Mahābhārata · Adhyāya 5.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.133.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
विदुलायाश्च संवादं पुत्रस्य च परन्तप ॥ ५.१३३.१ ॥
Aqui também recitam esta antiga história, o diálogo de Vidulā com seu filho, ó abrasador de inimigos.
5.133.2
ततः श्रेयश्च भूयश्च यथावद्वक्तुमर्हसि ।
यशस्विनी मन्युमती कुले जाता विभावरी ॥ ५.१३३.२ ॥
Então deves expor corretamente o que é melhor, e ainda mais. Vibhāvarī, gloriosa e animosa, nasceu em uma família nobre.
5.133.3
क्षत्रधर्मरता दान्ता विदुला दीर्घदर्शिनी ।
विश्रुता राजसंसत्सु श्रुतवाक्या बहुश्रुता ॥ ५.१३३.३ ॥
Devotada ao dever do guerreiro, senhora de si e de visão longa, Vidulā era renomada nas assembleias reais; suas palavras eram ouvidas, e era muito instruída.
5.133.4
विदुला नाम राजन्या जगर्हे पुत्रमौरसम् ।
निर्जितं सिन्धुराजेन शयानं दीनचेतसम् ॥ ५.१३३.४ ॥
Vidulā, uma princesa da casta guerreira, censurou seu próprio filho, nascido de seu ventre, que jazia vencido pelo rei de Sindhu, abatido no ânimo.
5.133.5
अनन्दन मया जात द्विषतां हर्षवर्धन ।
न मया त्वं न पित्रा च जातः क्वाभ्यागतोह्यसि ॥ ५.१३३.५ ॥
Ó tu, sem alegria, que aumentas a alegria dos inimigos! Não nasceste de mim nem de teu pai. De onde vieste?
5.133.6
निर्मन्युश्चाप्यसङ्ख्येयः पुरुषः क्लीबसाधनः ।
यावज्जीवं निराशोऽसि कल्याणाय धुरं वह ॥ ५.१३३.६ ॥
És sem ânimo, sem valor, apoias-te nos recursos dos eunucos. Toda a tua vida estás sem esperança; carrega o jugo para o bem-estar.
5.133.7
माऽऽत्मानमवमन्यस्व मैनमल्पेन बीभरः ।
मनः कृत्वा सुकल्याणं मा भैस्त्वं प्रतिसंहर ॥ ५.१३३.७ ॥
Não te desprezes a ti mesmo, nem sustentes este com pouco. Fazendo tua mente voltada ao bem-estar, não temas; contém-na.
5.133.8
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा शेष्वैवं पराजितः ।
अमित्रान्नन्दयन्सर्वान्निर्मानो बन्धुशोकदः ॥ ५.१३३.८ ॥
Levanta-te, ó covarde! Não fiques deitado assim, derrotado. Alegrando todos os teus inimigos, sem honra, não sejas quem causa dor aos parentes.
5.133.9
सुपूरा वै कुनदिका सुपूरो मुषिकाञ्जलिः ।
सुसंतोषः कापुरुषः स्वल्पकेनैव तुष्यति ॥ ५.१३३.९ ॥
Um pequeno tanque enche-se facilmente, e a mão cheia de um rato enche-se facilmente. O covarde está muito contente; contenta-se com muito pouco.
5.133.10
अप्यहेरारुजन्दंष्ट्रामाश्वेव निधनं व्रज ।
अपि वा संशयं प्राप्य जीवितेऽपि पराक्रमेः ॥ ५.१३३.१० ॥
Mesmo quebrando as presas de uma serpente, vai logo à morte; ou, posto em risco, mostra teu valor mesmo na vida.
5.133.11
अप्यरेः श्येनवच्छिद्रं पश्येस्त्वं विपरिक्रमन् ।
विवदन्वाऽथवा तूष्णीं व्योम्नीवापरिशङ्कितः ॥ ५.१३३.११ ॥
Circulando como um falcão, procura a brecha do inimigo; discutindo ou em silêncio, permanece insuspeito como o céu.
