Mahābhārata · Adhyāya 5.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.132.1
प्रविश्याथ गृहं तस्याश्चरणावभिवाद्य च ।
आचख्यौ तत्समासेन यद्वृत्तं कुरुसंसदि ॥ ५.१३२.१ ॥
Dann trat er in ihr Haus, verneigte sich zu ihren Füßen und berichtete kurz, was in der Versammlung der Kurus geschehen war.
5.132.2
उक्तं बहुविधं वाक्यं ग्रहणीयं सहेतुकम् ।
ऋषिभिश्चैव च मया न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.२ ॥
Vielerlei Worte, annehmbar und mit Gründen versehen, wurden von den Weisen und von mir gesprochen, doch er nahm sie nicht an.
5.132.3
कालपक्वमिदं सर्वं सुयोधनवशानुगम् ।
सर्वक्षत्रं क्षणेनैव दह्यते पार्थवह्निना ।
आपृच्छे भवतीं शीघ्रं प्रयास्ये पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१३२.३ ॥
Dies alles, von der Zeit gereift, folgt dem Willen des Suyodhana. Die ganze Kriegerkaste wird im Nu vom Feuer des Sohnes der Pṛthā verzehrt. Ich nehme Abschied von dir; ich werde bald zu den Pāṇḍavas gehen.
5.132.4
किं वाच्याः पाण्डवेयास्ते भवत्या वचनान्मया ।
तद्ब्रूहि त्वं महाप्रज्ञे शुश्रूषे वचनं तव ॥ ५.१३२.४ ॥
Was soll ich auf dein Wort hin den Söhnen Pāṇḍus sagen? Sag es mir, o Hochweise; ich bin bereit, deine Worte zu hören.
5.132.5
ब्रूयाः केशव राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
भूयांस्ते हीयते धर्मो मा पुत्रक वृथा कृथाः ॥ ५.१३२.५ ॥
O Keśava, sag dem König Yudhiṣṭhira, dem Rechtschaffenen: 'Mein Sohn, dein Dharma schwindet sehr; handle nicht vergeblich.'
5.132.6
श्रोत्रियस्येव ते राजन्मन्दकस्याविपश्चितः ।
अनुवाकहता बुद्धिर्धर्ममेवैकमीक्षते ॥ ५.१३२.६ ॥
O König, dein Verstand gleicht dem eines stumpfen, unbelesenen Gelehrten, durch bloßes Rezitieren abgestumpft, der nur das Dharma sieht.
5.132.7
अङ्गावेक्षस्व धर्मं त्वं यथा सृष्टः स्वयंभुवा ।
बाहुभ्यां क्षत्रियाः सृष्टा बाहुवीर्योपजीविनः ॥ ५.१३२.७ ॥
Betrachte deine eigenen Glieder und dein dharma, wie es der Selbstexistente geschaffen hat. Die kṣatriyas wurden aus den Armen geschaffen und leben von der Tapferkeit ihrer Arme.
5.132.8
क्रूराय कर्मणे नित्यं प्रजानां परिपालने ।
श्रृणु चात्रोपमामेकां या वृद्धेभ्यः श्रुता मया ॥ ५.१३२.८ ॥
Für das harte Werk, das stets mit dem Schutz der Untertanen verbunden ist, höre hier einen Vergleich, den ich von den Alten gehört habe.
5.132.9
मुचुकुन्दस्य राजर्षेरददत्पृथिवीमिमाम् ।
पुरा वैश्रवणः प्रीतो न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.९ ॥
Einst bot der erfreute Vaiśravaṇa (Kubera) diese Erde dem königlichen Weisen Mucukunda an, doch er nahm sie nicht an.
5.132.10
बाहुवीर्यार्जितं राज्यमश्रीयामिति कामये ।
ततो वैश्रवणः प्रीतो विस्मितः समपद्यत ॥ ५.१३२.१० ॥
»Ich begehre nur ein Reich, das durch die Tapferkeit meiner Arme gewonnen ist.« Da wurde der erfreute und verwunderte Vaiśravaṇa (Kubera) ihm gewogen.
5.132.11
मुचुकुन्दस्ततो राजा सोऽन्वशासद्वसुन्धराम् ।
बाहुवीर्यार्जितां सम्यक् क्षत्रधर्ममनुव्रतः ॥ ५.१३२.११ ॥
Dann regierte König Mucukunda, dem Pflicht des kṣatriya rechtgemäß folgend, diese Erde, die durch die Tapferkeit seiner Arme gewonnen war.
