மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.151
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.151.1
जनार्दनवचः श्रुत्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भ्रातॄनुवाच धर्मात्मा समक्षं केशवस्य ह ॥ ५.१५१.१ ॥
ஜனார்த்தனனின் சொற்களைக் கேட்ட தர்மராஜா யுதிஷ்டிரர், கேசவன் முன்னிலையில் தர்மாத்மாவாக தம்பியரிடம் கூறினார்.
5.151.2
श्रुतं भवद्भिर्यद्वृत्तं सभायां कुरुसंसदि ।
केशवस्यापि यद्वाक्यं तत्सर्वमवधारितम् ॥ ५.१५१.२ ॥
குரு சபையில் நடந்ததை நீங்கள் அனைவரும் கேட்டீர்கள்; கேசவனின் சொற்களும் அனைத்தும் உறுதி செய்யப்பட்டன.
5.151.3
तस्मात्सेनाविभागं मे कुरुध्वं नरसत्तमाः ।
अक्षौहिण्यश्च सप्तैताः समेता विजयाय वै ॥ ५.१५१.३ ॥
ஆகவே, நரசிரேஷ்டர்களே, எனக்காக படைப் பிரிவினை செய்யுங்கள்; இந்த ஏழு அக்ஷௌஹிணிகளும் வெற்றிக்காக கூடியுள்ளன.
5.151.4
तासां ये पतयः सप्त विख्यातास्तान्निबोधत ।
द्रुपदश्च विराटश्च धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ५.१५१.४ ॥
இவற்றின் ஏழு புகழ்பெற்ற தலைவர்கள் யார் என்பதைக் கேளுங்கள்: துருபதன், விராடன், திருஷ்டத்யுமனன், சிகண்டி.
5.151.5
सात्यकिश्चेकितानश्च भीमसेनश्च वीर्यवान् ।
एते सेनाप्रणेतारो वीराः सर्वे तनुत्यजः ॥ ५.१५१.५ ॥
சாத்யகி, ஏகிதானன், வீரியவான் பீமசேனன் — இவர்கள் படைத் தலைவர்கள்; அனைவரும் வீரர்கள், உடலை அர்ப்பணிக்கத் துணிந்தவர்கள்.
5.151.6
सर्वे वेदविदः शूराः सर्वे सुचिरितव्रताः ।
ह्रीमन्तो नीतिमन्तश्च सर्वे युद्धविशारदाः ॥ ५.१५१.६ ॥
அவர்கள் அனைவரும் வேதம் அறிந்தவர்கள், வீரர்கள், நோன்புகளைச் சரியாகக் கடைப்பிடிப்பவர்கள், நாணமுடையவர்கள், நீதி அறிந்தவர்கள், போரில் திறமையானவர்கள்.
5.151.7
इष्वस्त्रकुशलाः सर्वे तथा सर्वास्त्रयोधिनः ।
सप्तानामपि यो नेता सेनानां प्रविभागवित् ॥ ५.१५१.७ ॥
அம்புகளிலும் படைக்கலங்களிலும் திறமையுடையவர்கள், அனைத்துப் படைக்கலங்களிலும் போரிடுபவர்கள்; ஏழு படைப்பிரிவுகளின் தலைவனும், அவற்றின் பிரிவினையை அறிந்தவனும் ஆனவன்.
5.151.8
यः सहेत रणे भीष्णं शरार्चिःपावकोपमम् ।
तं तावत्सहदेवात्र प्रब्रूहि कुरुनन्दन।
स्वगतं पुरुषव्याघ्र को नः सेनापतिः क्षमः ॥ ५.१५१.८ ॥
போரில் அம்புத் தீச்சுடர் கொண்ட நெருப்பைப் போன்ற பீஷ்மரைத் தாங்கக்கூடியவன் யார் — அதை இங்கே சொல், குருநந்தனா. புருஷவியாக்ரா, நமக்குத் தளபதியாகத் தகுந்தவன் யார், அதை உன் மனத்துக்குள் சொல்.
