Mahābhārata · Adhyāya 5.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.133.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विदुलायाश्च संवादं पुत्रस्य च परन्तप ॥ ५.१३३.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Vidulā und ihrem Sohn, o Feindesbezwinger.
5.133.2
ततः श्रेयश्च भूयश्च यथावद्वक्तुमर्हसि ।
यशस्विनी मन्युमती कुले जाता विभावरी ॥ ५.१३३.२ ॥
Dann sollst du das Bessere und noch mehr der Ordnung gemäß darlegen. Vibhāvarī, ruhmreich und feurig, wurde in eine edle Familie geboren.
5.133.3
क्षत्रधर्मरता दान्ता विदुला दीर्घदर्शिनी ।
विश्रुता राजसंसत्सु श्रुतवाक्या बहुश्रुता ॥ ५.१३३.३ ॥
Dem Pflichtenkreis des Kriegers ergeben, selbstbeherrscht und weitsichtig, war Vidulā in den königlichen Versammlungen berühmt; ihre Worte wurden beachtet, und sie war sehr gelehrt.
5.133.4
विदुला नाम राजन्या जगर्हे पुत्रमौरसम् ।
निर्जितं सिन्धुराजेन शयानं दीनचेतसम् ॥ ५.१३३.४ ॥
Vidulā, eine Prinzessin der Kriegerkaste, tadelte ihren eigenen, aus ihrem Leib geborenen Sohn, der vom König von Sindhu besiegt, niedergeschlagen darniederlag.
5.133.5
अनन्दन मया जात द्विषतां हर्षवर्धन ।
न मया त्वं न पित्रा च जातः क्वाभ्यागतोह्यसि ॥ ५.१३३.५ ॥
O du Freudlosen, der du die Freude der Feinde mehrst! Du bist weder von mir noch von deinem Vater geboren. Woher bist du gekommen?
5.133.6
निर्मन्युश्चाप्यसङ्ख्येयः पुरुषः क्लीबसाधनः ।
यावज्जीवं निराशोऽसि कल्याणाय धुरं वह ॥ ५.१३३.६ ॥
Du bist ohne Mut, ohne Bedeutung, du stützt dich auf die Mittel der Entmannten. Dein ganzes Leben lang bist du hoffnungslos; trage das Joch zum Wohl.
5.133.7
माऽऽत्मानमवमन्यस्व मैनमल्पेन बीभरः ।
मनः कृत्वा सुकल्याणं मा भैस्त्वं प्रतिसंहर ॥ ५.१३३.७ ॥
Verachte dich nicht selbst und ernähre diesen nicht mit wenig. Mache deinen Geist ganz dem Wohl zugewandt, fürchte dich nicht; halte ihn zurück.
5.133.8
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा शेष्वैवं पराजितः ।
अमित्रान्नन्दयन्सर्वान्निर्मानो बन्धुशोकदः ॥ ५.१३३.८ ॥
Erhebe dich, du Feigling! Lege dich nicht so besiegt nieder. Deine Feinde alle erfreuend, ehrlos, sei nicht einer, der den Verwandten Kummer bereitet.
5.133.9
सुपूरा वै कुनदिका सुपूरो मुषिकाञ्जलिः ।
सुसंतोषः कापुरुषः स्वल्पकेनैव तुष्यति ॥ ५.१३३.९ ॥
Ein kleiner Teich füllt sich leicht, und die Handvoll einer Maus füllt sich leicht. Der Feigling ist sehr zufrieden; er gibt sich mit wenig zufrieden.
5.133.10
अप्यहेरारुजन्दंष्ट्रामाश्वेव निधनं व्रज ।
अपि वा संशयं प्राप्य जीवितेऽपि पराक्रमेः ॥ ५.१३३.१० ॥
Auch wenn du die Fangzähne einer Schlange zerbrichst, geh schnell in den Tod; oder stelle dich dem Wagnis und zeige deine Tapferkeit auch im Leben.
5.133.11
अप्यरेः श्येनवच्छिद्रं पश्येस्त्वं विपरिक्रमन् ।
विवदन्वाऽथवा तूष्णीं व्योम्नीवापरिशङ्कितः ॥ ५.१३३.११ ॥
Wie ein Falke kreisend, suche die Lücke des Feindes; ob streitend oder schweigend, bleibe unverdächtig wie der Himmel.
