Mahābhārata · Adhyāya 5.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.151.1
जनार्दनवचः श्रुत्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातॄनुवाच धर्मात्मा समक्षं केशवस्य ह ॥ ५.१५१.१ ॥
Nachdem er die Worte Janārdanas gehört hatte, sprach der König Yudhiṣṭhira, der rechtschaffen Gesinnte, in Gegenwart Keśavas zu seinen Brüdern.
5.151.2
श्रुतं भवद्भिर्यद्वृत्तं सभायां कुरुसंसदि ।
केशवस्यापि यद्वाक्यं तत्सर्वमवधारितम् ॥ ५.१५१.२ ॥
Ihr habt alle gehört, was in der Versammlung der Kuru geschehen ist, und die Worte Keśavas wurden ebenfalls alle festgehalten.
5.151.3
तस्मात्सेनाविभागं मे कुरुध्वं नरसत्तमाः ।
अक्षौहिण्यश्च सप्तैताः समेता विजयाय वै ॥ ५.१५१.३ ॥
Darum, ihr Besten unter den Menschen, teilt das Heer für mich ein; diese sieben Akṣauhiṇī haben sich zum Sieg versammelt.
5.151.4
तासां ये पतयः सप्त विख्यातास्तान्निबोधत ।
द्रुपदश्च विराटश्च धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ५.१५१.४ ॥
Erfahrt, wer die sieben berühmten Anführer dieser Heere sind: Drupada, Virāṭa, Dhṛṣṭadyumna und Śikhaṇḍin.
5.151.5
सात्यकिश्चेकितानश्च भीमसेनश्च वीर्यवान् ।
एते सेनाप्रणेतारो वीराः सर्वे तनुत्यजः ॥ ५.१५१.५ ॥
Sātyaki, Ekitāna und der mächtige Bhīmasena – dies sind die Anführer des Heeres; alle sind Helden, bereit, ihr Leben hinzugeben.
5.151.6
सर्वे वेदविदः शूराः सर्वे सुचिरितव्रताः ।
ह्रीमन्तो नीतिमन्तश्च सर्वे युद्धविशारदाः ॥ ५.१५१.६ ॥
Sie alle sind Kenner der Veden, Helden, Hüter wohl eingehaltener Gelübde, bescheiden, klug in der Politik und alle im Kriege geübt.
5.151.7
इष्वस्त्रकुशलाः सर्वे तथा सर्वास्त्रयोधिनः ।
सप्तानामपि यो नेता सेनानां प्रविभागवित् ॥ ५.१५१.७ ॥
Alle geschickt mit Pfeilen und Waffen, alle Kämpfer aller Waffen; und der Anführer der sieben Heere war, der ihre Einteilung kannte.
5.151.8
यः सहेत रणे भीष्णं शरार्चिःपावकोपमम् ।
तं तावत्सहदेवात्र प्रब्रूहि कुरुनन्दन।
स्वगतं पुरुषव्याघ्र को नः सेनापतिः क्षमः ॥ ५.१५१.८ ॥
Sag hier, Freude der Kurus, wer Bhīṣma im Kampf ertragen könnte, gleich dem Feuer mit den Flammen der Pfeile. O Tiger unter den Menschen, sag dir selbst, wer würdig ist, unser Feldherr zu sein.
5.151.9
संयुक्त एकदुःखश्च वीर्यवांश्च महीपतिः ।
यं समाश्रित्य धर्मज्ञं स्वमंशमनुयुञ्ज्महे ॥ ५.१५१.९ ॥
Der mit einem gemeinsamen Leid verbunden, tapfer und Herr der Erde ist; wenn wir bei ihm Zuflucht suchen, dem Kenner des Dharma, werden wir unseren eigenen Anteil ihm zuwenden.
5.151.10
मत्स्यो विराटो बलवान्कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः ।
प्रसहिष्यति सङ्ग्रामे भीष्मं तांश्च महारथान् ॥ ५.१५१.१० ॥
Virāṭa, König der Matsya, stark, in den Waffen geübt, stolz im Kampf, wird im Gefecht Bhīṣma und jenen großen Wagenkämpfern standhalten.
