மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.130
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.130.1
तत्तु वाक्यमनादृत्य सोऽर्थवन्मातृभाषितम् ।
पुनः प्रतस्थे संरम्भात्सकाशमकृतात्मनाम् ॥ ५.१३०.१ ॥
ஆனால் அவன் தாயின் அர்த்தமுள்ள சொற்களைப் புறக்கணித்து, கோபத்தால் மீண்டும் அடக்கமற்ற மனமுடையவர்களிடம் சென்றான்.
5.130.2
ततः सभाया निर्गम्य मन्त्रयामास कौरवः ।
सौबलेन मताक्षेण राज्ञा शकुनिना सह ॥ ५.१३०.२ ॥
பின்னர் சபையிலிருந்து வெளியேறிய கௌரவன், பகடையில் வல்லவனான சுபலன் மகன் அரசன் சகுனியுடன் ஆலோசித்தான்.
5.130.3
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रं कर्णं दुःशासनोऽब्रवीति ।
नोचेत्सन्धास्यसे राजन्स्वेन कामेन पाण्डवैः ।
बद्ध्वैव त्वां प्रदास्यन्ति पाण्डुपुत्राय भारत ॥ ५.१३०.३ ॥
துச்சாசனன் திருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனனிடமும் கர்ணனிடமும் கூறினான்: அரசே, உன் விருப்பப்படி பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்யாவிடில், உன்னைக் கட்டி பாண்டுவின் மகனிடம் ஒப்படைப்பார்கள், பாரதனே.
5.130.4
वैकर्तनं त्वां च मां च त्रीनेतान्भरतर्षभ ।
पाण्डवेभ्यः प्रदास्यन्ति भीष्मद्रोणौ पिता च ते ॥ ५.१३०.४ ॥
வைகர்தனனாகிய கர்ணன், நீ, நான், இம்மூவரையும், பரதர்களில் சிறந்தவனே, பாண்டவர்களிடம் ஒப்படைப்பார்கள்; பீஷ்மரும் துரோணரும் உன் தந்தையும் கூட.
5.130.5
दुःशासनस्य तद्वाक्यं निशम्य भरतर्षभ ।
दुर्योधनो धार्तराष्ट्रो निश्वस्य प्रहसन्निव ॥ ५.१३०.५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, துச்சாசனனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, திருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனன் பெருமூச்செறிந்து, சிரிப்பது போல் இருந்தான்.
5.130.6
एकान्तमुपसृत्येह मन्त्रं पुनरमन्त्रयत् ।
सौबलेन मताक्षेण राज्ञा शकुनिना सह ॥ ५.१३०.६ ॥
இங்கு தனிமையில் சென்று, அவன் மீண்டும் பகடையில் வல்லவனான சுபலன் மகன் அரசன் சகுனியுடன் ஆலோசித்தான்.
5.130.7
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च ।
दुःशासनचतुर्थानामिदमासीद्विचेष्टितम् ॥ ५.१३०.७ ॥
துரியோதனன், கர்ணன், சகுனி, சௌபலன் ஆகியோரின் — துச்சாசனனை நான்காவதாகக் கொண்டவர்களின் — இந்த சூழ்ச்சி இருந்தது.
5.130.8
पुराऽयमस्मान्गृह्णाति क्षिप्रकारी जनार्दनः ।
सहितो धृतराष्ट्रेण राज्ञा शान्तनवेन च ॥ ५.१३०.८ ॥
சீக்கிரம் செயல்படும் ஜனார்தனன் நம்மைப் பிடிப்பதற்கு முன், திருதராஷ்டிர அரசனும் சாந்தனுவின் மகனும் துணையாக.
5.130.9
वयमेव हृषीकेशं निगृह्णीम बलादिव ।
प्रसह्य पुरुषव्याघ्रमिन्द्रो वैरोचनिं यथा ॥ ५.१३०.९ ॥
ஹ்ருஷீகேசனை நாமே பலவந்தமாகப் பிடிப்போம், இந்திரன் விரோசனன் மகனைப் பிடித்தது போல, அந்த நரசிம்மனை பலாத்காரமாகப் பிடிப்போம்.
