மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.133.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विदुलायाश्च संवादं पुत्रस्य च परन्तप ॥ ५.१३३.१ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றை எடுத்துரைக்கின்றனர்—விதுலைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான உரையாடல், ஓ பகைவரைச் சுடுபவனே.
5.133.2
ततः श्रेयश्च भूयश्च यथावद्वक्तुमर्हसि ।
यशस्विनी मन्युमती कुले जाता विभावरी ॥ ५.१३३.२ ॥
பின்னர் நன்மையையும், மேலும், முறையாக நீ சொல்லவேண்டும். புகழ்மிக்கவளும் ஆவேசமுள்ளவளுமான விபாவரி உயர்குலத்தில் பிறந்தவள்.
5.133.3
क्षत्रधर्मरता दान्ता विदुला दीर्घदर्शिनी ।
विश्रुता राजसंसत्सु श्रुतवाक्या बहुश्रुता ॥ ५.१३३.३ ॥
க்ஷத்ரியதர்மத்தில் ஈடுபட்ட, அடக்கமுள்ள, தொலைநோக்குடைய விதுலை அரசவைகளில் புகழ்பெற்றவள்; அவளுடைய சொற்கள் கேட்கப்பட்டன, அவள் பலவற்றைக் கற்றவள்.
5.133.4
विदुला नाम राजन्या जगर्हे पुत्रमौरसम् ।
निर्जितं सिन्धुराजेन शयानं दीनचेतसम् ॥ ५.१३३.४ ॥
விதுலை என்னும் சத்திரிய அரசகுமாரி, சிந்துநாட்டு அரசனால் தோற்கடிக்கப்பட்டு மனம் தளர்ந்து கிடந்த தன் சொந்த மகனைக் கடிந்தாள்.
5.133.5
अनन्दन मया जात द्विषतां हर्षवर्धन ।
न मया त्वं न पित्रा च जातः क्वाभ्यागतोह्यसि ॥ ५.१३३.५ ॥
மகிழ்ச்சியற்றவனே! பகைவரின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனே! நீ என்னாலும் பிறக்கவில்லை, தந்தையாலும் பிறக்கவில்லை. நீ எங்கிருந்து வந்தாய்?
5.133.6
निर्मन्युश्चाप्यसङ्ख्येयः पुरुषः क्लीबसाधनः ।
यावज्जीवं निराशोऽसि कल्याणाय धुरं वह ॥ ५.१३३.६ ॥
நீ உற்சாகமற்றவன், எண்ணிக்கையற்றவன், அலியரின் வழிகளைப் பின்பற்றுபவன். உயிருள்ளவரை நீ நம்பிக்கையற்றவனாக இருக்கிறாய்; நலத்துக்காக நுகத்தைச் சுமந்துகொள்.
5.133.7
माऽऽत्मानमवमन्यस्व मैनमल्पेन बीभरः ।
मनः कृत्वा सुकल्याणं मा भैस्त्वं प्रतिसंहर ॥ ५.१३३.७ ॥
உன்னை நீயே இழிவாகக் கருதாதே; இவனை சிறிதளவைக் கொண்டும் தாங்காதே. மனதை நல்வாழ்வுக்கு உகந்ததாக்கி அஞ்சாதே; அதை விலக்கிக் கொள்.
5.133.8
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा शेष्वैवं पराजितः ।
अमित्रान्नन्दयन्सर्वान्निर्मानो बन्धुशोकदः ॥ ५.१३३.८ ॥
எழு, கோழையே! இவ்வாறு தோற்றுக் கிடக்காதே. எல்லா எதிரிகளையும் மகிழ்வித்து, மானமிழந்து உறவினருக்குத் துயரம் தருபவனாகாதே.
5.133.9
सुपूरा वै कुनदिका सुपूरो मुषिकाञ्जलिः ।
सुसंतोषः कापुरुषः स्वल्पकेनैव तुष्यति ॥ ५.१३३.९ ॥
சிறிய குளம் எளிதில் நிரம்பும்; எலியின் கைப்பிடி அளவும் எளிதில் நிரம்பும். கோழையே மிகவும் திருப்தி அடைகிறான்; சிறிதளவிலேயே மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
5.133.10
अप्यहेरारुजन्दंष्ट्रामाश्वेव निधनं व्रज ।
अपि वा संशयं प्राप्य जीवितेऽपि पराक्रमेः ॥ ५.१३३.१० ॥
பாம்பின் பற்களை உடைத்தாவது விரைவில் சாவை அடை; அல்லது ஐயத்தில் சிக்கி வாழ்விலும் வீரத்தைக் காட்டு.