5.133.12
त्वमेवं प्रेतवच्छेषे कस्माद्वज्रहतो यथा ।
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा स्वाप्सीः शत्रुनिर्जितः ॥ ५.१३३.१२ ॥
Por que jazes assim como um cadáver, como se atingido por um raio? Levanta-te, ó covarde! Não durmas, vencido pelo inimigo.
5.133.13
माऽस्तं गमस्त्वं कृपणो वि श्रूयस्व स्वकर्मणा ।
मा मध्ये मा जघन्ये त्वं माऽधो भूस्तिष्ठ गर्जितः ॥ ५.१३३.१३ ॥
Não te afundes na miséria; torna-te conhecido pela tua própria ação. Não fiques no meio, nem atrás, nem abaixo; levanta-te, rugindo.
5.133.14
अलातं तिन्दुकस्येव मुहूर्तमपि हि ज्वल ।
मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायस्व जिजीविषुः ॥ ५.१३३.१४ ॥
Arde, ainda que por um instante, como um tição da árvore tinduka; não fumegues sem chama como um fogo de palha, por desejo de viver.
5.133.15
मुहूर्तं ज्वलितं श्रेयो न च धूमायितं चिरम् ।
मा ह स्म कस्यचिद्गेहे जनी राज्ञः स्वरीमृदुः ॥ ५.१३३.१५ ॥
Melhor arder por um momento do que fumegar longamente. Não fiques, na casa de ninguém, como a mãe de um rei, de voz suave.
5.133.16
कृत्वा मानुष्यकं कर्म सृत्वाऽऽजिं यावदुत्तमम् ।
धर्मस्यानृण्यमाप्नोति न चात्मानं विगर्हते ॥ ५.१३३.१६ ॥
Tendo praticado um ato humano e ido à batalha até a medida mais alta, o homem obtém a libertação da dívida do dharma e não se censura.
5.133.17
अलब्ध्वा यदि वा लब्ध्वा नानुशोचति पण्डितः ।
आनन्तर्यं चारभते न प्राणानां धनायते ॥ ५.१३३.१७ ॥
Quer obtenha quer não obtenha, o sábio não se aflige; empreende a tarefa seguinte e não trata os seus alentos vitais como riqueza.
5.133.18
उद्भावयस्वं वीर्यं वा तां वा गच्छ ध्रुवां गतिम् ।
धर्मं पुत्राग्रतः कृत्वा किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१८ ॥
Mostra o teu valor, ou segue aquele caminho firme. Tendo posto o dharma diante dos teus filhos, por que razão ainda vives?
5.133.19
इष्टापूर्तं हि ते क्लीब कीर्तिश्च सकला हता ।
विच्छिन्नं भोगमूलं ते किंनिमित्तं हि जीवसि ॥ ५.१३३.१९ ॥
Ó eunuco! Teus sacrifícios e obras piedosas e toda a tua glória estão destruídos; a raiz do teu gozo foi cortada. Por que razão ainda vives?
5.133.20
शत्रुर्निमञ्जता ग्राह्यो जङ्घायां प्रपतिष्यता ।
विपरिच्छिन्नमूलोऽपि न विषीदेत्कथंचन ॥ ५.१३३.२० ॥
Quem afunda deve agarrar o inimigo pela coxa; mesmo quem cai, com a raiz cortada, não deve de modo algum desesperar-se.
5.133.21
उद्यम्य धुरमुत्कर्षेदाजानेयकतं स्मरन् ।
कुरु सत्वं च मानं च विद्धि पौरुषमात्मनः । ॥ ५.१३३.२१ ॥
Erguendo o jugo e lembrando a façanha do puro-sangue, puxa-o para cima; mantém a coragem e a honra, e reconhece o teu esforço viril como teu.
5.133.22
उद्भावय कुलं मग्नं त्वत्कृते स्वयमेव हि ।
यस्य वृत्तं न जल्पन्ति मानवा महदद्भुतम् ॥ ५.१३३.२२ ॥
Ergue tu mesmo a família que afundou por tua causa; não sejas daqueles cuja conduta grande e admirável os homens jamais mencionam.