5.130.10
श्रुत्वा गृहीतं वार्ष्णेयं पाण्डवा हतचेतसः ।
निरुत्साहा भविष्यन्ति भग्नदंष्ट्रा इवोरगाः ॥ ५.१३०.१० ॥
வார்ஷ்ணேயன் பிடிக்கப்பட்டான் என்று கேட்டு பாண்டவர்கள் மனம் சிதைந்து, உற்சாகமிழந்து, பல் உடைந்த பாம்புகளைப் போல் ஆவார்கள்.
5.130.11
अयं ह्येषां महाबाहुः सर्वेषां शर्म वर्म च ।
अस्मिन्गृहीते वरदे ऋषभे सर्वसात्वताम्।
निरुद्यमा भविष्यन्ति पाण्डवाः सोमकैः सह ॥ ५.१३०.११ ॥
இந்த மஹாபாகு அவர்கள் அனைவருக்கும் அடைக்கலமும் கவசமும் ஆவான்; வரம் அளிப்பவனும் சாத்வதர்களில் காளையுமான இவன் பிடிபட்டால், பாண்டவர்கள் சோமகர்களுடன் முயற்சியற்றவர்களாவார்கள்.
5.130.12
तस्माद्वयमिहैवैकं केशवं क्षिप्रकारिणम् ।
क्रोशतो धृतराष्ट्रस्य बद्ध्वा योत्स्यामहे रिपून् ॥ ५.१३०.१२ ॥
ஆகவே இங்கேயே, விரைந்து செயல்படும் கேசவனை மட்டும் கட்டி, திருதராஷ்டிரன் கூச்சலிடும்போதே, நாம் எதிரிகளோடு போரிடுவோம்.
5.130.13
तेषां पापमभिप्रायं पापानां दुष्टचेतसाम् ।
इङ्गितज्ञः कविः क्षिप्रमन्वबुद्ध्यत सात्यकिः ॥ ५.१३०.१३ ॥
அந்தப் பாவிகளும் தீய மனமுடையவர்களுமான அவர்களின் பாவ நோக்கத்தை, குறிப்புகளை அறியும் அறிவுள்ள சாத்யகி விரைவில் உணர்ந்தான்.
5.130.14
तदर्थमभिनिष्क्रम्य हार्दिक्येन सहास्थितः ।
अब्रवीत्कृतवर्माणं क्षिप्रं योजय वाहिनीम् ॥ ५.१३०.१४ ॥
அதற்காக வெளியே வந்து ஹார்திக்யனுடன் நின்ற அவன், கிருதவர்மனிடம் கூறினான்: "விரைவாக படையை அணிவகுப்பாக அமை."
5.130.15
व्यूढानीकः सभाद्वारमुपतिष्ठस्व दंशितः ।
यावदाख्याम्यहं चैतत्कृष्णायाक्लिष्टकारिणे ॥ ५.१३०.१५ ॥
படையை அணிவகுத்து, கவசம் அணிந்து சபை வாயிலில் நில். நான் இதை அயராது செயல்படும் கிருஷ்ணனுக்குக் கூறும் வரை.
5.130.16
स प्रविश्य सभां वीरः सिंहो गिरिगुहामिव ।
आचष्ट तमभिप्रायं केशवाय महात्मने ॥ ५.१३०.१६ ॥
அந்த வீரன் சிங்கம் மலைக்குகையில் நுழைவதுபோல் சபையில் நுழைந்து, அந்த நோக்கத்தை மகாத்மா கேசவனுக்குக் கூறினான்.
5.130.17
धृतराष्ट्रं ततश्चैव विदुरं चान्वभाषत ।
तेषामेतमभिप्रायमाचचक्षे स्मयन्निव ॥ ५.१३०.१७ ॥
பின்னர் அவன் திருதராஷ்டிரனிடமும் விதுரனிடமும் பேசி, புன்னகைப்பது போல் அவர்களின் இந்த நோக்கத்தை விளக்கினான்.
