மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.16.1
त्वमग्रे सर्वदेवानां मुखं त्वमसि हव्यवाट् ।
त्वमन्तः सर्वभूतानां गूढश्चरसि साक्षिवत् ॥ ५.१६.१ ॥
அக்னியே, நீ எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முதல் வாய்; நீ ஹவ்யவாஹன். எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் மறைந்து, சாட்சியைப் போல் சஞ்சரிக்கிறாய்.
5.16.2
त्वामाहुरेकं कवयस्त्वामाहुस्त्रिविधं पुनः ।
त्वया त्यक्तं जगच्चेदं सद्यो नश्येद्धुताशन ॥ ५.१६.२ ॥
ஞானிகள் உன்னை ஒன்றென்றும், மீண்டும் மூன்று வகையென்றும் கூறுவர். ஓ ஹுதாசனா, நீ இவ்வுலகைக் கைவிட்டால், இது உடனே அழிந்துவிடும்.
5.16.3
कृत्वा तुभ्यं नमो विप्राः स्वकर्मविजितां गतिम् ।
गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैरपि च शाश्वतीम् ॥ ५.१६.३ ॥
உனக்கு வணக்கம் செலுத்திய அந்தணர்கள், தம் கர்மத்தால் வென்ற நிலையை அடைகின்றனர்; மனைவியருடனும் புதல்வருடனும் நிலையான கதியை அடைகின்றனர்.
5.16.4
त्वमेवाग्ने हव्यवाहस्त्वमेव परमं हविः ।
यजन्ति सत्रैस्त्वामेव यज्ञैश्च परमाध्वरैः ॥ ५.१६.४ ॥
ஓ அக்னியே, நீயே ஹவ்யவாஹன்; நீயே உயர்ந்த ஹவிஸ். சத்திரங்களாலும், உயர்ந்த அத்வரங்களாலும், யாகங்களாலும் மக்கள் உன்னையே வழிபடுகின்றனர்.
5.16.5
सृष्ट्वा लोकांस्त्रीमिमान्हव्यवाह ।
प्राप्ते काले पचसि पुनः समिद्धः ।
त्वं सर्वस्य भुवनस्य प्रसूति-
स्त्वमेवाग्रे भवसि पुनः प्रतिष्ठा ॥ ५.१६.५ ॥
ஹவ்யவாஹனே, இந்த மூன்று உலகங்களையும் படைத்து, உரிய காலம் வந்ததும் மீண்டும் சுடர்விட்டு அவற்றை எரித்துச் சமைக்கிறாய். நீயே எல்லா உலகத்தின் தோற்றம்; தொடக்கத்தில் நீயே இருக்கிறாய், மீண்டும் நீயே ஆதாரமாகிறாய்.
5.16.6
त्वामग्ने जलदानाहुर्विद्युतश्च मनीषिणः ।
वहन्ति सर्वभूतानि त्वत्तो निष्क्रम्य हेतयः ॥ ५.१६.६ ॥
ஓ அக்னியே, அறிஞர்கள் உன்னை நீர் தருபவனென்றும் மின்னலென்றும் கூறுவர். உன்னிடமிருந்து புறப்பட்ட மின்னல்கள் எல்லா உயிர்களையும் தாங்குகின்றன.
5.16.7
त्वय्यापो निहिताः सर्वास्त्वयि सर्वमिदं जगत् ।
न तेऽस्त्यविदितं किचित्रिषु लोकेषु पावक ॥ ५.१६.७ ॥
ஓ தூய்மையாக்கும் அக்னியே, எல்லா நீரும் உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளன; உன்னில் இந்த முழு உலகமும் உள்ளது. மூன்று உலகங்களிலும் உனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை.
5.16.8
स्वयोर्नि भजते सर्वो विशस्वापोऽविशङ्कितः ।
अहं त्वां वर्धयिष्यामि ब्राह्मैर्मन्त्रैः सनातनैः ॥ ५.१६.८ ॥
எல்லோரும் தங்களுடைய நீரில் அச்சமின்றி நுழைகின்றனர். நான் பிரம்ம மந்திரங்களாலும் நித்திய மந்திரங்களாலும் உன்னை வளர்ப்பேன்.
