மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.134.1
अथैतस्यामवस्थायां पौरुषं हातुमिच्छसि ।
निहीनसेवितं मार्गं गमिष्यस्यचिरादिव ॥ ५.१३४.१ ॥
இப்போது இந்த நிலையில் நீ வீரியத்தைக் கைவிட விரும்புகிறாய்; இழிந்தோர் பின்பற்றும் பாதையில் விரைவில் செல்வாய்.
5.134.2
यो हि तेजो यथाशक्ति न कर्शयति विक्रमात् ।
क्षत्रियो जीविताकाङ्क्षी स्तेन इत्येव तं विदुः ॥ ५.१३४.२ ॥
உயிர் வாழ ஆசைப்பட்டு, தன் சக்திக்கேற்ப வீரத்தால் தன் தேஜஸைக் குறைக்காத க்ஷத்திரியனை மக்கள் திருடன் என்றே அறிவர்.
5.134.3
अर्थवन्त्युपपन्नानि वाक्यानि गुणवन्ति च ।
नैव संप्राप्नुवन्ति त्वां मुमूर्षुमिव भेषजम् ॥ ५.१३४.३ ॥
பொருளுள்ளவையும், பொருத்தமானவையும், நல்லவையுமான சொற்கள் கூட உன்னை அடைவதில்லை; மரணத்தருவாயில் உள்ளவனை மருந்து அடையாததுபோல.
5.134.4
सन्ति वै सिन्धुराजस्य सन्तुष्टा न तथा जनाः ।
दौर्बल्यादासते मूढा व्यसतौघपतीक्षिणः ॥ ५.१३४.४ ॥
சிந்துராஜனின் மக்கள் அப்படி மனநிறைவுடன் இல்லை; மூடர்கள் பலவீனத்தால் பேரிடர்ப் பெருக்கை எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.
5.134.5
सहायोपचितिं कृत्वा व्यवसाय्य ततस्ततः ।
अनुदुष्येयुरपरे पश्यन्तस्तव पौरुषम् ॥ ५.१३४.५ ॥
நட்புப் படையைத் திரட்டி, பல இடங்களில் ஒழுங்குபடுத்தி, மற்றவர்கள் உன் வீரத்தைக் கண்டு உன்னிடம் பகை கொள்வார்கள்.
5.134.6
तैः कृत्वा सह संघातं गिरिदुर्गालयं चर ।
काले व्यसनमाकाङ्क्षन्नैवायमजरामरः ॥ ५.१३४.६ ॥
அவர்களுடன் கூட்டணி அமைத்து மலைக்கோட்டையில் வாழ்; தக்க காலத்தில் இடர் வரும் என எதிர்பார்; இவன் முதுமையும் சாவும் இல்லாதவன் அல்லன்.
5.134.7
सञ्जयो नामतश्च त्वं न च पश्यामि तत्त्वयि ।
अन्वर्थनामा भव मे पुत्र मा व्यर्थनामकः ॥ ५.१३४.७ ॥
சஞ்சயன் என்று பெயர் உடையவனே, ஆனால் உன்னில் அதை நான் காணவில்லை. மகனே, உன் பெயருக்கு ஏற்றவனாக இரு; பொருளற்ற பெயருடையவனாக ஆகாதே.
5.134.8
सम्यग्दृष्टिर्महाप्राज्ञो बालं त्वां ब्राह्मणोऽब्रवीत् ।
अयं प्राप्य महत्कृच्छ्रं पुनर्वृद्धिं गमिष्यति ॥ ५.१३४.८ ॥
சரியான பார்வையும் மிகுந்த அறிவும் உடைய அந்தணர் உன்னைப் பற்றிச் சொன்னார்: 'இச்சிறுவன் பெரும் துன்பத்தை அடைந்தாலும் மீண்டும் செழிப்பை அடைவான்.'
