மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.160
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.160.1
हिरण्वत्यां निविष्टेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
न्यविशन्त महाराज कौरवेया यथाविधि ॥ ५.१६०.१ ॥
ஹிரண்வதி ஆற்றின் கரையில் மகாத்மாக்களாகிய பாண்டவர்கள் தங்கியபின், மன்னா, கௌரவர்களும் முறைப்படி (தங்களுடைய பாசறையில்) நுழைந்தனர்.
5.160.2
तत्र दुर्योधनो राजा निवेस्य बलमोजसा ।
संमानयित्वा नृपतीन्न्यस्य गुल्मांस्तथैव च ॥ ५.१६०.२ ॥
அங்கே அரசன் துரியோதனன் தன் படையை வலிமையுடன் தங்க வைத்து, அரசர்களை மதித்து, அவ்வாறே படைப்பிரிவுகளையும் நிலைநிறுத்தினான்.
5.160.3
आरक्षस्य विधिं कृत्वा योधानां तत्र भारत ।
कर्णं दुःशासनं चैव शकुनिं चापि सौबलम् ॥ ५.१६०.३ ॥
பாரதா, அங்கே வீரர்களின் காவல் ஏற்பாட்டைச் செய்து, கர்ணனையும், துச்சாசனனையும், சுபலனின் மகன் சகுனியையும் (அழைத்தான்).
5.160.4
आनाय्य नृपतिस्तत्र मन्त्रयामास भारत ।
तत्र दुर्योधनो राजा कर्णेन सह भारत ॥ ५.१६०.४ ॥
அரசன் அவர்களை அங்கே அழைத்து ஆலோசனை நடத்தினான்; பாரதா, அங்கே அரசன் துரியோதனன் கர்ணனுடன் சேர்ந்து, பாரதா, (ஆலோசித்தான்).
5.160.5
सौबलेन च राजेन्द्र मन्त्रयित्वा नरर्षभ ।
आहूयोपह्वरे राजन्नुलूकमिदमब्रवीत् ॥ ५.१६०.५ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, மனிதர்களில் சிறந்தவனே, சுபலன் மகன் (சகுனி)யுடன் ஆலோசித்து, அரசே, தனியிடத்தில் (உலூகனை) அழைத்து, அவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
5.160.6
उलूक गच्छ कैतव्य पाण्डवान्सहसोमकान् ।
गत्वा मम वचो ब्रूहि वासुदेवस्य श्रृण्वतः ॥ ५.१६०.६ ॥
உலூகா, கைதவ்யனின் வழித்தோன்றலே, செல்; சோமகர்களுடன் பாண்டவர்களிடம் சென்று, வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்) கேட்கும்படி என் செய்தியைச் சொல்.
5.160.7
इदं तत्समनुप्राप्तं वर्षपूगाभिचिन्तितम् ।
पाण्डवानां कुरूणां च युद्धं लोकभयङ्करम् ॥ ५.१६०.७ ॥
பல ஆண்டுகளாக எண்ணப்பட்ட அந்தப் போர் இதோ வந்துவிட்டது — பாண்டவர்களுக்கும் குருக்களுக்கும் இடையிலான போர், உலகை அச்சுறுத்தும் போர்.
5.160.8
यदेतत्कत्थनावाक्यं सञ्जयो महदब्रवीत् ।
वासुदेवसहायस्य गर्जतः सानुजस्य ते ॥ ५.१६०.८ ॥
சஞ்சயன் சொன்ன இந்தப் பெரிய வீண் பெருமை வார்த்தை இதுதான் — வாசுதேவனைத் துணையாகக் கொண்டு, தம்பியுடன் முழங்கும் உன்னைப் பற்றிய பேச்சு.
5.160.9
मध्ये करूणां कौन्तेय तस्य कालोयमागतः ।
यथावत्संप्रतिज्ञातं तत्सर्वं क्रियतामिति ॥ ५.१६०.९ ॥
குந்தியின் மகனே, குருக்களின் நடுவில் அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது. உறுதிசெய்யப்பட்டபடியே எல்லாம் செய்யப்படட்டும்.
5.160.10
ज्येष्ठं तथैव कौन्तेयं ब्रूयास्त्यं वचनान्मम ॥ ५.१६०.१० ॥
குந்தியின் மூத்த மகனிடமும் என் சொல்லின்படி நீ இவ்வாறே சொல்ல வேண்டும்.
5.160.11
भ्रातृभिः सहितः सर्वैः सोमकैश्च सकेकयैः ।
कथं वा धार्मिको भूत्वा त्वमधर्मे मनः कृथाः।
य इच्छसि जगत्सर्वं नश्यमानं नृशंसवत् ॥ ५.१६०.११ ॥
சகோதரர்களும், சோமகர்களும், கேகயர்களும் சூழ இருந்தும், நீ எவ்வாறு தர்மவானாக இருந்தும் அதர்மத்தில் மனதை வைக்கிறாய்? கொடியவனைப்போல உலகம் அனைத்தும் அழிவதை விரும்புகிறவன் நீயா?
5.160.12
अभयं सर्वभूतेभ्यो पाता त्वमिति मे मतिः ॥ ५.१६०.१२ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிக்கும் காவலன் நீயே — இதுவே என் கருத்து.
5.160.13
श्रूयते हि पुरा गीतः श्लोकोऽयं भरतर्षभ ।
प्रह्लादेनाथ भद्रं ते हृते राज्ये तु दैवतैः ॥ ५.१६०.१३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, பண்டைய காலத்தில் பிரह்லாதனால் பாடப்பட்ட இந்த சுலோகம் கேட்கப்படுகிறது; தேவர்கள் அவனது அரசை அபகரித்தபோது. உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
5.160.14
यस्य धर्मध्वजो नित्यं सुरा ध्वज इवोच्छ्रितः ।
प्रच्छन्नानि च पापानि बैडालं नाम तद्ब्रतम् ॥ ५.१६०.१४ ॥
எவனுடைய தர்மக் கொடி எப்போதும் தேவர்களின் கொடியைப் போல உயர்த்தப்பட்டிருந்ததோ, மறைந்த பாவங்களும் உடையவனோ, அவனுடைய அந்த விரதம் பூனையின் விரதம் எனப்படும்.
5.160.15
अत्र ते वर्तयिष्यामि आख्यानमिदमुत्तमम् ।
कथितं नारदेनेह पितुर्मम नराधिप ॥ ५.१६०.१५ ॥
மனிதர்களின் அதிபதியே, இங்கே நான் உமக்கு இந்த சிறந்த கதையை எடுத்துரைப்பேன்; இதை நாரதர் என் தந்தையிடம் கூறினார்.
5.160.16
मार्जारः किल दुष्टात्मा निश्चेष्टः सर्वकर्मसु ।
ऊर्ध्वबाहुः स्थितो राजन् गङ्गातीर कदाचन ॥ ५.१६०.१६ ॥
அரசனே, ஒருமுறை கங்கைக் கரையில் தீய மனமுடைய ஒரு பூனை, எல்லா செயல்களிலும் அசைவற்று, கைகளை உயர்த்தியபடி நின்றது.
5.160.17
स वै कृत्वा मनःशुद्धिं प्रत्ययार्थं शरीरिणाम् ।
करोमि धर्ममित्याह सर्वानेव शरीरिणः ॥ ५.१६०.१७ ॥
அவன் மனத் தூய்மையை உண்டாக்கி, உயிரினங்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காக, 'நான் தர்மம் செய்கிறேன்' என்று கூறினான்; எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அவ்வாறே கூறினான்.
