മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.129
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.129.1
कृष्णस्य तु वचः श्रुत्वा धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
विदुरं सर्वधर्मज्ञं त्वरमाणोऽभ्यभाषत ॥ ५.१२९.१ ॥
കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ജനേശ്വരനായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ സർവധർമ്മജ്ഞനായ വിദുരനോട് ത്വരിതമായി സംസാരിച്ചു.
5.129.2
गच्छ तात महाप्राज्ञ गान्धारीं दीर्घदर्शिनीम् ।
आनयेह तया सार्धमनुनेष्यामि दुर्मतिम् ॥ ५.१२९.२ ॥
പ്രിയനേ, മഹാപ്രാജ്ഞനേ, പോകൂ; ദൂരദർശിനിയായ ഗാന്ധാരിയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരൂ. അവളോടൊപ്പം ദുർമതിയെ ഞാൻ അനുനയിപ്പിക്കും.
5.129.3
यदि सा न दुरात्मानं शमयेद्दुष्टचेतसम् ।
अपि कृष्णस्य सुहृदस्तिष्ठेम वचने वयम् ॥ ५.१२९.३ ॥
ദുഷ്ടചിത്തനായ ആ ദുരാത്മാവിനെ അവൾ ശമിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായ നാം അവന്റെ വാക്കിൽ നിലകൊള്ളും.
5.129.4
दुर्बुद्धेर्दुःसहायस्य शमार्थं ब्रुवती वचः ।
अपि नो व्यसनं घोरं दुर्योधनकृतं महत् । ॥ ५.१२९.४ ॥
ദുർബുദ്ധിയും ദുസ്സഹായവുമായ ദുര്യോധനനെ ശമിപ്പിക്കാൻ അവൾ പറയുന്ന വാക്കുകളാൽ, ദുര്യോധനൻ വരുത്തിയ ഈ ഭയാനകവും വലുതുമായ ആപത്ത് നമുക്ക് ഒഴിഞ്ഞുപോയേക്കാം.
5.129.5
शमयेच्चिररात्राय योगक्षेमवदव्ययम् ।
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा विदुरो दीर्घदर्शिनीम् । ॥ ५.१२९.५ ॥
അവൾ ദീർഘകാലത്തേക്ക് യോഗക്ഷേമമുള്ള അവ്യയമായ ശാന്തി സ്ഥാപിക്കട്ടെ. രാജാവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട വിദുരൻ ദൂരദർശിനിയായ ഗാന്ധാരിയെക്കുറിച്ച് (അടുത്ത നടപടി സ്വീകരിച്ചു).
5.129.6
आनयामास गान्धारीं धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ ५.१२९.६ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കല്പനപ്രകാരം (വിദുരൻ) ഗാന്ധാരിയെ കൊണ്ടുവന്നു.
5.129.7
एष गान्धारि पुत्रस्ते दुरात्मा शासनातिगः ।
ऐश्वर्यलोभादैश्वर्यं जीवितं च प्रहास्यति ॥ ५.१२९.७ ॥
ഗാന്ധാരീ, ഇതാ നിന്റെ പുത്രൻ ദുഷ്ടാത്മാവാണ്, കല്പന ലംഘിക്കുന്നവനാണ്. ഐശ്വര്യലോഭത്താൽ അവൻ ഐശ്വര്യവും ജീവിതവും ത്യജിക്കും.
5.129.8
अशिष्टवदमर्यादः पापैः सह दुरात्मवान् ।
सभाया निर्गतो मूढो व्यतिक्रम्य सुहृद्वचः ॥ ५.१२९.८ ॥
അവൻ അശിഷ്ടനും മര്യാദയില്ലാത്തവനും പാപികളോടൊപ്പം ചേർന്ന ദുഷ്ടാത്മാവുമാണ്. മൂഢനായി ഹിതൈഷികളുടെ വാക്ക് ലംഘിച്ച് അവൻ സഭ വിട്ടുപോയി.