5.134.9
तस्य स्मरन्ती वचनमाशंसे विजयं तव ।
तस्मात्तात ब्रवीमि त्वां वक्ष्यामि च पुनःपुनः ॥ ५.१३४.९ ॥
அவருடைய சொற்களை நினைவுகூர்ந்தவளாக நான் உன் வெற்றியை எதிர்பார்க்கிறேன். ஆகையால் அன்பு மகனே, உனக்கு நான் சொல்கிறேன், மீண்டும் மீண்டும் சொல்வேன்.
5.134.10
यस्य ह्यर्थाभिनिर्वृत्तौ भवन्त्याप्यायिताः परे ।
तस्यार्थसिद्धिर्नियता नयेष्वर्थानुसारिणः ॥ ५.१३४.१० ॥
எவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் பிறரும் வளம் பெறுகிறார்களோ, அவனுக்கு நீதிகளைப் பின்பற்றி நோக்கத்தை அடைவதில் வெற்றி நிச்சயம்.
5.134.11
समृद्धिरसमृद्धिर्वा पूर्वेषां मम सञ्जय ।
एवं विद्वान्युद्धमना भव मा प्रत्युपाहरः ॥ ५.१३४.११ ॥
சஞ்சயா, என் முன்னோர்களின் செழிப்போ வறுமையோ இதை அறிந்து, போரில் மனத்தை வை; பின்வாங்காதே.
5.134.12
नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत् ।
यत्र नैवाद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते ॥ ५.१३४.१२ ॥
இதைவிட கொடுமையான நிலை வேறில்லை என்று சம்பரன் சொன்னான்; அங்கு இன்றும் இல்லை, நாளை காலையிலும் உணவு காணப்படுவதில்லை.
5.134.13
पतिपुत्रवधादेतत्परमं दुःखमब्रवीत् ।
दारिद्र्यमिति यत्प्रोक्तं पर्यायमरणं हि तत् ॥ ५.१३४.१३ ॥
கணவன் மகன் இறப்பதை விடவும் இது பெரிய துன்பம் என்று அவள் கூறினாள். வறுமை என்று சொல்லப்படுவது உண்மையில் ஒருவகை மரணமே.
5.134.14
अहं महाकुले जाता ह्रदाद्ध्रदमिवागता ।
ईश्वरी सर्वकल्याणी भर्त्रा परमपूजिता ॥ ५.१३४.१४ ॥
நான் ஒரு பெரிய குலத்தில் பிறந்தேன்; ஒரு குளத்திலிருந்து மற்றொரு குளத்திற்கு வந்தது போல் வந்தேன். அரசியாகவும் எல்லா நலன்களுக்கும் உரியவளாகவும் கணவரால் மிகவும் போற்றப்பட்டேன்.
5.134.15
महार्हमाल्याभरणां सुमृष्टाम्बरवाससम् ।
पुरा हृष्टः सुहृद्वर्गो मामपश्यत्सुहृद्गताम् ॥ ५.१३४.१५ ॥
முன்பு விலைமதிப்பற்ற மாலைகளாலும் அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நன்கு மினுக்கப்பட்ட ஆடைகள் அணிந்து, நண்பர்களிடையே வந்தபோது நண்பர் குழாம் மகிழ்ச்சியுடன் என்னைப் பார்த்தது.
5.134.16
यदा मां चैव भार्यां च द्रष्टासि भृशदुर्बलाम् ।
न तदा जीवितेनार्थो भविता तव सञ्जय ॥ ५.१३४.१६ ॥
சஞ்சயா, நீ என்னையும் உன் மனைவியையும் மிகவும் பலவீனமாகக் காணும்போது, உனக்கு வாழ்வில் எந்தப் பயனும் இருக்காது.
5.134.17
दासकर्मकरान्भृत्यानाचार्यर्त्विक्पुरोहितान् ।
अवृत्त्याऽस्मान्प्रजहतो दृष्ट्वा किं जीवितेन ते ॥ ५.१३४.१७ ॥
வாழ்வாதாரம் இல்லாததால் நாங்கள் அடிமை வேலை செய்யும் ஊழியர்களையும், ஆசிரியர்களையும், யாகம் செய்யும் ருத்விக்குகளையும், புரோகிதர்களையும் விலக்குவதை நீ கண்டால், உனக்கு வாழ்வால் என்ன பயன்?