5.132.12
यं हि धर्मं चरन्तीह प्रजा राज्ञा सुरक्षिताः ।
चतुर्थं तस्य धर्मस्य राजा विन्देन भारत ॥ ५.१३२.१२ ॥
O Bhārata, welchen dharma die Untertanen hier ausüben, wohlbeschützt vom König, dessen vierten Teil erlangt der König.
5.132.13
राजा चरति चेद्धर्मं देवत्वायैव कल्पते ।
स चेदधर्मं चरति नरकायैव गच्छति ॥ ५.१३२.१३ ॥
Übt ein König das Dharma, so wird er gewiss der Göttlichkeit würdig; übt er aber Adharma, so geht er gewiss zur Hölle.
5.132.14
दण्डनीतिः स्वधर्मेण चातुर्वर्ण्यं नियच्छति ।
प्रयुक्तास्वामिना सम्यगधर्मेभ्यो नियच्छति ॥ ५.१३२.१४ ॥
Die Wissenschaft der Strafgewalt (daṇḍanīti) hält die vierfache Ordnung durch jedes Einzelnen eigene Pflicht im Zaum; richtig vom Herrscher angewandt, hält sie sie vom Unrecht zurück.
5.132.15
दण्डनीत्यां यदा राजा सम्यक्कार्त्स्न्येन वर्तते ।
तदा कृतयुं नाम कालः श्रेष्ठः प्रवर्तते ॥ ५.१३२.१५ ॥
Wenn der König in der Wissenschaft der Strafgewalt sich vollkommen und recht verhält, so entsteht das beste Zeitalter namens Kṛta.
5.132.16
कालो वा कारणं राज्ञो राजा वा कालकारणम् ।
इति ते संशयो मा भूद्राजा कालस्य कारणम् ॥ ५.१३२.१६ ॥
Ob die Zeit die Ursache des Königs ist oder der König die Ursache der Zeit — dieser Zweifel sei dir fern. Der König ist die Ursache der Zeit.
5.132.17
राजा कृतयुगस्रष्टा त्रेताया द्वापरस्य च ।
युगस्य च चतुर्थस्य राजा भवति कारणम् ॥ ५.१३२.१७ ॥
Der König ist der Schöpfer des Kṛta-Zeitalters, auch der Zeitalter Tretā und Dvāpara; der König ist auch die Ursache des vierten Zeitalters.
5.132.18
कृतस्य करणाद्राजा स्वर्गमत्यन्तमश्रुते ।
त्रेतायाः करणाद्राजा स्वर्गं नात्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१८ ॥
Durch das Hervorbringen des Kṛta-Zeitalters erlangt der König den Himmel gänzlich; durch das Hervorbringen des Tretā-Zeitalters erlangt der König den Himmel nicht gänzlich.
5.132.19
प्रवर्तनाद्द्वापरस्य यथाभागमुपाश्रुते ।
कलेः प्रवर्तनाद्राजा पापमत्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१९ ॥
Indem der König das Dvāpara-Zeitalter in Gang setzt, genießt er die Frucht gemäß seinem Anteil; indem er das Kali-Zeitalter in Gang setzt, erlangt der König gänzliche Sünde.
5.132.20
ततो वसति दुष्कर्मा नरके शाश्वतीः समाः ।
राजदोषेण हि जगत्स्पृश्यते जगतः स च ॥ ५.१३२.२० ॥
Dann wohnt der Übeltäter in der Hölle für ewige Jahre; durch die Schuld des Königs wird die Welt tatsächlich berührt, und auch er ist vom Geschick der Welt betroffen.
5.132.21
राजधर्मानवेक्षस्व पितृपैतामहोचितान् ।
नैतद्राजर्षिवृत्तं हि यत्र त्वं स्थातुमिच्छसि ॥ ५.१३२.२१ ॥
Richte deinen Blick auf die Pflichten des Königtums, die deinem Vater und Großvätern geziemen; dies ist nicht das Verhalten königlicher Weiser, das du beibehalten willst.
5.132.22
न हि वैक्लब्यसंसृष्ट आनृशंस्ये व्यवस्थितः ।
प्रजापालनसंभूतं फलं किंचन लब्धवान् ॥ ५.१३२.२२ ॥
Denn wer von Schwäche befallen ist und nicht in Milde gefestigt ist, hat keine Frucht erlangt, die aus dem Schutz des Volkes erwächst.
5.132.23
न ह्येतामाशिषं पाण्डुर्न चाहं न पितामहः ।
प्रयुक्तवन्तः पूर्वं ते यया चरसि मेधया ॥ ५.१३२.२३ ॥
Weder Pāṇḍu noch ich noch dein Großvater haben dir früher diesen Segen (diese Lehre) erteilt, mit jener Einsicht, mit der du dich verhältst.