5.151.11
तथोक्ते सहदेवेन वाक्ये वाक्यविशारदः ।
नकुलोऽनन्तरं तस्मादिदं वचनमाददे ॥ ५.१५१.११ ॥
Nachdem Sahadeva so gesprochen hatte, ergriff Nakula, geschickt in der Rede, danach dieses Wort.
5.151.12
वयसा शास्त्रतो धैर्यात्कुलेनाभिजनेन च ।
ह्रीमान्बलान्वितः श्रीमान्सर्वशास्त्रविशारदः ॥ ५.१५१.१२ ॥
Durch Alter, durch Lehre, durch Standhaftigkeit, durch Geschlecht und edle Geburt: bescheiden, mit Kraft begabt, glanzvoll und in allen Wissenschaften bewandert.
5.151.13
वेद चास्त्रं भारद्वाजाहुर्धर्षः सत्यसङ्गरः ।
यो नित्यं स्पर्धते द्रोणं भीष्मं चैव महाबलम् ॥ ५.१५१.१३ ॥
Er kennt die Waffenlehre; man sagt, er sei ein Schüler Bhāradvājas (Droṇa). Kühn und seinem Gelübde treu, wetteifert er ständig mit Droṇa und dem mächtigen Bhīṣma.
5.151.14
श्लाघ्यः पार्थिववंशस्य प्रमुखे वाहिनीपतिः ।
पुत्रपौत्रेः परिवृतः शतशाख इव द्रुमः ॥ ५.१५१.१४ ॥
Lobenswert, der Erste des königlichen Geschlechts, Herr des Heeres, umgeben von Söhnen und Enkeln, ist er wie ein Baum mit hundert Ästen.
5.151.15
यस्तताप तपो घोरं सदारः पृथिवीपतिः ।
रोषाद्द्रोणविनाशाय वीरः समितिशोभनः ॥ ५.१५१.१५ ॥
Jener Erdherr vollzog mit seiner Gemahlin eine furchtbare Askese, aus Zorn zur Vernichtung Droṇas; jener Held, glanzvoll im Kampf.
5.151.16
पितेवास्मान्समाधत्ते यः सदा पार्थिवर्षभः ।
श्वशुरो द्रुपदोऽस्माकं सेनाग्रं स प्रकर्षतु ॥ ५.१५१.१६ ॥
Möge Drupada, unser Schwiegervater, der beste der Könige, der stets für uns sorgt wie ein Vater, die Spitze des Heeres führen.
5.151.17
स द्रोणभीष्मावायातौ सहेदिति मतिर्मम ।
स हि दिव्यास्त्रविद्राजा सखा चाङ्गिरसो नृपः ॥ ५.१५१.१७ ॥
Er möge Droṇa und Bhīṣma standhalten, wenn sie kommen; das ist meine Meinung. Jener König kennt die göttlichen Waffen und ist ein Freund des Geschlechts der Aṅgiras.
5.151.18
माद्रीसुताभ्यामुक्ते तु स्वमते कुरुनन्दनः ।
वासविर्वासवसमः सव्यसाच्यब्रवीद्वचः ॥ ५.१५१.१८ ॥
Als die beiden Söhne Mādrīs so gesprochen hatten, äußerte Savyasācin (Arjuna), die Freude der Kurus, Indra gleich, der Sohn Indras, seine eigene Meinung und sprach diese Worte.
5.151.19
योयं तपःप्रभावेन ऋषिसन्तोषणेन च ।
दिव्यः पुरुष उत्पन्नो ज्वालावर्णो महाभुजः ॥ ५.१५१.१९ ॥
Dieser göttliche Mann, durch die Kraft der Askese und durch das Wohlgefallen der Weisen entstanden, flammenfarbig und mit mächtigen Armen,
5.151.20
धनुष्मान्कवची खङ्गी रथमारुह्य दंशितः ।
दिव्यैर्हयवरैर्युक्तमग्निकुण्डात्समुत्थितः ॥ ५.१५१.२० ॥
Mit Bogen, Panzer und Schwert gerüstet, auf einen Wagen gestiegen, der mit vortrefflichen göttlichen Rossen bespannt war, erhob er sich aus der Feuergrube.