5.151.9
संयुक्त एकदुःखश्च वीर्यवांश्च महीपतिः ।
यं समाश्रित्य धर्मज्ञं स्वमंशमनुयुञ्ज्महे ॥ ५.१५१.९ ॥
ஒரே துக்கத்தில் பங்கேற்பவனும், வீரியமுள்ளவனும், நிலத்தின் தலைவனுமான, தர்மம் அறிந்த அவனையே சார்ந்து நாம் நம் பங்கைச் செலுத்துவோம்.
5.151.10
मत्स्यो विराटो बलवान्कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः ।
प्रसहिष्यति सङ्ग्रामे भीष्मं तांश्च महारथान् ॥ ५.१५१.१० ॥
மத்ஸ்யநாட்டரசன் விராடன் — பலவானும், படைக்கலப் பயிற்சி பெற்றவனும், போரில் களிப்புடையவனும் ஆனவன் — போரில் பீஷ்மரையும் அந்த மகாரதர்களையும் தாங்குவான்.
5.151.11
तथोक्ते सहदेवेन वाक्ये वाक्यविशारदः ।
नकुलोऽनन्तरं तस्मादिदं वचनमाददे ॥ ५.१५१.११ ॥
சகதேவன் இவ்வாறு சொன்னபின், சொல்லில் வல்லவனான நகுலன் அதன்பின் இந்தச் சொல்லை எடுத்துரைத்தான்.
5.151.12
वयसा शास्त्रतो धैर्यात्कुलेनाभिजनेन च ।
ह्रीमान्बलान्वितः श्रीमान्सर्वशास्त्रविशारदः ॥ ५.१५१.१२ ॥
வயதாலும், சாஸ்திரத்தாலும், தைரியத்தாலும், குலத்தாலும், உயர்ந்த பிறப்பாலும் — நாணமுடையவனும், பலமுடையவனும், ஒளியுடையவனும், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவனும்.
5.151.13
वेद चास्त्रं भारद्वाजाहुर्धर्षः सत्यसङ्गरः ।
यो नित्यं स्पर्धते द्रोणं भीष्मं चैव महाबलम् ॥ ५.१५१.१३ ॥
அவன் அஸ்திரக் கலையை அறிந்தவன்; பாரத்வாஜரின் (துரோணரின்) சீடன் என்று கூறுவர். துணிச்சலும் சத்தியப் பிரதிக்ஞையும் உடையவன். எப்போதும் துரோணரோடும் மகாபலனான பீஷ்மரோடும் போட்டியிடுகிறவன்.
5.151.14
श्लाघ्यः पार्थिववंशस्य प्रमुखे वाहिनीपतिः ।
पुत्रपौत्रेः परिवृतः शतशाख इव द्रुमः ॥ ५.१५१.१४ ॥
அரச வம்சத்தின் முன்னணியில் நிற்கும் படைத்தலைவன் புகழுக்குரியவன்; மகன்களும் பேரன்களும் சூழ்ந்த அவன் நூறு கிளைகளுடைய மரம்போல் விளங்குகிறான்.
5.151.15
यस्तताप तपो घोरं सदारः पृथिवीपतिः ।
रोषाद्द्रोणविनाशाय वीरः समितिशोभनः ॥ ५.१५१.१५ ॥
மனைவியுடன் கடும் தவம் செய்த அந்த பூமிபதி, சினத்தால் துரோணனை அழிக்கும் பொருட்டு; அவ்வீரன் போரில் சிறப்பானவன்.
5.151.16
पितेवास्मान्समाधत्ते यः सदा पार्थिवर्षभः ।
श्वशुरो द्रुपदोऽस्माकं सेनाग्रं स प्रकर्षतु ॥ ५.१५१.१६ ॥
எப்போதும் எங்களைத் தந்தையைப் போல் காக்கும் அந்த அரசர்களில் சிறந்தவர், எங்கள் மாமனார் துருபதன் — அவர் படையின் முன்னணியை நடத்தட்டும்.
5.151.17
स द्रोणभीष्मावायातौ सहेदिति मतिर्मम ।
स हि दिव्यास्त्रविद्राजा सखा चाङ्गिरसो नृपः ॥ ५.१५१.१७ ॥
துரோணரும் பீஷ்மரும் வந்தால் அவர் அவர்களைத் தாங்கட்டும் என்பது என் கருத்து. அவ்வரசன் தெய்வீக அஸ்திரங்களை அறிந்தவன், ஆங்கிரச வம்சத்தின் நண்பன்.