5.133.11
अप्यरेः श्येनवच्छिद्रं पश्येस्त्वं विपरिक्रमन् ।
विवदन्वाऽथवा तूष्णीं व्योम्नीवापरिशङ्कितः ॥ ५.१३३.११ ॥
பருந்தைப் போல் சுற்றிக்கொண்டு எதிரியின் துளையைக் கவனி; அல்லது பேசிக்கொண்டோ, மௌனமாகவோ, வானம் போல ஐயப்படாதவனாக இரு.
5.133.12
त्वमेवं प्रेतवच्छेषे कस्माद्वज्रहतो यथा ।
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा स्वाप्सीः शत्रुनिर्जितः ॥ ५.१३३.१२ ॥
நீ ஏன் இவ்வாறு பிணம்போல் கிடக்கிறாய், இடியால் அடிபட்டவன்போல்? எழு, கோழையே! எதிரியால் வென்றவனாக உறங்காதே.
5.133.13
माऽस्तं गमस्त्वं कृपणो वि श्रूयस्व स्वकर्मणा ।
मा मध्ये मा जघन्ये त्वं माऽधो भूस्तिष्ठ गर्जितः ॥ ५.१३३.१३ ॥
நீ கோழையாக அஸ்தமிக்காதே; உன் செயலால் புகழ் பெறு. நடுவிலோ, பின்னிலோ, கீழேயோ இருக்காதே; கர்ஜித்தபடி நில்.
5.133.14
अलातं तिन्दुकस्येव मुहूर्तमपि हि ज्वल ।
मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायस्व जिजीविषुः ॥ ५.१३३.१४ ॥
திந்துக மரத்தின் எரியும் கொள்ளியைப் போல ஒரு கணமாவது எரி. வாழ விரும்பி, உமி நெருப்பைப் போல சுடர் இல்லாமல் புகைய வேண்டாம்.
5.133.15
मुहूर्तं ज्वलितं श्रेयो न च धूमायितं चिरम् ।
मा ह स्म कस्यचिद्गेहे जनी राज्ञः स्वरीमृदुः ॥ ५.१३३.१५ ॥
ஒரு கணம் எரிவதே சிறந்தது; நீண்ட நேரம் புகைவது அல்ல. யாருடைய வீட்டிலும் அரசனின் தாயாக, மென்மையான குரலுடன் இருக்காதே.
5.133.16
कृत्वा मानुष्यकं कर्म सृत्वाऽऽजिं यावदुत्तमम् ।
धर्मस्यानृण्यमाप्नोति न चात्मानं विगर्हते ॥ ५.१३३.१६ ॥
மனிதருக்குரிய செயலைச் செய்து, போர்க்களத்தில் உயர்ந்த நிலை வரை சென்று, மனிதன் தர்மத்தின் கடனிலிருந்து விடுபடுகிறான்; தன்னைத்தானே நிந்திப்பதுமில்லை.
5.133.17
अलब्ध्वा यदि वा लब्ध्वा नानुशोचति पण्डितः ।
आनन्तर्यं चारभते न प्राणानां धनायते ॥ ५.१३३.१७ ॥
கிடைக்காவிட்டாலும் கிடைத்தாலும் அறிஞன் துயரப்படுவதில்லை. அவன் அடுத்த செயலைத் தொடங்குகிறான்; உயிரை செல்வமாகக் கருதுவதில்லை.
5.133.18
उद्भावयस्वं वीर्यं वा तां वा गच्छ ध्रुवां गतिम् ।
धर्मं पुत्राग्रतः कृत्वा किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१८ ॥
உன் வீரத்தை வெளிப்படுத்து, அல்லது அந்த நிலையான கதியை அடை. புதல்வர்களுக்கு முன் தர்மத்தை நிறுத்தி, எதற்காக நீ வாழ்கிறாய்?