5.133.12
त्वमेवं प्रेतवच्छेषे कस्माद्वज्रहतो यथा ।
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा स्वाप्सीः शत्रुनिर्जितः ॥ ५.१३३.१२ ॥
Warum liegst du so wie eine Leiche, als hätte dich ein Blitz getroffen? Erhebe dich, du Feigling! Schlafe nicht, vom Feind besiegt.
5.133.13
माऽस्तं गमस्त्वं कृपणो वि श्रूयस्व स्वकर्मणा ।
मा मध्ये मा जघन्ये त्वं माऽधो भूस्तिष्ठ गर्जितः ॥ ५.१३३.१३ ॥
Versinke nicht ins Elend; werde durch deine eigene Tat bekannt. Bleibe nicht in der Mitte, nicht hinten, nicht unten; stehe auf, brüllend.
5.133.14
अलातं तिन्दुकस्येव मुहूर्तमपि हि ज्वल ।
मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायस्व जिजीविषुः ॥ ५.१३३.१४ ॥
Brenne, und sei es nur einen Augenblick, wie ein Brand des Tinduka-Baumes; schwele nicht rauchend ohne Flamme wie ein Spreufeuer aus Lebenslust.
5.133.15
मुहूर्तं ज्वलितं श्रेयो न च धूमायितं चिरम् ।
मा ह स्म कस्यचिद्गेहे जनी राज्ञः स्वरीमृदुः ॥ ५.१३३.१५ ॥
Besser, einen Augenblick zu lodern, als lange zu schwelen. Sitze nicht im Haus eines anderen wie eine Königsmutter mit sanfter Stimme.
5.133.16
कृत्वा मानुष्यकं कर्म सृत्वाऽऽजिं यावदुत्तमम् ।
धर्मस्यानृण्यमाप्नोति न चात्मानं विगर्हते ॥ ५.१३३.१६ ॥
Wer eine menschliche Tat vollbracht und bis zum höchsten Maß in den Kampf gezogen ist, erlangt die Befreiung von der Schuld des Dharma und tadelt sich nicht selbst.
5.133.17
अलब्ध्वा यदि वा लब्ध्वा नानुशोचति पण्डितः ।
आनन्तर्यं चारभते न प्राणानां धनायते ॥ ५.१३३.१७ ॥
Ob er erlangt oder nicht erlangt, der Weise trauert nicht; er ergreift die nächste Aufgabe und hält seine Lebensatem nicht für Besitz.
5.133.18
उद्भावयस्वं वीर्यं वा तां वा गच्छ ध्रुवां गतिम् ।
धर्मं पुत्राग्रतः कृत्वा किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१८ ॥
Zeige deine Tapferkeit, oder geh jenen festen Weg. Hast du das Dharma vor deine Söhne gestellt, aus welchem Grund lebst du noch?
5.133.19
इष्टापूर्तं हि ते क्लीब कीर्तिश्च सकला हता ।
विच्छिन्नं भोगमूलं ते किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१९ ॥
O Eunuch! Dein Opfer und deine frommen Werke und all dein Ruhm sind zerstört; die Wurzel deines Genusses ist abgeschnitten. Aus welchem Grund lebst du noch?
5.133.20
शत्रुर्निमञ्जता ग्राह्यो जङ्घायां प्रपतिष्यता ।
विपरिच्छिन्नमूलोऽपि न विषीदेत्कथंचन ॥ ५.१३३.२० ॥
Wer versinkt, soll den Feind an den Schenkel packen; auch wer fällt, mit abgeschnittener Wurzel, soll keinesfalls verzweifeln.
5.133.21
उद्यम्य धुरमुत्कर्षेदाजानेयकतं स्मरन् ।
कुरु सत्वं च मानं च विद्धि पौरुषमात्मनः । ॥ ५.१३३.२१ ॥
Hebe das Joch und denke an die Tat des Edelrosses, zieh es empor; bewahre Mut und Ehre, und erkenne deine männliche Kraft als die deine.
5.133.22
उद्भावय कुलं मग्नं त्वत्कृते स्वयमेव हि ।
यस्य वृत्तं न जल्पन्ति मानवा महदद्भुतम् ॥ ५.१३३.२२ ॥
Richte selbst die Familie wieder auf, die durch dich versunken ist; werde nicht einer, von dessen großem und wunderbarem Wandel die Menschen nicht sprechen.
5.133.23
राशिवर्धनमात्रं स नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
दाने तपसि सत्ये च यस्य नोच्चरितं यशः ॥ ५.१३३.२३ ॥
Er ist nur einer, der Haufen von Reichtum vermehrt; weder Frau noch Mann ist er, dessen Ruhm in Gabe, Askese oder Wahrheit nie genannt wird.