5.151.18
माद्रीसुताभ्यामुक्ते तु स्वमते कुरुनन्दनः ।
वासविर्वासवसमः सव्यसाच्यब्रवीद्वचः ॥ ५.१५१.१८ ॥
மாத்ரியின் இரு மகன்கள் இவ்வாறு கூறிய பின், தன் கருத்தாக குருக்களின் மகிழ்வானவனும் இந்திரனுக்கு நிகரானவனும் இந்திரனின் மகனுமான சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) இந்த சொற்களைக் கூறினான்.
5.151.19
योयं तपःप्रभावेन ऋषिसन्तोषणेन च ।
दिव्यः पुरुष उत्पन्नो ज्वालावर्णो महाभुजः ॥ ५.१५१.१९ ॥
தவத்தின் வலிமையாலும் முனிவர்களை மகிழ்வித்ததாலும் தோன்றிய இந்த தெய்வீக மனிதன், தீச்சுடர் நிறமுடையவன், மகாபாகு.
5.151.20
धनुष्मान्कवची खङ्गी रथमारुह्य दंशितः ।
दिव्यैर्हयवरैर्युक्तमग्निकुण्डात्समुत्थितः ॥ ५.१५१.२० ॥
வில்லும் கவசமும் வாளும் ஏந்தி, தேரில் ஏறி முழுதாக அணிந்தவனாக, தெய்வீக உயர்ந்த குதிரைகள் பூட்டிய தேரில், அக்னிகுண்டத்திலிருந்து எழுந்தவன்.
5.151.21
गर्जन्निव महामेघो रथघोषेण वीर्यवान् ।
सिंहसंहननो वीरः सिंहतुल्यपराक्रमः ॥ ५.१५१.२१ ॥
தேரின் முழக்கத்தால் பெரும் மேகம்போல் முழங்கும் வலிமையுடையவன், சிங்கம்போன்ற உடல் அமைப்பும், சிங்கத்திற்கு ஒத்த வீரமும் கொண்ட வீரன்.
5.151.22
सिंहोरस्कः सिंहभुजः सिंहवक्षा महाबलः ।
सिंहप्रगर्जनो वीरः संहस्कन्धो महाद्युतिः ॥ ५.१५१.२२ ॥
சிங்கம்போன்ற மார்பும் கைகளும் மார்பும் கொண்டவன், மகாபலசாலி, சிங்கம்போல் கர்ஜிப்பவன், வீரன், உறுதியான தோள்களையுடையவன், பெரும் ஒளியுடையவன்.
5.151.23
शुभ्रूः सुदंष्ट्रः सुहनुः सुबाहुः सुमुखोऽकृशः ।
सुजत्रुः सुविशालाक्षः सुपादः सुप्रतिष्ठितः ॥ ५.१५१.२३ ॥
அழகிய புருவமுடையவன், அழகிய பற்களுடையவன், அழகிய தாடையுடையவன், அழகிய புஜமுடையவன், அழகிய முகமுடையவன், மெலியாத திடகாத்திரன், அழகிய தோள்பட்டையுடையவன், மிகப் பெரிய கண்களுடையவன், அழகிய பாதங்களுடையவன், நன்கு நிலைபெற்றவன்.
5.151.24
अभेद्यः सर्वशस्त्राणां प्रभिन्न इव वारणः ।
जज्ञे द्रोणविनाशाय सत्यवादी जितेन्द्रियः ॥ ५.१५१.२४ ॥
எல்லா ஆயுதங்களாலும் துளைக்க முடியாதவன், மதம் பிடித்த யானைபோல், துரோணரின் அழிவுக்காக பிறந்தவன், சத்தியம் பேசுபவன், புலனடக்கம் உடையவன்.
