மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.129.1
कृष्णस्य तु वचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
विदुरं सर्वधर्मज्ञं त्वरमाणोऽभ्यभाषत ॥ ५.१२९.१ ॥
கிருஷ்ணனின் சொல்லைக் கேட்ட மக்கள் தலைவன் திருதராஷ்டிரன், அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்த விதுரனிடம் விரைவாகப் பேசினான்।
5.129.2
गच्छ तात महाप्राज्ञ गान्धारीं दीर्घदर्शिनीम् ।
आनयेह तया सार्धमनुनेष्यामि दुर्मतिम् ॥ ५.१२९.२ ॥
அன்பனே, மகா ஞானியே, செல்; தூரதரிசினியான காந்தாரியை இங்கே அழைத்து வா. அவளோடு சேர்ந்து தீய புத்தியுள்ளவனை நான் சமாதானப்படுத்துவேன்.
5.129.3
यदि सा न दुरात्मानं शमयेद्दुष्टचेतसम् ।
अपि कृष्णस्य सुहृदस्तिष्ठेम वचने वयम् ॥ ५.१२९.३ ॥
அவள் அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்ட துராத்மாவை அமைதிப்படுத்த முடியாவிட்டாலும், கிருஷ்ணனின் நண்பர்களான நாம் அவனது சொல்லின்படியே நிற்போம்।
5.129.4
दुर्बुद्धेर्दुःसहायस्य शमार्थं ब्रुवती वचः ।
अपि नो व्यसनं घोरं दुर्योधनकृतं महत् । ॥ ५.१२९.४ ॥
தீய புத்தியுள்ளவனும், தீய துணையுள்ளவனுமான துரியோதனனை அமைதிப்படுத்த அவள் சொல்லும் சொற்களால், துரியோதனனால் உண்டான இந்தக் கொடிய பெரும் பேரிடர் நமக்கு நீங்கக்கூடும்।
5.129.5
शमयेच्चिररात्राय योगक्षेमवदव्ययम् ।
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा विदुरो दीर्घदर्शिनीम् । ॥ ५.१२९.५ ॥
அவள் நீண்ட காலத்திற்கு நலனும் பாதுகாப்பும் தரும் அழியாத அமைதியை நிலைநாட்டட்டும். அரசனின் சொல்லைக் கேட்ட விதுரன், தூரதரிசினியான காந்தாரியைப் பற்றி (அடுத்த செயலைச் செய்தான்).
5.129.6
आनयामास गान्धारीं धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.१२९.६ ॥
திருதராஷ்டிரனின் கட்டளையின்படி (விதுரன்) காந்தாரியை அழைத்து வந்தான்।
5.129.7
एष गान्धारि पुत्रस्ते दुरात्मा शासनातिगः ।
ऐश्वर्यलोभादैश्वर्यं जीवितं च प्रहास्यति ॥ ५.१२९.७ ॥
காந்தாரியே, இதோ உன் மகன் தீய மனம் கொண்டவன், கட்டளையை மீறுபவன். ஆட்சியின் பேராசையால் அவன் ஆட்சியையும் தன் உயிரையும் இழப்பான்.
5.129.8
अशिष्टवदमर्यादः पापैः सह दुरात्मवान् ।
सभाया निर्गतो मूढो व्यतिक्रम्य सुहृद्वचः ॥ ५.१२९.८ ॥
அவன் பண்பற்றவன், ஒழுங்கற்றவன், பாவிகளுடன் சேர்ந்த தீய மனம் கொண்டவன். மூடனாகி நல்லோரின் சொல்லை மீறி அவன் சபையை விட்டு வெளியேறினான்.
5.129.9
सा भर्तृवचनं श्रुत्वा राजपुत्री यशस्विनी ।
अन्विच्छन्ती महच्छ्रेयो गान्धारी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.९ ॥
கணவனின் சொல்லைக் கேட்ட புகழ்மிக்க அரசகுமாரி காந்தாரி, பெரும் நலனை நாடி இச்சொற்களைக் கூறினாள்.