5.134.18
यदि कृत्यं न पश्यामि तवाद्याहं यथा पुरा ।
श्लाघनीयं यशस्यं च का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ५.१३४.१८ ॥
முன்பு போல் இன்று உன்னிடமிருந்து புகழத்தக்கதும் புகழ் தருவதுமான கடமையை நான் காணவில்லை என்றால், என் இதயத்திற்கு என்ன அமைதி கிடைக்கும்?
5.134.19
नेति चेद्ब्राह्मणं ब्रूयां दीर्येत हृदयं मम ।
न ह्यद न च मे भर्ता नेति ब्राह्मणमुक्तवान् ॥ ५.१३४.१९ ॥
நான் அந்தணரிடம் 'இல்லை' என்று சொன்னால் என் இதயம் பிளந்துவிடும். இன்று எனக்குப் புதல்வனும் இல்லை, கணவனும் இல்லை; அந்தணருக்கு 'இல்லை' என்று சொல்லப்படவும் இல்லை.
5.134.20
वयमाश्रयणीयाः स्म न श्रोतारः परस्य च ।
अन्यमासाद्य जीवन्ती परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ ५.१३४.२० ॥
நாங்கள் பாதுகாப்பு அளிக்கத் தக்கவர்கள்; பிறருக்குச் செவிசாய்ப்பவர்கள் அல்லர். வேறொருவரை நாடி உயிர் வாழ்வதை விட நான் உயிரையே துறப்பேன்.
5.134.21
अपारे भव नः पारमप्लवे भव नः प्लवः ।
कुरुष्व स्थानमस्थाने मृतान्सञ्जीवयस्व नः ॥ ५.१३४.२१ ॥
கரையற்ற இடத்தில் எங்களுக்குக் கரையாக இரு; படகற்ற இடத்தில் எங்களுக்குப் படகாக இரு. தகாத இடத்தை இடமாக்கு; இறந்தவர்களாகிய எங்களை உயிர்ப்பி.
5.134.22
सर्वे ते शत्रवः शक्या न चेञ्जीवितुमर्हसि ।
अथ चेदीदृशीं वृत्तिं क्लीबामभ्युपपद्यसे ॥ ५.१३४.२२ ॥
உன் பகைவர்கள் அனைவரையும் வெல்ல முடியும்; நீ வாழ விரும்பினால் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும். அதற்கு மாறாக நீ இத்தகைய ஆண்மையற்ற வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தால்,
5.134.23
निर्विण्णात्मा हतमना मुञ्चैतां पापजीविकाम् ।
एकशत्रुवधेनैव शूरो गच्छति विश्रुतिम् ॥ ५.१३४.२३ ॥
சோர்ந்த மனமும் நொறுங்கிய உள்ளமுமாக இருக்காதே; இந்தப் பாவமான வாழ்வை விட்டுவிடு. ஒரே ஒரு பகைவனைக் கொன்றாலும் வீரன் புகழ் பெறுகிறான்.
5.134.24
इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत ।
माहेन्द्रं च ग्रहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत् ॥ ५.१३४.२४ ॥
விருத்திரனைக் கொன்றதாலேயே இந்திரன் மகேந்திரன் ஆனான். அவன் மகேந்திர பதவியைப் பெற்று உலகங்களின் அதிபதியானான்.