5.151.25
धृष्टद्युम्नमहं मन्ये सहेद्भीष्मस्य सायकान् ।
वज्राशनिसमस्पर्शान्दीप्तास्यानुरगानिव ॥ ५.१५१.२५ ॥
பீஷ்மரின் அம்புகளை, வஜ்ரமும் இடியும் போன்ற தொடுதல் கொண்டவையும், எரியும் வாயுடைய பாம்புகள் போன்றவையுமான அவற்றை, திருஷ்டத்யும்னனே தாங்கக்கூடும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
5.151.26
यमदूतसमान्वेगे निपाते पावकोपमान् ।
रामेणाजौ विषिहितान्वज्रनिष्पेषदारुणान् ॥ ५.१५१.२६ ॥
யமதூதர்களைப் போன்ற வேகமுள்ளவையும், நெருப்பைப் போல விழுபவையும், வஜ்ரத்தின் முழக்கம் போல் கொடியவையுமான, போரில் ராமனால் எய்யப்பட்டவை.
5.151.27
पुरुष तं न पश्यामि यः सहेत महाव्रतम् ।
धृष्टद्युम्नमृते राजन्निति मे धीयते मतिः ॥ ५.१५१.२७ ॥
அரசே, அந்த மகா விரதத்தைத் தாங்கக்கூடிய மனிதர் திருஷ்டத்யும்னனைத் தவிர வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை. என் மனம் இதையே உறுதி செய்கிறது.
5.151.28
क्षिप्रहस्तश्चित्रयोधी मतः सेनापतिर्मम ।
अभेद्यकवचः श्रीमान्मातङ्ग इव यूथपः ॥ ५.१५१.२८ ॥
விரைந்த கரங்களுடையவனும், பல வகையில் போர் புரிபவனும், ஊடுருவ முடியாத கவசமுடையவனும், ஒளிமிக்கவனுமான அவனே என் கருத்தில் படைத்தலைவன்; யூதத்தின் தலைவனான யானை போல்.
5.151.29
अर्जुनेनैवमुक्ते तु भीमो वाक्यं समाददे ।
वधार्थं यः समुत्पन्नः शिखण्डी द्रुपदात्मजः ।
वदन्ति सिद्धा राजेन्द्र ऋषयश्च समागताः ॥ ५.१५१.२९ ॥
அர்ஜுனன் இவ்வாறு சொன்னபோது பீமன் அந்தச் சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டான். மன்னர்களின் தலைவனே, பீஷ்மனைக் கொல்வதற்காகவே பிறந்த துருபதனின் மகன் சிகண்டி—என்று அங்கே கூடியிருந்த சித்தர்களும் ரிஷிகளும் கூறுகின்றனர்.
5.151.30
यस्य सङ्ग्राममध्ये तु दिव्यमस्त्रं प्रकुर्वतः ।
रूपं द्रक्ष्यन्ति पुरुषा रामस्येव महात्मनः ॥ ५.१५१.३० ॥
போர் நடுவில் தெய்வீக அஸ்திரத்தைப் பிரயோகிப்பவனின் உருவத்தை, மகாத்மா ராமனின் உருவத்தைப் போலவே மனிதர்கள் காண்பார்கள்.
5.151.31
न तं युद्धे प्रपश्यामि यो भिन्द्यात्तु शिखण्डिनाम् ।
शस्त्रेण समरे राजन्सन्नद्वं स्यन्दने स्थितम् ॥ ५.१५१.३१ ॥
அரசே, போரில் தேரில் நின்று கவசம் அணிந்த சிகண்டியை ஆயுதத்தால் தாக்கக்கூடியவன் எவனையும் நான் காணவில்லை.
5.151.32
द्वैरथे समरे नान्यो भीष्मं हन्यान्महाव्रतम् ।
शिखण्डिनमृते वीरं स मे सेनापतिर्मतः ॥ ५.१५१.३२ ॥
நேருக்கு நேர் போரில் சிகண்டியைத் தவிர வேறு எவரும் மகாவிரதரான பீஷ்மரைக் கொல்ல முடியாது; அந்த வீரனே என் கருத்தில் படைத்தலைவன்.
5.151.33
सर्वस्य जगतस्तात सारासारं बालाबलम् ।
सर्वं जानाति धर्मात्मा मतमेषां च केशवः ॥ ५.१५१.३३ ॥
அன்பனே, உலகின் வலிமையும் பலவீனமும், இளமையும் வலுவின்மையும் அனைத்தையும் தர்மாத்மாவான கேசவன் அறிவான்; இவர்களின் கருத்தையும் அவனே அறிவான்.