5.129.10
आनायय सुतं क्षिप्रं राज्यकामुकमातुरम् ।
नहि राज्यमशिष्टेन शक्यं धर्मार्थलोपिना ।
आप्तुमाप्तं तथाऽपीदमविनीतेन सर्वथा ॥ ५.१२९.१० ॥
ஆட்சி ஆசையால் வாடும் மகனை விரைவில் அழைத்து வா. தர்மத்தையும் பொருளையும் அழிக்கும் பண்பற்றவனால் அரசை அடைய முடியாது; அடைந்ததையும் பணிவற்றவன் எல்லா வகையிலும் காக்க முடியாது.
5.129.11
त्वं ह्येवात्र भृशं गर्ह्यो धृतराष्ट्र सुतप्रियः ।
यो जानन्पापतामस्य तत्प्रज्ञामनुवर्तसे ॥ ५.१२९.११ ॥
தருதராஷ்டிரனே, இங்கு நீயே மிகவும் இகழத்தக்கவன், மகன்மேல் பாசம் கொண்டவன். அவனது பாவத்தை அறிந்தும் அவனது புத்தியையே நீ பின்பற்றுகிறாய்.
5.129.12
स एष काममन्युभ्यां प्रलब्धो लोभमास्थितः ।
अशक्योऽद्य त्वया राजन्विनिवर्तयितुं बलात् ॥ ५.१२९.१२ ॥
அவன் ஆசையாலும் கோபத்தாலும் மயங்கி, பேராசையைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறான். அரசே, இன்று நீ பலத்தால் அவனைத் திருப்ப முடியாது.
5.129.13
राष्ट्रप्रदाने मूढस्य बालिशस्य दुरात्मनः ।
दुःसहायस्य लुब्धस्य धृतराष्ट्रोऽश्रुते फलम् ॥ ५.१२९.१३ ॥
அரசைக் கொடுத்ததில் மூடனும், அறிவிலியும், தீய மனமுடையவனும், கெட்ட துணையுடையவனும், பேராசைக்காரனுமான திருதராஷ்டிரன் அதன் பலனை அனுபவிப்பான்.
5.129.14
कथं हि स्वजने भेदमुपेक्षेत महीपतिः ।
भिन्नं हि स्वजनेन त्वां प्रहरिष्यन्ति शत्रवः ॥ ५.१२९.१४ ॥
அரசன் தன் சுற்றத்தாரிடையே பிளவைக் எப்படி புறக்கணிப்பான்? சுற்றத்தாரால் பிளவுபட்ட உன்னை எதிரிகள் தாக்குவார்கள்.
5.129.15
या हि शक्या महाराज साम्ना भेदेन वा पुनः ।
निस्तर्तुमापदः स्वेषु दण्डं कस्तत्र पातयेत् ॥ ५.१२९.१५ ॥
பெரும் அரசே, சாமத்தாலோ அல்லது பேதத்தாலோ கடக்கக்கூடிய ஆபத்துகளில், சொந்தங்களின் மீது தண்டனையை யார் விதிப்பான்?
5.129.16
शासनाद्धृतराष्ट्रस्य दुर्योधनममर्षणम् ।
मातुश्च वचनात्क्षत्ता सभां प्रावेशयत्पुनः ॥ ५.१२९.१६ ॥
திருதராஷ்டிரனின் கட்டளையாலும் தாயின் சொல்லாலும், அமைதியற்ற துரியோதனனை க்ஷத்தா மீண்டும் சபைக்குள் அழைத்துச் சென்றான்.
5.129.17
स मातुर्वचनाकाङ्क्षी प्रविवेश पुनः सभाम् ।
अभिताम्रेक्षणः क्रोधान्निश्वसन्निव पन्नगः ॥ ५.१२९.१७ ॥
தாயின் சொல்லை எதிர்நோக்கி அவன் மீண்டும் சபைக்குள் நுழைந்தான்; கண்கள் சிவந்து, கோபத்தால் பாம்பைப் போல் மூச்சு விட்டான்.
5.129.18
तं प्रविष्टमभिप्रेक्ष्य पुत्रमुत्पथमास्थितम् ।
विगर्हमाणा गान्धारी शमार्थं वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.१८ ॥
அவன் நுழைந்து தவறான வழியைப் பற்றியிருப்பதைக் கண்ட காந்தாரி அவனைக் கண்டித்து, சமாதானத்திற்காக இந்த சொல்லைச் சொன்னாள்.