5.133.23
राशिवर्धनमात्रं स नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
दाने तपसि सत्ये च यस्य नोच्चरितं यशः ॥ ५.१३३.२३ ॥
Ele é apenas um acumulador de montes de riqueza; não é mulher nem homem aquele cuja fama nunca é dita na doação, na austeridade ou na verdade.
5.133.24
विद्यायामर्थलाभे वा मातुरुच्चार एव सः ।
श्रुतेन तपसा वाऽपि श्रिया वा विक्रमेण वा ॥ ५.१३३.२४ ॥
Quem não obtém sucesso no saber nem na riqueza é apenas o excremento de sua mãe; assim também quem não se torna conhecido pelo estudo, pela austeridade, pela prosperidade ou pela valentia.
5.133.25
जनान्योऽभिभवत्यन्यान्कर्मणा हि स वै पुमान् ।
न त्वेव जाल्मीं कापालीं वृत्तिमेषितुमर्हसि ॥ ५.१३३.२५ ॥
Um homem é verdadeiramente homem quando supera os outros por seus atos. Não deves buscar uma vida vil, de mendigo.
5.133.26
नृशंस्यामयशस्यां च दुःखां कापुरुषोचिताम् ।
यमेनमभिनन्देयुरमित्राः पुरुषं कृशम् ॥ ५.१३३.२६ ॥
Isto é cruel, vergonhoso, doloroso e próprio de covardes. Os inimigos se alegram ao ver um homem tão fraco.
5.133.27
लोकस्य समवज्ञातं निहीनासनवाससम् ।
अहोलाभकरं हीनमल्पजीवनमल्पकम् ॥ ५.१३३.२७ ॥
Desprezado pelo mundo, de assento e vestes vis, que traz pouco ganho, vil, de vida curta e pequeno.
5.133.28
नेदृशं बन्धुमासाद्य बान्धवः सुखमेधते ।
अवृत्त्यैव विपत्स्यामो वयं राष्ट्रात्प्रवासिताः ॥ ५.१३३.२८ ॥
Tendo tal parente, os parentes não prosperam na felicidade. Sem sustento, exilados do reino, pereceremos.
5.133.29
सर्वकामरसैर्हीनाः स्थानभ्रष्टा अकिंचनाः ।
अवल्गुकारिण सत्सु कुलवंशस्य नाशनम् ॥ ५.१३३.२९ ॥
Privados de todos os prazeres do desejo, caídos de nossa posição, desamparados, agindo indignamente entre os bons, seremos a ruína da linhagem familiar.
5.133.30
कलिं पुत्रप्रवादेन सञ्जय त्वामजीजनम् ।
निरमर्षं निरुत्साहं निर्वीर्यमरिनन्दनम् ॥ ५.१३३.३० ॥
Ó Sañjaya, sob o pretexto de um filho, dei-te à luz como Kali, o infortúnio: sem indignação, sem zelo, sem valor, alegria dos inimigos.
5.133.31
मा स्म सीमन्तिनी काचिञ्जनयेत्पुत्रमीदृशम् ।
मा धूमाय ज्वलात्यन्तमाक्रम्य जहि शात्रवान् ॥ ५.१३३.३१ ॥
Que nenhuma mulher de nobre linhagem dê à luz um filho assim. Não arda como fumaça: ataque e abata os inimigos.
5.133.32
ज्वल मूर्धन्यमित्राणां मुहूर्तमपि वा क्षणम् ।
एतावानेव पुरुषो यदमर्षी यदक्षमी ॥ ५.१३३.३२ ॥
Arde sobre a cabeça dos teus inimigos, mesmo que por um momento ou um instante. Isto é tudo o que um homem é: o que se inflama de ira e não perdoa.
5.133.33
क्षमावान्निरमर्षश्च नैव स्त्री न पुनः पुमान् ।
संतोषो वै श्रियं हन्ति तथाऽनुक्रोश एव च ॥ ५.१३३.३३ ॥
O homem paciente e livre de rancor não é mulher nem homem. A contentamento certamente destrói a fortuna, e também a compaixão.