5.16.9
एवं स्तुतो हव्यवाट् स भगवान्कविरुत्तमः ।
बृहस्पतिमथोवाच प्रीतिमान्वाक्यमुत्तमम्।
दर्शयिष्यामि ते शक्रं सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ५.१६.९ ॥
இவ்வாறு துதிக்கப்பட்டபோது, ஹவ்யவாகனனாகிய அந்த பகவான், சிறந்த கவிஞன், மகிழ்ச்சியுடன் பிருஹஸ்பதியிடம் இந்த உயர்ந்த சொற்களைக் கூறினான்: நான் உனக்கு இந்திரனைக் காட்டுவேன்; இதுவே உண்மை, உனக்குச் சொல்கிறேன்.
5.16.10
प्रविष्यापस्ततो वह्निः ससमुद्राः सपल्वलाः ।
आससाद सरस्तच्च गूढो यत्र शतक्रतुः ॥ ५.१६.१० ॥
பின்னர் அக்னி, கடல்களும் குளங்களும் சேர்ந்த நீர்களில் நுழைந்து, சதக்ரது இந்திரன் மறைந்திருந்த அந்தத் தடாகத்தை அடைந்தான்.
5.16.11
अथ तत्रापि पद्मानि विचिन्वन्भरतर्षभ ।
अपश्यत्स तु देवेन्द्रं बिसमध्यगतं तदा ॥ ५.१६.११ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! அங்கேயும் தாமரைகளைத் தேடியபோது, அவன் அப்போது தாமரைத் தண்டின் நடுவில் சென்று மறைந்திருந்த தேவேந்திரனைக் கண்டான்.
5.16.12
आगत्य च ततस्तूर्णं तमाचष्ट बृहस्पतेः ।
अणुमात्रेण वपुषा पद्मतन्त्वाश्रितं प्रभुम् ॥ ५.१६.१२ ॥
பின்னர் விரைவாக வந்து, அந்தப் பிரபு அணு அளவு உடல் கொண்டு தாமரை நாரில் தங்கியிருக்கிறார் என்று பிருஹஸ்பதியிடம் அவனைப் பற்றிக் கூறினான்.
5.16.13
गत्वा देवर्षिगन्धर्वैः सहितोऽथ बृहस्पतिः ।
पुराणैः कर्मभिर्देवं तुष्टाव बलसूदनम् ॥ ५.१६.१३ ॥
தேவரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் உடன் வர, பிருஹஸ்பதி சென்று பழங்கால செயல்களால் பல-சூதனரான அந்தத் தேவனைத் துதித்தார்.
5.16.14
महाऽसुरो हतः शक्र नमुचिर्दारुणस्त्वया ।
शम्बरश्च बलश्चैव तथोभौ घोरविक्रमौ ॥ ५.१६.१४ ॥
சக்கரனே, நீ பெரும் அசுரனான கொடிய நமுசியைக் கொன்றாய்; கொடும் வீரம் கொண்ட சம்பரனையும் பலனையும் இருவரையும் கொன்றாய்.
5.16.15
शतक्रतो विवर्धस्व सर्वाञ्शत्रून्निषूदय ।
उत्तिष्ठ शक्र संपश्य देवर्षीश्च समागतान् ॥ ५.१६.१५ ॥
சதக்ரதுவே, வளர்ந்து அனைத்து எதிரிகளையும் அழி. சக்கரனே, எழுந்து கூடியிருக்கும் தேவரிஷிகளைப் பார்.