5.151.34
यमाह कृष्णो दाशार्हः सोऽस्तु सेनापतिर्मम ।
कृतास्त्रोप्यकृतास्त्रो वा वृद्धो वा यदि वा युवा ॥ ५.१५१.३४ ॥
தாசார்ஹ கிருஷ்ணன் எவரைப் பெயர் சொல்கிறானோ அவனே என் படைத்தலைவனாக இருக்கட்டும்; அவன் ஆயுதவித்தையில் தேர்ந்தவனாயினும் தேராதவனாயினும், முதியவனாயினும் இளைஞனாயினும்.
5.151.35
एष नो विजये मूलमेष तात विपर्यये ।
अत्र प्राणाश्च राज्यं च भावाभावौ सुखासुखे ॥ ५.१५१.३५ ॥
இதுவே நம் வெற்றிக்கு வேர்; அன்பனே, தோல்விக்கும் இதுவே வேர்; இங்குதான் உயிரும் அரசும், வாழ்வும் சாவும், இன்பமும் துன்பமும் உள்ளன.
5.151.36
एष धाता विधाता च सिद्धिरत्र प्रतिष्ठिता ।
यमाह कृष्णो दाशार्हः सोस्तु नो वाहिनीपतिः ॥ ५.१५१.३६ ॥
இவனே படைப்பவனும் ஆணையிடுபவனும்; வெற்றி இங்கே நிலைபெற்றுள்ளது; தாசார்ஹ கிருஷ்ணன் எவரைப் பெயர் சொல்கிறானோ அவனே நம் படைத்தலைவனாக இருக்கட்டும்.
5.151.37
ब्रवीतु वदतां श्रेष्ठो निशा समभिवर्तते ।
ततः सेनापतिं कृत्वा कृष्णस्य वशवर्तिनः ॥ ५.१५१.३७ ॥
பேசுபவர்களில் சிறந்தவர் பேசட்டும்; இரவு கடந்து கொண்டிருக்கிறது. பின்னர் கிருஷ்ணனுக்கு கீழ்ப்படிபவர்களில் ஒருவரை படைத்தலைவராக ஆக்கி.
5.151.38
रात्रेः शेषे व्यतिक्रान्ते प्रयास्यामो रणाजिरम् ।
अधिवासितशस्त्राश्च कृतकौतुकमङ्गलाः ॥ ५.१५१.३८ ॥
இரவின் எஞ்சிய பகுதி கழிந்ததும் நாம் போர்க்களத்திற்குச் செல்வோம்; ஆயுதங்களை அபிமந்திரித்து, மங்கல சடங்குகளைச் செய்து.
5.151.39
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा धर्मराजस्य धीमतः ।
अब्रवीत्पुण्डरीकाक्षो धनञ्जयमवेक्ष्य ह ॥ ५.१५१.३९ ॥
அறநெறி அரசனும் அறிவுடையவனுமான யுதிஷ்டிரனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தாமரைக்கண்ணன் தனஞ்சயனைப் பார்த்துச் சொன்னான்.
5.151.40
ममाप्येते महाराज भवद्भिर्य उदाहृताः ।
नेतारस्तव सेनाया मता विक्रान्तयोधिनः ॥ ५.१५१.४० ॥
மகாராஜா, நீங்கள் குறிப்பிட்டவர்கள் அனைவரும் எனக்கும் உடன்பாடானவர்களே; அவர்கள் உங்கள் படைக்குத் தலைவர்களாகவும் வீரமிக்க போர்வீரர்களாகவும் கருதப்படுகின்றனர்.
5.151.41
सर्व एव समर्था हि तव शत्रुं प्रबाधितुम् ।
इन्द्रस्यापि भयं ह्येते जनयेयुर्महाहवे ॥ ५.१५१.४१ ॥
இவர்கள் அனைவரும் உங்கள் எதிரியை வருத்தும் ஆற்றல் படைத்தவர்களே; பெரும் போரில் இவர்கள் இந்திரனுக்கும் அச்சம் உண்டாக்க வல்லவர்கள்.
5.151.42
किं पुनर्धार्तराष्ट्राणां लुब्धानां पापचेतसाम् ।
मयापि हि महाबाहो त्वत्प्रियार्थं महाहवे ॥ ५.१५१.४२ ॥
பின்னர் திருதராஷ்டிரனின் பேராசையும் தீய எண்ணமும் கொண்ட மக்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது! மகாபாஹுவே, உங்கள் நலனுக்காக நானும் அந்தப் பெரும் போரில்.