5.129.19
दुर्योधन निबोधेदं वचनं मम पुत्रक ।
हितं ते सानुबन्धस्य तथाऽऽयत्यांसुखोदयम् ॥ ५.१२९.१९ ॥
துரியோதனா, மகனே, என் இந்த வார்த்தையைக் கேள். இது உனக்கும் உன் உறவினர்களுக்கும் நன்மை தரும்; எதிர்காலத்தில் இன்பத்தை உதிக்கச் செய்யும்.
5.129.20
दुर्योधन यदाह त्वां पिता भरतसत्तम ।
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता सुहृदां कुरु तद्वचः ॥ ५.१२९.२० ॥
துரியோதனா, பரதரில் சிறந்தவனே, உன் தந்தை உன்னிடம் சொன்னதையும், பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், க்ஷத்தா ஆகிய நலம்விரும்பிகள் சொன்னதையும் செய்.
5.129.21
भीष्मस्य तु पितुश्चैव मम चापचितिः कृता ।
भवेद्द्रोणमुखानां च सुहृदां शाम्यता त्वया ॥ ५.१२९.२१ ॥
பீஷ்மருக்கும், உன் தந்தைக்கும், எனக்கும் மரியாதை செய்யப்பட்டதாகும்; துரோணர் முதலான நலம்விரும்பிகளுக்கும் மரியாதை செய்யப்பட்டதாகும் — நீ சாந்தமடைந்தால்.
5.129.22
न हि राज्यं महाप्राज्ञ स्वेन कामेन शक्यते ।
अवाप्तुं रक्षितुं वाऽपि भोक्तुं भरतसत्तम ॥ ५.१२९.२२ ॥
மகா ஞானியே, பரதரில் சிறந்தவனே, ஒருவனின் சொந்த விருப்பத்தால் அரசைப் பெறவோ, காக்கவோ, அனுபவிக்கவோ இயலாது.
5.129.23
न ह्यवश्येन्द्रियो राज्यमश्रीयाद्दीर्घमन्तरम् ।
विजितात्मा तु मेधावी स राज्यमभिपालयेत् ॥ ५.१२९.२३ ॥
புலன்கள் அடங்காதவன் நீண்ட காலம் அரசை அனுபவிக்க மாட்டான். தன்னை வென்றவனே அறிவுள்ளவனாய் அரசை ஆளமுடியும்.
5.129.24
कामक्रोधौ हि पुरुषमर्थेभ्यो व्यपकर्षतः ।
तौ तु शत्रू विनिर्जित्य राजा विजयते महीम् ॥ ५.१२९.२४ ॥
காமமும் கோபமும் மனிதனை அவனுடைய நோக்கங்களிலிருந்து விலக்கி இழுக்கின்றன. அந்த இரு எதிரிகளையும் முழுமையாக வென்றே அரசன் பூமியை வெல்கிறான்.
5.129.25
लोकेश्वर प्रभुत्वंहि महदेतद्दुरात्मभिः ।
राज्यं नामेप्सितं स्थानं न शक्यमभिरक्षितुम् ॥ ५.१२९.२५ ॥
உலகங்களின் தலைவரின் ஆட்சி தீயவர்களுக்கு மிகப் பெரியது. விரும்பப்படும் அரசு என்ற நிலையை அவர்களால் காக்க இயலாது.
5.129.26
इन्द्रियाणि महत्प्रेप्सुर्नियच्छेदर्थधर्मयोः ।
इन्द्रियैर्नियतैर्बुद्धिर्वर्धतेऽग्निरिवेन्धनैः ॥ ५.१२९.२६ ॥
பெரிய பயனை விரும்புபவன் அர்த்தம் மற்றும் தர்மத்திலிருந்து தன் புலன்களை அடக்க வேண்டும். அடக்கப்பட்ட புலன்களால் புத்தி விறகால் நெருப்பு போல வளர்கிறது.
5.129.27
अविधेयानि हीमानि व्यापादयितुमप्यलम् ।
अविधेया इवादान्ता हयाः पथि कुसारथिम् ॥ ५.१२९.२७ ॥
அடக்கப்படாத இந்தப் புலன்கள் உண்மையில் அழிக்கவும் வல்லவை; பாதையில் நல்ல தேரோட்டி இல்லாத அடங்காத குதிரைகள் போல.
