மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.149.1
एवमुक्ते तु गान्धार्या धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
दुर्योधनमुवाचेदं राजमध्ये जनाधिप ॥ ५.१४९.१ ॥
காந்தாரி இவ்வாறு சொன்னபோது, மக்களின் தலைவரான திருதராஷ்டிரன் அரசர்களின் நடுவில் துரியோதனனிடம் இதைச் சொன்னான், ஓ மக்கள் தலைவனே.
5.149.2
दुर्योधन निबोधेदं यत्त्वां वक्ष्यामि पुत्रक ।
तथा तत्कुरु भद्रं ते यद्यस्ति पितृगौरवम् ॥ ५.१४९.२ ॥
துரியோதனா, நான் உன்னிடம் சொல்லப்போவதை கேள், மகனே. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; தந்தையிடம் மரியாதை இருந்தால் அதைப்போலவே செய்.
5.149.3
सोमः प्रजापतिः पूर्वं कुरूणां वंशवर्धनः ।
सोमाद्बभूव षष्ठोऽयं ययातिर्नहुषात्मजः ॥ ५.१४९.३ ॥
முற்காலத்தில் குருக்களின் வம்சத்தை வளர்த்த சோமன், பிரஜாபதி ஆனான். சோமனிலிருந்து ஆறாவதாக இந்த யயாதி பிறந்தான், அவன் நகுஷனின் மகன்.
5.149.4
तस्य पुत्रा बभूवुर्हि पञ्च राजर्षिसत्तमाः ।
तेषां यदुर्महातेजा ज्येष्ठः समभवत्प्रभुः ॥ ५.१४९.४ ॥
அவனுக்கு ஐந்து மகன்கள் பிறந்தனர், அவர்கள் அரசரிஷிகளில் சிறந்தவர்கள். அவர்களில் மஹாதேஜஸ்வியான யது மூத்தவனும் தலைவனுமானான்.
5.149.5
पूरुर्यवीयांश्च ततो योऽस्माकं वंशवर्धनः ।
शर्मिष्ठया संप्रसूतो दुहित्रा वृषपर्वणः ॥ ५.१४९.५ ॥
பின்னர் இளையவனான பூரு பிறந்தான்; அவனே நம் வம்சத்தை வளர்த்தவன், விருஷபர்வனின் மகளான சர்மிஷ்டையால் பெற்றெடுக்கப்பட்டவன்.
5.149.6
यदुश्च भरतश्रेष्ठ देवयान्याः सुतोऽभवत् ।
दौहित्रस्तात शुक्रस्य काव्यस्यामिततेजसः ॥ ५.१४९.६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, யதுவோ தேவயானியின் மகன் ஆனான். அன்புள்ளவனே, அவன் அளவற்ற தேஜஸ்வியான சுக்ராச்சாரியார் (காவ்யர்) என்பவரின் பேரன்.
5.149.7
यादवानां कुलकरो बलवान्वीर्यसंमतः ।
अवमेने स तु क्षत्रं दर्पपूर्णः सुमन्दधीः ॥ ५.१४९.७ ॥
யாதவர்களின் குலத்தைத் தோற்றுவித்தவனும், வலிமையுடையவனும், வீரத்தால் மதிக்கப்பட்டவனுமான அவன், செருக்கு நிறைந்து, மிகக் குறைந்த அறிவுடன் க்ஷத்திரியர்களை அவமதித்தான்.
5.149.8
न चातिष्ठत्पितुः शस्त्रि बलदर्पविमोहितः ।
अवमेने च पितरं भ्रातॄंश्चाप्यपराजितः ॥ ५.१४९.८ ॥
வலிமையின் செருக்கால் மயங்கிய அவன் தந்தைக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை; தோற்கடிக்கப்படாதவனாக இருந்ததால் தந்தையையும் சகோதரர்களையும் அவமதித்தான்.
5.149.9
पृथिव्यां चतुरन्तायां यदुदेवाभवद्बली ।
वशे कृत्वा स नृपतीन्न्यवसन्नागसाह्वये ॥ ५.१४९.९ ॥
நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியில் யாதவர்களின் வலிமைமிக்க அரசனானான்; மன்னர்களை அடிபணியச் செய்து அவன் நாகசாஹ்வயத்தில் (ஹஸ்தினாபுரத்தில்) வசித்தான்.
5.149.10
तं पिता परमक्रुद्धो ययातिर्नहुषात्मजः ।
शशाप पुत्रं गान्धारे राज्याच्चापि व्यरोपयत् ॥ ५.१४९.१० ॥
நகுஷனின் மகனான யயாதி மிகக் கோபமடைந்தான்; அந்தப் புதல்வனைச் சபித்து, காந்தாரி, அவனை அரசிலிருந்தும் நீக்கினான்.