5.134.25
नाम विश्राव्य वै शङ्ख्ये शत्रूनाहूय दंशितान् ।
सेनाग्रं चापि विद्राव्य हत्वा वा पुरुषं वरम् ॥ ५.१३४.२५ ॥
போர்க்களத்தில் தன் பெயரை அறிவித்து, கவசமணிந்த எதிரிகளை அழைத்து, படையின் முன்னணியை விரட்டி, அல்லது ஒரு சிறந்த வீரனைக் கொன்று—
5.134.26
यदैव लभते वीरः सुयुद्धेन महद्यशः ।
तदैव प्रव्यथन्तेऽस्य शत्रवो विनमन्ति च ॥ ५.१३४.२६ ॥
வீரன் நல்ல போரால் பெரும் புகழ் பெறும்போதே, அவனுடைய எதிரிகள் நடுங்கி வணங்குகிறார்கள்.
5.134.27
त्यक्त्वात्मानं रणे दक्षं शूरं कापुरुषा जनाः ।
अवशास्तर्पयन्ति स्म सर्वकामसमृद्धिभिः ॥ ५.१३४.२७ ॥
போரில் தன் உயிரைத் துறந்த திறமையான வீரனை, கோழைகளான மக்கள் தம்மையறியாமல் எல்லா விருப்பங்களின் செழிப்பாலும் மகிழ்விக்கின்றனர்.
5.134.28
राज्यं चाप्युग्रवि भ्रंशं संशयो जीवितस्य वा ।
न लब्धस्य हि शत्रोर्वै शेषं कुर्वन्ति साधवः ॥ ५.१३४.२८ ॥
அரசு பெரும் இழப்பை அடைந்தாலும், அல்லது உயிருக்கு ஆபத்து வந்தாலும், நல்லோர் கைப்பற்றிய எதிரியை எதையும் விட்டுவைப்பதில்லை.
5.134.29
स्वर्गद्वारोपमं राज्यमथवाप्यमृतोपमम् ।
रुद्धमेकायनं मत्वा पतोल्मुक इवारिषु ॥ ५.१३४.२९ ॥
சொர்க்கவாயிலுக்கு ஒப்பான, அல்லது அமுதத்திற்கு ஒப்பான அரசை, எதிரிகளிடையே விழும் எரி நெருப்புபோல், ஒரே வழியாகக் கருதி தடுக்க வேண்டும்.
5.134.30
जहि शत्रून्रणे राजन्स्वधर्मनुपालय ।
मा त्वा दृशं सुकृपणं शत्रूणां भयवर्धनम् ॥ ५.१३४.३० ॥
அரசே, போரில் எதிரிகளைக் கொல்; உன் தர்மத்தைக் காத்துக்கொள்; எதிரிகளின் அச்சத்தை வளர்க்கும் மிகவும் பரிதாபமானவனாக உன்னை அவர்கள் காணக்கூடாது.
5.134.31
अस्मदीयैश्च शोचिद्भिर्नदद्भिश्च परैर्वृतम् ।
अपि त्वां नानुपश्येयं दीनाद्दीनमिवास्थितम् ॥ ५.१३४.३१ ॥
நம்முடையவர்கள் துயருடன் அழ, எதிரிகள் முழங்க நீ சூழப்பட்டிருப்பதையும், ஏழையிலும் ஏழையைப் போல நிற்பதையும் நான் காணாதிருக்கட்டும்.
5.134.32
हृप्य सौवीरकन्याभिः श्लाघस्वार्थैर्यथा पुरा ।
मा च सैन्धवकन्यानामवसन्नो वशं गमः ॥ ५.१३४.३२ ॥
சௌவீர நாட்டுப் பெண்களுடன் மகிழ்ந்திரு, முன்பு போல செல்வத்தால் பெருமை கொள்; ஆனால் துவண்டு சைந்தவ நாட்டுப் பெண்களின் வசத்தில் சென்றுவிடாதே.
5.134.33
युवा रूपेण संपन्नो विद्ययाभिजनेन च ।
यत्त्वादृशो विकुर्वीत यशस्वी लोकविश्रुतः ॥ ५.१३४.३३ ॥
உன்னைப் போன்ற இளைஞன், அழகு, கல்வி, உயர் குலம் நிறைந்தவன், புகழ்மிக்கவன், உலகில் பெயர் பெற்றவன், அப்படிச் செய்வானா?