5.151.43
कृतो यत्नो महांस्तत्र शमः स्यादिति भारत ।
धर्मस्य गतमानृण्यं न स्म वाच्या विवक्षताम् ॥ ५.१५१.४३ ॥
பாரதனின் வழித்தோன்றலே, அங்கே பெரும் முயற்சி செய்யப்பட்டது, அமைதி உண்டாகலாம் என்பதற்காக. தர்மத்தின்படி கடமை நிறைவேறியது; பேச விரும்புவோர் குற்றம் சாட்டப்படக் கூடாது.
5.151.44
कृतार्थं मन्यते बाल आत्मनमविचक्षणः ।
धार्तराष्ट्रो बलस्थं च पश्यत्यात्मानमातुरः ॥ ५.१५१.४४ ॥
விவேகமற்ற மூடனான திருதராஷ்டிரன் மகன் தன்னை வெற்றி அடைந்தவனாக நினைக்கிறான்; துன்புற்றவனாக, தன்னை வலிமையில் நிலைத்திருப்பவனாகப் பார்க்கிறான்.
5.151.45
युज्यतां वाहिनी साधु वधसाध्या हि मे मताः ।
न धार्तराष्ट्राः शक्ष्यन्ति स्थातुं दृष्ट्वा धनञ्जयम् ॥ ५.१५१.४५ ॥
படையை நன்கு அணிவகுக்கச் செய்யுங்கள்; என் கருத்தில் இவை கொலையால்தான் நிறைவேறும். தனஞ்சயனைக் கண்டு திருதராஷ்டிரரின் மக்கள் நிலைத்து நிற்க முடியாது.
5.151.46
भीमसेनं च सङ्क्रुद्धं यमौ चापि यमोपमौ ।
युयुधानं द्वितीयं च धृष्टद्युम्नममर्षणम् ॥ ५.१५१.४६ ॥
கோபம் கொண்ட பீமசேனனும், யமனுக்கு ஒப்பான இரட்டையர்களும், இரண்டாவது யுயுதானனும், பொறுக்க இயலாத திருஷ்டத்யும்னனும்.
5.151.47
अभिमन्युं द्रौपदेयान्विराटद्रुपदावपि ।
अक्षौहिणीपतींश्चान्यान्नरेन्द्रान्भीमविक्रमान् ॥ ५.१५१.४७ ॥
அபிமன்யு, திரௌபதியின் மக்கள், விராடனும் துருபதனும், மேலும் அக்ஷௌஹிணிப் படைத்தலைவர்களான பிற அரசர்கள், பயங்கர வீரம் கொண்டவர்கள்.
5.151.48
सारवद्बलमस्माकं दुष्प्रधर्षं दुरासदम् ।
धार्तराष्ट्रबलं सङ्ख्ये हनिष्यति न संशयः ॥ ५.१५१.४८ ॥
நம் படை வலிமையானது, தாக்க முடியாதது, அணுக முடியாதது; போரில் திருதராஷ்டிரரின் மக்களின் படையை அது அழிக்கும், இதில் ஐயமில்லை.
5.151.49
धृष्टद्युम्नमहं मन्ये सेनापतिमरिन्दम ।
एवमुक्ते तु कृष्णेन संप्राहृष्यन्नरोत्तमाः ॥ ५.१५१.४९ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவரே, நான் திருஷ்டத்யும்நனை சேனாபதியாகக் கருதுகிறேன். கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும் சிறந்த மனிதர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்தனர்.
5.151.50
तेषां प्रहृष्टमनसां नादः समभवन्महान् ।
योग इत्यथ सैन्यानां त्वरतां संप्रधावताम् ॥ ५.१५१.५० ॥
மகிழ்ந்த மனமுடையோரிடமிருந்து பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. விரைந்து ஓடிய படைகள் 'யோகம்! யோகம்!' என்று கூவின.