5.129.28
अविजित्य य आत्मानममात्यान्विजिगीषते ।
अमित्रान्वाऽजितामात्यः सोऽवशः परिहीयते ॥ ५.१२९.२८ ॥
தன்னை வெல்லாமல் அமைச்சர்களை வெல்ல விரும்புபவன், அல்லது அமைச்சர்களை வெல்லாமல் எதிரிகளை வெல்ல விரும்புபவன் — அவன் உதவியற்றவனாகக் கெடுவான்.
5.129.29
आत्मानमेव प्रथमं द्वेष्यरूपेण योजयेत् ।
ततोऽमात्यानमित्रांश्च न मोघं विजिगीषते ॥ ५.१२९.२९ ॥
முதலில் தன்னையே எதிரியின் வடிவில் நிறுத்த வேண்டும்; பின்னர் அமைச்சர்களையும் எதிரிகளையும் வெல்ல விரும்புவது வீணாகாது.
5.129.30
वश्येन्द्रियं जितामात्यं धृतदण्डं विकारिषु ।
परीक्ष्यकारिणं धीरमत्यर्थं श्रीर्निषेवते ॥ ५.१२९.३० ॥
புலன்களை வசப்படுத்தியவன், அமைச்சர்களை வென்றவன், குற்றம் செய்பவர்கள் மீது தண்டத்தைப் பிரயோகிப்பவன், ஆராய்ந்து செயல்படுபவன், உறுதியானவன் — அவனை செல்வம் மிகவும் நாடுகிறது.
5.129.31
क्षुद्राक्षेणेव जालेन झषावपिहितावुभौ ।
कामक्रोधौ शरीरस्थौ प्रज्ञानं तौ विलुम्पतः ॥ ५.१२९.३१ ॥
சிறிய கண்ணி வலையால் மூடப்பட்ட இரண்டு மீன்களைப் போல, உடலில் நிலைத்திருக்கும் காமமும் கோபமும் அறிவை அபகரிக்கின்றன.
5.129.32
याभ्यां हि देवाः स्वर्यातुः स्वर्गस्य पिदधुर्मुखम् ।
बिभ्यतोऽनुपरागस्य कामक्रोधौ स्म वर्धितौ ॥ ५.१२९.३२ ॥
காமமும் கோபமும் வளர்க்கப்பட்டதால்தான், விண்ணுலகம் செல்பவன் பற்றற்றவனாகிவிடுவானோ என்று அஞ்சிய தேவர்கள் அவனுக்கு சுவர்க்கத்தின் வாயிலை மூடினார்கள்.
5.129.33
कामं क्रोधं च लोभं च दम्भं दर्पं च भूमिपः ।
सम्यग्विजेतुं यो वेद स महीमभिजायते ॥ ५.१२९.३३ ॥
காமம், கோபம், பேராசை, ஆணவம், செருக்கு ஆகியவற்றை நன்கு வெல்லும் வழியை அறிந்த அரசன் பூமியை அடைகிறான்.
5.129.34
सततं निग्रहे युक्त इन्द्रियाणां भवेन्नृपः ।
ईप्सन्नर्थं च धर्मं च द्विषतां च पराभवम् ॥ ५.१२९.३४ ॥
அரசன் புலன்களை அடக்குவதில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்; செல்வமும் அறமும் விரும்பி, எதிரிகளின் தோல்வியையும் விரும்ப வேண்டும்.
5.129.35
कामाभिभूतः क्रोधाद्वा यो मिथ्या प्रतिपद्यते ।
स्वेषु चान्येषु वा तस्य न सहाया भवन्त्युत ॥ ५.१२९.३५ ॥
காமத்தால் வெல்லப்பட்டோ அல்லது கோபத்தாலோ பொய்யாக நடப்பவனுக்கு, தன்னவரிடமும் பிறரிடமும், உதவியாளர்கள் இருப்பதில்லை.
5.129.36
एकीभूतैर्महाप्राज्ञैः शूरैररिनिबर्हणैः ।
पाण्डवैः पृथिवीं तात भोक्ष्यसे सहितः सुखी ॥ ५.१२९.३६ ॥
அன்பனே, ஒன்றுபட்ட, மிக்க அறிவுடைய, வீரரும் பகைவரை அழிப்பவருமான பாண்டவர்களுடன் சேர்ந்து நீ இன்பமாக பூமியை அனுபவிப்பாய்.