5.130.18
धर्मादर्थाच्च कामाच्च कर्म साधुविगर्हितम् ।
मन्दाः कर्तुमिहेच्छन्ति न चावाप्यं कथंचन ॥ ५.१३०.१८ ॥
அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றிலிருந்தும் சான்றோர்களால் பழிக்கப்பட்ட செயலை மூடர்கள் இங்கு செய்ய விரும்புகின்றனர்; அது எவ்வகையிலும் அடையக்கூடியதல்ல.
5.130.19
पुरा विकुर्वते मूढाः पापात्मानः समागताः ।
धर्षिताः काममन्युभ्यां क्रोधलोभवशानुगाः ॥ ५.१३०.१९ ॥
முன்பே மயங்கிய, பாவ மனம் கொண்ட, ஒன்று கூடிய மனிதர்கள் தவறாக நடக்கின்றனர்; காமமும் கோபமும் அவர்களை வென்று, கோபத்திற்கும் பேராசைக்கும் அடிபணிந்து செல்கின்றனர்.
5.130.20
इमं हि पुण्डरीकाक्षं जिघृक्षन्त्यल्पचेतसः ।
पटेनाग्निं प्रज्वलितं यथा बाला यथा जडाः ॥ ५.१३०.२० ॥
குறைந்த அறிவுடையோர் இந்தத் தாமரைக்கண்ணனைப் பிடிக்க விரும்புகின்றனர்; குழந்தைகளும் மூடர்களும் துணியால் எரியும் நெருப்பைப் பிடிக்க முயல்வது போல.
5.130.21
सात्यकेस्तद्वचः श्रुत्वा विदुरो दीर्घदर्शिवान् ।
धृतराष्ट्रं महाबाहुमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.१३०.२१ ॥
சாத்யகியின் அந்த சொற்களைக் கேட்ட தூரநோக்குடைய விதுரர், குருக்களின் சபையில் பெருந்தோள் திருதராஷ்டிரரிடம் கூறினார்.
5.130.22
राजन्परीतकालास्ते पुत्राः सर्वे परन्तप ।
असक्यमयशस्यं च कर्तुं कर्म समुद्यताः ॥ ५.१३०.२२ ॥
அரசே, பகைவரைச் சுடுபவரே, உமது மகன்கள் அனைவரின் காலம் கடந்துவிட்டது; இயலாததும் புகழ்கெடுப்பதுமான செயலைச் செய்ய அவர்கள் முனைந்துவிட்டனர்.
5.130.23
इमं हि पुण्डरीकाक्षमभिभूय प्रसह्य च ।
निग्रहीतुं किलेच्छन्ति सहिता वासवानुजम् ॥ ५.१३०.२३ ॥
இந்தத் தாமரைக்கண்ணனை வென்று பலவந்தமாகப் பிடிக்க அவர்கள் விரும்புகின்றனர்; ஒன்றுகூடி, இந்திரனின் இளைய சகோதரனைச் சிறைப்பிடிக்க விழைகின்றனர்.
5.130.24
इमं पुरुषशार्दूलमप्रधृष्यं दुरसदम् ।
आसाद्य नभविष्यन्ति पतङ्गा इव पावकम् ॥ ५.१३०.२४ ॥
மனிதர்களில் புலியான இவரை, வெல்ல முடியாதவரும் அணுக அரியவரும் ஆன இவரை அடைந்து, அவர்கள் நெருப்பை அடையும் விட்டில்கள் போல அழிவார்கள்.
5.130.25
अयमिच्छन्हि तान्सर्वान्युध्यमानाञ्जनार्दनः ।
सिंहो नागानिव क्रुद्धो गमयेद्यमसादनम् ॥ ५.१३०.२५ ॥
போரிடும் அவர்கள் அனைவரையும் ஜனார்தனன் விரும்பினால், கோபமுற்ற சிங்கம் யானைகளைப் போல் அவர்களை யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்புவான்.