5.151.21
गर्जन्निव महामेघो रथघोषेण वीर्यवान् ।
सिंहसंहननो वीरः सिंहतुल्यपराक्रमः ॥ ५.१५१.२१ ॥
Donnernd wie eine gewaltige Wolke mit dem Dröhnen seines Wagens, mächtig, löwenartig gebaut, ein Held von löwenhafter Tapferkeit,
5.151.22
सिंहोरस्कः सिंहभुजः सिंहवक्षा महाबलः ।
सिंहप्रगर्जनो वीरः संहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ ५.१५१.२२ ॥
Mit Löwenbrust, Löwenarmen und Löwenbrust, sehr stark, brüllend wie ein Löwe, ein Held mit festen Schultern, von großem Glanz.
5.151.23
शुभ्रूः सुदंष्ट्रः सुहनुः सुबाहुः सुमुखोऽकृशः ।
सुजत्रुः सुविशालाक्षः सुपादः सुप्रतिष्ठितः ॥ ५.१५१.२३ ॥
Mit schönen Brauen, schönen Zähnen, schönem Kiefer, schönen Armen, schönem Gesicht, nicht hager sondern kräftig, mit schönem Schlüsselbein, sehr großäugig, mit schönen Füßen, fest gegründet,
5.151.24
अभेद्यः सर्वशस्त्राणां प्रभिन्न इव वारणः ।
जज्ञे द्रोणविनाशाय सत्यवादी जितेन्द्रियः ॥ ५.१५१.२४ ॥
Unverwundbar für alle Waffen, wie ein brünstiger Elefant, wurde er zur Vernichtung Droṇas geboren, wahrhaftig, seiner Sinne mächtig.
5.151.25
धृष्टद्युम्नमहं मन्ये सहेद्भीष्मस्य सायकान् ।
वज्राशनिसमस्पर्शान्दीप्तास्यानुरगानिव ॥ ५.१५१.२५ ॥
Ich glaube, nur Dhṛṣṭadyumna könnte Bhīṣmas Pfeile ertragen, deren Berührung wie Donnerkeil und Blitz ist, gleich Schlangen mit brennenden Mäulern.
5.151.26
यमदूतसमान्वेगे निपाते पावकोपमान् ।
रामेणाजौ विषिहितान्वज्रनिष्पेषदारुणान् ॥ ५.१५१.२६ ॥
Schnell wie Yamas Boten, fallend wie Feuer, schrecklich wie das Krachen des Donnerkeils, im Kampf von Rāma abgeschossen.
5.151.27
पुरुष तं न पश्यामि यः सहेत महाव्रतम् ।
धृष्टद्युम्नमृते राजन्निति मे धीयते मतिः ॥ ५.१५१.२७ ॥
O König, ich sehe keinen Mann außer Dhṛṣṭadyumna, der dieses große Gelübde ertragen könnte. So entscheidet es mein Verstand.
5.151.28
क्षिप्रहस्तश्चित्रयोधी मतः सेनापतिर्मम ।
अभेद्यकवचः श्रीमान्मातङ्ग इव यूथपः ॥ ५.१५१.२८ ॥
Der Schnellhändige, geschickt in vielerlei Kampf, mit undurchdringlicher Rüstung, glanzvoll – er, glaube ich, ist mein Feldherr, wie ein Elefant, der die Herde führt.
5.151.29
अर्जुनेनैवमुक्ते तु भीमो वाक्यं समाददे ।
वधार्थं यः समुत्पन्नः शिखण्डी द्रुपदात्मजः ।
वदन्ति सिद्धा राजेन्द्र ऋषयश्च समागताः ॥ ५.१५१.२९ ॥
Als Arjuna so gesprochen hatte, nahm Bhīma die Worte auf. O Herr der Könige, der Sohn Drupadas, Śikhaṇḍin, geboren allein um Bhīṣma zu töten – so sagen die vollendeten Wesen und die dort versammelten Weisen.
