Mahābhārata · Adhyāya 5.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.132.1
प्रविश्याथ गृहं तस्याश्चरणावभिवाद्य च ।
आचख्यौ तत्समासेन यद्वृत्तं कुरुसंसदि ॥ ५.१३२.१ ॥
Então, entrando na casa dela e prostrando-se a seus pés, relatou brevemente o que ocorrera na assembleia dos Kurus.
5.132.2
उक्तं बहुविधं वाक्यं ग्रहणीयं सहेतुकम् ।
ऋषिभिश्चैव च मया न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.२ ॥
Muitas palavras, de diversas maneiras, dignas de serem aceitas e fundamentadas em razões, foram ditas pelos sábios e por mim, mas ele não as aceitou.
5.132.3
कालपक्वमिदं सर्वं सुयोधनवशानुगम् ।
सर्वक्षत्रं क्षणेनैव दह्यते पार्थवह्निना ।
आपृच्छे भवतीं शीघ्रं प्रयास्ये पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१३२.३ ॥
Tudo isto, amadurecido pelo tempo, segue a vontade de Suyodhana. Toda a casta guerreira será queimada num instante pelo fogo do filho de Pṛthā. Despeço-me de ti; irei logo aos Pāṇḍavas.
5.132.4
किं वाच्याः पाण्डवेयास्ते भवत्या वचनान्मया ।
तद्ब्रूहि त्वं महाप्रज्ञे शुश्रूषे वचनं तव ॥ ५.१३२.४ ॥
O que devo dizer aos filhos de Pāṇḍu, por tua palavra? Diz-me isso, ó grande sábia; estou pronto para ouvir tuas palavras.
5.132.5
ब्रूयाः केशव राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
भूयांस्ते हीयते धर्मो मा पुत्रक वृथा कृथाः ॥ ५.१३२.५ ॥
Ó Keśava, diz ao rei Yudhiṣṭhira, de alma justa: 'Filho meu, o teu dharma está a diminuir muito; não ajas em vão.'
5.132.6
श्रोत्रियस्येव ते राजन्मन्दकस्याविपश्चितः ।
अनुवाकहता बुद्धिर्धर्ममेवैकमीक्षते ॥ ५.१३२.६ ॥
Ó rei, a tua inteligência é como a de um erudito tolo e ignorante, embotada pela mera recitação, que só vê o dharma.
5.132.7
अङ्गावेक्षस्व धर्मं त्वं यथा सृष्टः स्वयंभुवा ।
बाहुभ्यां क्षत्रियाः सृष्टा बाहुवीर्योपजीविनः ॥ ५.१३२.७ ॥
Olha para os teus próprios membros e considera o teu dharma, como o Autoexistente o criou. Os kṣatriyas foram criados dos braços, vivendo do valor dos seus braços.
5.132.8
क्रूराय कर्मणे नित्यं प्रजानां परिपालने ।
श्रृणु चात्रोपमामेकां या वृद्धेभ्यः श्रुता मया ॥ ५.१३२.८ ॥
Para a obra severa sempre ligada à proteção dos súditos, ouve aqui uma comparação que ouvi dos anciãos.
5.132.9
मुचुकुन्दस्य राजर्षेरददत्पृथिवीमिमाम् ।
पुरा वैश्रवणः प्रीतो न चासौ तद्गृहीतवान् ॥ ५.१३२.९ ॥
Outrora, o satisfeito Vaiśravaṇa (Kubera) ofereceu esta terra ao rei-sábio Mucukunda, mas ele não a aceitou.
5.132.10
बाहुवीर्यार्जितं राज्यमश्रीयामिति कामये ।
ततो वैश्रवणः प्रीतो विस्मितः समपद्यत ॥ ५.१३२.१० ॥
"Desejo apenas um reino conquistado pelo valor dos meus braços." Então Vaiśravaṇa (Kubera), satisfeito e admirado, tornou-se favorável.
5.132.11
मुचुकुन्दस्ततो राजा सोऽन्वशासद्वसुन्धराम् ।
बाहुवीर्यार्जितां सम्यक् क्षत्रधर्ममनुव्रतः ॥ ५.१३२.११ ॥
Então o rei Mucukunda, seguindo corretamente o dever do kṣatriya, governou esta terra conquistada pelo valor dos seus braços.
