Mahābhārata · Adhyāya 5.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.134.1
अथैतस्यामवस्थायां पौरुषं हातुमिच्छसि ।
निहीनसेवितं मार्गं गमिष्यस्यचिरादिव ॥ ५.१३४.१ ॥
Nun in dieser Lage willst du die männliche Tatkraft aufgeben und bald den Weg der Niedrigen gehen.
5.134.2
यो हि तेजो यथाशक्ति न कर्शयति विक्रमात् ।
क्षत्रियो जीविताकाङ्क्षी स्तेन इत्येव तं विदुः ॥ ५.१३४.२ ॥
Den Kṣatriya, der aus Verlangen nach dem Leben seine Tatkraft nicht gemäß seiner Stärke durch Heldenmut mindert, nennt man einen Dieb.
5.134.3
अर्थवन्त्युपपन्नानि वाक्यानि गुणवन्ति च ।
नैव संप्राप्नुवन्ति त्वां मुमूर्षुमिव भेषजम् ॥ ५.१३४.३ ॥
Sinnvolle, wohlbegründete und tugendhafte Worte erreichen dich nicht einmal, wie Arznei den Sterbenden nicht erreicht.
5.134.4
सन्ति वै सिन्धुराजस्य सन्तुष्टा न तथा जनाः ।
दौर्बल्यादासते मूढा व्यसतौघपतीक्षिणः ॥ ५.१३४.४ ॥
Es gibt zwar Leute des Königs von Sindhu, die nicht so zufrieden sind; die Toren sitzen aus Schwäche da und warten auf eine Flut von Unglück.
5.134.5
सहायोपचितिं कृत्वा व्यवसाय्य ततस्ततः ।
अनुदुष्येयुरपरे पश्यन्तस्तव पौरुषम् ॥ ५.१३४.५ ॥
Haben sie Verbündete gesammelt und sich hier und dort organisiert, würden andere, wenn sie deine männliche Tatkraft sehen, sich gegen dich wenden.
5.134.6
तैः कृत्वा सह संघातं गिरिदुर्गालयं चर ।
काले व्यसनमाकाङ्क्षन्नैवायमजरामरः ॥ ५.१३४.६ ॥
Schließe mit ihnen ein Bündnis, wohne in einer Bergfestung und erwarte das Unglück zur rechten Zeit; dieser ist nicht unvergänglich und unsterblich.
5.134.7
सञ्जयो नामतश्च त्वं न च पश्यामि तत्त्वयि ।
अन्वर्थनामा भव मे पुत्र मा व्यर्थनामकः ॥ ५.१३४.७ ॥
Du trägst den Namen Sañjaya, doch ich sehe ihn nicht an dir. Sohn, sei deinem Namen gemäß; werde nicht einer mit sinnlosem Namen.
5.134.8
सम्यग्दृष्टिर्महाप्राज्ञो बालं त्वां ब्राह्मणोऽब्रवीत् ।
अयं प्राप्य महत्कृच्छ्रं पुनर्वृद्धिं गमिष्यति ॥ ५.१३४.८ ॥
Der Brahmane mit richtiger Einsicht und großer Weisheit sprach über dich, das Kind: 'Dieser wird, nachdem er große Not erlitten hat, wieder zu Wohlstand gelangen.'
5.134.9
तस्य स्मरन्ती वचनमाशंसे विजयं तव ।
तस्मात्तात ब्रवीमि त्वां वक्ष्यामि च पुनःपुनः ॥ ५.१३४.९ ॥
Seine Worte im Gedächtnis, hoffe ich auf deinen Sieg. Darum, lieber Sohn, spreche ich zu dir, und ich werde es immer wieder sagen.
5.134.10
यस्य ह्यर्थाभिनिर्वृत्तौ भवन्त्याप्यायिताः परे ।
तस्यार्थसिद्धिर्नियता नयेष्वर्थानुसारिणः ॥ ५.१३४.१० ॥
Für den, in dessen Erreichen der Ziele auch andere gestärkt werden, ist der Erfolg der Ziele gewiss, wenn er den Zielen durch kluge Mittel folgt.