5.160.18
तस्य कालेन महता विस्त्रम्यं जग्मुरण्डजाः ।
समेत्य च प्रशंसन्ति मार्जारं तं विशांपते ॥ ५.१६०.१८ ॥
மக்களின் தலைவனே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பறவைகள் அவனிடம் நம்பிக்கையுடன் வந்தன; சந்தித்து அந்தப் பூனையைப் புகழ்ந்தன.
5.160.19
पूज्यमानस्तु तैः सर्वैः पक्षिभिः पक्षिभोजनः ।
आत्मकार्यं कृतं मेने चार्यायाश्च कृतं फलम् ॥ ५.१६०.१९ ॥
அனைத்துப் பறவைகளாலும் மதிக்கப்பட்ட, பறவைகளை உண்ணும் அந்தப் பூனை, தன் காரியம் நிறைவேறியது என்றும், ஆர்யையின் காரியமும் பலனளித்தது என்றும் நினைத்தது.
5.160.20
अथ दीर्घस्य कालस्य तं देशं मूषिका ययुः ।
ददृशुस्तं च ते तत्र धार्मिकं व्रतचारिणम् ॥ ५.१६०.२० ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அந்த இடத்திற்கு எலிகள் சென்றன; அங்கே விரதம் அனுஷ்டிக்கும் அந்த தர்மவானைக் கண்டன.
5.160.21
कार्येण महता युक्तं दम्भयुक्तेन भारत ।
तेषां मतिरियं राजन्नासीत्तत्र विनिश्चये ॥ ५.१६०.२१ ॥
பாரதா, அவன் பெரிய நோக்கம் கொண்டவனாகவும் ஆனால் வஞ்சகம் நிறைந்தவனாகவும் இருந்தான். அரசே, அந்த முடிவில் அவர்களின் எண்ணம் இதுவே இருந்தது.
5.160.22
बहुमित्रा वयं सर्वे तेषां नो मातुलो ह्ययम् ।
रक्षां करोतु सततं वृद्धबालस्य सर्वशः ॥ ५.१६०.२२ ॥
நாங்கள் அனைவருக்கும் பல நண்பர்கள் உண்டு; இவர் எங்கள் மாமன். முதியவர்களையும் சிறுவர்களையும் எல்லா வகையிலும் இவர் எப்போதும் காக்கட்டும்.
5.160.23
उपगम्य तु ते सर्वे बिडालमिदमब्रुवन् ।
भवत्प्रसादादिच्छामश्चर्तुं चैव यथासुखम् ॥ ५.१६०.२३ ॥
பின்னர் அவை அனைத்தும் பூனையை அணுகி இவ்வாறு கூறின: 'உங்கள் அருளால் நாங்கள் சுகமாக உலவ விரும்புகிறோம்.'
5.160.24
भवान्नो गतिरव्यग्रा भवान्नः परमः सुहृत् ।
ते वयं सहिताः सर्वे भवन्तं शरणं गताः ॥ ५.१६०.२४ ॥
நீரே எங்கள் உறுதியான புகலிடம்; நீரே எங்கள் மிகச் சிறந்த நண்பர். நாங்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து உம்மிடம் சரணடைந்திருக்கிறோம்.
5.160.25
भवान्धर्मपरो नित्यं भवान्धर्मे व्यवस्थितः ।
स नो रक्ष महाप्रज्ञ त्रिदशानिव वज्रभृत् ॥ ५.१६०.२५ ॥
நீர் எப்போதும் தர்மத்தில் பற்றுள்ளவர்; தர்மத்தில் நிலைபெற்றவர். மஹாப்ரஜ்ஞரே, வஜ்ரத்தை ஏந்தும் இந்திரன் தேவர்களைக் காப்பது போல் எங்களைக் காத்தருளும்.
5.160.26
एवमुक्तस्तु तैः सर्वैर्मूषिकैः स विशांपते ।
प्रत्युवाच ततः सर्वान्मूषिकान्मूषिकान्तकृत् ॥ ५.१६०.२६ ॥
ஓ மக்களின் தலைவரே, அனைத்து எலிகளும் இவ்வாறு கூறியபோது, எலிகளை அழிப்பவர் அவர்களுக்கு மறுமொழி கூறினார்.
5.160.27
द्वयोर्योगं न पश्यामि तपसो रक्षणस्य च ।
अवश्यं तु मया कार्यं वचनं भवतां हितम् ॥ ५.१६०.२७ ॥
தவத்திற்கும் உங்கள் பாதுகாப்பிற்கும் இவ்விரண்டின் இணைப்பை நான் காணவில்லை. ஆயினும் உங்கள் நன்மைக்கான வார்த்தையை நான் நிச்சயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்.
5.160.28
युष्माभिरपि कर्तव्यं वचनं मम नित्यशः ।
तपसास्मि परिश्रान्तो दृढं नियमामास्थितः ॥ ५.१६०.२८ ॥
நீங்களும் எப்போதும் என் வார்த்தையை நிறைவேற்ற வேண்டும். நான் தவத்தால் மிகவும் களைத்தவனாக இருக்கிறேன்; உறுதியான நியமத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறேன்.
5.160.29
न चापि गमने शक्तिं कांचित्पश्यामि चिन्तयन् ।
सोस्मि नेयः सदा ताता नदीकूलमितःपरम् ॥ ५.१६०.२९ ॥
சிந்தித்தும் நான் நடக்கும் சக்தியை ஒன்றும் காணவில்லை. அன்பர்களே, நான் எப்போதும் வழிநடத்தப்பட வேண்டியவன்; இங்கிருந்து ஆற்றங்கரை வரை என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
5.160.30
तथेति तं प्रतिज्ञाय मूषिका भरतर्षभ ।
वृद्धबालमथो सर्वं मार्जाराय न्यवेदयन् ॥ ५.१६०.३० ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவரே, 'சரி' என்று அவருக்கு வாக்குறுதி அளித்த எலிகள், முதியவர்கள் இளையவர்கள் அனைவரையும் பற்றிய அனைத்தையும் பூனைக்குத் தெரிவித்தன.
5.160.31
ततः स पापो दुष्टात्मा मूषिकानथ भक्षयन् ।
पीवरश्च सुवर्णश्च दृढबन्धश्च जायते ॥ ५.१६०.३१ ॥
பின்னர் அந்தப் பாவியும் தீய மனம் கொண்டவனுமான அது எலிகளைத் தின்று கொழுத்ததாகவும், பளபளப்பானதாகவும், உறுதியான உடலுடையதாகவும் ஆனது.
5.160.32
मूषिकाणां गणश्चात्र भृशं संक्षीयतेऽथ सः ।
मार्जारो वर्धते चापि तेजोबलसमन्वितः ॥ ५.१६०.३२ ॥
இங்கே எலிக் கூட்டம் பெரிதும் குறைந்தது; அந்தப் பூனையோ ஒளியும் வலிமையும் கொண்டு வளர்ந்தது.
5.160.33
ततस्ते मूषिकाः सर्वे समेत्यान्योन्यमब्रुवन् ।
मातुलो वर्धते नित्यं वयं क्षीयामहे भृशम् ॥ ५.१६०.३३ ॥
அப்போது அந்த எலிகள் அனைத்தும் ஒன்று கூடி ஒருவரோடொருவர் சொன்னன: "நம் மாமன் நாளுக்கு நாள் வளர்கிறான்; நாமோ பெரிதும் குறைகிறோம்."