5.133.19
इष्टापूर्तं हि ते क्लीब कीर्तिश्च सकला हता ।
विच्छिन्नं भोगमूलं ते किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१९ ॥
ஓ பேடியே! உன் யாகமும் தானமும் அழிந்தன; உன் புகழ் முழுவதும் நசித்தது. இன்பத்தின் வேர் அறுந்தது; பின் எதற்காக நீ வாழ்கிறாய்?
5.133.20
शत्रुर्निमञ्जता ग्राह्यो जङ्घायां प्रपतिष्यता ।
विपरिच्छिन्नमूलोऽपि न विषीदेत्कथंचन ॥ ५.१३३.२० ॥
மூழ்கும்போதும் விழும்போதும் பகைவனை தொடையில் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; வேர் அறுபட்டவனும் எவ்வகையிலும் மனம் தளரக்கூடாது.
5.133.21
उद्यम्य धुरमुत्कर्षेदाजानेयकतं स्मरन् ।
कुरु सत्वं च मानं च विद्धि पौरुषमात्मनः । ॥ ५.१३३.२१ ॥
சிறந்த குதிரை போல நுகத்தை உயர்த்தி இழுக்க வேண்டும் என்பதை நினைவில் கொண்டு, துணிவையும் மானத்தையும் கொள்; உன் ஆண்மையை உன்னுடையதென அறி.
5.133.22
उद्भावय कुलं मग्नं त्वत्कृते स्वयमेव हि ।
यस्य वृत्तं न जल्पन्ति मानवा महदद्भुतम् ॥ ५.१३३.२२ ॥
உன்னால் மூழ்கிய குலத்தை நீயே மீட்டெழுப்பு; எவருடைய பெரிதும் அற்புதமான நடத்தையை மனிதர்கள் பேசுவதில்லையோ அவ்வாறல்ல.
5.133.23
राशिवर्धनमात्रं स नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
दाने तपसि सत्ये च यस्य नोच्चरितं यशः ॥ ५.१३३.२३ ॥
அவன் செல்வக்குவியலை பெருக்குபவன் மட்டுமே; அவன் பெண்ணும் அல்லன், ஆணும் அல்லன்; கொடையிலும் தவத்திலும் வாய்மையிலும் எவனுடைய புகழ் பேசப்படவில்லையோ அவன்.
5.133.24
विद्यायामर्थलाभे वा मातुरुच्चार एव सः ।
श्रुतेन तपसा वाऽपि श्रिया वा विक्रमेण वा ॥ ५.१३३.२४ ॥
கல்வியிலோ செல்வ ஈட்டலிலோ தோல்வியுற்றவன் தாயின் கழிவுக்கு ஒப்பானவன்; கேள்வியாலும், தவத்தாலும், செல்வத்தாலும், வீரத்தாலும் (புகழ் பெறாதவன்) அவ்வாறே.
5.133.25
जनान्योऽभिभवत्यन्यान्कर्मणा हि स वै पुमान् ।
न त्वेव जाल्मीं कापालीं वृत्तिमेषितुमर्हसि ॥ ५.१३३.२५ ॥
தன் செயலால் மற்றவர்களை வெல்லுபவனே உண்மையான ஆண். கீழ்மையான, இரந்து உண்ணும் வாழ்க்கையை நீ நாடுவது தகாது.
5.133.26
नृशंस्यामयशस्यां च दुःखां कापुरुषोचिताम् ।
यमेनमभिनन्देयुरमित्राः पुरुषं कृशम् ॥ ५.१३३.२६ ॥
இது கொடியது, புகழ்க்கேடானது, துன்பமானது, கோழைகளுக்குரியது. இத்தகைய பலவீனமான மனிதனைக் கண்டு எதிரிகள் மகிழ்வர்.
5.133.27
लोकस्य समवज्ञातं निहीनासनवाससम् ।
अहोलाभकरं हीनमल्पजीवनमल्पकम् ॥ ५.१३३.२७ ॥
உலகில் இகழப்பட்டவன், தாழ்ந்த இருக்கையும் ஆடையும் உடையவன், சிறிய லாபம் தருபவன், இழிந்தவன், குறுகிய வாழ்வும் சிறுமையும் உடையவன்.