5.134.11
समृद्धिरसमृद्धिर्वा पूर्वेषां मम सञ्जय ।
एवं विद्वान्युद्धमना भव मा प्रत्युपाहरः ॥ ५.१३४.११ ॥
O Sañjaya, ob das Glück meiner Ahnen günstig oder ungünstig war, wisse dies, richte deinen Sinn auf den Kampf und weiche nicht zurück.
5.134.12
नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत् ।
यत्र नैवाद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते ॥ ५.१३४.१२ ॥
Śambara sagte, es gebe keinen schlimmeren Zustand als diesen, wo weder heute noch morgen früh Nahrung zu sehen ist.
5.134.13
पतिपुत्रवधादेतत्परमं दुःखमब्रवीत् ।
दारिद्र्यमिति यत्प्रोक्तं पर्यायमरणं हि तत् ॥ ५.१३४.१३ ॥
Sie sagte, dies sei ein größeres Leid als der Tod von Gatte und Sohn. Was Armut genannt wird, ist in Wahrheit eine Art Tod.
5.134.14
अहं महाकुले जाता ह्रदाद्ध्रदमिवागता ।
ईश्वरी सर्वकल्याणी भर्त्रा परमपूजिता ॥ ५.१३४.१४ ॥
Ich wurde in eine große Familie geboren und kam wie ein See zum anderen. Herrin, ganz glückverheißend, von meinem Gatten hoch geehrt.
5.134.15
महार्हमाल्याभरणां सुमृष्टाम्बरवाससम् ।
पुरा हृष्टः सुहृद्वर्गो मामपश्यत्सुहृद्गताम् ॥ ५.१३४.१५ ॥
Früher, mit kostbaren Girlanden und Schmuck geschmückt und in fein glänzende Gewänder gekleidet, wurde ich von meinem Freundeskreis voll Freude angesehen, wenn ich zu den Freunden kam.
5.134.16
यदा मां चैव भार्यां च द्रष्टासि भृशदुर्बलाम् ।
न तदा जीवितेनार्थो भविता तव सञ्जय ॥ ५.१३४.१६ ॥
Sañjaya, wenn du mich und deine Frau äußerst geschwächt siehst, dann wird dein Leben keinen Zweck mehr haben.
5.134.17
दासकर्मकरान्भृत्यानाचार्यर्त्विक्पुरोहितान् ।
अवृत्त्याऽस्मान्प्रजहतो दृष्ट्वा किं जीवितेन ते ॥ ५.१३४.१७ ॥
Wenn du siehst, dass wir Diener, die niedrige Arbeit verrichten, Lehrer, Opferpriester und Hauspriester mangels Unterhalts verlassen, was nützt dir dann dein Leben?
5.134.18
यदि कृत्यं न पश्यामि तवाद्याहं यथा पुरा ।
श्लाघनीयं यशस्यं च का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ५.१३४.१८ ॥
Wenn ich heute in dir nicht die Pflicht sehe, die lobenswert ist und Ruhm bringt, wie früher, welcher Friede kann dann mein Herz finden?
5.134.19
नेति चेद्ब्राह्मणं ब्रूयां दीर्येत हृदयं मम ।
न ह्यद न च मे भर्ता नेति ब्राह्मणमुक्तवान् ॥ ५.१३४.१९ ॥
Würde ich dem Brahmanen 'nein' sagen, bräche mein Herz. Heute habe ich weder Sohn noch Gatten, und dem Brahmanen wurde kein 'nein' gesagt.
5.134.20
वयमाश्रयणीयाः स्म न श्रोतारः परस्य च ।
अन्यमासाद्य जीवन्ती परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ ५.१३४.२० ॥
Wir sind diejenigen, auf die man sich verlassen soll, nicht die, die auf einen anderen hören. Wenn ich mich einem anderen zuwende und weiterlebe, werde ich das Leben aufgeben.
5.134.21
अपारे भव नः पारमप्लवे भव नः प्लवः ।
कुरुष्व स्थानमस्थाने मृतान्सञ्जीवयस्व नः ॥ ५.१३४.२१ ॥
Sei unser Ufer im Uferlosen, sei unser Floß im Floßlosen. Mache aus dem unpassenden Ort einen Ort; belebe uns Tote wieder.