5.149.11
ये चैनमन्ववर्तन्त भ्रातरो बलदर्पिताः ।
शशाप तानपि क्रुद्धो ययातिस्तनयानथ ॥ ५.१४९.११ ॥
அவனைப் பின்பற்றிய, வலிமையின் செருக்குடைய சகோதரர்களையும் கோபமடைந்த யயாதி சபித்தான்.
5.149.12
यवीयांसं ततः पुरुं पुत्रं स्ववशवर्तिनम् ।
राज्ये निवेशयामास विधेयं नृपसत्तमः ॥ ५.१४९.१२ ॥
அப்போது அந்தச் சிறந்த அரசன், தனக்கு அடங்கி நடந்த இளைய மகன் புருவை அரசில் அமர்த்தினான்; அவன் கீழ்ப்படிபவனாக இருந்தான்.
5.149.13
एवं ज्येष्ठोऽप्यथोत्सिक्तो न राज्यमभिजायते ।
यवीयांसोपि जायन्ते राज्यं वृद्धोपसेवया ॥ ५.१४९.१३ ॥
இவ்வாறு மூத்தவன் ஆணவம் கொண்டிருந்தால் அரசைப் பெறுவதில்லை; இளையோர்களும் பெரியோரை வணங்குவதால் அரசைப் பெறுகின்றனர்.
5.149.14
तथैव सर्वधर्मज्ञः पितुर्मम पितामहः ।
प्रतीपः पृथिवीपालस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ॥ ५.१४९.१४ ॥
அதுபோலவே, அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தவரும், என் தந்தையின் பாட்டனுமான பிரதீபர், பூமியின் காவலனாக மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவர்.
5.149.15
तस्य पार्थिवसिंहस्य राज्यं धर्मेण शासतः ।
त्रयः प्रजज्ञिरे पुत्रा देवकल्पा यशस्विनः ॥ ५.१४९.१५ ॥
அந்த அரசர்களில் சிங்கம் தர்மப்படி ஆட்சி செய்கையில், தேவர்களுக்கு ஒப்பான புகழ்மிக்க மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர்.
5.149.16
देवापिरभवच्छ्रेष्ठो बाह्लीकस्तदनन्तरम् ।
तृतीयः शन्तनुस्तात धृतिमान्मे पितामहः ॥ ५.१४९.१६ ॥
தேவாபி மூத்தவர்; அதற்குப் பின் பாஹ்லீகர்; அன்பனே, மூன்றாமவர் உறுதியுள்ள சாந்தனு, என் பாட்டனார்.
5.149.17
देवापिस्तु महातेजास्त्वग्दोषी राजसत्तमः ।
धार्मिकः सत्यवादी च पितुः शुश्रूषणे रतः ॥ ५.१४९.१७ ॥
ஆனால் தேவாபி மிகுந்த தேஜஸ் உடையவர்; தோல் நோயுற்றவர்; அரசர்களில் சிறந்தவர், தர்மவான், சத்தியம் பேசுபவர், தந்தையின் சேவையில் ஈடுபட்டவர்.
5.149.18
पौरजानपदानां च संमतः साधुसत्कृतः ।
सर्वेषां बालवृद्धानां देवापिर्हृदयङ्गमः ॥ ५.१४९.१८ ॥
நகர மக்களும் கிராம மக்களும் மதிக்கும் தேவாபி, நல்லோரால் நன்கு கௌரவிக்கப்பட்டவர்; சிறியோர் பெரியோர் அனைவரின் இதயத்திற்கும் பிரியமானவர்.
5.149.19
वदान्यः सत्यसन्धश्च सर्वभूतहिते रतः ।
वर्तमानः पितुः शास्त्रे ब्राह्मणानां तथैव च ॥ ५.१४९.१९ ॥
அவர் கொடையாளி, சத்தியத்தில் உறுதியானவர்; எல்லா உயிர்களின் நலத்தில் ஈடுபட்டவர். தந்தையின் நூல்களின்படியும் பிராமணர்களின் போதனைகளின்படியும் நடந்துகொண்டார்.
5.149.20
बाह्लीकस्य प्रियो भ्राता शन्तनोश्च महात्मनः ।
सौभ्रात्रं च परं तेषां सहितानां महात्मनाम् ॥ ५.१४९.२० ॥
அவர் பாஹ்லீகனுக்கு அன்புக்குரிய சகோதரர்; மகாத்மா சந்தனுவின் மகன். ஒன்றுபட்டு வாழ்ந்த அந்த மகாத்மாக்களுக்கிடையே உயர்ந்த சகோதர அன்பு இருந்தது.