5.130.26
न त्वयं निन्दितं कर्म कुर्यात्पापं कथंचन ।
न च धर्मादपक्रामदेच्युतः पुरुषोत्तमः ॥ ५.१३०.२६ ॥
இந்த புருஷோத்தமன் அச்சுதன் எந்த வகையிலும் இகழத்தக்க பாவச் செயலைச் செய்ய மாட்டான்; தர்மத்தை விட்டு விலகவும் மாட்டான்.
5.130.27
यथा वाराणसी दग्धा साश्वा सरथकुञ्जरा ।
सानुबन्धस्तु कृष्णेन काशीनामृषभो हतः ॥ ५.१३०.२७ ॥
கிருஷ்ணனால் வாராணசி குதிரைகள், தேர்கள், யானைகளுடன் எரிக்கப்பட்டது; தன் பரிவாரத்துடன் காசிகளின் காளை [அரசன்] கொல்லப்பட்டான்.
5.130.28
तथा नागपुरं दग्ध्वा शङ्खचक्रगदाधरः ।
स्वयं कालेश्वरो भूत्वा नाशयिष्यति कौरवान् ॥ ५.१३०.२८ ॥
அதுபோல் சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்தவன் நாகபுரத்தை எரித்து, தானே காலேஸ்வரனாகி கௌரவர்களை அழிப்பான்.
5.130.29
पारिजातहरं ह्येनमेकं यदुसुखावहम् ।
नाभ्यवर्तत संरब्धो वृत्रहा वसुभिः सह ॥ ५.१३०.२९ ॥
பாரிஜாதத்தைக் கவர்ந்த, யாதவர்க்கு இன்பம் தரும் இவனை — தனியாக — கோபமுற்ற விருத்திரனைக் கொன்றவன் (இந்திரன்) வசுக்களுடன் சேர்ந்தும் எதிர்த்து வரவில்லை.
5.130.30
प्राप्य निर्मोचने पाशान्षट्सहस्रांस्तरस्विनः ।
हृतास्ते वासुदेवेन ह्युपसङ्क्रम्य कौरवान् ॥ ५.१३०.३० ॥
விடுதலை இடத்தை அடைந்து, வாசுதேவன் கௌரவர்களை அணுகி, அந்த வேகமுள்ள ஆறாயிரம் பேரின் கயிறுகளைப் பெற்று அவர்களைக் கொண்டு சென்றான்.
5.130.31
द्वारमासाद्य सौभस्य विधूय गदया गिरिम् ।
द्युमत्सेनः सहामात्यः कृष्णेन विनिपातितः ॥ ५.१३०.३१ ॥
சௌப வாயிலை அடைந்து, கதையால் மலையை அசைத்து, அமைச்சர்களுடன் த்யுமத்சேனன் கிருஷ்ணனால் வீழ்த்தப்பட்டான்.
5.130.32
शेषवत्त्वात्कुरूणां तु धर्मापेक्षी तथाऽच्युतः ।
क्षमते पुण्डरीकाक्षः शक्तः सन्पापकर्मणाम् ॥ ५.१३०.३२ ॥
குருக்களிடம் எஞ்சிய கடன் இருப்பதாலும், தர்மத்தை நோக்கியும், சக்தி இருந்தும் பாவச் செயல் செய்தவர்களை தாமரைக் கண்ணனாகிய அச்யுதன் பொறுக்கிறான்.
5.130.33
एते हि यदि गोविन्दमिच्छन्ति सह राजभिः ।
अद्यैवातिथयः सर्वे भविष्यन्ति यमस्य ते ॥ ५.१३०.३३ ॥
இவர்கள் அரசர்களுடன் சேர்ந்து கோவிந்தனை விரும்பினால், இன்றே இவர்கள் அனைவரும் யமனின் விருந்தினர்களாவார்கள்.