5.160.34
ततः प्राज्ञतमः कश्चिड्डिण्डिको नाम मूषिकः ।
अब्रवीद्वचनं राजन्मूषिकाणां महागणम् ॥ ५.१६०.३४ ॥
அப்போது டிண்டிகன் என்ற மிகுந்த அறிவுடைய ஓர் எலி, அரசே, எலிகளின் அந்தப் பெருங்கூட்டத்திடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னது.
5.160.35
गच्छतां वो नदीतीरं सहितानां विशेषतः ।
पृष्ठतोऽहं गमिष्यामि सहैव मातुलेन तु ॥ ५.१६०.३५ ॥
நீங்கள் ஆற்றங்கரைக்குச் செல்லுங்கள், குறிப்பாக ஒன்றாகச் செல்லுங்கள்; நான் மாமனுடன் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வருவேன்.
5.160.36
साधु साध्विति ते सर्वे पूजयाञ्चक्रिरे तदा ।
चक्रुश्चैव यथान्यायं डिण्डिकस्य वचोऽर्थवत् ॥ ५.१६०.३६ ॥
"நல்லது, நல்லது" என்று அவர்கள் அனைவரும் அப்போது டிண்டிகனைப் பாராட்டி, அவனுடைய பொருளுள்ள வார்த்தையின்படி முறையாகச் செயல்பட்டனர்.
5.160.37
अविज्ञानात्ततः सोऽथ डिण्डिकं ह्युपभुक्तवान् ।
ततस्ते सहिताः सर्वे मन्त्रयामासुरञ्जसा ॥ ५.१६०.३७ ॥
அறியாமையால் அவன் அந்த டிண்டிகனை விழுங்கினான். அப்போது அனைவரும் ஒன்று கூடி உடனே ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர்.
5.160.38
तत्र वृद्धतमः कश्चित्कोलिको नाम मूषिकः ।
अब्रवीद्वचनं राजञ्ज्ञातिमध्ये यथातथम् ॥ ५.१६०.३८ ॥
அங்கே கோலிகன் என்ற மிகவும் முதிய ஒரு எலி இருந்தது. அரசே, அது உறவினர்கள் நடுவில் உண்மையை எடுத்துரைத்தது.
5.160.39
न मातुलो धर्मकामश्छद्ममात्रं कृता शिखा ।
न मूलफलभक्षस्य विष्ठा भवति लोमशा ॥ ५.१६०.३९ ॥
இந்த மாமன் தர்மத்தை விரும்புபவன் அல்ல; இது வெறும் வேஷம், செய்யப்பட்ட குடுமியும் அதுவே. வேர்களையும் பழங்களையும் உண்பவனின் மலம் இவ்வளவு மயிருடையதாக இருக்காது.
5.160.40
अस्य गात्राणि वर्धन्ते गणश्च परिहीयते ।
अद्य सप्ताष्टदिवसान्डिण्डिकोपि न दृश्यते ॥ ५.१६०.४० ॥
இவனுடைய உடல்கள் வளர்கின்றன; எலிக் கூட்டம் குறைகிறது. இன்று ஏழெட்டு நாட்களாகியும் டிண்டிகனையும் காணவில்லை.
5.160.41
एतच्छ्रुत्वा वचः सर्वे मूषिका विप्रदुद्रुवुः ।
बिडालोपि स दुष्टात्मा जगामैव यथागतम् ॥ ५.१६०.४१ ॥
இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் எல்லா எலிகளும் நாலாபுறமும் ஓடின. அந்தத் தீய மனமுடைய பூனையும் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றது.
5.160.42
तथा त्वमपि दुष्टात्मन्बैडालं व्रतमास्थितः ।
चरसि ज्ञातिषु सदा बिडालोमूषिकेष्विव ॥ ५.१६०.४२ ॥
அதுபோலவே, தீய மனமுடையவனே, நீயும் பூனையின் விரதத்தை மேற்கொண்டு, பூனை எலிகளுக்கு நடுவே திரிவதுபோல் எப்போதும் உறவினர்களுக்கு நடுவே திரிகிறாய்.
5.160.43
अन्यथा किल ते वाक्यमन्यथा कर्म दृश्यते ।
दम्भनार्थाय लोकस्य वेदाश्चोपशमश्च ते ॥ ५.१६०.४३ ॥
உன் சொல் ஒன்றாகவும் செயல் வேறொன்றாகவும் காணப்படுகிறது. வேதங்களும் உன் தவமும் மக்களை ஏமாற்றவே உள்ளன.
5.160.44
त्यक्त्वा छद्म त्विदं राजन्क्षत्रधर्मं समाश्रितः ।
कुरु कार्याणि सर्वाणि धर्मिष्ठोऽसि नरर्षभ ॥ ५.१६०.४४ ॥
ஓ அரசே, இந்த வஞ்சனையைக் கைவிட்டு க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பற்றிக்கொள். எல்லாக் கடமைகளையும் செய்; நீ தர்மிஷ்டன், மனிதரில் சிறந்தவனே.
5.160.45
बाहुवीर्येण पृथिवीं लब्ध्वा भरतसत्तम ।
देहि दानं द्विजातिभ्यः पितृभ्यश्चयथोचितम् ॥ ५.१६०.४५ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, தோள் வலிமையால் பூமியை வென்று, பிராமணர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தகுந்தபடி தானம் அளி.
5.160.46
क्लिष्टाया वर्षपूगांश्च मातुर्मातृहिते स्थितः ।
प्रमार्जाश्रु रणे जित्वा संमानं परमावह ॥ ५.१६०.४६ ॥
தாயின் துன்பமான பல ஆண்டுகளை நினைத்து, தாயின் நலனில் நிலைபெற்று, போரில் வென்று அவளின் கண்ணீரைத் துடைத்து மிக்க மரியாதையைக் கொண்டுவா.
5.160.47
पञ्चग्रामा वृता यत्नात्रास्माभिरपवर्जिताः ।
युध्यामहे कथं सङ्ख्ये कोपयेम च पाण्डवान् ॥ ५.१६०.४७ ॥
கடினமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஐந்து கிராமங்களை நாம் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. போரில் எப்படிப் போரிடுவோம், பாண்டவர்களை எப்படிக் கோபமூட்டுவோம்?
5.160.48
त्वत्कृते दुष्टभावस्य संत्यागो विदुरस्य च ।
जातुषे च गृहे दाहं स्मर तं पुरुषो भव ॥ ५.१६०.४८ ॥
உன் காரணமாக தீய குணமுடையவனால் விதுரன் கைவிடப்பட்டதும், அரக்கு மாளிகையில் தீ வைக்கப்பட்டதும் உண்டு. அதை நினைத்துப் பார், ஒரு ஆண்மகனாக இரு.
5.160.49
यच्च कृष्णमवोचस्त्वमायान्तं कुरुसंसदि ।
अयमस्मि स्थितो राजञ्शमायसमराय च ॥ ५.१६०.४९ ॥
குருச் சபையில் வந்துகொண்டிருந்த கிருஷ்ணரிடம் நீ சொன்னதும்: "ஓ அரசே, நான் இங்கே நிற்கிறேன், சமாதானத்துக்கும் போருக்கும்" என்பதே.
5.160.50
तस्यायमागतः कालः समरस्य नराधिप ।
एतदर्थं मया सर्वं कृतमेतद्युधिष्ठिर ॥ ५.१६०.५० ॥
ஓ மனிதர்களின் தலைவனே, போருக்கான அந்தக் காலம் இதோ வந்துவிட்டது. இதற்காகவே நான் இவை அனைத்தையும் செய்தேன், ஓ யுதிஷ்டிரா.
