மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.137
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.137.1
अर्जुनं केशव ब्रूयास्त्वयि जाते स्म सूतके ।
उपोपविष्टा नारीभिराश्रमे परिवारिता ॥ ५.१३७.१ ॥
கேசவா, அர்ஜுனனிடம் சொல்ல வேண்டும்: நீ பிறந்தபோது, சூதக காலத்தில், ஆசிரமத்தில் பெண்களால் சூழப்பட்டு அருகில் அமர்ந்திருந்தேன்.
5.137.2
अथान्तरिक्षे वागासीद्दिव्यरूपा मनोरमा ।
सहस्राक्षसमः कुन्ति भविष्यत्येष ते सुतः । ॥ ५.१३७.२ ॥
பின்னர் வானத்தில் தெய்வீக உருவம் கொண்ட இனிய குரல் ஒலித்தது: குந்தீ, உன் இந்த மகன் ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரனுக்கு நிகராவான்.
5.137.3
एष जेष्यति सङ्ग्रामे कुरून्सर्वान्समागतान् ।
भीमसेनद्वितीयश्च लोकमुद्वर्तयिष्यति ॥ ५.१३७.३ ॥
இவன் போரில் ஒன்றுகூடிய அனைத்துக் குருக்களையும் வெல்வான்; பீமசேனனை இரண்டாம் துணையாகக் கொண்டு உலகை உயர்த்துவான்.
5.137.4
पुत्रस्ते पृथिवीं जेता यशश्चास्य दिवं स्पृशेत् ।
हत्वा कुरूंश्च सङ्ग्रामे वासुदेवसहायवान् ॥ ५.१३७.४ ॥
உன் மகன் பூமியை வெல்வான்; அவனுடைய புகழ் சொர்க்கத்தைத் தொடும். போரில் குருக்களைக் கொன்று, வாசுதேவனைத் துணையாகக் கொண்டிருப்பான்.
5.137.5
पित्र्यमंशं प्रनष्टं च पुनरप्युद्धरिष्यति ।
भ्रातृभिः सहितः श्रीमांस्त्रीन्मेधानाहरिष्यति ॥ ५.१३७.५ ॥
இழந்த தந்தைவழிப் பங்கை அவன் மீண்டும் மீட்பான்; சகோதரர்களுடன் கூடிய புகழ்மிக்க அவன் மூன்று வேள்விகளையும் செய்வான்.
5.137.6
स सत्यसन्धो बीभत्सुः सव्यसाची यथाच्युत ।
तथा त्वमेव जानासि बलवन्तं दुरासदम् ॥ ५.१३७.६ ॥
அவன் சத்தியம் தவறாதவன், பீபத்சு, சவ்யசாசி; அச்சுதா, நீயே அறிவாய், அவன் வலிமையானவன், எதிர்கொள்ள அரியவன்.
5.137.7
तथा तदस्तु दाशार्ह यथा वागभ्यभाषत ।
धर्मश्चेदस्ति वार्ष्णेय तथा सत्यं भविष्यति ॥ ५.१३७.७ ॥
தாசார்ஹா, அவர் சொன்ன சொல் அப்படியே ஆகட்டும். வார்ஷ்ணேயா, தர்மம் இருந்தால் அது அவ்வாறே உண்மையாகும்.
5.137.8
त्वं चापि तत्तथा कृष्ण सर्वं संपादयिष्यसि ।
नाहं तदभ्यसूयामि यथा वागभ्यभाषत ॥ ५.१३७.८ ॥
கிருஷ்ணா, நீயும் அதையெல்லாம் அப்படியே நிறைவேற்றுவாய். அவர் சொன்ன சொல்லில் நான் குற்றம் காணேன்.