5.130.34
यथा वायोस्तृणाग्रणि वशं यान्ति बलीयसः ।
तथा चक्रभृतः सर्वे वशमेष्यन्ति कौरवाः ॥ ५.१३०.३४ ॥
காற்றின் வலிய வேகத்திற்கு புல்நுனிகள் அடங்குவது போல, சக்கரதாரியின் வசத்திற்கு அனைத்துக் கௌரவர்களும் அடங்குவர்.
5.130.35
विदुरेणैवमुक्ते तु केशवो वाक्यमब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रमभिप्रेक्ष्य सुहृदां श्रृण्वतां मिथः ॥ ५.१३०.३५ ॥
விதுரன் இவ்வாறு கூறியபின், கேசவன் திருதராஷ்டிரனை நோக்கி, நண்பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
5.130.36
राजन्नेते यदि क्रुद्धा मां निगृह्णीयुरोजसा ।
एते वा मामहं वैनाननुजानीहि पार्थिव ॥ ५.१३०.३६ ॥
அரசே, இவர்கள் கோபத்துடன் பலத்தால் என்னைப் பிடிக்க முயன்றால், அல்லது நானே இவர்களைப் பிடித்தால், அதற்கு அனுமதி கொடுங்கள், பார்த்திவனே.
5.130.37
एतान्हि सर्वान्संरब्धान्नियन्तुमहमुत्सहे ।
न त्वहं निन्दितं कर्म कुर्यां पापं कथंचन ॥ ५.१३०.३७ ॥
கோபமடைந்த இவர்கள் அனைவரையும் அடக்கும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டு; ஆனால் எந்த வகையிலும் இழிவான, பாவமான செயலை நான் செய்ய மாட்டேன்.
5.130.38
पाण्डवार्थे हि लुभ्यन्तः स्वार्थान्हास्यन्ति ते सुताः ।
एते चेदेवमिच्छन्ति कृतकार्यो युधिष्ठिरः ॥ ५.१३०.३८ ॥
இவர்கள் இவ்வாறு விரும்பி, யுதிஷ்டிரர் தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டால், பாண்டவர்களுக்காக ஆசைப்படும் உம் மக்கள் தம் சொந்த நலனை இழப்பார்கள்.
5.130.39
अद्यैव ह्यहमेनांश्च ये चैनाननु भारत ।
निगृह्य राजन्पार्थेभ्यो दद्यां किं दुष्कृतं भवेत् ॥ ५.१३०.३९ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, அரசே! இன்றே நான் இவர்களையும் இவர்களைப் பின்தொடர்பவர்களையும் பிடித்து பார்த்தர்களிடம் ஒப்படைத்தால், அதில் என்ன தீய செயல் இருக்கும்?
5.130.40
एष मे निश्चयो राजन्यद्येषोऽस्य विनिश्चयः ।
नर्दन्तु सहिताः शङ्खाः पणवानकनिस्वनैः ॥ ५.१३०.४० ॥
அரசே! இதுவே என் உறுதி; இதுவே அவனுடைய உறுதியும் என்றால், சங்குகளும் பறைகளும் முரசுகளும் ஒன்றாக முழங்கட்டும்.
5.130.41
अनायासेन पार्थानां पर्वतां च शिवं महत् ।
निगृह्य राजन्पार्थेभ्यो दद्यां चेत्सुकृतं भवेत् ॥ ५.१३०.४१ ॥
அரசே! பார்த்தர்களுக்கு எளிதாக, மலை போன்று பெரியவர்களும் நலமானவர்களுமாகிய இவர்களைப் பிடித்து அவர்களிடம் ஒப்படைத்தால், அது நற்செயலாகும்.
5.130.42
इदं तु न प्रवर्तेयं निन्दितं कर्म भारत ।
सन्निधौ ते महाराज क्रोधजं पापबुद्धिजम् ॥ ५.१३०.४२ ॥
பரதனே! ஆனால் நான் இந்த இழிவான செயலைச் செய்ய மாட்டேன்; மகாராஜாவே, உம் முன்னிலையில் கோபத்தாலும் பாவ எண்ணத்தாலும் எழுந்த இந்தச் செயலை நான் தொடங்க மாட்டேன்.