5.129.37
यथा भीष्मः शान्तनवो द्रोणश्चापि महारथः ।
आहतुस्तात तत्सत्यमजेयौ कृष्णपाण्डवौ ॥ ५.१२९.३७ ॥
சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரும் மகாரதர் துரோணரும் கூறியதுபோல், அன்பனே, அது உண்மை: கிருஷ்ணரும் பாண்டவர்களும் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள்.
5.129.38
प्रपद्यष्व महाबाहुं कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ।
प्रसन्नो हि सुखाय स्यादुभयोरेव केशवः ॥ ५.१२९.३८ ॥
பெரும்புயக்காரரும் சிரமமின்றி செயல்படுபவருமான கிருஷ்ணரிடம் சரணடையுங்கள். கேசவர் மகிழ்ந்தால் இருதரப்பினருக்கும் நலம் உண்டாகும்.
5.129.39
सुहृदामर्थकामानां यो न तिष्ठति शासने ।
प्राज्ञानां कृतविद्यानां स नरः शत्रुनन्दनः ॥ ५.१२९.३९ ॥
நலம் விரும்பும், பொருளையும் இன்பத்தையும் நாடும், ஞானிகளும் கற்றவர்களுமான நண்பர்களின் அறிவுரையில் நிற்காதவன், அவன் எதிரிகளை மகிழ்விப்பவன்.
5.129.40
न युद्धे तात कल्याणं न धर्मार्थौ कुतः सुखम् ।
न चापि विजयो नित्यं मा युद्धे चेत आधिथाः ॥ ५.१२९.४० ॥
அன்பனே, போரில் நன்மை இல்லை; தர்மமும் பொருளும் இல்லை, அப்படியானால் இன்பம் எங்கிருந்து? வெற்றியும் எப்போதும் நிலைப்பதில்லை. போரில் உன் மனத்தை வைக்காதே.
5.129.41
भीष्मेण हि महाप्राज्ञ पित्र ते बाह्लिकेन च ।
दत्तोंऽशः पाण्डुपुत्राणां भेदाद्भतैररिन्दम ॥ ५.१२९.४१ ॥
மகாபுத்திமானே, பீஷ்மரும், உன் தந்தையும் பாஹ்லீகரும் பாண்டுவின் மகன்களுக்கு பங்கைத் தந்தனர். பகைவரை அடக்குபவனே, சகோதரர்களிடையே பிரிவினையால்...
5.129.42
तस्थ चैतत्प्रदानस्य फलमद्यानुपश्यसि ।
यद्भुङ्क्षे पृथिवीं कृत्स्नां शूरैर्निहतकण्टकाम् ॥ ५.१२९.४२ ॥
அந்த கொடையின் பலனையே இன்று நீ காண்கிறாய்; வீரர்களால் முள்ளகற்றப்பட்ட முழு பூமியையும் நீ அனுபவிக்கிறாய்.
5.129.43
प्रयच्छ पाण्डुपुत्राणां यथोचितमरिन्दम ।
यदीच्छसि सहामात्यो भोक्तुमर्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१२९.४३ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து அரசைப் பாதி அனுபவிக்க விரும்பினால், பாண்டுவின் மகன்களுக்கு அவர்களுக்குரிய பங்கைக் கொடு.
5.129.44
अलमर्धं पृथिव्यास्ते महामात्यस्य जीवितुम् ।
सुहृदां वचने तिष्ठन्यशः प्राप्स्यति भारत ॥ ५.१२९.४४ ॥
பாரதனே, உனக்குப் பூமியின் பாதியே போதும்; மகாஅமைச்சருக்கு வாழ்வுக்கும் அது போதும். நண்பர்களின் சொல்லின்படி நடந்தால் புகழ் அடைவாய்.
5.129.45
श्रीमद्भिरात्मवद्भिस्तैर्बुद्धिमद्भिर्जितेन्द्रियैः ।
पाण्डवैर्विग्रहस्तात भ्रंशयेन्महतः सुखात् ॥ ५.१२९.४५ ॥
அன்பனே, செல்வமும் தன்னடக்கமும் அறிவும் புலன்வென்ற பாண்டவர்களுடன் போர் செய்தால் பெரிய இன்பத்திலிருந்து நீ வீழ்வாய்.