5.160.51
किं नु युद्धात्परं लाभं क्षत्रियो बहु मन्यते ।
किंच त्वं क्षत्रियकुले जातः संप्रथितो भुवि ॥ ५.१६०.५१ ॥
போரை விட உயர்ந்த லாபம் எது என்று ஒரு க்ஷத்திரியன் பெரிதாக மதிக்கிறான்? மேலும் நீ, க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்து பூமியில் புகழ்பெற்றவனாயிற்றே?
5.160.52
द्रोणादस्त्राणि संप्राप्य कृपाच्च भरतर्षभ ।
तुल्ययोनौ समबले वासुदेवं समाश्रितः ॥ ५.१६०.५२ ॥
ஓ பரதர்களின் காளையே, துரோணரிடமிருந்தும் கிருபரிடமிருந்தும் அஸ்திரங்களைப் பெற்று, சமமான பிறப்பும் சமமான பலமும் கொண்ட வாசுதேவரை நீ அடைக்கலமாகக் கொண்டாய்.
5.160.53
ब्रूयास्त्वं वासुदेवं च पाण्डवानां समीपतः ।
आत्मार्थं पाण्डवार्थं च यत्तो मां प्रतियोधय ॥ ५.१६०.५३ ॥
பாண்டவர்களுக்கு அருகில் இருக்கும் வாசுதேவரிடம் நீ சொல்ல வேண்டும்: உனக்காகவும் பாண்டவர்களுக்காகவும் தயாராகி என்னுடன் போரிடு.
5.160.54
सभामध्ये च यद्रूपं मायया कृतवानसि ।
तत्तथैव पुनः कृत्वा सार्जुनो मामभिद्रव ॥ ५.१६०.५४ ॥
சபையின் நடுவில் நீ மாயையால் உருவாக்கிய அந்த வடிவத்தையே மீண்டும் செய்து, அர்ஜுனனுடன் சேர்ந்து என்மீது தாக்கு.
5.160.55
इन्द्रजालं च मायां वै कुहका वापि भीषणा ।
आत्तशस्त्रस्य सङ्ग्रमे वहन्ति प्रतिगर्जनाः ॥ ५.१६०.५५ ॥
இந்திர ஜாலமும் மாயையும், பயங்கரமான மோசடிகளும் — ஆயுதம் ஏந்தியவனுக்குப் போரில் எதிரொலி முழக்கங்களை எழுப்புகின்றன.
5.160.56
वयमप्युत्सहेम द्यां खं च गच्छेम मायया ।
रसातलं विशामोपि ऐन्द्रं वा पुरमेव तु ॥ ५.१६०.५६ ॥
நாங்களும் மாயையால் வானத்துக்கும் ஆகாயத்துக்கும் செல்ல முடியும்; ரசாதலத்திலோ இந்திரனின் நகரத்திலோ கூட நுழைய முடியும்.
5.160.57
दर्शयेम च रूपाणि स्वशरीरे बहून्यपि ।
न तु पर्यायतः सिद्धिर्बुद्धिमाप्नोति मानुषीम् ॥ ५.१६०.५७ ॥
எங்கள் உடலிலேயே பல வடிவங்களையும் காட்ட முடியும்; ஆனால் சித்தி வரிசைக்கிரமமாக வருவதில்லை, அது மனித அறிவுக்கு எட்டாதது.
5.160.58
मनसैव हि भूतानि धातैव कुरुते वशे ।
यद्ब्रवीषि च वार्ष्णेय धार्तराष्ट्रानहं रणे ॥ ५.१६०.५८ ॥
மனத்தாலேயே படைப்பவன் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் தன் வசப்படுத்துகிறான். வார்ஷ்ணேயா, நீ கூறுவதை நான் போரில் திருதராஷ்டிரரின் மைந்தர்களுக்குச் செய்வேன்.
5.160.59
घातयित्वा प्रदास्यामि पार्थेभ्यो राज्यमुत्तमम् ।
आचचक्षे च मे सर्वं सञ्जयस्तव भाषितम्।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः सव्यसाचिना ॥ ५.१६०.५९ ॥
கொன்ற பின் பாண்டவர்களுக்கு உயர்ந்த அரசை அளிப்பேன். உங்கள் சொற்கள் அனைத்தையும் சஞ்சயன் எனக்கு உரைத்தான். என் இரண்டாம் துணையான சவ்யசாசி பார்த்தனோடு உங்களுக்கு பகை உண்டு.
5.160.60
स सत्यसङ्गरो भूत्वा पाण्डवार्थे पराक्रमी ।
युद्ध्यस्वाद्य रणे यत्तः पश्यामः पुरुषो भव ॥ ५.१६०.६० ॥
சத்திய சங்கல்பனாகி, பாண்டவர்களின் நலனுக்காக வீரனாக இரு. இன்று போரில் ஆயத்தமாய்ப் போரிடு; நீ ஆண்மகனா என்று பார்ப்போம்.
5.160.61
यस्तु शत्रुमभिज्ञाय शुद्धं पौरुषमास्थितः ।
करोति द्विषतां शोकं स जीवति सुजीवितम् ॥ ५.१६०.६१ ॥
எதிரியை அறிந்து தூய வீரத்தை ஏற்று, பகைவர்களுக்குத் துயரை உண்டாக்குபவன் உண்மையில் நன்கு வாழ்கிறான்.
5.160.62
अकस्माच्चैव ते कृष्ण ख्यातं लोके महद्यशः ।
अद्येदानीं विजानीमः सन्ति षण्डाः शश्रृङ्गकाः ॥ ५.१६०.६२ ॥
கிருஷ்ணா, திடீரென உலகில் பரவிய உன் பெரும் புகழை இன்று நாங்கள் அறிகிறோம்; அலிகளும், முயல் கொம்பு போன்றவர்களும் உண்டு.
5.160.63
मद्विधो नापि नृपतिस्त्वयि युक्तः कथंचन ।
सन्नाहं संयुगे कर्तुं कंसभृत्ये विशेषतः ॥ ५.१६०.६३ ॥
என்னைப் போன்ற அரசனும் உன்னுடன் போரில் எந்த வகையிலும் கவசம் அணிவது தகுதியற்றது; குறிப்பாக கம்சனின் ஏவலனுடன்.
5.160.64
तं च तूबरकं बालं बह्वाशिनमविद्यकम् ।
उलूक मद्वचो ब्रूहि असकृद्भीमसेनकम् ॥ ५.१६०.६४ ॥
உலூகா, அந்த குள்ளனும், பாலகனும், மிகவும் உண்பவனும், அறிவற்றவனுமான பீமசேனனிடம் என் சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் சொல்.
5.160.65
विराटनगरे पार्थ यस्त्वं सूदो ह्यभूः पुरा ।
बल्लवो नाम विख्यातस्तन्ममैव हि पौरुषम् ॥ ५.१६०.६५ ॥
பார்த்தா, விராட நகரில் நீ முன்பு சமையற்காரனாக இருந்து 'பல்லவன்' என்று பெயர் பெற்றாய்; அதுவே என் வீரச்செயல்.
5.160.66
प्रतिज्ञातं सभामध्ये न तन्मिथ्या त्वया पुरा ।
दुःशासनस्य रुधिरं पीयतां यदि शक्यते ॥ ५.१६०.६६ ॥
சபையின் நடுவில் நீ முன்பு செய்த சபதம் பொய்யல்ல; முடிந்தால் துச்சாசனனின் இரத்தம் குடிக்கப்படட்டும்.
