மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.132.1
प्रविश्याथ गृहं तस्याश्चरणावभिवाद्य च ।
आचख्यौ तत्समासेन यद्वृत्तं कुरुसंसदि ॥ ५.१३२.१ ॥
பின்னர் அவளுடைய இல்லத்தில் நுழைந்து, அவளுடைய பாதங்களை வணங்கி, குருக்களின் சபையில் நடந்ததைச் சுருக்கமாக அறிவித்தார்.
5.132.2
उक्तं बहुविधं वाक्यं ग्रहणीयं सहेतुकम् ।
ऋषिभिश्चैव च मया न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.२ ॥
முனிவர்களாலும் நானும் பலவிதமாக, காரணத்துடன் ஏற்கத்தக்க சொற்கள் சொல்லப்பட்டன; ஆனால் அவன் அவற்றை ஏற்கவில்லை.
5.132.3
कालपक्वमिदं सर्वं सुयोधनवशानुगम् ।
सर्वक्षत्रं क्षणेनैव दह्यते पार्थवह्निना ।
आपृच्छे भवतीं शीघ्रं प्रयास्ये पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१३२.३ ॥
காலத்தால் பழுத்த இவை அனைத்தும் சுயோதனனின் வசத்தில் செல்பவை. அனைத்து க்ஷத்திரியர்களும் ஒரு கணத்தில் பார்த்தனின் நெருப்பால் எரிக்கப்படுவர். உங்களிடம் விடைபெறுகிறேன், விரைவில் பாண்டவர்களிடம் செல்வேன்.
5.132.4
किं वाच्याः पाण्डवेयास्ते भवत्या वचनान्मया ।
तद्ब्रूहि त्वं महाप्रज्ञे शुश्रूषे वचनं तव ॥ ५.१३२.४ ॥
பாண்டவர்களிடம் உங்கள் சொல்லின்படி நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? ஓ மகா அறிவுடையவளே, அதைச் சொல்லுங்கள்; உங்கள் சொல்லைக் கேட்கக் காத்திருக்கிறேன்.
5.132.5
ब्रूयाः केशव राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
भूयांस्ते हीयते धर्मो मा पुत्रक वृथा कृथाः ॥ ५.१३२.५ ॥
ஓ கேசவா, தர்மாத்மாவான அரசன் யுதிஷ்டிரனிடம் சொல்: 'மகனே, உன் தர்மம் மிகவும் குன்றுகிறது; வீணாக எதுவும் செய்யாதே.'
5.132.6
श्रोत्रियस्येव ते राजन्मन्दकस्याविपश्चितः ।
अनुवाकहता बुद्धिर्धर्ममेवैकमीक्षते ॥ ५.१३२.६ ॥
ஓ அரசே, நீ மந்தனும் அறிவில்லாதவனுமான ஒரு வேத வாசகனைப் போல் இருக்கிறாய்; ஓதுதலால் மழுங்கிய உன் அறிவு ஒன்றையே, தர்மத்தையே பார்க்கிறது.
5.132.7
अङ्गावेक्षस्व धर्मं त्वं यथा सृष्टः स्वयंभुवा ।
बाहुभ्यां क्षत्रियाः सृष्टा बाहुवीर्योपजीविनः ॥ ५.१३२.७ ॥
உன் உறுப்புகளைப் பார். சுயம்பு படைத்தவாறே உன் தர்மத்தைக் கவனி. க்ஷத்திரியர் தம் புஜங்களிலிருந்து படைக்கப்பட்டவர்கள்; புஜ வீரியத்தால் வாழ்பவர்கள்.
5.132.8
क्रूराय कर्मणे नित्यं प्रजानां परिपालने ।
श्रृणु चात्रोपमामेकां या वृद्धेभ्यः श्रुता मया ॥ ५.१३२.८ ॥
குடிமக்களைக் காக்கும் கடுமையான செயலுக்கென்று எப்போதும் உள்ள அதில் ஒரு உவமையைக் கேள்; அதை நான் பெரியோர்களிடம் கேட்டேன்.