5.151.30
यस्य सङ्ग्राममध्ये तु दिव्यमस्त्रं प्रकुर्वतः ।
रूपं द्रक्ष्यन्ति पुरुषा रामस्येव महात्मनः ॥ ५.१५१.३० ॥
Die Menschen werden seine Gestalt sehen, wenn er mitten im Kampf die göttliche Waffe einsetzt, so wie sie die Gestalt des großmütigen Rāma sahen.
5.151.31
न तं युद्धे प्रपश्यामि यो भिन्द्यात्तु शिखण्डिनाम् ।
शस्त्रेण समरे राजन्सन्नद्वं स्यन्दने स्थितम् ॥ ५.१५१.३१ ॥
O König, ich sehe niemanden in der Schlacht, der Śikhaṇḍin, gepanzert auf dem Streitwagen stehend, mit einer Waffe treffen könnte.
5.151.32
द्वैरथे समरे नान्यो भीष्मं हन्यान्महाव्रतम् ।
शिखण्डिनमृते वीरं स मे सेनापतिर्मतः ॥ ५.१५१.३२ ॥
Im Zweikampf könnte niemand außer Śikhaṇḍin den Bhīṣma, den Mann des großen Gelübdes, erschlagen; jener Held, meine ich, soll mein Heerführer sein.
5.151.33
सर्वस्य जगतस्तात सारासारं बालाबलम् ।
सर्वं जानाति धर्मात्मा मतमेषां च केशवः ॥ ५.१५१.३३ ॥
Lieber, das Wesentliche und Unwesentliche der ganzen Welt, Stärke und Schwäche, all dies kennt der rechtschaffene Keśava; auch ihre Meinung kennt er.
5.151.34
यमाह कृष्णो दाशार्हः सोऽस्तु सेनापतिर्मम ।
कृतास्त्रोप्यकृतास्त्रो वा वृद्धो वा यदि वा युवा ॥ ५.१५१.३४ ॥
Wen Kṛṣṇa der Dāśārha nennt, der soll mein Heerführer sein, ob er in Waffen geübt oder ungeübt, alt oder jung ist.
5.151.35
एष नो विजये मूलमेष तात विपर्यये ।
अत्र प्राणाश्च राज्यं च भावाभावौ सुखासुखे ॥ ५.१५१.३५ ॥
Dies ist die Wurzel unseres Sieges, Lieber, und dies ist die Wurzel der Niederlage; hier liegen Leben und Reich, Sein und Nichtsein, Glück und Unglück.
5.151.36
एष धाता विधाता च सिद्धिरत्र प्रतिष्ठिता ।
यमाह कृष्णो दाशार्हः सोस्तु नो वाहिनीपतिः ॥ ५.१५१.३६ ॥
Dieser ist der Schöpfer und der Ordner, und hier ist der Erfolg gegründet; wen Kṛṣṇa der Dāśārha nennt, der sei unser Heerführer.
5.151.37
ब्रवीतु वदतां श्रेष्ठो निशा समभिवर्तते ।
ततः सेनापतिं कृत्वा कृष्णस्य वशवर्तिनः ॥ ५.१५१.३७ ॥
Der Beste der Redner möge sprechen; die Nacht schreitet voran. Dann, nachdem wir einen Heerführer aus den Gefolgsleuten Kṛṣṇas bestellt haben,
5.151.38
रात्रेः शेषे व्यतिक्रान्ते प्रयास्यामो रणाजिरम् ।
अधिवासितशस्त्राश्च कृतकौतुकमङ्गलाः ॥ ५.१५१.३८ ॥
Wenn der Rest der Nacht vergangen ist, werden wir zum Schlachtfeld aufbrechen, nachdem die Waffen geweiht und die glückverheißenden Riten vollzogen sind.