5.160.67
यद्ब्रवीषि च कौन्तेय धार्तराष्ट्रानहं रणे ।
निहनिष्यामि तरसा तस्य कालोऽयमागतः ॥ ५.१६०.६७ ॥
கௌந்தேயா, நீ சொல்வது போல் போரில் நான் தார்தராஷ்டிரர்களை விரைவில் கொல்வேன்; அதற்கான காலம் இதோ வந்துவிட்டது.
5.160.68
त्वं हि भोज्ये पुरस्कार्यो भक्ष्ये पेये च भारत ।
क्व युद्धं क्व च भोक्तव्यं युध्यस्व पुरुषो भव ॥ ५.१६०.६८ ॥
பாரதா, உணவிலும், உண்ணும் பொருட்களிலும், பானங்களிலும் நீயே முதலில் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவன். போர் எங்கே, உண்பது எங்கே? போரிடு, ஆண்மகனாக இரு.
5.160.69
शयिष्यसे हतो भूमौ गदामालिङ्ग्य भारत ।
तद्वृथा च सभामध्ये वल्गितं ते वृकोदर ॥ ५.१६०.६९ ॥
பாரதா, நீ கதையைத் தழுவியபடி மண்ணில் கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பாய். வ்ருகோதரா, சபையின் நடுவே நீ பேசிய அந்த வீம்பு வீணானது.
5.160.70
उलूक नकुलं ब्रूहि वचनान्मम भारत ।
युध्द्यस्वाद्य स्थिरो भूत्वा पश्यामस्तव पौरुषम् ॥ ५.१६०.७० ॥
உலூகா, என் சொற்படி நகுலனிடம் சொல். பாரதா, இன்று உறுதியுடன் போரிடு; உன் ஆண்மையை நாங்கள் காண்போம்.
5.160.71
युधिष्ठिरानुरागं च द्वेषं च मयि भारत ।
कृष्णायाश्च परिक्लेशं स्मरेदानीं यथातथम् ॥ ५.१६०.७१ ॥
பாரதா, யுதிஷ்டிரன் மீதான அன்பையும், என் மீதான வெறுப்பையும், கிருஷ்ணையின் (திரௌபதியின்) துன்பத்தையும் இப்போது அவன் அப்படியே நினைவுகூரட்டும்.
5.160.72
ब्रूयास्त्वं सहदेवं च राजमध्ये वचो मम ।
युद्ध्येदानीं रणे यत्तः क्लेशान्स्मर च पाण्डव ॥ ५.१६०.७२ ॥
நீ சபையின் நடுவே சகதேவனிடம் என் சொல்லைச் சொல்; பாண்டவா, இப்போது ஆர்வத்துடன் போரிடட்டும்; (சூதாட்டச் சபையின்) துன்பங்களை நினைவுகூரட்டும்.
5.160.73
विराटद्रुपदौ चोभौ ब्रूयास्त्वं वचनान्मम ।
न दृष्टपूर्वा भर्तारो भृत्यैरपि महागुणैः ।
तथार्थपतिभिर्भृत्या यतः सृष्टाः प्रजास्ततः ॥ ५.१६०.७३ ॥
விராடனிடமும் துருபதனிடமும் என் சொல்லின்படி நீ சொல்ல வேண்டும்: முன்பு காணப்படாத தலைவர்கள் கூட பெரும் குணமுள்ள ஊழியர்களுடன் இருக்கிறார்கள்; செல்வத் தலைவர்களின் ஊழியர்களைப் போல, ஏனெனில் குடிமக்கள் அவர்களிடமிருந்தே தோன்றினர்.
5.160.74
अश्लाघ्योऽयं नरपतिर्युवयोरिति चागतम् ॥ ५.१६०.७४ ॥
இந்த மன்னன் உங்கள் இருவராலும் புகழத்தக்கவன் அல்ல என்றும் சொல்லப்பட்டது.
5.160.75
ते यूयं संहता भूत्वा तद्वधार्थं ममापि च ।
आत्मार्थं पाण्डवार्थं च प्रयुद्ध्यध्वं मया सह ॥ ५.१६०.७५ ॥
நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு அவனை வதைக்கவும் என்னையும் வதைக்கவும், உங்களுக்காகவும் பாண்டவர்களுக்காகவும், என்னுடன் சேர்ந்து போரிடுங்கள்.
5.160.76
धृष्टद्युम्नं च पाञ्चाल्यं ब्रूयास्त्वं वचनान्मम ।
एष ते समयः प्राप्तो लब्धव्यश्च त्वयापि सः ॥ ५.१६०.७६ ॥
பாஞ்சால இளவரசன் திருஷ்டத்யும்னனிடமும் என் சொல்லின்படி நீ சொல்ல வேண்டும்: உன் காலம் வந்துவிட்டது; அதை நீயும் பெற வேண்டும்.
5.160.77
द्रोणमासाद्य समरे ज्ञास्यसे हितमुत्तमम् ।
युद्ध्यस्व समुहृत्पापं कुरु कर्म सुदुष्करम् ॥ ५.१६०.७७ ॥
போரில் துரோணரை அணுகி நீ மிக உயர்ந்த நன்மையை அறிவாய். நண்பர்களுடன் போராடு, பாவியே, மிகக் கடினமான செயலைச் செய்.
5.160.78
शिखण्डिनमथो ब्रूहि उलूक वचनान्मम ।
स्त्रीति मत्वा महाबाहुर्न हनिष्यति कौरवः ॥ ५.१६०.७८ ॥
பின்னர், உலூகனே, என் சொல்லின்படி சிகண்டியிடம் சொல்: 'அவனை பெண் என்று கருதி, பெருந்தோள் கௌரவன் அவனைக் கொல்லமாட்டான்.'
5.160.79
गाङ्गेयो धन्विनां श्रेष्ठो युद्ध्येदानीं सुनिर्भयः ।
कुरु कर्म रणे यत्तः पश्यामः पौरुषं तव ॥ ५.१६०.७९ ॥
வில்வீரர்களில் சிறந்தவரான கங்கையின் மைந்தர் இப்போது முழு அச்சமின்றிப் போரிடட்டும். போர்க்களத்தில் முயற்சியுடன் உமது செயலைச் செய்யுங்கள்; உமது வீரத்தை நாங்கள் காண்போம்.
5.160.80
एवमुक्त्वा ततो राजा प्रहस्योलूकमब्रवीत् ।
धनञ्जयं पुनर्ब्रूहि वासुदेवस्य श्रृण्वतः ॥ ५.१६०.८० ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், அரசன் சிரித்துக்கொண்டு உலூகனிடம் சொன்னான்: "வாசுதேவன் கேட்கும்படி மீண்டும் தனஞ்சயனிடம் சொல்."
5.160.81
अस्मान्वा त्वं पराजित्य प्रसाधि पृतिवीमिमाम् ।
अथवा निर्जितोस्माभी रणे वीर शयिष्यसि ॥ ५.१६०.८१ ॥
எங்களை வென்று இந்தப் பூமியை ஆளுங்கள்; அல்லது வீரனே, போரில் எங்களால் வெல்லப்பட்டு நீ கிடப்பாய்.
5.160.82
राष्ट्रान्निर्वासनक्लेशं वनवासं च पाण्डव ।
कृष्णायाश्च परिक्लेशं संस्मरन्पुरुषो भव ॥ ५.१६०.८२ ॥
பாண்டவனே, நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட துன்பத்தையும் வனவாசத்தையும், கிருஷ்ணையின் (திரௌபதியின்) பெரும் துயரத்தையும் நினைவுகூர்ந்து ஆண்மகனாக இரு.