5.132.9
मुचुकुन्दस्य राजर्षेरददत्पृथिवीमिमाम् ।
पुरा वैश्रवणः प्रीतो न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.९ ॥
முன்பொரு காலம் மகிழ்ந்த வைஷ்ரவணன் (குபேரன்), ராஜரிஷி முசுகுந்தனுக்கு இந்த பூமியைக் கொடுத்தான்; ஆனால் அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
5.132.10
बाहुवीर्यार्जितं राज्यमश्रीयामिति कामये ।
ततो वैश्रवणः प्रीतो विस्मितः समपद्यत ॥ ५.१३२.१० ॥
"என் புஜ வீரியத்தால் சம்பாதித்த அரசையே நான் விரும்புகிறேன்; அதற்கு மாறான செல்வத்தை அல்ல." அப்போது மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் அடைந்த வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) அவ்வாறு ஆனான்.
5.132.11
मुचुकुन्दस्ततो राजा सोऽन्वशासद्वसुन्धराम् ।
बाहुवीर्यार्जितां सम्यक् क्षत्रधर्ममनुव्रतः ॥ ५.१३२.११ ॥
பின்னர் அரசன் முசுகுந்தன், க்ஷத்திரிய தர்மத்தை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, புஜ வீரியத்தால் வென்ற இந்த பூமியை ஆண்டான்.
5.132.12
यं हि धर्मं चरन्तीह प्रजा राज्ञा सुरक्षिताः ।
चतुर्थं तस्य धर्मस्य राजा विन्देन भारत ॥ ५.१३२.१२ ॥
பாரதா, இங்கு அரசனால் நன்கு காக்கப்பட்ட குடிமக்கள் கடைப்பிடிக்கும் எந்த தர்மமுண்டோ, அந்த தர்மத்தின் நான்காம் பங்கை அரசன் பெறுகிறான்.
5.132.13
राजा चरति चेद्धर्मं देवत्वायैव कल्पते ।
स चेदधर्मं चरति नरकायैव गच्छति ॥ ५.१३२.१३ ॥
அரசன் தர்மத்தை கடைப்பிடித்தால் அவன் தெய்வத்தன்மைக்கு உரியவனாகிறான். அவன் அதர்மத்தை கடைப்பிடித்தால் நரகத்தையே அடைகிறான்.
5.132.14
दण्डनीतिः स्वधर्मेण चातुर्वर्ण्यं नियच्छति ।
प्रयुक्तास्वामिना सम्यगधर्मेभ्यो नियच्छति ॥ ५.१३२.१४ ॥
தண்டநீதி ஒவ்வொருவருடைய தன்னுடைய தர்மத்தின் மூலம் நான்கு வருணங்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. தலைவனால் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது அது அதர்மத்திலிருந்து அவர்களைத் தடுக்கிறது.
5.132.15
दण्डनीत्यां यदा राजा सम्यक्कार्त्स्न्येन वर्तते ।
तदा कृतयुं नाम कालः श्रेष्ठः प्रवर्तते ॥ ५.१३२.१५ ॥
அரசன் தண்டநீதியில் முழுமையாகவும் சரியாகவும் நடந்துகொள்ளும்போது, கிருத யுகம் எனப்படும் உயர்ந்த காலம் தோன்றுகிறது.
5.132.16
कालो वा कारणं राज्ञो राजा वा कालकारणम् ।
इति ते संशयो मा भूद्राजा कालस्य कारणम् ॥ ५.१३२.१६ ॥
காலம் அரசனுக்குக் காரணமா, அல்லது அரசன் காலத்திற்குக் காரணமா — உனக்கு இந்த ஐயம் வேண்டாம். அரசனே காலத்திற்குக் காரணம்.
5.132.17
राजा कृतयुगस्रष्टा त्रेताया द्वापरस्य च ।
युगस्य च चतुर्थस्य राजा भवति कारणम् ॥ ५.१३२.१७ ॥
அரசன் கிருத யுகத்தைப் படைப்பவன்; திரேதா, துவாபர யுகங்களுக்கும் அவனே. நான்காம் யுகத்திற்கும் அரசனே காரணம்.