5.133.24
विद्यायामर्थलाभे वा मातुरुच्चार एव सः ।
श्रुतेन तपसा वाऽपि श्रिया वा विक्रमेण वा ॥ ५.१३३.२४ ॥
Wer weder im Wissen noch im Gewinn von Reichtum etwas erreicht, ist nur der Kot seiner Mutter; ebenso jener, den weder Lernen, Askese, Wohlstand noch Tapferkeit berühmt machen.
5.133.25
जनान्योऽभिभवत्यन्यान्कर्मणा हि स वै पुमान् ।
न त्वेव जाल्मीं कापालीं वृत्तिमेषितुमर्हसि ॥ ५.१३३.२५ ॥
Ein Mann ist wahrhaft ein Mann, wenn er andere durch seine Taten übertrifft. Du solltest keine niedrige, bettelhafte Lebensweise suchen.
5.133.26
नृशंस्यामयशस्यां च दुःखां कापुरुषोचिताम् ।
यमेनमभिनन्देयुरमित्राः पुरुषं कृशम् ॥ ५.१३३.२६ ॥
Dies ist grausam, schändlich, schmerzlich und nur für Feiglinge geziemend. Feinde freuen sich, einen solch schwachen Mann zu sehen.
5.133.27
लोकस्य समवज्ञातं निहीनासनवाससम् ।
अहोलाभकरं हीनमल्पजीवनमल्पकम् ॥ ५.१३३.२७ ॥
Von der Welt verachtet, mit niedrigem Sitz und Gewand, wenig Gewinn bringend, geringfügig, von kurzem Leben und klein.
5.133.28
नेदृशं बन्धुमासाद्य बान्धवः सुखमेधते ।
अवृत्त्यैव विपत्स्यामो वयं राष्ट्रात्प्रवासिताः ॥ ५.१३३.२८ ॥
Hat man einen solchen Verwandten, gedeihen die Angehörigen nicht im Glück. Ohne Lebensunterhalt, aus dem Reich verbannt, werden wir zugrunde gehen.
5.133.29
सर्वकामरसैर्हीनाः स्थानभ्रष्टा अकिंचनाः ।
अवल्गुकारिण सत्सु कुलवंशस्य नाशनम् ॥ ५.१३३.२९ ॥
Aller Freuden der Begierde beraubt, von unserem Stand gefallen, mittellos und unschicklich handelnd unter den Guten, werden wir den Untergang des Geschlechts und der Sippe sein.
5.133.30
कलिं पुत्रप्रवादेन सञ्जय त्वामजीजनम् ।
निरमर्षं निरुत्साहं निर्वीर्यमरिनन्दनम् ॥ ५.१३३.३० ॥
O Sañjaya, unter dem Vorwand eines Sohnes habe ich dich als Kali, das Unglück, geboren: ohne Unwillen, ohne Eifer, ohne Mannhaftigkeit, eine Freude für die Feinde.
5.133.31
मा स्म सीमन्तिनी काचिञ्जनयेत्पुत्रमीदृशम् ।
मा धूमाय ज्वलात्यन्तमाक्रम्य जहि शात्रवान् ॥ ५.१३३.३१ ॥
Keine edle Frau möge einen solchen Sohn gebären. Glimm nicht wie Rauch dahin, sondern greife an und erschlage die Feinde.
5.133.32
ज्वल मूर्धन्यमित्राणां मुहूर्तमपि वा क्षणम् ।
एतावानेव पुरुषो यदमर्षी यदक्षमी ॥ ५.१३३.३२ ॥
Lodere auf den Häuptern deiner Feinde, und sei es nur für einen Augenblick. Das allein ist ein Mann: wer zornig ist und nicht verzeiht.
5.133.33
क्षमावान्निरमर्षश्च नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
संतोषो वै श्रियं हन्ति तथाऽनुक्रोश एव च ॥ ५.१३३.३३ ॥
Ein geduldiger und groll freier Mensch ist weder Frau noch Mann. Zufriedenheit zerstört gewiss das Glück, ebenso das Mitleid.
5.133.34
अनुत्थानभये चोभे निरीहो नाश्रुते महत् ।
एभ्यो निकृतिपापेभ्यः प्रमुञ्चात्मानमात्मना ॥ ५.१३३.३४ ॥
Der untätige Mensch, der sich fürchtet aufzustehen und von beidem (Trägheit und Mitleid) geplagt ist, erreicht nichts Großes. Befreie dich aus eigener Kraft von diesen sündigen Täuschungen.
