Mahābhārata · Adhyāya 5.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.17.1
अथ संचिन्तयानस्य देवराजस्य धीमतः ।
नहुषस्य वधोपायं लोकपालैः सदैवतैः ॥ ५.१७.१ ॥
Während der weise König der Götter zusammen mit den Göttern und Weltenhütern ein Mittel suchte, Nahuṣa zu töten.
5.17.2
तपस्वी तत्र भगवानगस्त्यः प्रत्यदृश्यत ।
सोऽब्रवीदर्च्य देवेन्द्रं दिष्ट्या वै वर्धते भवान् ॥ ५.१७.२ ॥
Dort erschien der Asket, der ehrwürdige Agastya. Den Herrn der Götter ehrend, sprach er: "Durch Glück gedeihst du."
5.17.3
विश्वरूपविनाशेन वृत्रासुरवधेन च ।
दिष्ट्याद्य नहुषो भ्रष्टो देवराज्यात्पुरन्दर ॥ ५.१७.३ ॥
Durch die Vernichtung Viśvarūpas und die Tötung des Asura Vṛtra, o Purandara, ist Nahuṣa heute durch Glück von der Herrschaft der Götter gestürzt.
5.17.4
दिष्ट्या हतारिं पश्यामि भवन्तं वलसूदन ।
स्वागतं ते महर्षेऽस्तु प्रीतोऽहं दर्शनात्तत।
पाद्यमाचमनीयं च गामर्घ्यं च प्रतीच्छ मे ॥ ५.१७.४ ॥
Durch Glück sehe ich dich, Töter des Vala, deinen Feind erschlagen. Willkommen, großer Weiser; ich bin durch deinen Anblick erfreut. Nimm von mir Wasser für die Füße, Wasser zum Spülen, eine Kuh und eine Ehrengabe an.
5.17.5
पूजितं चोपविष्टं तमासेन मुनिसत्तमम् ।
पर्यपृच्छत देवेशः प्रहृष्टो ब्राह्मणर्षभम् ॥ ५.१७.५ ॥
Geehrt und auf einem Sitz Platz genommen, wurde der beste der Weisen, der Stier unter den Brahmanen, vom erfreuten Herrn der Götter befragt.
5.17.6
श्रोतुमिच्छामि भगवन्कथ्यमानं द्विजोत्तम ।
परिभ्रष्टः कथं स्वर्गान्नहुषः पापनिश्चयः ॥ ५.१७.६ ॥
Ich möchte hören, ehrwürdiger, o Bester der Zweimalgeborenen, wie Nahuṣa, auf das Böse entschlossen, vom Himmel gefallen ist, wie es erzählt wird.
5.17.7
श्रृणु शक्र प्रियं वाक्यं यथा राजा दुरात्मवान् ।
स्वर्गाद्भ्रष्टो दुराचारो नहुषो बलदर्पितः ॥ ५.१७.७ ॥
Höre, Śakra, ein erfreuliches Wort: Wie der König Nahuṣa, böse im Sinn und frevelhaft im Wandel, vom Stolz auf seine Macht berauscht, aus dem Himmel fiel.
5.17.8
श्रमार्ताश्च वहन्तस्तं नहुषं पापकारिणम् ।
देवर्षयो महाभागास्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः ॥ ५.१७.८ ॥
Auch die göttlichen Weisen, hochbegnadet, und die makellosen brahmanischen Weisen, von Mühsal erschöpft, während sie jenen Übeltäter Nahuṣa trugen.
5.17.9
पप्रच्छुर्नहुषं देवं संशयं जयतां वर ।
य इमे ब्रह्मणा प्रोक्ता मन्त्रा वै प्रोक्षणे गवाम् ॥ ५.१७.९ ॥
O Bester der Sieger, sie stellten dem Gott Nahuṣa einen Zweifel bezüglich jener heiligen Formeln, die Brahmā für das Besprengen der Kühe verkündete.
5.17.10
एते प्रमाणं भवत उताहो नेति वासव ।
नहुषो नेति तानाह तमसा मूढचेतनः ॥ ५.१७.१० ॥
Als man fragte: »O Vāsava, sind diese für dich maßgeblich oder nicht?«, antwortete ihnen Nahuṣa, dessen Sinn von Finsternis verwirrt war: »Nein.«
5.17.11
अधर्मे संप्रवृत्तस्त्वं धर्मं न प्रतिपद्यसे ।
प्रमाणमेतदस्माकं पूर्वं प्रोक्तं महर्षिभिः ॥ ५.१७.११ ॥
Du hast dich dem Unrecht zugewandt und folgst nicht dem Dharma. Dies ist unsere Autorität, vor langer Zeit von den großen Weisen verkündet.