5.130.43
एष दुर्योधनो राजन्यथेच्छति तथाऽस्तु तत् ।
अहं तु सर्वांस्तनयाननुजानामि ते नृप ॥ ५.१३०.४३ ॥
அரசே, துரியோதனன் விரும்பியபடியே ஆகட்டும். ஆனால் அரசே, உன் மகன்கள் அனைவருக்கும் நான் அனுமதி அளிக்கிறேன்.
5.130.44
एतच्छ्रुत्वा तु विदुरं धृतराष्ट्रोऽभ्यभाषत ।
क्षिप्रमानय तं पापं राज्यलुब्धं सुयोधनम् ॥ ५.१३०.४४ ॥
இதைக் கேட்ட திருதராட்டிரன் விதுரனிடம் கூறினான்: "அரசுப் பேராசை கொண்ட அந்தப் பாவியான சுயோதனனை விரைவில் அழைத்து வா."
5.130.45
सहमित्रं सहामात्यं ससोदर्यं सहानुगम् ।
शक्नुयां यदि पन्थानमवतारयितुं पुनः ॥ ५.१३०.४५ ॥
நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், சகோதரர்கள், பரிவாரங்களுடன் அவனை மீண்டும் நல்வழிக்குக் கொண்டுவர என்னால் முடியுமானால்.
5.130.46
ततो दुर्योधनं क्षत्ता पुनः प्रावेशयत्मभाम् ।
अकामं भ्रातृभिः सार्धं राजभिः परिवारितम् ॥ ५.१३०.४६ ॥
பின்னர் விதுரன், விருப்பமின்றி சகோதரர்களாலும் அரசர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்த துரியோதனனை மீண்டும் சபைக்குள் அழைத்து வந்தான்.
5.130.47
अथ दुरोयधनं राजा धृतराष्ट्रोऽभ्यभाषत ।
कर्णदुःशासनाभ्यां च राजभिश्चापि संवृतम् ॥ ५.१३०.४७ ॥
பின்னர் அரசன் திருதராட்டிரன், கர்ணன், துச்சாதனன் மற்றும் அரசர்களால் சூழப்பட்ட துரியோதனனிடம் கூறினான்.
5.130.48
नृशंस पापभूयिष्ठ क्षुद्रकर्मसहायवान् ।
पापैः सहायैः संहत्य पापं कर्म चिकीर्षसि ॥ ५.१३०.४८ ॥
கொடியவனே, மிகுந்த பாவியே, கீழ்மையான செயல்களைத் துணையாகக் கொண்டவனே! பாவிகளான துணைவர்களுடன் கூடி நீ பாவச் செயலைச் செய்ய விரும்புகிறாய்.
5.130.49
अशक्यमयशस्यं च सद्भिश्चापि विगर्हितम् ।
यथा त्वादृशको मूढो व्यवस्येत्कुलपांसनः ॥ ५.१३०.४९ ॥
சாத்தியமற்றதும், புகழ் தராததும், நல்லோரால் கண்டிக்கப்படுவதுமான இதை, உன்னைப் போன்ற மூடனும் குலத்தை இழிவுபடுத்துபவனும்தான் செய்யத் துணிவான்.
5.130.50
त्वमिमं पुण्डरीकाक्षमप्रधृष्यं दुरासदम् ।
पापैः सहायैः संहत्य निग्रहीतुं किलेच्छसि ॥ ५.१३०.५० ॥
தாமரைக்கண்ணனான, வெல்லப்பட முடியாத, அணுக முடியாத இவனை, பாவிகளான துணைவர்களுடன் சேர்ந்து பிடிக்க நீ விரும்புகிறாய்.
5.130.51
यो न शक्यो बलात्कर्तुं देवैरपि सवासवैः ।
तं त्वं प्रार्थयसे मन्द बालश्चन्द्रमसं यथा ॥ ५.१३०.५१ ॥
இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் பலத்தால் வெல்ல முடியாதவனை, மூடனே, குழந்தை நிலவை விரும்புவது போல் நீ விரும்புகிறாய்.