5.160.83
यदर्थं क्षत्रिया सूते सर्वं तदिदमागतम् ।
बलं वीर्यं च शौर्यं च परं चाप्यस्त्रलाघवम् ॥ ५.१६०.८३ ॥
க்ஷத்திரியன் எதற்காகப் பிறக்கிறானோ, அது அனைத்தும் இப்போது வந்துவிட்டது: பலம், வீர்யம், வீரம், மேலும் ஆயுதங்களில் சிறந்த திறமையும்.
5.160.84
पौरुषं दर्शयन्युद्धे कोपस्य कुरु निष्कृतिम् ।
परिक्लिष्टस्य दीनस्य दीर्घकालोषितस्य च।
हृदयं कस्य न स्फोटेदैश्वर्याद्धंशितस्य च ॥ ५.१६०.८४ ॥
போரில் உமது வீரத்தைக் காட்டி, கோபத்திற்குப் பரிகாரம் செய்யுங்கள். துயரால் வருந்தியவனும், தீனனும், நீண்ட காலம் வனவாசத்தில் கழித்தவனும், செல்வம் பறிக்கப்பட்டவனுமான ஒருவனின் இதயம் யாருடையதுதான் வெடிக்காது?
5.160.85
कुले जातस्य शूरस्य परिवित्तेष्वगृध्यतः ।
आस्थितं राज्यमाक्रम्य कोपं कस्य न दीपयेत् ॥ ५.१६०.८५ ॥
உயர் குலத்தில் பிறந்த வீரன், பிறருடைய செல்வத்தில் பேராசை கொள்ளாதவன், தனது அரசைப் பறித்துக்கொள்ளப்பட்டால் யாருடைய கோபம்தான் எரியாது?
5.160.86
यत्तदुक्तं महद्वाक्यं कर्मणा तद्विभाव्यताम् ।
अकर्मणा कत्थितेन सन्तः कुपुरुषं विदुः ॥ ५.१६०.८६ ॥
சொல்லப்பட்ட பெரிய சொற்கள் செயலால் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும். செயலின்றி வீண் பெருமை பேசுபவனை நல்லோர் கீழ்மகன் என்பர்.
5.160.87
अमित्राणां वशे स्थानं राज्यं च पुनरुद्धर ।
द्वावर्थौ युद्धकामस्य तस्मात्तत्कुरु पौरुषम् ॥ ५.१६०.८७ ॥
பகைவர்களின் கைக்குச் சென்ற இடத்தையும் அரசையும் மீண்டும் மீட்டெடு. போரை விரும்புபவனுக்கு இரண்டு குறிக்கோள்கள் உண்டு; ஆகவே வீரத்தைச் செய்.
5.160.88
पराजितोऽसि द्यूतेन कृष्णा चानायिता सभाम् ।
शक्योऽमर्षो मनुष्येण कर्तु पुरुषमानिना ॥ ५.१६०.८८ ॥
நீ சூதாட்டத்தில் தோற்றாய்; கிருஷ்ணை சபைக்கு இழுத்து வரப்பட்டாள். தன்னை ஆண்மகன் என்று கருதுபவனுக்கு ஆத்திரத்தை அடக்குவது கடினம்.
5.160.89
द्वादशैव तु वर्षाणि वने धिष्ण्याद्विवासितः ।
संवत्सरं विराटस्य दास्यमास्थाय चोषितः ॥ ५.१६०.८९ ॥
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் உன் இல்லத்திலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்டு இருந்தாய்; ஒரு ஆண்டு விராடனின் அடிமைத்தொழிலை ஏற்று வாழ்ந்தாய்.
5.160.90
राष्ट्रान्निर्वासनक्लेशं वनवासं च पाण्डव ।
कृष्णायाश्च परिक्लेशं संस्मरन्पुरुषो भव ॥ ५.१६०.९० ॥
பாண்டவனே, அரசிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்ட துன்பத்தையும், காட்டு வாழ்வையும், கிருஷ்ணையின் துயரையும் நினைவுகூர்ந்து ஆண்மகனாக இரு.
5.160.91
अप्रियाणां च वचनं प्रब्रुवत्सु पुनः पुनः ।
अमर्षं दर्शयस्व त्वममर्षो ह्येव पौरुषम् ॥ ५.१६०.९१ ॥
விருப்பமற்ற சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறுபவர்களிடம் நீ சினத்தை வெளிப்படுத்து; சினமே உண்மையான ஆண்மை.
5.160.92
क्रोधो बलं तथा वीर्यं ज्ञानयोगोऽस्त्रलाघवम् ।
इह ते दृश्यतां पार्थ युद्ध्यस्व पुरुषो भव ॥ ५.१६०.९२ ॥
பார்த்தா, சினம், வலிமை, வீரியம், அறிவு-யோகம், அஸ்திரங்களில் லாகவம் ஆகியவை இங்கே உன்னில் வெளிப்படட்டும்; போர் செய், ஆண்மகனாக இரு.
5.160.93
लोहाभिसारो निर्वृत्तः कुरुक्षेत्रमकर्दमम् ।
पुष्टास्तेऽश्वा भृता योधाः श्वो युद्ध्यस्व सकेशवः ॥ ५.१६०.९३ ॥
இரும்புப் படை ஒன்று கூடிவிட்டது; குருக்ஷேத்ரம் சேறற்றது; உன் குதிரைகள் கொழுத்தவை, வீரர்கள் பராமரிக்கப்பட்டவர்கள்; நாளை கேசவனுடன் போர் செய்.
5.160.94
असमागम्य भीष्मेण संयुगे किं विकत्थसे ।
आरुरुक्षुर्यथा मन्दः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ५.१६०.९४ ॥
போரில் பீஷ்மருடன் மோதாமல் ஏன் பெருமை பேசுகிறாய்? கந்தமாதன மலை ஏற விரும்பும் மூடனைப் போல.
5.160.95
एवं कत्थसि कौन्तेय अकत्थन्पुरुषो भव ।
सूतपुत्रं सुदुर्धर्षं शल्यं च बलिनां वरम् ॥ ५.१६०.९५ ॥
கௌந்தேயா, இப்படிப் பெருமை பேசுகிறாய்; பெருமை பேசாமல் ஆண்மகனாக இரு. சூதபுத்திரனை, எதிர்க்க முடியாதவனை, வலியவர்களில் சிறந்த சல்யனை (வெல்ல வேண்டும்).
5.160.96
द्रोणं च बलिनां श्रेष्ठं शचीपतिसमं युधि ।
अजित्वा संयुगे पार्थ राज्यं कथमिहेच्छसि ॥ ५.१६०.९६ ॥
பார்த்தா, போரில் பலவான்களில் சிறந்தவனும் இந்திரனுக்கு நிகரானவனுமான துரோணரை வெல்லாமல் இங்கு நீ எப்படி அரசை விரும்புகிறாய்?
5.160.97
ब्राह्मे धनुषि चाचार्यं वेदयोरन्तगं द्वयोः ।
युधि धुर्यमविक्षोभ्यमनीकचरमच्युतम् ॥ ५.१६०.९७ ॥
பிரம்ம வில்லிலும், இரு வேதங்களிலும் நிறைவு பெற்ற ஆசிரியர்; போரில் முதல்வரும், அசைக்க முடியாதவரும், படைகளுக்கிடையே திரிபவரும், அச்யுதருமான அவரை (துரோணரை).