5.151.39
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धर्मराजस्य धीमतः ।
अब्रवीत्पुण्डरीकाक्षो धनञ्जयमवेक्ष्य ह ॥ ५.१५१.३९ ॥
Als er diese Rede des Dharma-Königs, des weisen Yudhiṣṭhira, gehört hatte, blickte der lotusäugige auf Dhanañjaya und sprach.
5.151.40
ममाप्येते महाराज भवद्भिर्य उदाहृताः ।
नेतारस्तव सेनाया मता विक्रान्तयोधिनः ॥ ५.१५१.४० ॥
Großer König, auch mir sind diejenigen recht, die ihr genannt habt; sie gelten als die Anführer eures Heeres, tapfere Krieger.
5.151.41
सर्व एव समर्था हि तव शत्रुं प्रबाधितुम् ।
इन्द्रस्यापि भयं ह्येते जनयेयुर्महाहवे ॥ ५.१५१.४१ ॥
Sie alle sind fähig, euren Feind zu bedrängen; in der großen Schlacht könnten sie selbst Indra mit Furcht erfüllen.
5.151.42
किं पुनर्धार्तराष्ट्राणां लुब्धानां पापचेतसाम् ।
मयापि हि महाबाहो त्वत्प्रियार्थं महाहवे ॥ ५.१५१.४२ ॥
Wie viel mehr gilt das für die gierigen, bösgesinnten Söhne Dhṛtarāṣṭras! O Starkarmiger, um deinetwillen werde auch ich in jener großen Schlacht.
5.151.43
कृतो यत्नो महांस्तत्र शमः स्यादिति भारत ।
धर्मस्य गतमानृण्यं न स्म वाच्या विवक्षताम् ॥ ५.१५१.४३ ॥
O Nachkomme Bharatas, dort wurde große Mühe aufgewendet, damit Frieden entstehe. Die Schuld gegenüber dem Dharma ist beglichen; man sollte jene nicht tadeln, die sprechen wollen.
5.151.44
कृतार्थं मन्यते बाल आत्मनमविचक्षणः ।
धार्तराष्ट्रो बलस्थं च पश्यत्यात्मानमातुरः ॥ ५.१५१.४४ ॥
Der törichte Sohn Dhṛtarāṣṭras, ohne Urteilskraft, hält sich für erfolgreich; gequält sieht er sich im Besitz seiner Stärke.
5.151.45
युज्यतां वाहिनी साधु वधसाध्या हि मे मताः ।
न धार्तराष्ट्राः शक्ष्यन्ति स्थातुं दृष्ट्वा धनञ्जयम् ॥ ५.१५१.४५ ॥
Lasst das Heer gut aufstellen, denn meiner Meinung nach sind diese Ziele nur durch Vernichtung zu erreichen. Die Söhne Dhṛtarāṣṭras werden nicht standhalten, wenn sie Dhanañjaya sehen.
5.151.46
भीमसेनं च सङ्क्रुद्धं यमौ चापि यमोपमौ ।
युयुधानं द्वितीयं च धृष्टद्युम्नममर्षणम् ॥ ५.१५१.४६ ॥
Bhīmasena, voller Zorn; die Zwillinge, Yama gleich; der zweite, Yuyudhāna; und Dhṛṣṭadyumna, unduldsam.
5.151.47
अभिमन्युं द्रौपदेयान्विराटद्रुपदावपि ।
अक्षौहिणीपतींश्चान्यान्नरेन्द्रान्भीमविक्रमान् ॥ ५.१५१.४७ ॥
Abhimanyu, die Söhne Draupadīs, auch Virāṭa und Drupada, und die anderen Herren der Akṣauhiṇī, Könige von schrecklicher Kraft.
5.151.48
सारवद्बलमस्माकं दुष्प्रधर्षं दुरासदम् ।
धार्तराष्ट्रबलं सङ्ख्ये हनिष्यति न संशयः ॥ ५.१५१.४८ ॥
Unser Heer ist stark, schwer anzugreifen und schwer zu nahen; im Kampf wird es das Heer der Söhne Dhṛtarāṣṭras vernichten, ohne Zweifel.