5.17.12
ततो विवदमानः स मुनिभिः सह वासव ।
अथ मामस्पृशन्मूर्ध्नि पादेनाधर्मपीडितः ॥ ५.१७.१२ ॥
Dann, mit den Weisen streitend, o Vāsava, von Unrecht gequält, berührte er mich mit seinem Fuß am Haupt.
5.17.13
तेनाभूद्धततेजाश्च निःश्रीकश्च महीपतिः ।
ततस्तं तमसा विग्नमवोचं भृशपीडितम् ॥ ५.१७.१३ ॥
Durch jene Tat verlor der König seinen Glanz und seine Glückseligkeit. Da sprach ich zu ihm, von Finsternis geplagt und tief gequält.
5.17.14
यस्मात्पूर्वैः कृतं राजन्ब्रह्मर्षिभिरनुष्ठितम् ।
अदृष्टं दूषयसि मे यच्च मूर्ध्य्रस्पृशः पदा ॥ ५.१७.१४ ॥
O König, du tadelst, was die alten Brahmanen-Weisen übten, obwohl es unsichtbar ist; und du hast mein Haupt mit dem Fuß berührt.
5.17.15
यच्चापि त्वमृषीन्मूढ ब्रह्मकल्पान्दुरासदान् ॥ ५.१७.१५ ॥
Und du, Tor, hast die Weisen beleidigt, Brahmā gleich und schwer zu nahen.
5.17.16
वाहान्कृत्व्रा वाहयसि तेन स्वर्गाद्धतप्रभः ।
ध्वंस पाप परिभ्रष्टः क्षीणपुण्यो महीतले ॥ ५.१७.१६ ॥
Da du sie zu Trägern machtest und sie antriebst, wirst du durch jene Tat vom Himmel fallen, deines Glanzes beraubt. O Sünder, Gefallener, dein Verdienst erschöpft, wirst du auf die Erde stürzen.
5.17.17
दशवर्षसहस्राणि सर्परूपधरो महान् ।
विचरिष्यसि पूर्णेषु पुनः स्वर्गमवाप्स्यसि ॥ ५.१७.१७ ॥
Zehntausend Jahre lang wirst du als große Schlange umherirren; sind sie vollendet, wirst du den Himmel wieder erlangen.
5.17.18
दृष्ट्वा युधिष्ठिरं नाम तव वंशसमुद्भवम् ।
निहतो ब्रह्मशापेन प्रपद्यस्व त्रिविष्टपम् ॥ ५.१७.१८ ॥
Hast du Yudhiṣṭhira, geboren aus deinem Geschlecht, gesehen, so nimm, durch den Fluch des Brahmanen erschlagen, Zuflucht im Himmel.
5.17.19
एवं भ्रष्टो दुरात्मा स देवराज्यादरिन्दम ।
दिष्ट्या वर्धामहे शक्र हतो ब्रह्मर्षिकण्टकः ॥ ५.१७.१९ ॥
So gestürzt von der Königsherrschaft der Götter jener Frevler, o Bezwinger der Feinde. Glücklicherweise freuen wir uns, o Śakra: Der Dorn für die brahmanischen Weisen ist erschlagen.
5.17.20
त्रिविष्टपं प्रपद्यस्व पाहि लोकाञ्शचीपते ।
जितेन्द्रियो जितामित्रः स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ ५.१७.२० ॥
Erlange die drei Himmel; beschütze die Welten, o Herr der Śacī, der du deine Sinne besiegt hast, deine Feinde besiegt hast, von den großen Weisen gepriesen.
5.17.21
ततो देवा भृशं तुष्टा महर्षिगणसंवृताः ।
पितरश्चैव यक्षाश्च भुजगा राक्षसास्तथा ॥ ५.१७.२१ ॥
Da waren die Götter sehr erfreut, umgeben von Scharen großer Weiser, ebenso die Ahnen, die Yakṣas, Schlangen und Rākṣasas.
5.17.22
गन्धर्वा देवकन्याश्च सर्वे चाप्सरसां गणाः ।
सरांसि सरितः शैलाः सागराश्च विशांपते ॥ ५.१७.२२ ॥
Die Gandharvas, die göttlichen Jungfrauen und alle Scharen der Apsaras; auch Seen, Flüsse, Berge und Meere, o Herr der Menschen.
5.17.23
उपागम्याब्रुवन्सर्वे दिष्ट्या वर्धसि शक्रुहन् ।
हतश्च नहुषः पापो दिष्ट्यागस्त्येन धीमता।
दिष्ट्या पापसमाचारः कृतः सर्पो महीतले ॥ ५.१७.२३ ॥
Alle traten heran und sprachen: Glücklicherweise gedeihst du, o Erschlager der Feinde Śakras. Der frevelhafte Nahuṣa ist erschlagen, glücklicherweise durch den weisen Agastya; glücklicherweise wurde jener Übeltäter zu einer Schlange auf der Erde gemacht.