5.130.52
देवैर्मनुष्यैर्गन्धर्वैरसुरैरुरगैश्च यः ।
न सोढुं समरे शक्यस्तं न बुध्यसि केशवम् ॥ ५.१३०.५२ ॥
தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், அசுரர்கள், நாகர்கள் ஆகியோரால் போரில் எதிர்கொள்ள முடியாதவனாகிய அந்த கேசவனை நீ அறியவில்லை.
5.130.53
दुर्ग्राह्यः पाणिना वायुर्दुस्पर्शः पाणिना शशी ।
दुर्धरा पृथिवी मूर्ध्ना दुर्ग्राह्यः केशवो बलात् ॥ ५.१३०.५३ ॥
கையால் காற்றைப் பிடிப்பது கடினம், கையால் நிலவைத் தொடுவது கடினம், தலையில் பூமியைத் தாங்குவது கடினம்; பலத்தால் கேசவனைப் பிடிப்பதும் அவ்வாறே கடினம்.
5.130.54
इत्युक्ते धृतराष्ट्रेण क्षत्ताऽपि विदुरोऽब्रवीत् ।
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य धार्तराष्ट्रममर्षणम् ॥ ५.१३०.५४ ॥
திருதராஷ்டிரன் இவ்வாறு கூறியபின், க்ஷத்தா விதுரரும் சினம் நிறைந்த துரியோதனனை நோக்கிப் பேசினார்.
5.130.55
दुर्योधन निबोधेदं वचनं मम सांप्रतम् ।
सौभद्वारे वानरेन्द्रो द्विविदो नाम नामतः।
शिलावर्षेण महता छादयामास केशवम् ॥ ५.१३०.५५ ॥
துரியோதனா, இப்போது என் இந்த சொல்லைக் கேள். சௌபத்³வார வாயிலில் த்³விவித³ என்ற பெயருடைய வானரத் தலைவன் பெரும் கல்மழையால் கேசவனை மூடினான்.
5.130.56
ग्रहीतुकामो विक्रम्य सर्वयत्नेन माधवम् ।
ग्रहीतुं नाशकच्चैनं तं त्वं प्रार्थयसे बलात् ॥ ५.१३०.५६ ॥
வலிமையுடன், முழு முயற்சியோடு மாதவனைப் பிடிக்க விரும்பியும் அவனால் அவரைப் பிடிக்க முடியவில்லை. நீயோ அவரை பலத்தால் பிடிக்க விரும்புகிறாய்.
5.130.57
प्राग्ज्योतिषगतं शौरिं नरकः सह दानवैः ।
ग्रहीतुं नाशकत्तत्र तं त्वं प्रार्थयसे बलात् ॥ ५.१३०.५७ ॥
ப்ராக்ஜ்யோதிஷம் சென்ற சௌரியை நரகன் தானவர்களுடன் சேர்ந்து அங்கே பிடிக்க இயலவில்லை. நீயோ அவரை பலத்தால் பிடிக்க விரும்புகிறாய்.
5.130.58
अनेकयुगवर्षायुर्निहत्य नरकं मृधे ।
नीत्वा कन्यासहस्राणि उपयेमे यथाविधि ॥ ५.१३०.५८ ॥
பல யுகங்கள், ஆண்டுகள் ஆயுள் கொண்ட நரகனைப் போரில் கொன்று, ஆயிரக்கணக்கான கன்னியரை அழைத்துச் சென்று சாஸ்திர முறைப்படி மணந்தான்.
5.130.59
निर्मोचने षट्सहस्राः पाशैर्बद्ध्वा महासुराः ।
ग्रहीतुं नाशकंश्चैनं तं त्वं प्रार्थयसे बलात् ॥ ५.१३०.५९ ॥
நிர்மோசனத்தில் ஆறாயிரம் மகா அசுரர்கள் பாசங்களால் கட்டியும் அவரைப் பிடிக்க முடியவில்லை. நீயோ அவரை பலத்தால் பிடிக்க விரும்புகிறாய்.