5.151.49
धृष्टद्युम्नमहं मन्ये सेनापतिमरिन्दम ।
एवमुक्ते तु कृष्णेन संप्राहृष्यन्नरोत्तमाः ॥ ५.१५१.४९ ॥
O Bezwinger der Feinde, ich halte Dhṛṣṭadyumna für den Heerführer. Als Kṛṣṇa so gesprochen hatte, freuten sich die besten der Männer sehr.
5.151.50
तेषां प्रहृष्टमनसां नादः समभवन्महान् ।
योग इत्यथ सैन्यानां त्वरतां संप्रधावताम् ॥ ५.१५१.५० ॥
Von denen, deren Geist erfreut war, erhob sich ein großes Getöse; und die Heere, eilend und vorwärtsstürmend, riefen: „Yoga! Yoga!“
5.151.51
हयवारणशब्दाश्च नेमिघोषाश्च सर्वतः ।
शङ्खदुन्दुभिघोषाश्च तुमुलाः सर्वतोऽभवन् ॥ ५.१५१.५१ ॥
Das Wiehern der Pferde und das Trompeten der Elefanten, das Dröhnen der Wagenräder und das Dröhnen von Muscheln und Trommeln wurden überall zu tosendem Lärm.
5.151.52
तद्रुग्रं सागरनिभं क्षुब्धं बलसमागमम् ।
रथपत्तिगजोदयं महोर्मिभिरिवाकुलम् ॥ ५.१५१.५२ ॥
Jenes furchtbare Zusammentreffen der Heere war wie der Ozean aufgewühlt, mit dem Anstürmen von Wagen, Fußsoldaten und Elefanten, als wäre es von großen Wogen bedrängt.
5.151.53
धावतामाहुयानानां तनुत्राणि च बध्नताम् ।
प्रयास्यतां पाण्डवानां ससैन्यानां समन्ततः ॥ ५.१५१.५३ ॥
Laufend, einander rufend, die Panzer anlegend, waren die Pāṇḍavas mit ihren Heeren, im Begriff aufzubrechen, überall.
5.151.54
गङ्गेव पूर्णा दुर्धर्षा समदृश्यत वाहिनी ।
अग्रानीके भीमसेनो माद्रीपुत्रौ च दंशितौ ॥ ५.१५१.५४ ॥
Das Heer erschien voll und unbezwingbar wie der Ganges; an der Spitze der Schlachtreihe standen Bhīmasena und die beiden Söhne Mādrīs, gepanzert und bereit.
5.151.55
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च धृष्टद्युम्नस्य पार्षतः ।
प्रभद्रकाश्च पञ्चाला भीमसेनमुखा ययुः ॥ ५.१५१.५५ ॥
Abhimanyu, die Söhne Draupadīs, Pārṣata, der Sohn Dhṛṣṭadyumnas, die Prabhadrakas und die Pañcālas zogen mit Bhīmasena an der Spitze aus.
5.151.56
ततः शब्दः समभवत्सुमुद्रस्येव पर्वणि । ॥ ५.१५१.५६ ॥
Da erhob sich ein Lärm, wie das Tosen des Meeres zur Zeit des Vollmonds.
5.151.59
फल्गु यच्चं बलं किंचिद्यच्चापि कृशदुर्बलम् ।
तत्सङ्गृह्य ययौ राजा ये चापि परिचारकाः ॥ ५.१५१.५९ ॥
Er sammelte alle geringe und schwache Streitmacht, und der König zog los, zusammen mit seinen Dienern.
5.151.60
उपप्लाव्ये तु पाञ्चाली द्रौपदी सत्यवादिनी ।
सह स्त्रीभिर्निनवृते दासीदाससमावृता ॥ ५.१५१.६० ॥
In Upaplāvya aber kehrte Draupadī, die Pāñcālī, wahrhaftig in ihrer Rede, mit den Frauen zurück, umgeben von Dienerinnen und Dienern.