5.151.51
हयवारणशब्दाश्च नेमिघोषाश्च सर्वतः ।
शङ्खदुन्दुभिघोषाश्च तुमुलाः सर्वतोऽभवन् ॥ ५.१५१.५१ ॥
குதிரைகள், யானைகளின் ஒலிகளும், தேர்ச்சக்கரங்களின் முழக்கமும், சங்குகளும் துந்துபிகளும் ஒலிக்கும் ஓசைகளும் எல்லாப் பக்கமும் பெருங்கலவரமாக எழுந்தன.
5.151.52
तद्रुग्रं सागरनिभं क्षुब्धं बलसमागमम् ।
रथपत्तिगजोदयं महोर्मिभिरिवाकुलम् ॥ ५.१५१.५२ ॥
அந்தப் பயங்கரப் படைக்கூட்டம் கடல் போல் கொந்தளித்தது; தேர்கள், காலாட்படை, யானைகளின் எழுச்சியால் பெரிய அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்படும் கடல் போல் இருந்தது.
5.151.53
धावतामाहुयानानां तनुत्राणि च बध्नताम् ।
प्रयास्यतां पाण्डवानां ससैन्यानां समन्ततः ॥ ५.१५१.५३ ॥
ஓடுபவர்களும், ஒருவரையொருவர் அழைப்பவர்களும், கவசம் கட்டுபவர்களும், புறப்படத் தயாராகும் பாண்டவர்களும் அவர்களுடைய படைகளும் எல்லாப் பக்கமும் கூடியிருந்தனர்.
5.151.54
गङ्गेव पूर्णा दुर्धर्षा समदृश्यत वाहिनी ।
अग्रानीके भीमसेनो माद्रीपुत्रौ च दंशितौ ॥ ५.१५१.५४ ॥
கங்கையைப் போல் நிறைந்தும் அடக்க முடியாததுமான அந்தப் படை தெரிந்தது; படையின் முன்னணியில் பீமசேனனும் மாத்ரியின் இரு மகன்களும் கவசம் பூட்டியிருந்தனர்.
5.151.55
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च धृष्टद्युम्नस्य पार्षतः ।
प्रभद्रकाश्च पञ्चाला भीमसेनमुखा ययुः ॥ ५.१५१.५५ ॥
சுபத்திரையின் மகனும், திரௌபதியின் மக்களும், திருஷ்டத்யும்னனின் மகன் பார்ஷதனும், பிரபத்ரகர்களும் பாஞ்சாலர்களும் பீமசேனனை முன்னிட்டுச் சென்றனர்.
5.151.56
ततः शब्दः समभवत्सुमुद्रस्येव पर्वणि । ॥ ५.१५१.५६ ॥
அப்போது முழுநிலவு நாளில் கடலின் ஒலியைப் போல ஓர் ஆரவாரம் எழுந்தது.
5.151.59
फल्गु यच्चं बलं किंचिद्यच्चापि कृशदुर्बलम् ।
तत्सङ्गृह्य ययौ राजा ये चापि परिचारकाः ॥ ५.१५१.५९ ॥
சிறிதளவு இருந்த படையையும், மெலிந்து பலவீனமானதையும் திரட்டிக்கொண்டு அரசன் சென்றான்; பணியாளர்களும் உடன் சென்றனர்.
5.151.60
उपप्लाव्ये तु पाञ्चाली द्रौपदी सत्यवादिनी ।
सह स्त्रीभिर्निनवृते दासीदाससमावृता ॥ ५.१५१.६० ॥
உபப்லவ்யத்திலோ உண்மை பேசும் பாஞ்சாலி திரௌபதி, அடிமைகளாலும் அடிமைப் பெண்களாலும் சூழப்பட்டவளாய், பெண்களுடன் திரும்பினாள்.
5.151.61
कृत्वा मूलप्रतीकारं गुल्मैः स्थावरजङ्गमैः ।
स्कन्धावारेण महता प्रययुः पाण्डुनन्दनाः ॥ ५.१५१.६१ ॥
அடிப்படைக் காவலை ஏற்படுத்தி, நிலையான மற்றும் நகரும் காவல் படைகளுடன், பெரிய பாசறையுடன் பாண்டுவின் மைந்தர்கள் புறப்பட்டனர்.