5.133.28
नेदृशं बन्धुमासाद्य बान्धवः सुखमेधते ।
अवृत्त्यैव विपत्स्यामो वयं राष्ट्रात्प्रवासिताः ॥ ५.१३३.२८ ॥
இத்தகைய உறவினனைப் பெற்று உறவினர் இன்பம் அடைவதில்லை. வாழ்வாதாரம் இல்லாமல் நாங்கள் அழிவோம், நாட்டிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்டு.
5.133.29
सर्वकामरसैर्हीनाः स्थानभ्रष्टा अकिंचनाः ।
अवल्गुकारिण सत्सु कुलवंशस्य नाशनम् ॥ ५.१३३.२९ ॥
எல்லா விருப்பின் இன்பங்களையும் இழந்தவர்களாய், நிலையிழந்து, உடைமையற்றவர்களாய், நல்லோர் மத்தியில் தகாதவற்றைச் செய்து, குலவம்சத்தை அழிப்பவர்களாவோம்.
5.133.30
कलिं पुत्रप्रवादेन सञ्जय त्वामजीजनम् ।
निरमर्षं निरुत्साहं निर्वीर्यमरिनन्दनम् ॥ ५.१३३.३० ॥
சஞ்ஜயா, மகன் என்ற பெயரில் நான் உன்னை கலி (துரதிர்ஷ்டம்) என்று பெற்றேன் — சினமற்றவன், ஊக்கமற்றவன், வீரியமற்றவன், எதிரிகளை மகிழ்விப்பவன்.
5.133.31
मा स्म सीमन्तिनी काचिञ्जनयेत्पुत्रमीदृशम् ।
मा धूमाय ज्वलात्यन्तमाक्रम्य जहि शात्रवान् ॥ ५.१३३.३१ ॥
எந்தப் பெண்ணும் இத்தகைய மகனைப் பெறட்டும்; புகைபோல் மங்கி எரியாமல், தாக்கி எதிரிகளை அழி.
5.133.32
ज्वल मूर्धन्यमित्राणां मुहूर्तमपि वा क्षणम् ।
एतावानेव पुरुषो यदमर्षी यदक्षमी ॥ ५.१३३.३२ ॥
எதிரிகளின் தலையில் ஒரு நொடியோ ஒரு முகூர்த்தமோ கூட பற்றி எரி. மனிதன் என்பவன் இவ்வளவுதான்—சினம் கொள்பவனும் பொறுக்காதவனும்.
5.133.33
क्षमावान्निरमर्षश्च नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
संतोषो वै श्रियं हन्ति तथाऽनुक्रोश एव च ॥ ५.१३३.३३ ॥
பொறுமையுள்ளவனும் சினமற்றவனும் பெண்ணும் அல்லன், ஆணும் அல்லன். மனநிறைவு நிச்சயமாக செல்வத்தை அழிக்கும்; அதுபோலவே இரக்கமும்.
5.133.34
अनुत्थानभये चोभे निरीहो नाश्रुते महत् ।
एभ्यो निकृतिपापेभ्यः प्रमुञ्चात्मानमात्मना ॥ ५.१३३.३४ ॥
செயலற்ற அச்சத்தாலும் இரண்டிலும் (சோம்பல், இரக்கம்) மூழ்கி, முயற்சியற்றவன் பெரியதை அடைவதில்லை. இந்தப் பாவமான வஞ்சனைகளிலிருந்து உன்னை நீயே உன் ஆற்றலால் விடுவித்துக்கொள்.
5.133.35
आयसं हृदयं कृत्वा मृगयस्व पुनः स्वकम् ।
परं विषहते यस्मात्तस्मात्पुरुष उच्यते ॥ ५.१३३.३५ ॥
இதயத்தை இரும்பாக்கிக்கொண்டு மீண்டும் உன்னுடையதைத் தேடு. ஏனெனில் பிறரை (எதிரியை) சகித்துக்கொள்பவனே 'புருஷன்' எனப்படுகிறான்.
5.133.36
तमाहुर्व्यर्थनामानं स्त्रीवद्य इह जीवति ।
शूरस्योर्जितसत्वस्य सिंहविक्रान्तचारिणः ॥ ५.१३३.३६ ॥
இங்கு பெண்ணைப் போல வாழ்பவனை 'வீண் பெயருடையவன்' என்கிறார்கள்—வீரனும் வலிமையுள்ளவனும் சிங்கத்தின் வீரத்துடன் நடப்பவனுக்கு (இது எதிர்மறை).