5.133.35
आयसं हृदयं कृत्वा मृगयस्व पुनः स्वकम् ।
परं विषहते यस्मात्तस्मात्पुरुष उच्यते ॥ ५.१३३.३५ ॥
Mach dein Herz zu Eisen und suche wieder dein Eigenes, denn wer den anderen (den Feind) erträgt, der heißt ein Mann.
5.133.36
तमाहुर्व्यर्थनामानं स्त्रीवद्य इह जीवति ।
शूरस्योर्जितसत्वस्य सिंहविक्रान्तचारिणः ॥ ५.१३३.३६ ॥
Wer hier wie eine Frau lebt, den nennt man einen mit leerem Namen, während der Held von großer Kraft, der mit der Tapferkeit des Löwen einherschreitet, das Gegenteil ist.
5.133.37
दिष्टभावं गतस्यापि विषये मोदते प्रजा ।
य आत्मनः प्रियमुखे हित्वा मृगयते श्रियम् ॥ ५.१३३.३७ ॥
Auch im Reich dessen, dessen Schicksal sich gewendet hat, freut sich das Volk; wer aber die lieben Gesichter verlässt und nach Wohlstand strebt—
5.133.38
अमात्यानामथो हर्षमादधात्यचिरेण सः ॥ ५.१३३.३८ ॥
Dann bringt er den Ministern bald Freude.
5.133.39
किं नु मे मामपश्यन्त्याः पृथिव्या अपि सर्वया ।
किमाभरणकृत्यं ते किं भोगैर्जीवितेन वा । ॥ ५.१३३.३९ ॥
Wozu dienen dir deine Schmuckstücke, wenn mich nicht einmal die ganze Erde sieht? Was nützen Genüsse oder das Leben?
5.133.40
पैरर्विहन्यमानस्य जीवितेनापि किं फलम् ।
निर्मन्युकानां ये लोका द्विषन्तस्तानवाप्नुयुः ।
ये त्वादृतात्मनां लोकाः सुहृदस्तान्व्रजन्तु नः ॥ ५.१३३.४० ॥
Was nützt einem, der von Feinden niedergestreckt wird, selbst das Leben? Mögen die Hassenden die Welten der Zornlosen erlangen; und mögen unsere Freunde zu den Welten derer gehen, die sich selbst achten.
5.133.41
भृत्यैर्विहीयमानानां परपिण्डोपजीविनाम् ।
कृपणानामसत्वानां मा वृत्तिमनुवर्तिथाः ॥ ५.१३३.४१ ॥
Folge nicht der Lebensweise der Elenden und Kraftlosen, die vom Brot anderer leben und von ihren Dienern verlassen werden.
5.133.42
अनु त्वां तात जीवन्तु ब्राह्मणाः सुहृदस्तथा ।
पर्यन्यमिव भूतानि देवा इव शतक्रतुम् ॥ ५.१३३.४२ ॥
Lieber Sohn, mögen die Brahmanen und Freunde durch dich leben, wie die Geschöpfe von der Regenwolke und die Götter von Indra, dem Hundertopferer, leben.
5.133.43
यमाजीवन्ति पुरुषं सर्वभूतानि संजय ।
पक्वं द्रुममिवासाद्य तस्य जीवितमर्थवत् ॥ ५.१३३.४३ ॥
O Sañjaya, der Mann, von dem alle Wesen zum Leben abhängen, wie Lebewesen von einem Baum mit reifen Früchten, dessen Leben hat Sinn.
5.133.44
यस्य शूरस्य विक्रान्तैरेधन्ते बान्धवाः सुखम् ।
त्रिदशा इव शक्रस्य साधु तस्येह जीवितम् ॥ ५.१३३.४४ ॥
Dessen Verwandte durch die Tapferkeit jenes Helden glücklich gedeihen, wie die Götter durch Indra, dessen Leben hier ist wohl gelebt.
5.133.45
स्वबाहुबलमाश्रित्य योहि जीवति मानवः ।
स लोके लभते कीर्तिं परत्र च शुभां गतिम् ॥ ५.१३३.४५ ॥
Der Mensch, der, auf die Kraft seiner eigenen Arme vertrauend, lebt, erlangt Ruhm in dieser Welt und einen glückverheißenden Weg in der nächsten.