5.151.62
ददतो गां हिरण्यं च ब्राह्मणैरभिसंवृताः ।
स्तूयमाना ययू राजन्रथैर्मणिविभूषितैः ॥ ५.१५१.६२ ॥
பசுக்களையும் பொன்னையும் கொடுத்தவாறு, பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, புகழப்பட்டவர்களாய், அரசே, மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்களில் சென்றனர்.
5.151.63
केकया धृष्टकेतुश्च पुत्रः काश्यस्य चाभिभूः ।
श्रेणिमान्वसुदानश्च शिखण्डी चापराजितः ॥ ५.१५१.६३ ॥
கேகயர்களும், திருஷ்டகேது, காசி மன்னனின் மகன் அபிபூ, சிரேணிமான், வசுதானன், சிகண்டி, அபராஜிதன் ஆகியோரும்.
5.151.64
हृष्टास्तुष्टाः कवचिनः सशस्त्राः समलङ्कृताः ।
राजानमन्वयुः सर्वे परिवार्य युधिष्ठिरम् ॥ ५.१५१.६४ ॥
மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் கொண்டு, கவசம் அணிந்து, ஆயுதங்களுடன் அழகுபடுத்தப்பட்டு அனைவரும் யுதிஷ்டிரனைச் சூழ்ந்து பின்தொடர்ந்தனர்.
5.151.65
जघनार्धे विराटश्च याज्ञसेनिश्च सौमकिः ।
सुधर्मा कुन्तिभोजश्च धृष्टद्युम्नस्य चात्मजाः ॥ ५.१५१.६५ ॥
பின்புறத்தில் விராடனும், யாஜ்ஞசேனியும், சௌமகியும், சுதர்மனும், குந்திபோஜனும், திருஷ்டத்யுமனின் புதல்வர்களும் இருந்தனர்.
5.151.66
रथायुतानि चत्वारि हयाः पञ्चगुणास्तथा ।
पत्तिसैन्यं दशगुणं गजानामयुतानि षट् ॥ ५.१५१.६६ ॥
நாற்பதாயிரம் தேர்கள், அவற்றின் ஐந்து மடங்கு குதிரைகள், பத்து மடங்கு காலாட்படை, ஆறு அயுதம் யானைகள் இருந்தன.
5.151.67
अनाधृष्टिश्चेकितानो धृष्टकेतुश्च सात्यकिः ।
परिवार्य ययुः सर्वे वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ५.१५१.६७ ॥
அனாதிருஷ்டி, சேகிதானன், திருஷ்டகேது, சாத்யகி ஆகியோர் அனைவரும் வாசுதேவனையும் தனஞ்சயனையும் சூழ்ந்து சென்றனர்.
5.151.68
आसाद्य तु कुरुक्षेत्रं व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
पाण्डवाः समदृश्यन्त नर्दन्तो वृषभा इव ॥ ५.१५१.६८ ॥
குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்ததும், அணிவகுத்த படைகளுடன் தாக்கும் பாண்டவர்கள் கர்ஜிக்கும் காளைகள் போலத் தோன்றினர்.
5.151.69
तेऽवगाह्य कुरुक्षेत्रं शङ्खान्दध्मुररिन्दमाः ।
तथैव दध्मतुः शङ्खं वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ५.१५१.६९ ॥
குருக்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்து எதிரிகளை அடக்கும் வீரர்கள் சங்குகளை ஊதினர். அதேபோல் வாசுதேவனும் தனஞ்சயனும் சங்கை ஊதினர்.
5.151.70
पाञ्चजन्यस्य निर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
निशम्य सर्वसैन्यानि समहष्यन्त सर्वशः ॥ ५.१५१.७० ॥
இடி முழக்கம் போன்ற பாஞ்சஜன்ய சங்கின் முழக்கத்தைக் கேட்ட அனைத்துப் படைகளும் எங்கும் மகிழ்ச்சியால் பூரித்தன.
5.151.71
शङ्खदुन्दुभिसंहृष्टः सिंहनादस्तरस्विनाम् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च सागरांश्चान्वनादयत् ॥ ५.१५१.७१ ॥
சங்கு, துந்துபி ஒலியால் உற்சாகமடைந்த வேகமிக்க வீரர்களின் சிங்க முழக்கம் பூமியையும் வானத்தையும் கடல்களையும் முழங்கச் செய்தது.