5.149.21
अथ कालस्य पर्याये वृद्धो नृपतिसत्तमः ।
संभारानभिषेकार्थं कारयामास शास्त्रतः ॥ ५.१४९.२१ ॥
பின்னர் காலத்தின் சுழற்சியில், வயதான அரசர்களில் சிறந்தவர் அபிஷேகத்திற்குரிய பொருட்களை சாஸ்திரப்படி ஏற்பாடு செய்தார்.
5.149.22
कारयामास सर्वाणि मङ्गलार्थानि वै विभुः ।
तं ब्राह्मणाश्च वृद्धाश्च पौरजानपदैः सह ॥ ५.१४९.२२ ॥
அந்த ஆற்றல்மிக்க அரசர் மங்கலத்திற்குரிய எல்லாப் பொருட்களையும் ஏற்பாடு செய்தார். அப்போது பிராமணர்களும் பெரியோர்களும் நகரவாசிகளும் நாட்டுப்புறத்தவர்களும் அவரிடம் வந்தனர்.
5.149.23
सर्वे निवारयामासुर्देवापेरभिषेचनम् ।
स तच्छ्रुत्वा तु नृपतिरभिषेकनिवारणम्।
अश्रुकण्ठोऽभवद्राजा पर्यशोचत चात्मजम् ॥ ५.१४९.२३ ॥
அனைவரும் தேவாபியின் அபிஷேகத்தைத் தடுக்க முயன்றனர். அபிஷேகம் தடுக்கப்பட்டதைக் கேட்ட அரசர் கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்கப் பெற்று, தம் மகனுக்காக வருந்தினார்.
5.149.24
एवं वदान्यो धर्मज्ञः सत्यसन्धश्च सोऽभवत् ।
प्रियः प्रजानामपि संस्त्वग्दोषेण प्रदूषितः ॥ ५.१४९.२४ ॥
இவ்வாறு அவர் கொடையாளியும் தர்மம் அறிந்தவரும் சத்தியத்தில் உறுதியானவரும் ஆவார்; மக்களுக்கு அன்பானவரும் ஆவார். ஆயினும் தோல்நோயின் குறையால் அவர் கறைப்பட்டார்.
5.149.25
हीनाङ्गं पृथिवीपालं नाभिनन्दन्ति देवताः ।
इति कृत्वा नृपश्रेष्ठं प्रत्यषेधन्द्विजर्षभाः ॥ ५.१४९.२५ ॥
குறையுள்ள உறுப்புடைய பூமியின் காவலனை தேவர்கள் ஏற்பதில்லை என்று எண்ணி, சிறந்த அந்தணர்கள் அந்த மன்னர்களில் சிறந்தவனை தடுத்தனர்.
5.149.26
ततः प्रव्यथिताङ्गोऽसौ पुत्रशोकसमन्वितः ।
ममार तं मृतं दृष्ट्वा देवापिः संश्रितो वनम् ॥ ५.१४९.२६ ॥
அதன் பின் துயரால் உடல் நடுங்கியவனாகிய அவன், மகன் துயரில் ஆழ்ந்து இறந்தான்; அவன் இறந்ததைக் கண்டு தேவாபி காட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தான்.
5.149.27
बाह्लीको मातुलकुलं त्यक्त्वा राज्यं समाश्रितः ।
पितृभ्रातॄन्परित्यज्य प्राप्तवान्परमर्धिमत् ॥ ५.१४९.२७ ॥
பாஹ்லீகன் தாய்மாமன் குலத்தை விட்டு அரசைப் பற்றினான்; தந்தையையும் சகோதரர்களையும் துறந்து மிகுந்த செல்வத்தைப் பெற்றான்.
5.149.28
बाह्लीकेन त्वनुज्ञातः शन्तनुर्लोकविश्रुतः ।
पितर्युपरते राजन्राजा राज्यमकारयत् ॥ ५.१४९.२८ ॥
பாஹ்லீகனின் அனுமதியால், உலகப் புகழ்பெற்ற சாந்தனு, அரசே, தந்தை இறந்த பின் அரசனாகி ஆட்சி செய்தான்.