5.16.16
महेन्द्र दानवान्हत्वा लोकास्त्रातास्त्वया विभो ।
अपां फेनं समासाद्य विष्णुतेजोतिबृंहितम्।
त्वया वृत्रो हतः पूर्वं देवराज जगत्पते ॥ ५.१६.१६ ॥
மகேந்திரனே, நீ தானவர்களைக் கொன்று உலகங்களைக் காத்தாய். வீரனே, விஷ்ணுவின் தேஜஸால் மிகவும் பெருகிய நீர்நுரையை அடைந்து, முன்பு நீ விருத்திரனைக் கொன்றாய். தேவராஜனே, ஜகத்பதியே!
5.16.17
त्वं सर्वभूतेषु शरण्य ईड्य-
स्त्वया समं विद्यते नेह भूतम्।
त्वया धार्यन्ते सर्वभूतानि शक्र ।
त्वं देवानां महिमानं चकर्थ ॥ ५.१६.१७ ॥
நீ எல்லா உயிர்களுக்கும் அடைக்கலம்; துதிக்கத் தகுந்தவன். இங்கு உனக்கு இணையான உயிர் எதுவும் இல்லை. சக்கரனே, உன்னால் எல்லா உயிர்களும் தாங்கப்படுகின்றன. நீ தேவர்களின் மகிமையை உயர்த்தினாய்.
5.16.18
पाहि सर्वांश्च लोकांश्च महेन्द्र बलमाप्नुहि ।
एवं संस्तूयमानश्च सोऽवर्धत शनैः शनैः ॥ ५.१६.१८ ॥
மகேந்திரனே, எல்லா உலகங்களையும் காத்து வலிமையைப் பெறு. இவ்வாறு துதிக்கப்பட்டு அவன் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்தான்.
5.16.19
स्वं चैव वपुरास्थाय बभूव स बलान्वितः ।
अब्रवीच्च गुरं देवो बृहस्पतिमवस्थितम् ॥ ५.१६.१९ ॥
அவன் தன் சொந்த உடலை ஏற்று பலம் பெற்றான்; தேவன் அருகில் நின்ற குரு பிருஹஸ்பதியிடம் கூறினான்.
5.16.20
किं कार्यमवशिष्टं वो हतस्त्वाष्ट्रो महासुरः ।
वृत्रश्च सुमहाकायो यो वै लोकाननाशयत् ॥ ५.१६.२० ॥
உங்களுக்கு இன்னும் என்ன செய்ய வேண்டியுள்ளது? உலகங்களை அழித்த, த்வஷ்டாவின் மகனான பெரிய அசுரனும் மிகப் பெரிய உடலுடையவனுமான விருத்திரன் கொல்லப்பட்டான்.
5.16.21
बृहस्पतिरुवाच ।
मानुषो नहुषो राजा देवर्षिगणतेजसा।
देवराज्यमनुप्राप्तः सर्वान्नो बाधते भृशम् ॥ ५.१६.२१ ॥
தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளின் தேஜஸால் மனிதனான அரசன் நகுஷன் தேவலோக அரசாட்சியை அடைந்து, நம் அனைவரையும் மிகவும் துன்புறுத்துகிறான்.
5.16.22
कथं च नहुषो राज्यं देवानां प्राप दुर्लभम् ।
तपसा केन वा युक्तः किंवीर्यो वा बृहस्पते ।
तत्सर्वं कथय त्वं मे यथेन्द्रत्वमुपेयिवान् ॥ ५.१६.२२ ॥
நகுஷன் தேவர்களின் அரிய அரசாட்சியை எவ்வாறு அடைந்தான்? எந்த தவத்தாலோ அல்லது எந்த வீரியத்தாலோ? பிருஹஸ்பதியே, அவன் இந்திர பதவியை எப்படி அடைந்தான் என்பதை எனக்கு முழுவதும் கூறு.
5.16.23
बृहस्पतिरुवाच ।
त्वयि प्रनष्टे देवेश विश्वं प्रव्यथितं जगत्।
परस्परभयोद्विग्नं बभूवार्तमराजकम् ॥ ५.१६.२३ ॥
தேவேசா, நீ மறைந்தபோது முழு உலகமும் மிகவும் வருந்தியது; ஒருவரையொருவர் பயந்து கலங்கி, துன்புற்று, அரசனில்லாததாயிற்று.