5.132.18
कृतस्य करणाद्राजा स्वर्गमत्यन्तमश्रुते ।
त्रेतायाः करणाद्राजा स्वर्गं नात्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१८ ॥
கிருத யுகத்தை உருவாக்குவதால் அரசன் முழுமையாகச் சொர்க்கத்தை அடைகிறான். திரேதா யுகத்தை உருவாக்குவதால் அரசன் சொர்க்கத்தை முழுமையாக அடைவதில்லை.
5.132.19
प्रवर्तनाद्द्वापरस्य यथाभागमुपाश्रुते ।
कलेः प्रवर्तनाद्राजा पापमत्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१९ ॥
துவாபர யுகத்தை நடத்துவதால் அரசன் தன் பங்கிற்கேற்ப பலனை அடைகிறான். கலியை நடத்துவதால் அரசன் முழுமையாகப் பாவத்தை அடைகிறான்.
5.132.20
ततो वसति दुष्कर्मा नरके शाश्वतीः समाः ।
राजदोषेण हि जगत्स्पृश्यते जगतः स च ॥ ५.१३२.२० ॥
பின்னர் அந்தத் தீய செயலாளன் நரகத்தில் நித்தியமான ஆண்டுகள் வாழ்கிறான். அரசனின் குற்றத்தால் உலகம் பாதிக்கப்படுகிறது; அவனும் உலகின் பகுதியாகிறான்.
5.132.21
राजधर्मानवेक्षस्व पितृपैतामहोचितान् ।
नैतद्राजर्षिवृत्तं हि यत्र त्वं स्थातुमिच्छसि ॥ ५.१३२.२१ ॥
உன் தந்தை, பாட்டன்மார்களுக்குப் பொருத்தமான அரச தர்மங்களைக் கவனி. நீ நிலைபெற விரும்பும் இந்த நடத்தை அரசரிஷிகளின் நடத்தை அல்ல.
5.132.22
न हि वैक्लब्यसंसृष्ट आनृशंस्ये व्यवस्थितः ।
प्रजापालनसंभूतं फलं किंचन लब्धवान् ॥ ५.१३२.२२ ॥
பலவீனத்தால் பீடிக்கப்பட்டு கருணையில் நிலைபெறாதவன், மக்களைக் காப்பதால் விளையும் எந்தப் பலனையும் பெற்றதில்லை.
5.132.23
न ह्येतामाशिषं पाण्डुर्न चाहं न पितामहः ।
प्रयुक्तवन्तः पूर्वं ते यया चरसि मेधया ॥ ५.१३२.२३ ॥
பாண்டு, நானும், பாட்டனும் முன்பு உனக்கு இந்த ஆசியைக் (அறிவுரையைக்) கற்பிக்கவில்லை; அந்த அறிவினால் நீ நடக்கிறாய்.
5.132.24
यज्ञो दानं तपः शौर्यं प्रज्ञा सन्तानमेव च ।
माहात्म्यं बलमोजश्च नित्यमाशंसितं मया ॥ ५.१३२.२४ ॥
யாகம், தானம், தவம், வீரம், அறிவு, சந்ததி, மகத்துவம், பலம், ஓஜஸ் — இவற்றையே நான் எப்போதும் விரும்பி வந்தேன்.
5.132.25
नित्यं स्वाहा स्वधा नित्यं दद्युर्मानुषदेवताः ।
दीर्घमायुर्धनं पुत्रान्सम्यगाराधिताः शुभाः ॥ ५.१३२.२५ ॥
மனிதத் தெய்வங்கள் எப்போதும் ஸ்வாஹா, ஸ்வதா என்ற அர்ப்பணங்களால் நன்கு வழிபடப்பட்டால், நீண்ட ஆயுளையும் செல்வத்தையும் மக்களையும் எப்போதும் அளிக்கட்டும்.
5.132.26
पुत्रेष्वाशासते नित्यं पितरो दैवतानि च ।
दानमध्ययनं यज्ञः प्रजानां परिपालनम् ॥ ५.१३२.२६ ॥
பிதுர்களும் தேவதைகளும் எப்போதும் மக்களிடம் எதிர்பார்ப்பது: தானம், கல்வி, யாகம், குடிமக்களைக் காத்தல்.