5.134.34
अधुर्यवच्च वोढव्ये मन्ये मरणमेव तत् ।
यदि त्वामनुपश्यामि परस्य प्रियवादिनम् ॥ ५.१३४.३४ ॥
நீ பிறருக்கு இனிய சொல் பேசுபவனாக நான் உன்னைக் கண்டால், அது மரணமே என்று கருதுகிறேன் — சுமை சுமக்கத் தகுதியற்ற காளையைப் போல.
5.134.35
पृष्ठतोऽनुव्रजन्तं वा का शान्तिर्हृदयस्य मे ।
नास्मिञ्जातु कुले जातो गच्छेद्योन्यस्य पृष्ठतः । ॥ ५.१३४.३५ ॥
பின்னால் பின்தொடர்ந்து செல்லும் உன்னைக் கண்டால் என் மனதுக்கு என்ன அமைதி? இந்தக் குலத்தில் பிறந்த எவரும் ஒருபோதும் பிறருக்குப் பின்னால் செல்வதில்லை.
5.134.36
न त्वं परस्यानुचरस्तात जीवितुमर्हसि ।
अहं हि क्षत्रहृदयं वेद यत्परिशाश्वतम् ॥ ५.१३४.३६ ॥
அன்பு மகனே, நீ பிறருக்குப் பணியாளனாக வாழத் தகுதியுடையவன் அல்ல. க்ஷத்திரியனின் இதயம் என்றும் அப்படியே என்பதை நான் அறிவேன்.
5.134.37
पूर्वैः पूर्वतरैः प्रोक्तं परैः परतरैरपि ।
शाश्वतं चाव्ययं चैव प्रजापतिविनिर्मितम् ॥ ५.१३४.३७ ॥
முன்னோர்களும் அவர்களுக்கு முந்தியவர்களும், பின்னோர்களும் அவர்களுக்கும் பின்னோர்களும் இதைச் சொல்லியுள்ளனர்; இது நிலையானதும் அழியாததும், பிரஜாபதியால் படைக்கப்பட்டதுமாகும்.
5.134.38
यो वै कश्चिदिहाजातः क्षत्रियः क्षत्रधर्मवित् ।
भयाद्वृत्तिसमीक्षो वा न नमेदिह कस्यचित् ॥ ५.१३४.३८ ॥
இவ்வுலகில் பிறந்த எந்த க்ஷத்திரியன், க்ஷத்திர தர்மத்தை அறிந்தவனாயிருந்து, பயத்தாலோ அல்லது வாழ்க்கைக்கான கணக்கினாலோ, இங்கு யாருக்கும் வணங்கக்கூடாது.
5.134.39
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेतेह कस्यचित् ॥ ५.१३४.३९ ॥
எழுந்து நிற்க வேண்டும், வணங்கக்கூடாது; முயற்சியே ஆண்மை. ஒரு கணுவிலேயே முறிந்தாலும் இங்கு யாருக்கும் வணங்கக்கூடாது.
5.134.40
मातङ्गो मत्त इव च परीयात्स महामनाः ।
ब्राह्मणेभ्यो नमेन्नित्यं धर्मायैव च सञ्जय ॥ ५.१३४.४० ॥
மதம் கொண்ட யானையைப் போல அந்த மகாமனம் கொண்டவன் திரிய வேண்டும்; பிராமணர்களுக்கு எப்போதும் தர்மத்தின் பொருட்டே வணங்க வேண்டும், சஞ்சயா.
5.134.41
नियच्छन्नितरान्वर्णान्विनिघ्नन्सर्वदुष्कृतः ।
ससहायोऽसहायो वा यावज्जीवं तथा भवेत् ॥ ५.१३४.४१ ॥
மற்ற வருணங்களைக் கட்டுப்படுத்தியும், அனைத்துத் தீயவர்களையும் தண்டித்தும், துணையுடனோ துணையின்றியோ, உயிருள்ளவரை அவ்வாறே இருக்கட்டும்.