5.137.9
नमो धर्माय महते धर्मो धारयति प्रजाः ।
एतद्धनञ्जयो वाच्यो नित्योद्युक्तो वृकोदरः ॥ ५.१३७.९ ॥
மகத்தான தர்மத்திற்கு வணக்கம். தர்மமே உயிர்களைத் தாங்குகிறது. இதை தனஞ்சயனிடம் சொல்ல வேண்டும்; எப்போதும் ஆயத்தமாயிருக்கும் வ்ருகோதரனிடமும் சொல்ல வேண்டும்.
5.137.10
यदर्थं क्षत्रिया सूते तस्य कालोऽयमागतः ।
न हि वैरं समासाद्य सीदन्ति पुरुषर्षभाः ॥ ५.१३७.१० ॥
எதற்காக க்ஷத்திரியர்கள் பிறக்கின்றனரோ, அதற்கான காலம் இப்போது வந்துவிட்டது. பகையை எதிர்கொண்டு புருஷ ரிஷபர்கள் தளர்வதில்லை.
5.137.11
विदिता ते सदा बुद्धिर्भीमस्य न स शाम्यति ।
यावदन्तं न कुरुते शत्रूणां शत्रुकर्शनः ॥ ५.१३७.११ ॥
பீமனின் எண்ணம் உனக்கு எப்போதும் தெரியும்; பகைவர்களை அழிக்கும் அவன் பகைவர்களின் முடிவைச் செய்யும் வரை அமைதி அடைவதில்லை.
5.137.12
तावदेव महापबाहुर्निशासु न सुखं लभेत् ।
सर्वधऱ्मविशेषज्ञां स्नुषां पाण्डोर्महात्मनः ।
व्रूया माधव कल्याणीं कृष्ण कृष्णां यशस्विनीम् ॥ ५.१३७.१२ ॥
மஹாபாஹுவான பீமன் அதுவரை இரவுகளில் இன்பம் அடைய மாட்டான். மகாத்மா பாண்டுவின் மருமகளும், எல்லா தர்மங்களின் தனிச் சிறப்பை அறிந்தவளுமாகிய கல்யாணியும் யசஸ்வினியுமான கிருஷ்ணையிடம், மாதவா, நீ சொல்ல வேண்டும்.
5.137.13
युक्तमेतन्महाभागे कुले जाते यशस्विनि ।
यन्मे पुत्रेषु सर्वेषु यथावत्त्वमवर्तिथाः ॥ ५.१३७.१३ ॥
மகாபாகையே, புகழ்மிக்கவளே, உயர்குலத்தில் பிறந்த உனது இந்த நடத்தை தகுந்ததே; என் அனைத்துப் புதல்வர்களிடமும் நீ முறையாக நடந்து கொண்டாய்.
5.137.14
माद्रीपुत्रौ च वक्तव्यौ क्षत्रधर्मरतावुभौ ।
विक्रमेणार्जितान्भोगान्वृणीतं जीवितादपि ॥ ५.१३७.१४ ॥
க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் ஈடுபட்ட மாத்ரியின் இரு புதல்வர்களிடமும் சொல்ல வேண்டும்: வீரத்தால் ஈட்டிய இன்பங்களை உயிரை விடவும் மேலாகத் தேர்ந்தெடுங்கள்.
5.137.15
विक्रमाधिगता ह्यर्थाः क्षत्रधर्मेण जीवतः ।
मनो मनुष्यस्य सदा प्रीणन्ति पुरुषोत्तम ॥ ५.१३७.१५ ॥
புருஷோத்தமனே, வீரத்தால் அடையப்பட்ட செல்வங்கள், க்ஷத்திரிய தர்மத்தால் வாழும் மனிதனின் மனதை எப்போதும் மகிழ்விக்கின்றன.
5.137.16
यच्च वः प्रेक्षमाणानां सर्वधर्मोपचायिनाम् ।
पाञ्चाली परुषाण्युक्तका को नु तत्क्षन्तुमर्हति ॥ ५.१३७.१६ ॥
நீங்கள் எல்லோரும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களாக இருந்தபோதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பாஞ்சாலி கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னாளே — அதை யார் பொறுக்க முடியும்?