5.134.22
सर्वे ते शत्रवः शक्या न चेञ्जीवितुमर्हसि ।
अथ चेदीदृशीं वृत्तिं क्लीबामभ्युपपद्यसे ॥ ५.१३४.२२ ॥
Alle deine Feinde können besiegt werden, wenn du leben willst, und du solltest es tun. Wenn du aber stattdessen eine so unmännliche Lebensweise annimmst,
5.134.23
निर्विण्णात्मा हतमना मुञ्चैतां पापजीविकाम् ।
एकशत्रुवधेनैव शूरो गच्छति विश्रुतिम् ॥ ५.१३४.२३ ॥
Mit verzagtem Sinn und gebrochenem Mut, wirf diese sündhafte Lebensweise ab. Schon durch die Tötung eines einzigen Feindes erlangt der Held Ruhm.
5.134.24
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत ।
माहेन्द्रं च ग्रहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत् ॥ ५.१३४.२४ ॥
Indra wurde allein durch die Tötung Vṛtras zum Mahendra. Er erlangte die Würde des Mahendra und wurde Herr der Welten.
5.134.25
नाम विश्राव्य वै शङ्ख्ये शत्रूनाहूय दंशितान् ।
सेनाग्रं चापि विद्राव्य हत्वा वा पुरुषं वरम् ॥ ५.१३४.२५ ॥
Nachdem er im Kampf seinen Namen verkündet, die gerüsteten Feinde herausgefordert, die Vorhut des Heeres in die Flucht geschlagen oder einen vortrefflichen Mann erschlagen hat—
5.134.26
यदैव लभते वीरः सुयुद्धेन महद्यशः ।
तदैव प्रव्यथन्तेऽस्य शत्रवो विनमन्ति च ॥ ५.१३४.२६ ॥
Wenn der Held durch einen guten Kampf großen Ruhm erlangt, dann werden seine Feinde erschüttert und beugen sich.
5.134.27
त्यक्त्वात्मानं रणे दक्षं शूरं कापुरुषा जनाः ।
अवशास्तर्पयन्ति स्म सर्वकामसमृद्धिभिः ॥ ५.१३४.२७ ॥
Die feigen Menschen, hilflos, erfreuen den geschickten Helden, der sein Leben im Kampf hingegeben hat, mit der Fülle aller Wünsche.
5.134.28
राज्यं चाप्युग्रवि भ्रंशं संशयो जीवितस्य वा ।
न लब्धस्य हि शत्रोर्वै शेषं कुर्वन्ति साधवः ॥ ५.१३४.२८ ॥
Auch wenn das Königreich schrecklich verloren geht oder das Leben in Gefahr ist, lassen die Edlen vom gefassten Feind nichts übrig.
5.134.29
स्वर्गद्वारोपमं राज्यमथवाप्यमृतोपमम् ।
रुद्धमेकायनं मत्वा पतोल्मुक इवारिषु ॥ ५.१३४.२९ ॥
Betrachte das Königreich, das wie das Tor des Himmels oder wie Nektar ist, als den einzigen Weg, der festzuhalten ist, wie eine fallende Fackel unter Feinden.
5.134.30
जहि शत्रून्रणे राजन्स्वधर्मनुपालय ।
मा त्वा दृशं सुकृपणं शत्रूणां भयवर्धनम् ॥ ५.१३४.३० ॥
Erschlage die Feinde im Kampf, o König, und halte deine eigene Pflicht ein; mögen die Feinde dich nicht als den jämmerlichen Mann sehen, der ihre Furcht vermehrt.
5.134.31
अस्मदीयैश्च शोचिद्भिर्नदद्भिश्च परैर्वृतम् ।
अपि त्वां नानुपश्येयं दीनाद्दीनमिवास्थितम् ॥ ५.१३४.३१ ॥
Umgeben von den Unsrigen, die weinen, und den Feinden, die brüllen, möge ich dich nie sehen, wie du als der Elendeste unter den Elenden dastehst.