5.133.37
दिष्टभावं गतस्यापि विषये मोदते प्रजा ।
य आत्मनः प्रियमुखे हित्वा मृगयते श्रियम् ॥ ५.१३३.३७ ॥
விதியால் வீழ்ந்தவனுக்கும் அவன் நாட்டில் குடிமக்கள் மகிழ்கின்றனர். தனக்குப் பிரியமான முகத்தை விட்டு செல்வத்தை நாடுபவன்.
5.133.38
अमात्यानामथो हर्षमादधात्यचिरेण सः ॥ ५.१३३.३८ ॥
பின்னர் அவன் விரைவில் அமைச்சர்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறான்.
5.133.39
किं नु मे मामपश्यन्त्याः पृथिव्या अपि सर्वया ।
किमाभरणकृत्यं ते किं भोगैर्जीवितेन वा । ॥ ५.१३३.३९ ॥
என்னைக் காணாமல் போகும் இந்த முழு பூமியிலும் நான் இல்லாமல், உனக்கு அணிகலன்களால் என்ன பயன்? இன்பங்களால் அல்லது வாழ்க்கையால் என்ன பயன்?
5.133.40
पैरर्विहन्यमानस्य जीवितेनापि किं फलम् ।
निर्मन्युकानां ये लोका द्विषन्तस्तानवाप्नुयुः ।
ये त्वादृतात्मनां लोकाः सुहृदस्तान्व्रजन्तु नः ॥ ५.१३३.४० ॥
பகைவர்களால் துன்புறுத்தப்படுபவனுக்கு வாழ்க்கையால் என்ன பயன்? கோபமற்றவர்களின் உலகங்களை வெறுப்பவர்கள் அடையட்டும். சுயமரியாதையுடையோரின் உலகங்களை எங்கள் நண்பர்கள் அடையட்டும்.
5.133.41
भृत्यैर्विहीयमानानां परपिण्डोपजीविनाम् ।
कृपणानामसत्वानां मा वृत्तिमनुवर्तिथाः ॥ ५.१३३.४१ ॥
பணியாளர்களால் கைவிடப்பட்டு, பிறருடைய உணவில் வாழும், இழிந்த, உறுதியற்றவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றாதே.
5.133.42
अनु त्वां तात जीवन्तु ब्राह्मणाः सुहृदस्तथा ।
पर्यन्यमिव भूतानि देवा इव शतक्रतुम् ॥ ५.१३३.४२ ॥
அன்புள்ள மகனே, அந்தணர்களும் நண்பர்களும் உன்னைச் சார்ந்து வாழட்டும்; உயிரினங்கள் மழைமேகத்தையும், தேவர்கள் இந்திரனையும் சார்ந்திருப்பது போல.
5.133.43
यमाजीवन्ति पुरुषं सर्वभूतानि संजय ।
पक्वं द्रुममिवासाद्य तस्य जीवितमर्थवत् ॥ ५.१३३.४३ ॥
சஞ்சயா, பழுத்த மரத்தை அடைந்து உயிரினங்கள் வாழ்வது போல, எவனை அனைத்து உயிரினங்களும் நம்பி வாழ்கின்றனவோ, அவனது வாழ்க்கை பயனுடையது.
5.133.44
यस्य शूरस्य विक्रान्तैरेधन्ते बान्धवाः सुखम् ।
त्रिदशा इव शक्रस्य साधु तस्येह जीवितम् ॥ ५.१३३.४४ ॥
எந்த வீரனின் பராக்கிரமத்தால் உறவினர்கள் இன்பமாக வளர்கின்றனரோ, இந்திரனால் தேவர்கள் போல, இவ்வுலகில் அவனது வாழ்க்கை நற்பயனுடையது.
5.133.45
स्वबाहुबलमाश्रित्य योहि जीवति मानवः ।
स लोके लभते कीर्तिं परत्र च शुभां गतिम् ॥ ५.१३३.४५ ॥
தன் தோள் வலிமையை நம்பி வாழும் மனிதன் இவ்வுலகில் புகழ் பெறுகிறான்; மறுவுலகிலும் நல்ல கதியை அடைகிறான்.