5.151.61
कृत्वा मूलप्रतीकारं गुल्मैः स्थावरजङ्गमैः ।
स्कन्धावारेण महता प्रययुः पाण्डुनन्दनाः ॥ ५.१५१.६१ ॥
Nachdem sie den Schutz des Stützpunkts geregelt hatten, mit festen und beweglichen Wachposten und einem großen Lager, zogen die Söhne Pāṇḍus aus.
5.151.62
ददतो गां हिरण्यं च ब्राह्मणैरभिसंवृताः ।
स्तूयमाना ययू राजन्रथैर्मणिविभूषितैः ॥ ५.१५१.६२ ॥
Kühe und Gold verschenkend, von Brahmanen umgeben und gepriesen, zogen sie, o König, auf mit Juwelen geschmückten Wagen.
5.151.63
केकया धृष्टकेतुश्च पुत्रः काश्यस्य चाभिभूः ।
श्रेणिमान्वसुदानश्च शिखण्डी चापराजितः ॥ ५.१५१.६३ ॥
Die Kekaya, Dhṛṣṭaketu, der Sohn des Königs von Kāśi, der überwältigende Abhibhū, Śreṇimān, Vasudāna, Śikhaṇḍin und der Unbesiegte Aparājita.
5.151.64
हृष्टास्तुष्टाः कवचिनः सशस्त्राः समलङ्कृताः ।
राजानमन्वयुः सर्वे परिवार्य युधिष्ठिरम् ॥ ५.१५१.६४ ॥
Froh und zufrieden, in Panzer gehüllt, bewaffnet und prächtig geschmückt, folgten sie alle dem König und umringten Yudhiṣṭhira.
5.151.65
जघनार्धे विराटश्च याज्ञसेनिश्च सौमकिः ।
सुधर्मा कुन्तिभोजश्च धृष्टद्युम्नस्य चात्मजाः ॥ ५.१५१.६५ ॥
Am hinteren Teil standen Virāṭa, der Sohn des Yajñasena, der Sohn des Somaka, Sudharmā, Kuntibhoja und die Söhne des Dhṛṣṭadyumna.
5.151.66
रथायुतानि चत्वारि हयाः पञ्चगुणास्तथा ।
पत्तिसैन्यं दशगुणं गजानामयुतानि षट् ॥ ५.१५१.६६ ॥
Vier Ayutas Streitwagen, fünfmal so viele Pferde, zehnmal so viel Fußvolk und sechs Ayutas Elefanten.
5.151.67
अनाधृष्टिश्चेकितानो धृष्टकेतुश्च सात्यकिः ।
परिवार्य ययुः सर्वे वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ५.१५१.६७ ॥
Anādhṛṣṭi, Cekitāna, Dhṛṣṭaketu und Sātyaki zogen alle, Vāsudeva und Dhanañjaya umringend.
5.151.68
आसाद्य तु कुरुक्षेत्रं व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
पाण्डवाः समदृश्यन्त नर्दन्तो वृषभा इव ॥ ५.१५१.६८ ॥
Als sie Kurukṣetra erreichten, erschienen die Pāṇḍava mit aufgestellten Heeren, angreifend und brüllend wie Stiere.
5.151.69
तेऽवगाह्य कुरुक्षेत्रं शङ्खान्दध्मुररिन्दमाः ।
तथैव दध्मतुः शङ्खं वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ५.१५१.६९ ॥
Nachdem sie Kurukṣetra betreten hatten, bliesen die Feindebezwinger ihre Muscheln; ebenso bliesen Vāsudeva und Dhanañjaya die Muschel.
5.151.70
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
निशम्य सर्वसैन्यानि समहष्यन्त सर्वशः ॥ ५.१५१.७० ॥
Als sie das Dröhnen der Pāñcajanya-Muschel hörten, gleich dem Krachen des Donners, gerieten alle Heere von allen Seiten in Begeisterung.
5.151.71
शङ्खदुन्दुभिसंहृष्टः सिंहनादस्तरस्विनाम् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च सागरांश्चान्वनादयत् ॥ ५.१५१.७१ ॥
Das Löwengebrüll der schnellen Krieger, entfacht durch Muscheln und Trommeln, ließ Erde, Himmel und Meere widerhallen.