5.160.98
द्रोणं महाद्युतिं पार्थ जेतुमिच्छसि तन्मृषा ।
न हि शुश्रुम वातेन मेरुमुन्मथितं गिरिम् ॥ ५.१६०.९८ ॥
பார்த்தா! பெருஞ்ஜ்வலிக்கும் துரோணரை வெல்ல விரும்புவது வீண்; காற்றால் மேரு மலை பெயர்த்தெறியப்பட்டதை நாம் கேட்டதில்லை.
5.160.99
अनिलो वा वहेन्मेरुं द्यौर्वापि निपतेन्महीम् ।
युगं वा रिवर्तेत यद्येवं स्याद्यथात्थ माम् ॥ ५.१६०.९९ ॥
காற்று மேருவைச் சுமந்து செல்லலாம், வானமே பூமியில் வீழலாம், அல்லது யுகம் திரும்பலாம் — நீ என்னிடம் கூறுவது போலவே அது நடந்தாலொழிய.
5.160.100
को ह्यस्ति जीविताकाङ्क्षी पराप्येममरिमर्दनम् ।
पार्थो वा इतरो वापि कोन्यः स्वस्ति गृहान्व्रजेत् ॥ ५.१६०.१०० ॥
உயிர் வாழ விரும்பும் எவன் இந்த எதிரிகளை நசுக்குபவரை எதிர்ப்பான்? பார்த்தனோ மற்றவனோ, வேறு யார் பாதுகாப்பாக வீடு திரும்புவான்?
5.160.101
कथमाभ्यामभिध्यातः संस्पृष्टो दारुणेन वा ।
रणे जीवन्प्रमुच्येत पदा भूमिपुमस्पृशन् ॥ ५.१६०.१०१ ॥
இவ்விருவராலும் குறி வைக்கப்பட்டு, அல்லது அந்த கொடியவரால் தொடப்பட்டு, போர்க்களத்தில் ஒருவன் எப்படி உயிருடன் விடுபட முடியும் — நிலத்தில் காலூன்றாமல்?
5.160.102
किं दर्दुरः कूपशयो यथेमां ।
न बुध्यसे राजचमूं समेताम्।
दुराधर्षां देवचमूप्रकाशां ।
गुप्तां नरेन्द्रैस्त्रिदशैरिव द्याम् ॥ ५.१६०.१०२ ॥
கிணற்றில் வாழும் தவளையைப் போல, கூடியிருக்கும் இந்த அரசப் படையை நீ அறியவில்லையா? அது வெல்ல முடியாதது, தேவர்களின் படைக்கு ஒப்பானது, தேவர்களால் காக்கப்படும் வானம் போல மன்னர்களால் காக்கப்படுவது.
5.160.103
प्राच्यैः प्रतीच्यैरथ दाक्षिणात्यै-
रुदीच्यकाम्भोजशकैः खशैश्च ।
साल्वैः समत्स्यैः कुरुमध्यदेश्यै-
र्म्लेच्छैः पुलिन्दैर्द्रविडान्ध्रकाञ्च्यैः ॥ ५.१६०.१०३ ॥
கிழக்கிலிருந்தும், மேற்கிலிருந்தும், தெற்கிலிருந்தும், வடக்கின் காம்போஜர், சகர், கசர், சால்வர், மத்சியர், குரு மத்திய தேசத்தினர், மிலேச்சர், புலிந்தர், திராவிடர், ஆந்திரர், காஞ்சியர் ஆகியோரிடமிருந்தும் (வந்தவர்கள்).
5.160.104
नानाजनौघं युधि संप्रवृद्धं ।
गाङ्गं यथा वेगमपारणीयम्।
मां च स्थितं नानाबलस्य मध्ये ।
युयुत्ससे मन्द किमल्पबुद्धे ॥ ५.१६०.१०४ ॥
போரில் பெருகிய பல மக்களின் வெள்ளம் போல், கங்கையின் கடக்க முடியாத வேகம் போல், பல படைகளின் நடுவே நிற்கும் என்னுடன் நீ ஏன் போரிட விரும்புகிறாய், மூடனே, சிறுமதியாளனே?
5.160.105
अक्षय्याविषुधी चैव अग्निदत्तं च ते रथम् ।
जानीमो हि रणे पार्थ केतुं दिव्यं च भारत ॥ ५.१६०.१०५ ॥
பார்த்தா, உன்னிடம் இரண்டு அழியாத அம்பறாத்தூணிகளும், அக்னி கொடுத்த உன் தேரும் உள்ளன என்பதை நாங்கள் அறிவோம்; பாரதா, போரில் உன் தெய்வீகக் கொடியும் உள்ளது.
5.160.106
अकत्थमानो युद्ध्यस्व कत्थसेऽर्जुन किं बहु ।
पर्यायात्सिद्धिरेतस्य नैतत्सिध्याति कत्थनात् ॥ ५.१६०.१०६ ॥
பெருமை பேசாமல் போரிடு; அர்ஜுனா, ஏன் இவ்வளவு பெருமை பேசுகிறாய்? இதன் வெற்றி முறைப்படியே கிடைக்கும்; பெருமை பேசுவதால் இது கைகூடாது.
5.160.107
यदीदं कत्थनाल्लोके सिध्येत्कर्म धनञ्जय ।
सर्वे भवेयुः सिद्धार्थाः कत्थने को हि दुर्गतः ॥ ५.१६०.१०७ ॥
தனஞ்சயா, இவ்வுலகில் பெருமை பேசுவதாலேயே செயல் நிறைவேறுமானால், அனைவரும் தங்கள் நோக்கத்தை அடைந்திருப்பர்; பெருமை பேசுவதில் யார்தான் துன்பப்படுவான்?
5.160.108
जनामि ते वासुदेवं सहायं ।
जानामि ते गाण्डिवं तालमात्रम् ।
जानाम्यहं त्वादृशो नास्ति योद्धा ।
जानानस्ते राज्यमेतद्धरामि ॥ ५.१६०.१०८ ॥
உன் துணைவரான வாசுதேவனை நான் அறிவேன். பனை மரம் போன்ற உன் காண்டீவத்தை நான் அறிவேன். உன்னைப் போன்ற போர்வீரன் இல்லை என்றும் நான் அறிவேன். இதை அறிந்தும், இந்த அரசை நான் திரும்பப் பெறுவேன்.
5.160.109
न तु पर्यायधर्मेम सिद्धिं प्राप्नोति मानवः ।
मनसैवानुकूलानि धातैव कुरुते वशे ॥ ५.१६०.१०९ ॥
ஆனால் மனிதன் வரிசைக்கிரமமான காரணங்களின் விதியால் மட்டும் வெற்றியடைவதில்லை. மனத்தாலேயே அவன் சாதகமானவற்றைத் தன் வசப்படுத்துகிறான்; விதியே அவற்றை வசப்படுத்துகிறது.
5.160.110
त्रयोदशसमा भुक्तं राज्यं विलपतस्तव ।
भूयश्चैव प्रशासिष्ये त्वां निहत्य सबान्धवम् ॥ ५.१६०.११० ॥
பதின்மூன்று ஆண்டுகள் நீ அரசை அனுபவித்தாய், நீ புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோது. மீண்டும் உன்னையும் உன் உறவினர்களையும் கொன்று நான் ஆள்வேன்.
5.160.111
क्व तदा गाण्डिवं तेऽभूद्यत्त्वं दासपणैर्जितः ।
क्व तदा भीमसेनस्य बलमासीच्च फाल्गुन ॥ ५.१६०.१११ ॥
நீ அடிமைப் பணயத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது உன் காண்டீவம் எங்கே இருந்தது? ஹே பால்குனா, அப்போது பீமசேனனின் வலிமை எங்கே இருந்தது?