5.137.17
न राज्यहरणं दुःखं द्यूते चापि पराजयः ।
प्रव्राजनं सुतानां वा न मे तद्दुःखकारणम् ॥ ५.१३७.१७ ॥
ராஜ்ய இழப்போ, சூதாட்டத்தில் தோல்வியோ, அல்லது புதல்வர்களின் நாடுகடத்தலோ — இவை எனக்குத் துன்பத்துக்குக் காரணமல்ல.
5.137.18
यत्र सा बृहती श्यामा सभायां रुदती तदा ।
अश्रौषीत्परुषा वाचस्तन्मे दुःखतरं महत् ॥ ५.१३७.१८ ॥
அப்போது அந்த பெரிய உடலும் கருநிறமுமுள்ளவள் சபையில் அழுது கொண்டு கடுஞ்சொற்களைக் கேட்க நேர்ந்தது — அதுவே எனக்கு மிகப் பெரிய, மிகக் கொடிய துன்பம்.
5.137.19
स्त्रीधर्मिणी वरारोहा क्षत्रधर्मरता सदा ।
नाध्यगच्छत्तदा नाथं कृष्णा नाथवती सती ॥ ५.१३७.१९ ॥
பெண்தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தவளும், அழகிய இடையுடையவளும், எப்போதும் க்ஷத்ரியதர்மத்தில் ஈடுபட்டவளுமான கிருஷ்ணை, கணவர்களைக் கொண்டிருந்தும் அப்போது ஒரு பாதுகாவலரையும் பெறவில்லை.
5.137.20
तं वै ब्रूहि महाबाहो सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
अर्जुनं पुरुषव्याघ्रं द्रौपद्याः पदवीं चर ॥ ५.१३७.२० ॥
மகாபாகுவே, அனைத்து ஆயுததாரிகளிலும் சிறந்தவனிடம், புருஷவியாக்ரனாகிய அர்ஜுனனிடம் சொல், திரௌபதியின் வழியைப் பின்பற்று என்று.
5.137.21
विदितं हि तवात्यन्तं क्रूद्धाविव यमान्तकौ ।
भीमार्जुनौ नयेतां हि देवानपि परां गतिम् ॥ ५.१३७.२१ ॥
கோபமடைந்த பீமனும் அர்ஜுனனும் யமனையும் அந்தகனையும் போன்றவர்கள் என்பதும், அவர்கள் தேவர்களையும் உயர்ந்த நிலைக்கு அனுப்பக் கூடியவர்கள் என்பதும் உனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
5.137.22
तयोश्चैतदवज्ञानं यत्सा कृष्णा सभागता ।
दुःशासनश्च यद्भीमं कटुकान्यभ्यभाषत ॥ ५.१३७.२२ ॥
அவர்களை அவமதித்ததும், கிருஷ்ணையை சபைக்கு இழுத்து வந்ததும், துஷ்சாசனன் பீமனிடம் கடுமையான சொற்களைக் கூறியதும்.
5.137.23
पश्यतां कुरुवीराणां तच्च संस्मारयेः पुनः ।
पाण्डवान्कुशलं पृच्छेः सपुत्रान्कृष्णया सह ॥ ५.१३७.२३ ॥
குரு வீரர்கள் பார்க்க அதை மீண்டும் நினைவூட்டு; பாண்டவர்களிடம், அவர்களுடைய மகன்களுடனும் கிருஷ்ணையுடனும் சேர்த்து நலம் விசாரி.
5.137.24
मां वै कुशलिनीं ब्रूयास्तेषु भूयो जनार्दन ।
अरिष्टं गच्छ पन्थानं पुत्रान्मे प्रतिपालय ॥ ५.१३७.२४ ॥
ஜனார்தனா, அவர்களிடம் மீண்டும் சொல், நான் நலமாக இருக்கிறேன் என்று. பாதுகாப்பாக வழி செல், என் மகன்களைக் காத்திரு.