5.16.24
ततो देवैः सगन्धर्वैः सर्षिसङ्घैः सपावकैः ।
मानुषो नहुषो राजा देवराज्येऽभिषेचितः ॥ ५.१६.२४ ॥
பின்னர் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷி கூட்டங்கள், அக்னிகளுடன் சேர்ந்து, மனிதனான அரசன் நகுஷன் தேவலோக அரசாட்சியில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான்.
5.16.25
देवा भीताः शक्रमकामयन्त ।
त्वया त्यक्तं महदैन्द्रं पदं तत्।
तदा देवाः पितरोऽथर्षयश्च ।
गन्धर्वमुख्याश्च समेत्य सर्वे ॥ ५.१६.२५ ॥
தேவர்கள் அஞ்சி இந்திரனிடம் சென்றனர். நீ அந்த பெரிய இந்திர பதவியை விட்டுவிட்டாய். அப்போது தேவர்களும், பித்ருக்களும், ரிஷிகளும், முதன்மை கந்தர்வர்களும் அனைவரும் ஒன்று கூடினர்.
5.16.26
गत्वाऽब्रुवन्नहुषं तत्र शक्र ।
त्वं नो राजा भव भुवनस्य गोप्ता।
तानब्रवीन्नहुषो नास्मि शक्त ।
आप्यायध्वं तपसा तेजसा माम् ॥ ५.१६.२६ ॥
அங்கு சென்று அவர்கள் நகுஷனிடம், 'ஓ இந்திரா, நீ எங்கள் அரசனாகி உலகைக் காப்பவனாவாய்' என்றனர். நகுஷன் அவர்களிடம், 'நான் ஆற்றலுள்ளவன் அல்ல; தவத்தாலும் தேஜஸாலும் என்னை வலுப்படுத்துங்கள்' என்றான்.
5.16.27
एवमुक्तैर्वर्द्धितश्चापि देवै ।
राजाऽभवन्नहुषो घोरवीर्यः।
त्रैलोक्ये च प्राप्य राज्यं महर्षी-
न्कृत्वा वाहान्याति लोकान्दुरात्मा ॥ ५.१६.२७ ॥
இவ்வாறு தேவர்களால் சொல்லப்பட்டு உயர்த்தப்பட்டு, கொடிய வீரியமுள்ள நகுஷன் அரசனானான். மூவுலகில் அரசாட்சி பெற்ற அந்தத் தீயவன் மகரிஷிகளை வாகனங்களாக்கி உலகங்களில் சென்றான்.
5.16.28
तेजोहरं दृष्टिविषं सुघोरं ।
मा त्वं पश्येर्नहुषं वै कदाचित्।
देवाश्च सर्वे नहुषं भृशार्ता ।
न पश्यन्ते गूढरूपाश्चरन्तः ॥ ५.१६.२८ ॥
'நீ ஒருபோதும் நகுஷனைப் பார்க்காதே; அவனுடைய பார்வை தேஜஸை அபகரிக்கும், விஷம் போன்றது, மிகக் கொடியது.' எல்லா தேவர்களும் நகுஷனால் மிகவும் வருந்தி, மறைந்த வடிவில் திரிந்து அவனைப் பார்க்கவில்லை.
5.16.29
एवं वदत्यङ्गिरसां वरिष्ठे ।
बृहस्पतौ लोकपालः कुबेरः।
वैवस्वतश्चैव यमः पुराणो ।
दवेश्च सोमो वरुणश्चाजगाम ॥ ५.१६.२९ ॥
அங்கிரசர்களில் சிறந்த பிருஹஸ்பதி இவ்வாறு சொல்லும்போது, லோகபாலன் குபேரனும், பழமையான வைவஸ்வத யமனும், தேவர்களின் தலைவன் சோமனும், வருணனும் வந்தனர்.