5.133.34
अनुत्थानभये चोभे निरीहो नाश्रुते महत् ।
एभ्यो निकृतिपापेभ्यः प्रमुञ्चात्मानमात्मना ॥ ५.१३३.३४ ॥
O homem inativo, temeroso de se levantar e assediado por ambos (a indolência e a piedade), não alcança nada de grande. Liberta-te pela tua própria força destes enganos pecaminosos.
5.133.35
आयसं हृदयं कृत्वा मृगयस्व पुनः स्वकम् ।
परं विषहते यस्मात्तस्मात्पुरुष उच्यते ॥ ५.१३३.३५ ॥
Faz do teu coração ferro e busca de novo o que é teu, pois quem suporta o outro (o inimigo) é chamado homem.
5.133.36
तमाहुर्व्यर्थनामानं स्त्रीवद्य इह जीवति ।
शूरस्योर्जितसत्वस्य सिंहविक्रान्तचारिणः ॥ ५.१३३.३६ ॥
Aqui, quem vive como uma mulher é chamado de nome vazio, enquanto o herói de grande força que avança com a bravura do leão é o oposto.
5.133.37
दिष्टभावं गतस्यापि विषये मोदते प्रजा ।
य आत्मनः प्रियमुखे हित्वा मृगयते श्रियम् ॥ ५.१३३.३७ ॥
Mesmo no reino daquele cujo destino se transformou, o povo se alegra; mas aquele que, abandonando os rostos queridos, busca a prosperidade—
5.133.38
अमात्यानामथो हर्षमादधात्यचिरेण सः ॥ ५.१३३.३८ ॥
Então ele logo traz alegria aos ministros.
5.133.39
किं नु मे मामपश्यन्त्याः पृथिव्या अपि सर्वया ।
किमाभरणकृत्यं ते किं भोगैर्जीवितेन वा । ॥ ५.१३३.३९ ॥
De que servem teus adornos, se nem toda a terra me vê? De que servem os prazeres ou a vida?
5.133.40
पैरर्विहन्यमानस्य जीवितेनापि किं फलम् ।
निर्मन्युकानां ये लोका द्विषन्तस्तानवाप्नुयुः ।
ये त्वादृतात्मनां लोकाः सुहृदस्तान्व्रजन्तु नः ॥ ५.१३३.४० ॥
Para quem é abatido pelos inimigos, de que serve até a vida? Que os que odeiam alcancem os mundos dos livres da ira; e que nossos amigos vão aos mundos dos que se honram.
5.133.41
भृत्यैर्विहीयमानानां परपिण्डोपजीविनाम् ।
कृपणानामसत्वानां मा वृत्तिमनुवर्तिथाः ॥ ५.१३३.४१ ॥
Não sigas o modo de vida dos miseráveis e fracos de ânimo, que vivem do pão alheio e são abandonados pelos seus servidores.
5.133.42
अनु त्वां तात जीवन्तु ब्राह्मणाः सुहृदस्तथा ।
पर्यन्यमिव भूतानि देवा इव शतक्रतुम् ॥ ५.१३३.४२ ॥
Querido filho, que os brâmanes e os amigos vivam por ti, como as criaturas vivem da nuvem de chuva e os deuses de Indra, o dos cem sacrifícios.
5.133.43
यमाजीवन्ति पुरुषं सर्वभूतानि संजय ।
पक्वं द्रुममिवासाद्य तस्य जीवितमर्थवत् ॥ ५.१३३.४३ ॥
Ó Sañjaya, o homem do qual todos os seres dependem para viver, como os seres vivos dependem de uma árvore carregada de frutos maduros, tem uma vida com sentido.
5.133.44
यस्य शूरस्य विक्रान्तैरेधन्ते बान्धवाः सुखम् ।
त्रिदशा इव शक्रस्य साधु तस्येह जीवितम् ॥ ५.१३३.४४ ॥
Aquele valente pela proeza de quem seus parentes prosperam felizes, como os deuses por Indra, tem uma vida bem vivida aqui.
5.133.45
स्वबाहुबलमाश्रित्य योहि जीवति मानवः ।
स लोके लभते कीर्तिं परत्र च शुभां गतिम् ॥ ५.१३३.४५ ॥
O homem que vive confiando na força dos próprios braços obtém fama neste mundo e um destino auspicioso no outro.