5.134.32
हृप्य सौवीरकन्याभिः श्लाघस्वार्थैर्यथा पुरा ।
मा च सैन्धवकन्यानामवसन्नो वशं गमः ॥ ५.१३४.३२ ॥
Freue dich mit den Mädchen von Sauvīra und erfreue dich an deinem Reichtum wie zuvor; doch falle nicht niedergeschlagen in die Gewalt der Mädchen von Sindh.
5.134.33
युवा रूपेण संपन्नो विद्ययाभिजनेन च ।
यत्त्वादृशो विकुर्वीत यशस्वी लोकविश्रुतः ॥ ५.१३४.३३ ॥
Würde ein junger Mann wie du, mit Schönheit, Gelehrsamkeit und edler Abstammung begabt, ruhmreich und in der Welt berühmt, sich so verhalten?
5.134.34
अधुर्यवच्च वोढव्ये मन्ये मरणमेव तत् ।
यदि त्वामनुपश्यामि परस्य प्रियवादिनम् ॥ ५.१३४.३४ ॥
Sehe ich dich einem anderen zu Gefallen angenehm reden, halte ich das für den Tod selbst, wie ein Ochse, der das Joch nicht tragen kann.
5.134.35
पृष्ठतोऽनुव्रजन्तं वा का शान्तिर्हृदयस्य मे ।
नास्मिञ्जातु कुले जातो गच्छेद्योन्यस्य पृष्ठतः । ॥ ५.१३४.३५ ॥
Welchen Frieden hätte mein Herz, wenn ich dich hinter einem anderen hergehen sähe? Niemand, der in dieser Familie geboren ist, geht jemals hinter einem anderen.
5.134.36
न त्वं परस्यानुचरस्तात जीवितुमर्हसि ।
अहं हि क्षत्रहृदयं वेद यत्परिशाश्वतम् ॥ ५.१३४.३६ ॥
Lieber Sohn, du bist nicht würdig, als Gefolgsmann eines anderen zu leben. Ich kenne das Herz eines Kriegers, das ewig so ist.
5.134.37
पूर्वैः पूर्वतरैः प्रोक्तं परैः परतरैरपि ।
शाश्वतं चाव्ययं चैव प्रजापतिविनिर्मितम् ॥ ५.१३४.३७ ॥
Von den Früheren und noch Früheren, von den Späteren und noch Späteren verkündet: Es ist ewig und unvergänglich, von Prajāpati geschaffen.
5.134.38
यो वै कश्चिदिहाजातः क्षत्रियः क्षत्रधर्मवित् ।
भयाद्वृत्तिसमीक्षो वा न नमेदिह कस्यचित् ॥ ५.१३४.३८ ॥
Jeder Kṣatriya, der hier geboren ist und die Pflicht des Kriegers kennt, sollte sich hier aus Furcht oder aus Abwägen seines Lebensunterhalts vor niemandem verneigen.
5.134.39
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेतेह कस्यचित् ॥ ५.१३४.३९ ॥
Er soll sich erheben und sich nicht verneigen, denn das Bemühen selbst ist Mannhaftigkeit. Selbst wenn er in einem Gelenk zur ungünstigen Zeit bricht, soll er sich vor niemandem hier verneigen.
5.134.40
मातङ्गो मत्त इव च परीयात्स महामनाः ।
ब्राह्मणेभ्यो नमेन्नित्यं धर्मायैव च सञ्जय ॥ ५.१३४.४० ॥
Wie ein brünstiger Elefant möge sich jener Großmütige bewegen; und den Brahmanen gegenüber soll er sich stets nur um des Dharma willen verneigen, o Sañjaya.
5.134.41
नियच्छन्नितरान्वर्णान्विनिघ्नन्सर्वदुष्कृतः ।
ससहायोऽसहायो वा यावज्जीवं तथा भवेत् ॥ ५.१३४.४१ ॥
Die anderen Stände in Zucht haltend und alle Übeltäter niederschlagend, mit Verbündeten oder ohne Verbündete, so soll er sein, solange er lebt.