5.132.12
यं हि धर्मं चरन्तीह प्रजा राज्ञा सुरक्षिताः ।
चतुर्थं तस्य धर्मस्य राजा विन्देन भारत ॥ ५.१३२.१२ ॥
Ó Bhārata, qualquer dharma que os súditos praticam aqui, bem protegidos pelo rei, o rei obtém a quarta parte desse dharma.
5.132.13
राजा चरति चेद्धर्मं देवत्वायैव कल्पते ।
स चेदधर्मं चरति नरकायैव गच्छति ॥ ५.१३२.१३ ॥
Se um rei pratica o dharma, torna-se de fato apto à divindade; mas se pratica o adharma, vai certamente para o inferno.
5.132.14
दण्डनीतिः स्वधर्मेण चातुर्वर्ण्यं नियच्छति ।
प्रयुक्तास्वामिना सम्यगधर्मेभ्यो नियच्छति ॥ ५.१३२.१४ ॥
A ciência do castigo (daṇḍanīti) contém a ordem quádrupla pelo dever próprio de cada um; quando corretamente aplicada pelo senhor, os retém da injustiça.
5.132.15
दण्डनीत्यां यदा राजा सम्यक्कार्त्स्न्येन वर्तते ।
तदा कृतयुं नाम कालः श्रेष्ठः प्रवर्तते ॥ ५.१३२.१५ ॥
Quando o rei se conduz plena e retamente na ciência do castigo, então surge a melhor era, chamada Kṛta.
5.132.16
कालो वा कारणं राज्ञो राजा वा कालकारणम् ।
इति ते संशयो मा भूद्राजा कालस्य कारणम् ॥ ५.१३२.१६ ॥
Que o tempo seja causa do rei, ou que o rei seja causa do tempo — que não te reste essa dúvida. O rei é a causa do tempo.
5.132.17
राजा कृतयुगस्रष्टा त्रेताया द्वापरस्य च ।
युगस्य च चतुर्थस्य राजा भवति कारणम् ॥ ५.१३२.१७ ॥
O rei é o criador da era Kṛta, e das eras Tretā e Dvāpara; o rei é também a causa da quarta era.
5.132.18
कृतस्य करणाद्राजा स्वर्गमत्यन्तमश्रुते ।
त्रेतायाः करणाद्राजा स्वर्गं नात्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१८ ॥
Ao produzir a era Kṛta, o rei alcança plenamente o céu; ao produzir a era Tretā, o rei não alcança plenamente o céu.
5.132.19
प्रवर्तनाद्द्वापरस्य यथाभागमुपाश्रुते ।
कलेः प्रवर्तनाद्राजा पापमत्यन्तमश्रुते ॥ ५.१३२.१९ ॥
Ao pôr em movimento a era Dvāpara, o rei desfruta do fruto em proporção à sua parte; ao pôr em movimento a era Kali, o rei incorre em pecado absoluto.
5.132.20
ततो वसति दुष्कर्मा नरके शाश्वतीः समाः ।
राजदोषेण हि जगत्स्पृश्यते जगतः स च ॥ ५.१३२.२० ॥
Então o malfeitor habita no inferno por anos eternos; pela falta do rei o mundo certamente é atingido, e ele faz parte do mundo.
5.132.21
राजधर्मानवेक्षस्व पितृपैतामहोचितान् ।
नैतद्राजर्षिवृत्तं हि यत्र त्वं स्थातुमिच्छसि ॥ ५.१३२.२१ ॥
Atenta para os deveres reais, próprios de teu pai e avós; esta não é a conduta dos sábios reais, a conduta em que queres permanecer.
5.132.22
न हि वैक्लब्यसंसृष्ट आनृशंस्ये व्यवस्थितः ।
प्रजापालनसंभूतं फलं किंचन लब्धवान् ॥ ५.१३२.२२ ॥
Pois aquele afligido pela fraqueza, que não se firma na benevolência, não obteve nenhum fruto nascido da proteção do povo.
5.132.23
न ह्येतामाशिषं पाण्डुर्न चाहं न पितामहः ।
प्रयुक्तवन्तः पूर्वं ते यया चरसि मेधया ॥ ५.१३२.२३ ॥
Nem Pāṇḍu, nem eu, nem teu avô te transmitimos antes esta bênção, com o intelecto com que te conduzes.