5.129.46
निगृह्य सुहृदां मन्युं शाधि राज्यं यथोचितम् ।
स्वमंशं पाण्डुपुत्रेभ्यः प्रदाय भरतर्षभ ॥ ५.१२९.४६ ॥
பரதர்களின் காளையே, நண்பர்கள் மீதான கோபத்தை அடக்கி, பாண்டுவின் மகன்களுக்கு அவர்களுடைய பங்கைக் கொடுத்து, அரசை முறையாக ஆட்சி செய்.
5.129.47
अलमङ्ग निकारोऽयं त्रयोदशसमाः कृतः ।
शमयैनं महाप्राज्ञ कामक्रोधसमेधितम् ॥ ५.१२९.४७ ॥
அன்பனே, பதின்மூன்று ஆண்டுகளாக இந்த அநீதி போதும். மகாபுத்திமானே, ஆசையும் கோபமும் வளர்த்த இதை அமைதிப்படுத்து.
5.129.48
न चैष शक्तः पार्थानां यस्त्वदर्थमभीप्सति ।
सूतपुत्रो दृढक्रोधो भ्राता दुःशासनश्च ते ॥ ५.१२९.४८ ॥
உனக்காக அதை விரும்புபவனான சூதபுத்திரன் — உறுதியான கோபமுடையவன் — உன் சகோதரன் துச்சாசனனும், பிருதையின் மகன்களை வெல்லும் ஆற்றல் உடையவர்கள் அல்லர்.
5.129.49
भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे भीमसेने धनञ्जये ।
धृष्टद्युम्ने च संक्रुद्धे न स्युः सर्वाः प्रजा ध्रुवम् ॥ ५.१२९.४९ ॥
பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், கர்ணன், பீமசேனன், தனஞ்சயன், கோபம் கொண்ட திருஷ்டத்யும்னன் ஆகியோர் போரிட்டால் நிச்சயமாக எல்லா மக்களும் உயிர் பிழைக்க மாட்டார்கள்.
5.129.50
अमर्षवशमापन्नो मा कुरूंस्तात जीघनः ।
एषा हि पृथिवी कृत्स्ना मा गमत्त्वत्कृते वधम् ॥ ५.१२९.५० ॥
அன்பே, கோபத்தின் வசப்பட்டு குருக்களைக் கொல்லாதே. உன் காரணமாக இந்த முழு பூமியும் அழிவை அடையக் கூடாது.
5.129.51
यच्च त्वं मन्यसे मूढ भीष्मद्रोणकृपादयः ।
योत्स्यन्ते सर्वशक्त्येति नैतदद्योपपद्यते ॥ ५.१२९.५१ ॥
மூடனே, பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் முதலானோர் தங்கள் முழு வலிமையுடன் போரிடுவார்கள் என்று நீ நினைக்கிறாய்; ஆனால் அது இன்று பொருத்தமாக இல்லை.
5.129.52
समं हि राज्यं प्रीतिश्च स्थानं हि विदितात्मनाम् ।
पाण्डवेष्वथ युष्मासु धर्मस्त्वभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१२९.५२ ॥
ஆத்மஞானியரிடம் அரசும் அன்பும் இடமும் சமமே; பாண்டவர்களிடமும் உங்களிடமும் சமமே; ஆனால் அதனால் தர்மம் அதிகமாக உள்ளது.
5.129.53
राजपिण्डभयादेते यदि हास्यन्ति जीवितम् ।
न हि शक्ष्यन्ति राजानं युधिष्ठिरमुदीक्षितुम् ॥ ५.१२९.५३ ॥
அரசனுடைய உணவின் கடன் பயத்தால் இவர்கள் உயிரை விட்டாலும், அரசன் யுதிஷ்டிரனை அவர்களால் நேருக்கு நேர் பார்க்க இயலாது.
5.129.54
न लोभादर्थसंपत्तिर्नराणामिह दृश्यते ।
तदलं तात लोभेन प्रशाम्य भरतर्षभ ॥ ५.१२९.५४ ॥
பேராசையால் மனிதர்களுக்கு இங்கு செல்வம் கிடைப்பதில்லை. எனவே அன்பே, பேராசையை விடு; சாந்தமடைக, பரதர்களில் சிறந்தவனே.