5.130.60
अनेन हि हता बाल्ये पूतना शिशुना तदा ।
गोवर्धनो धारितश्च गवार्थे भरतर्षभ ॥ ५.१३०.६० ॥
இவரால் சிறுவயதில் அப்போது குழந்தையாக இருந்தபோதே பூதனை கொல்லப்பட்டாள். பரதர்களில் சிறந்தவனே, பசுக்களுக்காக கோவர்தன மலையும் தாங்கப்பட்டது.
5.130.61
अरिष्टो धेनुकश्चैव चाणूरश्च महाबलः ।
अश्वराजश्च निहतः कंसश्चारिष्टमाचरन् ॥ ५.१३०.६१ ॥
அரிஷ்டன், தேனுகன், மகாபலனான சாணூரன் ஆகியோரும், அஸ்வராஜனும் (கேசி) கொல்லப்பட்டனர்; கம்சன் அரிஷ்டனின் வழியைப் பின்பற்றினான்.
5.130.62
जरासन्धश्च वक्रश्च शिशुपालश्च वीर्यवान् ।
बाणाश्च निहतः सङ्ख्ये राजानश्च निषूदिताः ॥ ५.१३०.६२ ॥
ஜராசந்தன், வக்ரன், வீரியமிக்க சிசுபாலன் ஆகியோரும், பாணனும் போரில் கொல்லப்பட்டனர்; பல அரசர்களும் அழிக்கப்பட்டனர்.
5.130.63
वरुणो निर्जितो राजा पावकश्चामितौजसा ।
पारिजातं च हरता जितः साक्षाच्छचीपतिः ॥ ५.१३०.६३ ॥
அரசன் வருணன் வெல்லப்பட்டான்; அமிததேஜஸ்வியால் அக்னியும் வெல்லப்பட்டான்; பாரிஜாதத்தை எடுத்துச் சென்றவன் நேரில் சசீபதியான இந்திரனையும் வென்றான்.
5.130.64
एकार्णवे च स्वपता निहतौ मधुकैटभौ ।
जन्मान्तरमुपागम्य हयग्रीवस्तथा हतः ॥ ५.१३०.६४ ॥
ஒரே கடலில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது மதுவும் கைடபனும் கொல்லப்பட்டனர்; மறு பிறவியெடுத்து ஹயக்ரீவனும் அவ்வாறே கொல்லப்பட்டான்.
5.130.65
अयं कर्ता न क्रियते कारणं चापि पौरुषे ।
यद्यदिच्छेदयं शौरिस्तत्तत्कुर्यादयत्नतः ॥ ५.१३०.६५ ॥
இவன் செய்பவனாக உருவாக்கப்படுவதில்லை; மனித முயற்சியிலும் இவனே காரணமல்ல; இந்த சௌரி எதை விரும்பினாலும், அதை அவன் முயற்சியின்றியே செய்துவிடுவான்.
5.130.66
तं न बुध्यसि गोविन्द घोरविक्रममच्युतम् ।
आशीविषमिव क्रूद्धं तेजोराशिमनिन्दितम् ॥ ५.१३०.६६ ॥
கோவிந்தா! அந்த கொடிய வீரம் கொண்ட அச்யுதனை நீ அறியவில்லை; அவன் சினந்த பாம்பைப் போன்றவன், ஒளித்திரள், குற்றமற்றவன்.
5.130.67
प्रधर्षयन्महाबाहुं कृष्णमक्लिष्टकारिणम् ।
पतङ्गोऽग्निमिवासाद्य सामात्यो नभविष्यसि ॥ ५.१३०.६७ ॥
பெரும் தோள்களை உடைய, சிரமமின்றி செயல்படும் கிருஷ்ணனைத் தாக்கி, அமைச்சர்களுடன் நெருப்பை அடைந்த விட்டில் போல நீ அழிவாய்.