5.129.9
सा भर्तृवचनं श्रुत्वा राजपुत्री यशस्विनी ।
अन्विच्छन्ती महच्छ्रेयो गान्धारी वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.९ ॥
ഭർത്താവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട യശസ്വിനിയായ രാജപുത്രി ഗാന്ധാരി, മഹാശ്രേയസ്സ് തേടി ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
5.129.10
आनायय सुतं क्षिप्रं राज्यकामुकमातुरम् ।
नहि राज्यमशिष्टेन शक्यं धर्मार्थलोपिना ।
आप्तुमाप्तं तथाऽपीदमविनीतेन सर्वथा ॥ ५.१२९.१० ॥
രാജ്യാഭിലാഷത്താൽ വലയുന്ന പുത്രനെ വേഗം കൊണ്ടുവരിക. ധർമ്മാർത്ഥങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന അശിഷ്ടന് രാജ്യം നേടാനാവില്ല; നേടിയതുപോലും വിനയമില്ലാത്തവന് എല്ലാവിധത്തിലും നിലനിർത്താനാവില്ല.
5.129.11
त्वं ह्येवात्र भृशं गर्ह्यो धृतराष्ट्र सुतप्रियः ।
यो जानन्पापतामस्य तत्प्रज्ञामनुवर्तसे ॥ ५.१२९.११ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രാ, ഇവിടെ നീയാണ് ഏറ്റവും നിന്ദ്യൻ; പുത്രപ്രേമിയായ നീ. അവന്റെ പാപവൃത്തി അറിഞ്ഞിട്ടും നീ അവന്റെ ബുദ്ധിയെ തന്നെ പിന്തുടരുന്നു.
5.129.12
स एष काममन्युभ्यां प्रलब्धो लोभमास्थितः ।
अशक्योऽद्य त्वया राजन्विनिवर्तयितुं बलात् ॥ ५.१२९.१२ ॥
അവൻ കാമക്രോധങ്ങളാൽ വഞ്ചിതനായി ലോഭത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, ഇന്ന് നിനക്ക് ബലംകൊണ്ട് അവനെ തിരിച്ചുവിടാൻ സാധ്യമല്ല.
5.129.13
राष्ट्रप्रदाने मूढस्य बालिशस्य दुरात्मनः ।
दुःसहायस्य लुब्धस्य धृतराष्ट्रोऽश्रुते फलम् ॥ ५.१२९.१३ ॥
രാജ്യം നൽകിയതിൽ മൂഢനും ബാലിശനും ദുരാത്മാവും ദുഷ്ടസഹായികളുള്ളവനും ലോഭിയുമായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും.
5.129.14
कथं हि स्वजने भेदमुपेक्षेत महीपतिः ।
भिन्नं हि स्वजनेन त्वां प्रहरिष्यन्ति शत्रवः ॥ ५.१२९.१४ ॥
രാജാവ് സ്വജനങ്ങൾക്കിടയിലെ ഭിന്നത എങ്ങനെ അവഗണിക്കും? സ്വജനങ്ങളാൽ ഭിന്നിച്ച നിന്നെ ശത്രുക്കൾ ആക്രമിക്കും.
5.129.15
या हि शक्या महाराज साम्ना भेदेन वा पुनः ।
निस्तर्तुमापदः स्वेषु दण्डं कस्तत्र पातयेत् ॥ ५.१२९.१५ ॥
മഹാരാജാവേ, സാമംകൊണ്ടോ ഭേദംകൊണ്ടോ മറികടക്കാവുന്ന ആപത്തുകളിൽ സ്വജനങ്ങളുടെ മേൽ ദണ്ഡം ആര് ചുമത്തും?