5.160.112
सगदाद्भीमसेनाद्वा फाल्गुनाद्वा सगाण्डिवात् ।
न वै मोक्षस्तदा यो भूद्विना कृष्णमनिन्दितां ॥ ५.१६०.११२ ॥
கதையுடன் கூடிய பீமசேனனாலோ, காண்டீவத்துடன் கூடிய பால்குனனாலோ கூட அப்போது விடுதலை கிடைத்திருக்காது; குற்றமற்ற கிருஷ்ணையின்றி அது நிகழ்ந்திருக்காது.
5.160.113
सा वो दास्ये समापन्नान्मोचयामास पार्षती ।
अमानुष्यं समापन्नान्दासकर्मण्यवस्थितान् ॥ ५.१६०.११३ ॥
பிருஷதனின் மகளான திரௌபதி, அடிமைப் பணியில் நிலைபெற்று, மனிதத்தன்மையற்ற நிலையை அடைந்திருந்த உங்களை விடுவித்தாள்.
5.160.114
अवोचं यत्षण्डतिलानहं वस्तथयमेव तत् ।
धृता हि वेमी पार्थेन विराटनगरे तदा ॥ ५.१६०.११४ ॥
நான் சொன்னது, அதுவே — விராட நகரத்தில் அப்போது பார்த்தன் நெசவுக் குறுக்குக் கட்டையைப் பிடித்திருந்தான்.
5.160.115
सूदकर्मणि च श्रान्तं विराटस्य महानसे ।
भीमसेनेन कौन्तेय यत्तु तन्मम पौरुषम् ॥ ५.१६०.११५ ॥
குந்தியின் மகனே, விராடரின் சமையலறையில் சமையற்காரனின் வேலையில் களைத்திருந்தபோது — என் வீரச்செயல் அதுவே, பீமசேனனால் செய்யப்பட்டது.
5.160.116
एवमेव सदा दण्डं क्षत्रियाः क्षत्रिये दधुः ।
वेणीं कृत्वा षण्डवेषः कन्यां नर्तितवानसि ॥ ५.१६०.११६ ॥
இவ்வாறே க்ஷத்திரியர்கள் எப்போதும் க்ஷத்திரியன் மீது தண்டத்தைச் செலுத்தி வந்துள்ளனர்; அலியின் வேடமிட்டு, கூந்தலைப் பின்னி, நீ கன்னியை நடனமாட வைத்தாய்.
5.160.117
न भयाद्वासुदेवस्य न चापि तव फल्गुन ।
राज्यं प्रतिप्रदास्यामि युध्यस्व सहकेशवः ॥ ५.१६०.११७ ॥
வாசுதேவனுக்கு அஞ்சியோ, உனக்கு அஞ்சியோ அல்ல, பல்குனா — நான் ராஜ்யத்தைத் திருப்பித் தருவேன்; கேசவனுடன் போரிடு.
5.160.118
न माया हीन्द्रजालं वा कुहका वापि भीषणा ।
आत्तशस्त्रस्य सङ्ग्रामे वहन्ति प्रतिगर्जनाः ॥ ५.१६०.११८ ॥
போரில் ஆயுதம் ஏந்தியவனின் முன்பு மாயையோ, இந்திர ஜாலமோ, பயங்கர மந்திரமோ நிற்காது; அவை எதிரொலி முழக்கங்களையே சுமக்கும்.
5.160.119
वासुदेवसहस्रं वा फाल्गुनानां शतानि वा ।
आसाद्य माममोघेषुं द्रविष्यन्ति दिशो दश ॥ ५.१६०.११९ ॥
ஆயிரம் வாசுதேவர்களோ, நூறு பல்குனர்களோ — என்னை அணுகி, குறி தவறாத அம்பு கொண்ட என்னிடம் வந்து, அவர்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடிவிடுவர்.
5.160.120
संयुगं गच्छ भीष्मेण भिन्धि वा शिरसा गिरिम् ।
तरस्व वा महागाधं बाहुभ्यां पुरुषोदधिम् ॥ ५.१६०.१२० ॥
போருக்குச் செல், பீஷ்மருடன் மோது, அல்லது தலையால் மலையை உடை; அல்லது இரு கைகளால் அந்த ஆழமான மனித-கடலைக் கடந்துவிடு.
5.160.121
शारद्वतमहामीनं विविंशतिमहोरगम् ।
बृहद्बलमहोद्वेलं सौमदत्तितिमिङ्गिलम् ॥ ५.१६०.१२१ ॥
ஷாரத்வதன் எனும் பெரிய மீனும், விவிம்சதி எனும் பெரிய பாம்பும், பெரும் படையாகிய பெருங்கொந்தளிப்பும், சௌமதத்தி எனும் திமிங்கிலமும் கொண்டது.
5.160.122
भीष्मवेगमपर्यन्तं द्रोणग्राहदुरसदम् ।
कर्णशल्यझषावर्तं काम्भोजबडबामुखम् ॥ ५.१६०.१२२ ॥
பீஷ்மரின் வேகத்தால் எல்லையற்றது, துரோணன் எனும் முதலையால் அணுக முடியாதது, கர்ணன், சல்யன் எனும் மீன்களும் சுழல்களும் கொண்டது, காம்போஜர் எனும் கடலடி நெருப்பு கொண்டது.
5.160.123
दुःशासनौघं शलशल्यमत्स्यं ।
सुषेणचित्रायुधनागनक्रम्।
जयद्रथाद्रिं पुरुमित्रगाधं ।
दुर्मर्षणोदं शकुनिप्रपातम् ॥ ५.१६०.१२३ ॥
துச்சாசனன் எனும் வெள்ளப்பெருக்கு, சலன், சல்யன் எனும் மீன்கள், சுஷேணன், சித்ராயுதன் எனும் நாகங்களும் முதலைகளும், ஜயத்ரதன் எனும் மலை, புருமித்திரன் எனும் ஆழமான துறை, துர்மர்ஷணன் எனும் நீர், சகுனி எனும் பள்ளம்.
5.160.124
शश्त्रौघमक्षय्यमभिप्रवृद्धं ।
यदावगाह्य श्रमनष्टचेताः।
भविष्यसि त्वं हतसर्वबान्धव-
स्तदा मनस्ते परितापमेष्यति ॥ ५.१६०.१२४ ॥
அழியாத, மிகப் பெருகிய ஆயுதப் பெருவெள்ளத்தில் நீ இறங்கும்போது, களைப்பால் மனம் தளர்ந்து, உன் உறவினர் அனைவரும் கொல்லப்பட்டிருப்பர்; அப்போது உன் மனம் துயரடையும்.
5.160.125
तदा मनस्ते त्रिदिवादिवाशुचे-
र्निवर्तिता पार्थ महीप्रशासनात्।
प्रशाम्य राज्यं हि सुदुर्लभं त्वया ।
बुभूषितः स्वर्ग इवातपस्विना ॥ ५.१६०.१२५ ॥
அப்போது உன் மனம், தீய நடத்தையுடையவன் சொர்க்கத்திலிருந்து விலகுவதுபோல், பிருதையின் மகனே, பூமியை ஆளும் விருப்பத்திலிருந்து திரும்பிவிடும். தவமில்லாதவன் சொர்க்கத்தை விரும்புவதுபோல், மிகவும் அரிதான அரசை நீ அமைதிப்படுத்த விரும்பினாய்.