5.132.24
यज्ञो दानं तपः शौर्यं प्रज्ञा सन्तानमेव च ।
माहात्म्यं बलमोजश्च नित्यमाशंसितं मया ॥ ५.१३२.२४ ॥
Sacrifício, doação, austeridade, valor, sabedoria, descendência, grandeza, força e vigor: isto sempre desejei para ti.
5.132.25
नित्यं स्वाहा स्वधा नित्यं दद्युर्मानुषदेवताः ।
दीर्घमायुर्धनं पुत्रान्सम्यगाराधिताः शुभाः ॥ ५.१३२.२५ ॥
Que os deuses humanos, devidamente honrados sempre com svāhā e svadhā, concedam sempre longa vida, riqueza e filhos.
5.132.26
पुत्रेष्वाशासते नित्यं पितरो दैवतानि च ।
दानमध्ययनं यज्ञः प्रजानां परिपालनम् ॥ ५.१३२.२६ ॥
Os ancestrais e os deuses sempre esperam dos filhos a doação, o estudo, o sacrifício e a proteção do povo.
5.132.27
एतद्धर्ममधर्मं वा जन्मनैवाभ्यजायथाः ।
ते तु वैद्याः कुले जाता अवृत्त्या तात पीडिताः ॥ ५.१३२.२७ ॥
Seja isto dharma ou adharma, tu nasceste com isso pelo próprio nascimento. Caro filho, aqueles sábios nasceram numa família nobre, mas estão aflitos pela falta de sustento.
5.132.28
यत्र दानपतिं शूरं क्षुधिताः पृथिवीचराः ।
प्राप्य तुष्टाः प्रतिष्ठन्ते धर्मः कोऽभ्यधिकस्ततः ॥ ५.१३२.२८ ॥
Onde os famintos habitantes da terra, tendo encontrado um senhor generoso e valente, se estabelecem satisfeitos, que dharma é maior que isso?
5.132.29
दानेनान्यं बलेनान्यं तथा सूनृतयाऽपरम् ।
सर्वतः प्रतिगृह्णीयाद्राज्यं प्राप्येह धार्मिकः ॥ ५.१३२.२९ ॥
Pela doação uma coisa, pela força outra, e pela fala doce e verdadeira ainda outra — o homem justo, tendo obtido aqui o reino, deve receber de todos os lados.
5.132.30
ब्राह्मणः प्रचरेद्भैक्षं क्षत्रियः परिपालयेत् ।
वैश्यो धनार्जनं कुर्याच्छूद्रः परिचरेच्च तान् ॥ ५.१३२.३० ॥
O brâmane deve andar mendigando, o kṣatriya deve proteger, o vaiśya deve adquirir riqueza, e o śūdra deve servi-los.
5.132.31
भैक्षं विप्रतिषिद्धं ते कृषिर्नैवोपपद्यते ।
क्षत्रियोऽसि क्षतात्राता बाहुवीर्योपजीविता ॥ ५.१३२.३१ ॥
Mendigar te é proibido, e a agricultura não te convém. És um Kṣatriya, protetor dos feridos, que vive do valor dos seus braços.
5.132.32
पित्र्यमंशं महाबाहो निमग्नं पुनरुद्धर ।
साम्ना भेदेन दानेन दण्डेनाथ नयेन वा ॥ ५.१३२.३२ ॥
Ó tu, de braços poderosos, recupera de novo a tua parte ancestral que afundou — por conciliação, por divisão, por dádiva, pela força ou pela política.
5.132.33
इतो दुःखतरं किं नु यदहं दीनबान्धवा ।
परपिण्डमुदीक्षे वै त्वां सूत्वा मित्रनन्दन ॥ ५.१३२.३३ ॥
Que maior dor há do que esta: que eu, parente dos desvalidos, depois de te ter dado à luz, deva olhar para o alimento alheio, ó alegria dos amigos!
5.132.34
युध्यस्व राजधर्मेण मा निमञ्जीः पितामहान् ।
मा गमः क्षीणपुण्यस्त्वं सानुजः पापिकां गतिं ॥ ५.१३२.३४ ॥
Combate segundo o dever do rei; não deixes os avós afundarem. Não vás, com o mérito esgotado e com os teus irmãos mais novos, para um destino pecaminoso.