5.129.16
शासनाद्धृतराष्ट्रस्य दुर्योधनममर्षणम् ।
मातुश्च वचनात्क्षत्ता सभां प्रावेशयत्पुनः ॥ ५.१२९.१६ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കല്പനയാലും മാതാവിന്റെ വാക്കിനാലും ക്ഷത്താവ് അസഹിഷ്ണുവായ ദുര്യോധനനെ വീണ്ടും സഭയിലേക്ക് കടത്തി.
5.129.17
स मातुर्वचनाकाङ्क्षी प्रविवेश पुनः सभाम् ।
अभिताम्रेक्षणः क्रोधान्निश्वसन्निव पन्नगः ॥ ५.१२९.१७ ॥
മാതാവിന്റെ വാക്ക് ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ വീണ്ടും സഭയിൽ പ്രവേശിച്ചു; കണ്ണുകൾ ചുവന്ന്, കോപത്താൽ സർപ്പത്തെപ്പോലെ നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്.
5.129.18
तं प्रविष्टमभिप्रेक्ष्य पुत्रमुत्पथमास्थितम् ।
विगर्हमाणा गान्धारी शमार्थं वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१२९.१८ ॥
അവൻ പ്രവേശിച്ച് ദുർമാർഗ്ഗത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പുത്രനെ കണ്ട് ഗാന്ധാരി അവനെ ശാസിച്ചുകൊണ്ട് സമാധാനത്തിനായി ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
5.129.19
दुर्योधन निबोधेदं वचनं मम पुत्रक ।
हितं ते सानुबन्धस्य तथाऽऽयत्यांसुखोदयम् ॥ ५.१२९.१९ ॥
ദുര്യോധനാ, മകനേ, എന്റെ ഈ വാക്ക് കേൾക്കുക. ഇത് നിനക്കും നിന്റെ ബന്ധുക്കൾക്കും ഹിതകരമാണ്; ഭാവിയിൽ സുഖോദയം നൽകുന്നതുമാണ്.
5.129.20
दुर्योधन यदाह त्वां पिता भरतसत्तम ।
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता सुहृदां कुरु तद्वचः ॥ ५.१२९.२० ॥
ദുര്യോധനാ, ഭരതരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ പിതാവ് നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, ഭീഷ്മർ, ദ്രോണർ, കൃപർ, ക്ഷത്താവ് (വിദുരർ) എന്നിങ്ങനെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്ക് അനുസരിക്കുക.
5.129.21
भीष्मस्य तु पितुश्चैव मम चापचितिः कृता ।
भवेद्द्रोणमुखानां च सुहृदां शाम्यता त्वया ॥ ५.१२९.२१ ॥
ഭീഷ്മർക്കും, നിന്റെ പിതാവിനും, എനിക്കും ആദരം നൽകിയതാകും; ദ്രോണൻ മുതലായ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും — നീ ശാന്തനായാൽ.
5.129.22
न हि राज्यं महाप्राज्ञ स्वेन कामेन शक्यते ।
अवाप्तुं रक्षितुं वाऽपि भोक्तुं भरतसत्तम ॥ ५.१२९.२२ ॥
മഹാപ്രാജ്ഞാ, ഭരതരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ, സ്വന്തം ആഗ്രഹംകൊണ്ട് രാജ്യം നേടാനോ സംരക്ഷിക്കാനോ അനുഭവിക്കാനോ സാധ്യമല്ല.
5.129.23
न ह्यवश्येन्द्रियो राज्यमश्रीयाद्दीर्घमन्तरम् ।
विजितात्मा तु मेधावी स राज्यमभिपालयेत् ॥ ५.१२९.२३ ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാത്തവൻ ദീർഘകാലം രാജ്യം അനുഭവിക്കില്ല. സ്വയം ജയിച്ച ബുദ്ധിമാനായവനേ രാജ്യം ഭരിക്കാനാകൂ.