5.132.24
यज्ञो दानं तपः शौर्यं प्रज्ञा सन्तानमेव च ।
माहात्म्यं बलमोजश्च नित्यमाशंसितं मया ॥ ५.१३२.२४ ॥
Opfer, Gabe, Askese, Tapferkeit, Weisheit, Nachkommenschaft, Größe, Kraft und Lebenskraft — dies habe ich dir stets gewünscht.
5.132.25
नित्यं स्वाहा स्वधा नित्यं दद्युर्मानुषदेवताः ।
दीर्घमायुर्धनं पुत्रान्सम्यगाराधिताः शुभाः ॥ ५.१३२.२५ ॥
Mögen die menschlichen Gottheiten, stets recht verehrt mit svāhā und svadhā, stets langes Leben, Reichtum und Söhne schenken.
5.132.26
पुत्रेष्वाशासते नित्यं पितरो दैवतानि च ।
दानमध्ययनं यज्ञः प्रजानां परिपालनम् ॥ ५.१३२.२६ ॥
Die Ahnen und die Götter erwarten von den Söhnen stets Geben, Studium, Opfer und den Schutz des Volkes.
5.132.27
एतद्धर्ममधर्मं वा जन्मनैवाभ्यजायथाः ।
ते तु वैद्याः कुले जाता अवृत्त्या तात पीडिताः ॥ ५.१३२.२७ ॥
Ob dies Dharma oder Adharma ist, du bist schon von Geburt an damit geboren. Lieber Sohn, jene Gelehrten wurden in einer edlen Familie geboren, doch sie leiden unter Mangel an Lebensunterhalt.
5.132.28
यत्र दानपतिं शूरं क्षुधिताः पृथिवीचराः ।
प्राप्य तुष्टाः प्रतिष्ठन्ते धर्मः कोऽभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१३२.२८ ॥
Wo die hungrigen Erdbewohner einen tapferen Herrn der Freigebigkeit finden und zufrieden verweilen, welches Dharma ist größer als dies?
5.132.29
दानेनान्यं बलेनान्यं तथा सूनृतयाऽपरम् ।
सर्वतः प्रतिगृह्णीयाद्राज्यं प्राप्येह धार्मिकः ॥ ५.१३२.२९ ॥
Durch Geben das eine, durch Gewalt das andere und durch freundliche wahre Rede noch etwas anderes — der Gerechte soll, wenn er hier das Reich erlangt hat, von allen Seiten empfangen.
5.132.30
ब्राह्मणः प्रचरेद्भैक्षं क्षत्रियः परिपालयेत् ।
वैश्यो धनार्जनं कुर्याच्छूद्रः परिचरेच्च तान् ॥ ५.१३२.३० ॥
Der Brahmane soll um Almosen umherziehen, der Kshatriya beschützen, der Vaishya Reichtum erwerben und der Shudra ihnen dienen.
5.132.31
भैक्षं विप्रतिषिद्धं ते कृषिर्नैवोपपद्यते ।
क्षत्रियोऽसि क्षतात्राता बाहुवीर्योपजीविता ॥ ५.१३२.३१ ॥
Betteln ist dir untersagt, und Ackerbau steht dir nicht an. Du bist ein Kṣatriya, Beschützer der Verwundeten, der von der Tapferkeit seiner Arme lebt.
5.132.32
पित्र्यमंशं महाबाहो निमग्नं पुनरुद्धर ।
साम्ना भेदेन दानेन दण्डेनाथ नयेन वा ॥ ५.१३२.३२ ॥
O Mächtigarmiger, gewinne deinen versunkenen väterlichen Anteil zurück — durch Ausgleich, durch Spaltung, durch Gabe, durch Gewalt oder durch Klugheit.
5.132.33
इतो दुःखतरं किं नु यदहं दीनबान्धवा ।
परपिण्डमुदीक्षे वै त्वां सूत्वा मित्रनन्दन ॥ ५.१३२.३३ ॥
Was ist größerer Schmerz als dieser: dass ich, Verwandte der Hilflosen, die dich geboren hat, auf fremde Speise blicken muss, o Freude deiner Freunde!
5.132.34
युध्यस्व राजधर्मेण मा निमञ्जीः पितामहान् ।
मा गमः क्षीणपुण्यस्त्वं सानुजः पापिकां गतिं ॥ ५.१३२.३४ ॥
Kämpfe gemäß der Pflicht des Königs; lass die Großväter nicht untergehen. Geh nicht, mit erschöpftem Verdienst und mit deinen jüngeren Brüdern, einem sündhaften Schicksal entgegen.