5.149.29
तथैवाहं मतिमता परिचिन्त्येह पाण्डुना ।
ज्येष्ठः प्रभ्रंशितो राज्याद्धीनाङ्ग इति भारत ॥ ५.१४९.२९ ॥
அதுபோலவே, அறிவுள்ள பாண்டு இங்கு நன்கு சிந்தித்து, பாரதனே, அங்கக்குறையுடையவன் என்பதால் மூத்தவனாகிய என்னை அரசாட்சியிலிருந்து நீக்கினான்.
5.149.30
पाण्डुस्तु राज्यं संप्राप्तः कनीयानपि सन्नृपः ।
विनाशे तस्य पुत्राणामिदं राज्यमरिन्दम ॥ ५.१४९.३० ॥
பாண்டு இளையவனாயிருந்தும் அரசைப் பெற்றான்; எதிரிகளை அடக்குபவனே, அவனுடைய மக்களின் அழிவுக்காக இந்த அரசு (அவனுக்கு வந்தது).
5.149.31
मय्यभागिनि राज्याय कथं त्वं राज्यमिच्छसि ।
अराजपुत्रो ह्यस्वामी परस्वं हर्तुमिच्छसि ॥ ५.१४९.३१ ॥
என் பங்கு இல்லாதவனாக இருக்கும் நீ அரசுக்காக எவ்வாறு அரசை விரும்புகிறாய்? அரசனின் மகனும் அல்லாத, உரிமையாளனும் அல்லாத நீ பிறரின் சொத்தை கைப்பற்ற விரும்புகிறாய்.
5.149.32
युधिष्ठिरो राजपुत्रो महात्मा ।
न्यायागतं राज्यमिदं च तस्य।
स कौरवस्यास्य कुलस्य भर्ता ।
प्रशासिता चैव महानुभावः ॥ ५.१४९.३२ ॥
யுதிஷ்டிரர் அரசமகனும் மகாத்மாவும் ஆவார். இந்த அரசு அவருக்கு நியாயமாக வந்தது. அவர் இந்தக் குரு குலத்தின் காப்பாளரும், மாபெரும் ஆற்றல் கொண்ட ஆட்சியாளரும் ஆவார்.
5.149.33
स सत्यसन्धः स तथाऽप्रमत्तः ।
शास्त्रे स्थितो बन्धुजनस्य साधुः।
प्रियः प्रजानां सुहृदानुकम्पी ।
जितेन्द्रियः साधुजनस्य भर्ता ॥ ५.१४९.३३ ॥
அவர் சத்தியத்தில் உறுதியானவர்; விழிப்புடையவர்; சாஸ்திரத்தில் நிலைபெற்றவர்; உறவினர்களிடம் நல்லவர். அவர் மக்களுக்கு அன்புக்குரியவர், நண்பர்களின் நலன் விரும்புபவர், கருணையுடையவர், புலன்களை வென்றவர், நல்லோரின் காப்பாளர்.
5.149.34
क्षमा तितिक्षा दम आर्जवं च ।
सत्यव्रतत्वं श्रुतमप्रमादः ।
भूतानुकम्पा ह्यनुशासनं च ।
युधिष्ठिरे राजगुणाः समस्ताः ॥ ५.१४९.३४ ॥
பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, அடக்கம், நேர்மை, சத்திய விரதம், கல்வி, விழிப்பு, உயிரினங்கள் மீது கருணை, ஒழுங்கு ஆகிய அனைத்து அரச குணங்களும் யுதிஷ்டிரரிடம் உள்ளன.
5.149.35
अराजपुत्रस्त्वमनार्यवृत्तो ।
लुब्धः सदा बन्धुषु पापबुद्धिः ।
क्रमागतं राज्यमिदं परेषां ।
हर्तुं कथं शक्ष्यसि दुर्विनीत ॥ ५.१४९.३५ ॥
நீ அரசமகன் அல்ல; அநாரியமான நடத்தை கொண்டவன். எப்போதும் பேராசை கொண்டவன், உறவினர்களிடம் தீய எண்ணம் கொண்டவன். பிறரின் இந்த முறையாக வந்த அரசை நீ எவ்வாறு கவர முடியும், அடங்காதவனே?
5.149.36
प्रयच्छ राज्यार्धमपेतमोहः ।
सवाहनं त्व सपरिच्छदं च ।
ततोऽवशेषं तव जीवितस्य ।
सहानुजस्यैव भवेन्नरेन्द्र ॥ ५.१४९.३६ ॥
நரேந்திரா, மயக்கத்தை விட்டு அரசில் பாதியைக் கொடு. வாகனங்களுடனும் பரிவாரங்களுடனும் கொடு. அப்போது உன் வாழ்வின் எஞ்சிய பகுதி உன் தம்பிகளுடன் சேர்ந்தே அமையும்.