5.129.24
कामक्रोधौ हि पुरुषमर्थेभ्यो व्यपकर्षतः ।
तौ तु शत्रू विनिर्जित्य राजा विजयते महीम् ॥ ५.१२९.२४ ॥
കാമവും ക്രോധവും മനുഷ്യനെ അവന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽനിന്ന് അകറ്റി വലിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ശത്രുക്കളെയും പൂർണ്ണമായി ജയിച്ചാണ് രാജാവ് ഭൂമി ജയിക്കുന്നത്.
5.129.25
लोकेश्वर प्रभुत्वंहि महदेतद्दुरात्मभिः ।
राज्यं नामेप्सितं स्थानं न शक्यमभिरक्षितुम् ॥ ५.१२९.२५ ॥
ലോകേശ്വരന്റെ പ്രഭുത്വം ദുരാത്മാക്കൾക്ക് മഹത്തരമാണ്. രാജ്യമെന്ന ആഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട സ്ഥാനം അവർക്ക് സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല.
5.129.26
इन्द्रियाणि महत्प्रेप्सुर्नियच्छेदर्थधर्मयोः ।
इन्द्रियैर्नियतैर्बुद्धिर्वर्धतेऽग्निरिवेन्धनैः ॥ ५.१२९.२६ ॥
മഹത്തായത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അർത്ഥത്തിലും ധർമ്മത്തിലും തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കണം. നിയന്ത്രിത ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ബുദ്ധി ഇന്ധനത്താൽ അഗ്നിപോലെ വളരുന്നു.
5.129.27
अविधेयानि हीमानि व्यापादयितुमप्यलम् ।
अविधेया इवादान्ता हयाः पथि कुसारथिम् ॥ ५.१२९.२७ ॥
അടക്കാനാകാത്ത ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനും കഴിവുള്ളവയാണ്; വഴിയിൽ മോശം സാരഥിയെ അടക്കാത്ത കുതിരകൾ കൊല്ലുന്നതുപോലെ.
5.129.28
अविजित्य य आत्मानममात्यान्विजिगीषते ।
अमित्रान्वाऽजितामात्यः सोऽवशः परिहीयते ॥ ५.१२९.२८ ॥
സ്വയം ജയിക്കാതെ അമാത്യന്മാരെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ അമാത്യന്മാരെ ജയിക്കാതെ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ — അവൻ നിസ്സഹായനായി നശിക്കുന്നു.
5.129.29
आत्मानमेव प्रथमं द्वेष्यरूपेण योजयेत् ।
ततोऽमात्यानमित्रांश्च न मोघं विजिगीषते ॥ ५.१२९.२९ ॥
ആദ്യം സ്വയം തന്നെ ശത്രുവിന്റെ രൂപത്തിൽ നിർത്തണം; പിന്നെ അമാത്യന്മാരെയും ശത്രുക്കളെയും ജയിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം വൃഥാവാകില്ല.
5.129.30
वश्येन्द्रियं जितामात्यं धृतदण्डं विकारिषु ।
परीक्ष्यकारिणं धीरमत्यर्थं श्रीर्निषेवते ॥ ५.१२९.३० ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വശപ്പെടുത്തിയവൻ, അമാത്യന്മാരെ ജയിച്ചവൻ, കുറ്റം ചെയ്യുന്നവരുടെ മേൽ ദണ്ഡം ധരിക്കുന്നവൻ, പരിശോധിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, ധീരൻ — അവനെ ശ്രീ അത്യധികം സേവിക്കുന്നു.
5.129.31
क्षुद्राक्षेणेव जालेन झषावपिहितावुभौ ।
कामक्रोधौ शरीरस्थौ प्रज्ञानं तौ विलुम्पतः ॥ ५.१२९.३१ ॥
ചെറിയ കണ്ണികളുള്ള വലയാൽ മൂടപ്പെട്ട രണ്ടു മീനുകളെപ്പോലെ, ശരീരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കാമവും ക്രോധവും ബുദ്ധിയെ കവർന്നെടുക്കുന്നു.