5.132.27
एतद्धर्ममधर्मं वा जन्मनैवाभ्यजायथाः ।
ते तु वैद्याः कुले जाता अवृत्त्या तात पीडिताः ॥ ५.१३२.२७ ॥
இது தர்மமோ அதர்மமோ, நீ பிறப்பிலேயே இதனுடன் பிறந்தாய். அன்பு மகனே, அவர்கள் அறிஞர் குலத்தில் பிறந்தவர்கள், ஆனால் வாழ்வாதாரமின்றி துன்புறுகின்றனர்.
5.132.28
यत्र दानपतिं शूरं क्षुधिताः पृथिवीचराः ।
प्राप्य तुष्टाः प्रतिष्ठन्ते धर्मः कोऽभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१३२.२८ ॥
பசித்த உயிர்கள் கொடையாளியும் வீரனுமான தலைவனை அடைந்து மனநிறைவுடன் நிலைபெறும் இடத்தில், அதைவிட உயர்ந்த தர்மம் எது?
5.132.29
दानेनान्यं बलेनान्यं तथा सूनृतयाऽपरम् ।
सर्वतः प्रतिगृह्णीयाद्राज्यं प्राप्येह धार्मिकः ॥ ५.१३२.२९ ॥
கொடையால் ஒன்றையும், வலிமையால் வேறொன்றையும், இனிய வாய்மையால் மற்றொன்றையும், தர்மவான் அரசாட்சியைப் பெற்ற பின் எல்லா வழிகளிலும் ஏற்க வேண்டும்.
5.132.30
ब्राह्मणः प्रचरेद्भैक्षं क्षत्रियः परिपालयेत् ।
वैश्यो धनार्जनं कुर्याच्छूद्रः परिचरेच्च तान् ॥ ५.१३२.३० ॥
பிராமணன் பிச்சைக்காக அலையட்டும், க்ஷத்திரியன் காக்கட்டும், வைசியன் செல்வம் ஈட்டட்டும், சூத்திரன் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யட்டும்.
5.132.31
भैक्षं विप्रतिषिद्धं ते कृषिर्नैवोपपद्यते ।
क्षत्रियोऽसि क्षतात्राता बाहुवीर्योपजीविता ॥ ५.१३२.३१ ॥
பிச்சையெடுப்பது உனக்குத் தடுக்கப்பட்டது; உழவுத்தொழிலும் உனக்குப் பொருந்தாது. நீ க்ஷத்திரியன், துன்புற்றோரைக் காப்பவன், உன் தோள்வலிமையால் வாழ்பவன்.
5.132.32
पित्र्यमंशं महाबाहो निमग्नं पुनरुद्धर ।
साम्ना भेदेन दानेन दण्डेनाथ नयेन वा ॥ ५.१३२.३२ ॥
ஓ மகாபாகுவே, மூழ்கிப்போன உன் தந்தையர் பங்கை மீண்டும் மீட்டெடு — சாமத்தாலும், பேதத்தாலும், தானத்தாலும், தண்டத்தாலும், அல்லது நீதியாலும்.
5.132.33
इतो दुःखतरं किं नु यदहं दीनबान्धवा ।
परपिण्डमुदीक्षे वै त्वां सूत्वा मित्रनन्दन ॥ ५.१३२.३३ ॥
இதைவிடப் பெரிய துன்பம் என்ன? துன்பப்படுவோருக்கு உறவினளான நான், பிறர் உணவை எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கிறதே — உன்னைப் பெற்ற பின்னும், ஓ நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியே!
5.132.34
युध्यस्व राजधर्मेण मा निमञ्जीः पितामहान् ।
मा गमः क्षीणपुण्यस्त्वं सानुजः पापिकां गतिं ॥ ५.१३२.३४ ॥
அரசதர்மப்படி போரிடு; பாட்டனார்களை மூழ்க விடாதே. புண்ணியம் குன்றி, உன் தம்பிகளுடன் பாவகதியை அடையாதே.