5.137.25
अभिवाद्याथ तां कृष्णः कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
निश्चक्राम महाबाहुः सिंहखेलगतिस्ततः ॥ ५.१३७.२५ ॥
பின்னர் கிருஷ்ணர் அவளை வணங்கி, வலமாகச் சுற்றி வந்தார். சிங்கத்தின் நடையுடைய அந்த மஹாபாஹு அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.
5.137.26
ततो विसर्जयामास भीष्मादीन्कुरुपुङ्गवान् ।
आरोप्याथ रथे कर्णं प्रायात्सात्यकिना सह ॥ ५.१३७.२६ ॥
பின்னர் பீஷ்மர் முதலான குருகுலச் சிறந்தவர்களை அனுப்பி வைத்தார். கர்ணனை ரதத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு சாத்யகியுடன் புறப்பட்டார்.
5.137.27
ततः प्रयाते दाशार्हे कुरवः सङ्गता मिथः ।
जजल्पुर्महदाश्चर्यं केशवे परमाद्भुतम् ॥ ५.१३७.२७ ॥
தாசார்ஹர் புறப்பட்ட பின், குருக்கள் ஒன்றுகூடி கேசவரைப் பற்றிய பெரும் வியப்பையும் மிக அற்புதமான விஷயத்தையும் ஒருவரோடொருவர் பேசினர்.
5.137.28
प्रमूढा पृथिवी सर्वा मृत्युपाशवशीकृता ।
दुर्योधनस्य बालिश्यान्नैतदस्तीति चाब्रुवन् ॥ ५.१३७.२८ ॥
எல்லா பூமியும் மயக்கமடைந்து, மரணப் பாசத்தின் வசமாகிவிட்டது. இது துரியோதனனின் அறியாமையால் நேர்ந்ததல்ல, இது அப்படியல்ல என்றும் அவர்கள் கூறினர்.
5.137.29
ततो निर्याय नगरात्प्रययौ पुरुषोत्तमः ।
मन्त्रयामास च तदा कर्णेन सुचिरं सह ॥ ५.१३७.२९ ॥
பின்னர் நகரத்தை விட்டு வெளியேறி, புருஷோத்தமர் முன்னேறிச் சென்றார்; அப்போது கர்ணனுடன் நீண்ட நேரம் ஆலோசித்தார்.
5.137.30
विसर्जयित्वा राधेयं सर्वयादवनन्दनः ।
ततो जवेन महता तूर्णमश्वानचोदयत् ॥ ५.१३७.३० ॥
ராதையின் மகனை (கர்ணனை) அனுப்பி வைத்த பின், யாதவர்களின் அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவர் பெரும் வேகத்தில் விரைவாகக் குதிரைகளைச் செலுத்தினார்.
5.137.31
ते पिबन्त इवाकाशं दारुकेण प्रचोदिताः ।
हया जग्मुर्महावेगा मनोमारुतरंहसः ॥ ५.१३७.३१ ॥
தாருகனால் தூண்டப்பட்ட அவர்கள், வானத்தை விழுங்குவது போல, மனம் மற்றும் காற்றின் வேகத்தோடு பெரும் வேகமுடைய குதிரைகள் சென்றன.
5.137.32
ते व्यतीत्य महाध्वानं क्षिप्रं श्येना इवाशुगाः ।
उच्चैर्जग्मुरुपप्लाव्यं शार्ङ्गधन्वानमावहन् ॥ ५.१३७.३२ ॥
அவர்கள் பெரிய வழியைக் கடந்து, பருந்துகளைப் போல விரைவாக மேலெழுந்து, சார்ங்க வில்லை ஏந்திய கிருஷ்ணனைச் சுமந்துகொண்டு உபப்லாவ்யம் நோக்கிச் சென்றனர்.