5.129.32
याभ्यां हि देवाः स्वर्यातुः स्वर्गस्य पिदधुर्मुखम् ।
बिभ्यतोऽनुपरागस्य कामक्रोधौ स्म वर्धितौ ॥ ५.१२९.३२ ॥
കാമക്രോധങ്ങളെ വളർത്തിയതിനാലാണ്, വൈരാഗ്യമുള്ളവനാകുമോ എന്ന് ഭയന്ന് ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോകുന്നവന്റെ മുന്നിൽ സ്വർഗദ്വാരം അടച്ചത്.
5.129.33
कामं क्रोधं च लोभं च दम्भं दर्पं च भूमिपः ।
सम्यग्विजेतुं यो वेद स महीमभिजायते ॥ ५.१२९.३३ ॥
കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, ദംഭം, ദർപ്പം എന്നിവയെ നന്നായി ജയിക്കുന്ന വിധം അറിയുന്ന രാജാവ് ഭൂമി നേടുന്നു.
5.129.34
सततं निग्रहे युक्त इन्द्रियाणां भवेन्नृपः ।
ईप्सन्नर्थं च धर्मं च द्विषतां च पराभवम् ॥ ५.१२९.३४ ॥
രാജാവ് ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തിൽ എപ്പോഴും മുഴുകിയിരിക്കണം; അർത്ഥവും ധർമ്മവും ആഗ്രഹിച്ച്, ശത്രുക്കളുടെ പരാജയവും ആഗ്രഹിക്കണം.
5.129.35
कामाभिभूतः क्रोधाद्वा यो मिथ्या प्रतिपद्यते ।
स्वेषु चान्येषु वा तस्य न सहाया भवन्त्युत ॥ ५.१२९.३५ ॥
കാമത്താൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടോ ക്രോധത്താലോ വ്യാജമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവന് സ്വന്തക്കാരിലോ അന്യരിലോ സഹായികൾ ഉണ്ടാകില്ല.
5.129.36
एकीभूतैर्महाप्राज्ञैः शूरैररिनिबर्हणैः ।
पाण्डवैः पृथिवीं तात भोक्ष्यसे सहितः सुखी ॥ ५.१२९.३६ ॥
പ്രിയനേ, ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന, മഹാജ്ഞാനികളായ, ശൂരന്മാരായ, ശത്രുസംഹാരകരായ പാണ്ഡവരോടൊപ്പം നീ സുഖമായി ഭൂമി ഭോഗിക്കും.
5.129.37
यथा भीष्मः शान्तनवो द्रोणश्चापि महारथः ।
आहतुस्तात तत्सत्यमजेयौ कृष्णपाण्डवौ ॥ ५.१२९.३७ ॥
ശന്തനുവിന്റെ പുത്രൻ ഭീഷ്മരും മഹാരഥൻ ദ്രോണരും പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രിയനേ, അത് സത്യം: കൃഷ്ണനും പാണ്ഡവരും ജയിക്കപ്പെടാനാവാത്തവരാണ്.
5.129.38
प्रपद्यष्व महाबाहुं कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ।
प्रसन्नो हि सुखाय स्यादुभयोरेव केशवः ॥ ५.१२९.३८ ॥
മഹാബാഹുവും അനായാസം കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനുമായ കൃഷ്ണനെ ശരണം പ്രാപിക്കുക. കേശവൻ പ്രസന്നനായാൽ ഇരുവർക്കും സുഖമുണ്ടാകും.
5.129.39
सुहृदामर्थकामानां यो न तिष्ठति शासने ।
प्राज्ञानां कृतविद्यानां स नरः शत्रुनन्दनः ॥ ५.१२९.३९ ॥
ഹിതൈഷികളുടെയും, അർത്ഥകാമങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെയും, പ്രാജ്ഞരുടെയും, വിദ്വാന്മാരുടെയും ഉപദേശത്തിൽ നിൽക്കാത്തവൻ ശത്രുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനാണ്.