5.16.30
ते वै समागम्य महेन्द्रमूचु-
र्दिष्ट्या त्वाष्ट्रो निहतश्चैव वृत्रः।
दिष्ट्या च त्वां कुशलिनमक्षतं च ।
पश्यामो वै निहतारिं च शक्र ॥ ५.१६.३० ॥
அவர்கள் ஒன்றுகூடி மகேந்திரனிடம் கூறினர்: அதிர்ஷ்டவசமாக த்வாஷ்டிரனான விருத்திரன் கொல்லப்பட்டான்; அதிர்ஷ்டவசமாக நீர் நலமுடனும் காயமின்றியும் இருப்பதைக் காண்கிறோம்; ஹே சக்ரா, உம் எதிரி கொல்லப்பட்டதைக் காண்கிறோம்.
5.16.31
स तान्यथावच्च हि लोकपाला-
न्समेत्स वै प्रीतमना महेन्द्रः।
उवाच चैनान्प्रतिभाष्य शक्रः ।
संचोदयिष्यन्नहुषस्यान्तरेण ॥ ५.१६.३१ ॥
உலகக் காவலர்களை முறைப்படி சந்தித்த மகிழ்ச்சியான மனமுடைய மகேந்திரன், அவர்களுடன் பேசி, நகுஷனைப் பற்றி தூண்டும் நோக்கத்துடன் கூறினான்.
5.16.32
राजा देवानां नहुषो घोररूप-
स्तत्र साह्यं दीयतां मे भवद्भिः ।
ते चाब्रुवन्नहुषो घोररूपो ।
दृष्टीविषस्तस्य बिभीम ईश ॥ ५.१६.३२ ॥
தேவர்களின் அரசன் நகுஷன் பயங்கரமான வடிவுடையவன்; அங்கு நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அவர்கள் கூறினர்—பயங்கர வடிவுடைய நகுஷன், பார்வை விஷமுடையவன்; ஹே ஈஷா, அவனைக் கண்டு நாங்கள் அஞ்சுகிறோம்.
5.16.33
त्वं चेद्राजानं नहुषं पराजये-
स्ततो वयं भागमर्हाम शक्र।
इन्द्रोऽब्रवीद्भवतु भवानपां पति-
र्यमः कुबेरश्च मयाभिषेकम् ॥ ५.१६.३३ ॥
நீர் அரசன் நகுஷனை வென்றால், ஹே சக்ரா, நாங்கள் பங்கு பெற வேண்டும். இந்திரன் கூறினான்—நீர் நீர்களின் அதிபதியாகு; யமனும் குபேரனும் என்னால் அபிஷேகம் பெறட்டும்.
5.16.35
चेन्द्राग्न्योर्वै भाग एको महाक्रतौ ।
शल्य उवाच।
एवं संचिन्त्य भगवान्महेन्द्रः पाकशासनः ।
कुबेरं सर्वयक्षाणां धनानां च प्रभुं तथा ॥ ५.१६.३५ ॥
இந்திரனுக்கும் அக்னிக்கும் பெரிய யாகத்தில் ஒரு பங்கு உண்டு. ஷல்யன் கூறினான்—இவ்வாறு சிந்தித்த பகவான் மகேந்திரன், பாகசாசனன், எல்லா யட்சர்களுக்கும் செல்வங்களுக்கும் அதிபதியான குபேரனையும் அவ்வாறே (நியமித்தான்).
5.16.36
वैवस्वतं पितॄणां च वरुणं चाप्यपां तथा ।
आधिपत्यं ददौ शक्रः सत्कृत्य वरदस्तथा ॥ ५.१६.३६ ॥
இந்திரன் வைவஸ்வதரான யமனுக்கு முன்னோர்களின் ஆதிபத்தியத்தையும், வருணனுக்கு நீரின் ஆதிபத்தியத்தையும் அளித்தார்; மரியாதை செலுத்தி வரம் அளிப்பவனாக அவ்வாறே செய்தான்.