितमरिन्दम ।
यदीच्छसि सहामात्यो भोक्तुमर्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१२९.४३ ॥
O Bezwinger der Feinde, wenn du zusammen mit deinen Ministern die Hälfte des Reiches genießen willst, so gib den Söhnen Pāṇḍus, was ihnen gebührt.
5.129.44
अलमर्धं पृथिव्यास्ते महामात्यस्य जीवितुम् ।
सुहृदां वचने तिष्ठन्यशः प्राप्स्यति भारत ॥ ५.१२९.४४ ॥
O Bhārata, die Hälfte der Erde genügt dir, und sie genügt auch dem Leben deines großen Ministers. Wenn du den Worten deiner Wohlgesinnten folgst, wirst du Ruhm erlangen.
5.129.45
श्रीमद्भिरात्मवद्भिस्तैर्बुद्धिमद्भिर्जितेन्द्रियैः ।
पाण्डवैर्विग्रहस्तात भ्रंशयेन्महतः सुखात् ॥ ५.१२९.४५ ॥
Mein Sohn, ein Streit mit jenen glänzenden, selbstbeherrschten, weisen Pāṇḍavas, die ihre Sinne bezwungen haben, würde dich aus großem Glück stürzen.
5.129.46
निगृह्य सुहृदां मन्युं शाधि राज्यं यथोचितम् ।
स्वमंशं पाण्डुपुत्रेभ्यः प्रदाय भरतर्षभ ॥ ५.१२९.४६ ॥
O Bester der Bharatas, zügle deinen Zorn gegen deine Wohlgesinnten, gib den Söhnen Pāṇḍus ihren eigenen Anteil und regiere das Reich, wie es sich gehört.
5.129.47
अलमङ्ग निकारोऽयं त्रयोदशसमाः कृतः ।
शमयैनं महाप्राज्ञ कामक्रोधसमेधितम् ॥ ५.१२९.४७ ॥
Lieber, dieses Unrecht hat genug gedauert: dreizehn Jahre. O Weiser, beschwichtige diese von Begierde und Zorn entfachte Feindschaft.
5.129.48
न चैष शक्तः पार्थानां यस्त्वदर्थमभीप्सति ।
सूतपुत्रो दृढक्रोधो भ्राता दुःशासनश्च ते ॥ ५.१२९.४८ ॥
Weder vermag er, der Wagenlenkersohn mit seinem festen Zorn, der dies um deinetwillen begehrt, noch dein Bruder Duḥśāsana, die Söhne Pṛthās zu besiegen.
5.129.49
भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे भीमसेने धनञ्जये ।
धृष्टद्युम्ने च संक्रुद्धे न स्युः सर्वाः प्रजा ध्रुवम् ॥ ५.१२९.४९ ॥
Wenn Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Karṇa, Bhīmasena, Dhanañjaya und der zornentbrannte Dhṛṣṭadyumna kämpfen, würden sicherlich nicht alle Wesen überleben.
5.129.50
अमर्षवशमापन्नो मा कुरूंस्तात जीघनः ।
एषा हि पृथिवी कृत्स्ना मा गमत्त्वत्कृते वधम् ॥ ५.१२९.५० ॥
Mein Lieber, von Groll übermannt, erschlage die Kuru nicht. Möge diese ganze Erde nicht durch dich in Vernichtung geraten.
5.129.51
यच्च त्वं मन्यसे मूढ भीष्मद्रोणकृपादयः ।
योत्स्यन्ते सर्वशक्त्येति नैतदद्योपपद्यते ॥ ५.१२९.५१ ॥
Tor, was du meinst, dass Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und die anderen mit aller Kraft kämpfen werden, das passt heute nicht.
5.129.52
समं हि राज्यं प्रीतिश्च स्थानं हि विदितात्मनाम् ।
पाण्डवेष्वथ युष्मासु धर्मस्त्वभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१२९.५२ ॥
Für die Selbsterkennenden sind Königreich, Zuneigung und Stellung gleich, gegenüber den Pāṇḍava wie gegenüber euch; doch das Dharma ist größer.
5.129.53
राजपिण्डभयादेते यदि हास्यन्ति जीवितम् ।
न हि शक्ष्यन्ति राजानं युधिष्ठिरमुदीक्षितुम् ॥ ५.१२९.५३ ॥
Wenn diese aus Furcht vor der Schuld für die Speise des Königs ihr Leben hingeben, werden sie dennoch nicht wagen, König Yudhiṣṭhira anzusehen.
5.129.54
न लोभादर्थसंपत्तिर्नराणामिह दृश्यते ।
तदलं तात लोभेन प्रशाम्य भरतर्षभ ॥ ५.१२९.५४ ॥
Durch Gier erlangen die Menschen hier keinen Reichtum; darum, mein Lieber, lass von der Gier ab und beruhige dich, Stier der Bharata.