5.129.40
न युद्धे तात कल्याणं न धर्मार्थौ कुतः सुखम् ।
न चापि विजयो नित्यं मा युद्धे चेत आधिथाः ॥ ५.१२९.४० ॥
പ്രിയനേ, യുദ്ധത്തിൽ നന്മയില്ല; ധർമ്മവും അർത്ഥവുമില്ല, അങ്ങനെയെങ്കിൽ സുഖമെവിടെ? വിജയവും എന്നും നിലനിൽക്കില്ല. യുദ്ധത്തിൽ മനസ്സ് വയ്ക്കരുത്.
5.129.41
भीष्मेण हि महाप्राज्ञ पित्र ते बाह्लिकेन च ।
दत्तोंऽशः पाण्डुपुत्राणां भेदाद्भतैररिन्दम ॥ ५.१२९.४१ ॥
മഹാപ്രാജ്ഞാ, ഭീഷ്മരും നിന്റെ പിതാവും ബാഹ്ലീകനും പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് ഓഹരി നൽകി. അരിന്ദമാ, സഹോദരന്മാർ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നതയാൽ...
5.129.42
तस्थ चैतत्प्रदानस्य फलमद्यानुपश्यसि ।
यद्भुङ्क्षे पृथिवीं कृत्स्नां शूरैर्निहतकण्टकाम् ॥ ५.१२९.४२ ॥
ആ ദാനത്തിന്റെ ഫലം ഇന്ന് നീ കാണുന്നു — വീരന്മാർ മുള്ളുകൾ നീക്കിയ ഭൂമി മുഴുവൻ നീ അനുഭവിക്കുന്നു.
5.129.43
प्रयच्छ पाण्डुपुत्राणां यथोचितमरिन्दम ।
यदीच्छसि सहामात्यो भोक्तुमर्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१२९.४३ ॥
ശത്രുദമനാ, മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം രാജ്യത്തിന്റെ പകുതി ഭുജിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് അവർക്കർഹമായ ഭാഗം നൽകുക.
5.129.44
अलमर्धं पृथिव्यास्ते महामात्यस्य जीवितुम् ।
सुहृदां वचने तिष्ठन्यशः प्राप्स्यति भारत ॥ ५.१२९.४४ ॥
ഭാരതാ, നിനക്ക് ഭൂമിയുടെ പകുതി മതി; മഹാമന്ത്രിയുടെ ജീവിതത്തിനും അത് മതി. സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്ക് അനുസരിച്ചാൽ നീ യശസ്സ് നേടും.
5.129.45
श्रीमद्भिरात्मवद्भिस्तैर्बुद्धिमद्भिर्जितेन्द्रियैः ।
पाण्डवैर्विग्रहस्तात भ्रंशयेन्महतः सुखात् ॥ ५.१२९.४५ ॥
പ്രിയമകനേ, ശ്രീമാന്മാരും ആത്മസംയമമുള്ളവരും ബുദ്ധിമാന്മാരും ഇന്ദ്രിയജിതരുമായ ആ പാണ്ഡവരോടുള്ള വിരോധം നിന്നെ വലിയ സുഖത്തിൽനിന്ന് വീഴ്ത്തും.
5.129.46
निगृह्य सुहृदां मन्युं शाधि राज्यं यथोचितम् ।
स्वमंशं पाण्डुपुत्रेभ्यः प्रदाय भरतर्षभ ॥ ५.१२९.४६ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, സുഹൃത്തുക്കളോടുള്ള കോപം അടക്കി, പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് അവരുടെ ഭാഗം നൽകി, രാജ്യം ഉചിതമായി ഭരിക്കുക.
5.129.47
अलमङ्ग निकारोऽयं त्रयोदशसमाः कृतः ।
शमयैनं महाप्राज्ञ कामक्रोधसमेधितम् ॥ ५.१२९.४७ ॥
പ്രിയമേ, പതിമൂന്ന് വർഷമായി ഈ അപകാരം മതി. മഹാപ്രാജ്ഞാ, കാമക്രോധങ്ങളാൽ ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഇതിനെ ശമിപ്പിക്കുക.
5.129.48
न चैष शक्तः पार्थानां यस्त्वदर्थमभीप्सति ।
सूतपुत्रो दृढक्रोधो भ्राता दुःशासनश्च ते ॥ ५.१२९.४८ ॥
നിനക്കുവേണ്ടി അത് ആഗ്രഹിക്കുന്ന സൂതപുത്രൻ — ദൃഢക്രോധൻ — നിന്റെ സഹോദരൻ ദുഃശാസനനും പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരെ ജയിക്കാൻ ശക്തരല്ല.
5.129.49
भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे भीमसेने धनञ्जये ।
धृष्टद्युम्ने च संक्रुद्धे न स्युः सर्वाः प्रजा ध्रुवम् ॥ ५.१२९.४९ ॥
ഭീഷ്മർ, ദ്രോണർ, കൃപർ, കർണ്ണൻ, ഭീമസേനൻ, ധനഞ്ജയൻ, കോപിച്ച ധൃഷ്ടദ്യുമ്നൻ എന്നിവർ ഉള്ളപ്പോൾ എല്ലാ പ്രജകളും തീർച്ചയായും ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ല.
5.129.50
अमर्षवशमापन्नो मा कुरूंस्तात जीघनः ।
एषा हि पृथिवी कृत्स्ना मा गमत्त्वत्कृते वधम् ॥ ५.१२९.५० ॥
പ്രിയനേ, കോപത്തിനു വശംവദനായി കുരുക്കളെ കൊല്ലരുതു. നിന്റെ കാരണത്താൽ ഈ ഭൂമി മുഴുവൻ നാശത്തിലേക്കു പോകരുതു.
5.129.51
यच्च त्वं मन्यसे मूढ भीष्मद्रोणकृपादयः ।
योत्स्यन्ते सर्वशक्त्येति नैतदद्योपपद्यते ॥ ५.१२९.५१ ॥
മൂഢാ, ഭീഷ്മർ, ദ്രോണർ, കൃപർ തുടങ്ങിയവർ സർവശക്തിയോടെ യുദ്ധം ചെയ്യുമെന്നു നീ കരുതുന്നു; എന്നാൽ അതു ഇന്നു യുക്തമല്ല.
5.129.52
समं हि राज्यं प्रीतिश्च स्थानं हि विदितात्मनाम् ।
पाण्डवेष्वथ युष्मासु धर्मस्त्वभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१२९.५२ ॥
ആത്മജ്ഞാനികൾക്കു രാജ്യവും സ്നേഹവും സ്ഥാനവും സമമാണു; പാണ്ഡവരിലും നിങ്ങളിലും സമമാണ്; എന്നാൽ ധർമ്മം അധികമാണ്.
5.129.53
राजपिण्डभयादेते यदि हास्यन्ति जीवितम् ।
न हि शक्ष्यन्ति राजानं युधिष्ठिरमुदीक्षितुम् ॥ ५.१२९.५३ ॥
രാജാവിന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ കടം ഭയന്നു ഇവർ ജീവൻ വെടിഞ്ഞാലും യുധിഷ്ഠിരരാജാവിനെ നോക്കാൻ അവർക്കു കഴിയില്ല.
5.129.54
न लोभादर्थसंपत्तिर्नराणामिह दृश्यते ।
तदलं तात लोभेन प्रशाम्य भरतर्षभ ॥ ५.१२९.५४ ॥
ലോഭത്താൽ മനുഷ്യർക്കു ഇവിടെ സമ്പത്തു കിട്ടുന്നതു കാണാറില്ല. അതിനാൽ പ്രിയനേ, ലോഭം വിട്ടു ശാന്തനാകൂ, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ.