மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.174

5.174.1

ततोऽहं भरतश्रेष्ठ मातरं वीरमातरम् ।
अभिगम्योपसंगृह्य दाशेयीमिदमब्रुवम् ॥ ५.१७४.१ ॥

பின்பு, பரதர்களில் சிறந்தவனே, வீரர்களின் தாயான என் தாயிடம் அணுகி, மரியாதையுடன் தழுவி, தாசராஜ மகளான சத்தியவதியிடம் இதைச் சொன்னேன்.

इमाः काशिपतेः कन्या मया निर्जित्य पार्थिवान् ।
विचित्रवीर्यस्य कृते वीर्यशुल्का हृता इति ॥ ५.१७४.२ ॥

காசி மன்னனின் இந்தப் பெண்களை, அரசர்களை வென்று, வீரியமே விலையான இவர்களை விசித்திரவீரியனுக்காகக் கவர்ந்து கொண்டு வந்தேன்.

ततो मूर्धन्युपाघ्राय पर्यश्रुनयना नृप ।
आह सत्यवती हृष्टा दिष्ट्या पुत्र जितं त्वया ॥ ५.१७४.३ ॥

பின்பு, அரசே, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், மகிழ்ந்து, என் தலையை முகர்ந்து சத்தியவதி கூறினாள்: 'மகனே, நல்லூழால் நீ வெற்றி பெற்றாய்.'

सत्यवत्यास्त्वनुमते विवाहे समुपस्थिते ।
उवाच वाक्यं सव्रीडा ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ॥ ५.१७४.४ ॥

ஆனால் சத்தியவதியின் அனுமதியுடன் திருமணம் ஏற்பாடாகும் போது, காசி மன்னனின் மூத்த மகள் வெட்கத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

भीष्म त्वमसि धर्मज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः ।
श्रुत्वा च वचनं धर्म्यं मह्यं कर्तुमिहार्हसि ॥ ५.१७४.५ ॥

பீஷ்மரே, நீ தர்மத்தை அறிந்தவன்; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவன். என் தர்மமான வார்த்தையைக் கேட்டு, இங்கு எனக்காக அதைச் செய்வது உனக்குத் தகும்.

मया साल्वपत्तिः पूर्वं मनसाऽभिवृतो वरः ।
तेन चास्मि वृता पूर्वं रहस्यविदिते पितुः ॥ ५.१७४.६ ॥

நான் முன்பே மனதில் சால்வ மன்னனை கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தேன்; தந்தைக்கு இரகசியமாகத் தெரிந்த நிலையில், முன்பே அவனால் நான் வரிக்கப்பட்டுள்ளேன்.

कथं मामन्यकामां त्वं राजधर्ममतीत्य वै ।
वासयेथा गृहे भीष्म कौरवः सन्विशेषतः ॥ ५.१७४.७ ॥

பீஷ்மா, அரசதர்மத்தை மீறி வேறொருவரை விரும்புகின்ற என்னை, குறிப்பாக ஒரு கௌரவனாக இருந்துகொண்டு, நீ எப்படி வீட்டில் வைத்திருக்க முடியும்?

एतद्बुद्ध्या विनिश्चित्य मनसा भरतर्षभ ।
यत्क्षमं ते महाबाहो तदिहारब्धुमर्हसि ॥ ५.१७४.८ ॥

பரதர்களின் காளையே, பெரும்புயனே, இதை அறிவால் மனதில் உறுதி செய்து, உனக்கு எது தகுந்ததோ, அதையே இங்கு செய்ய வேண்டும்.

स मां प्रतीक्षते व्यक्तं साल्वराजो विशांपते ।
तस्मान्मां त्वं कुरुश्रेष्ठ समनुज्ञातुमर्हसि ॥ ५.१७४.९ ॥

மக்களின் தலைவனே, சால்வ மன்னன் நிச்சயமாக என்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஆகவே, குருக்களில் சிறந்தவனே, நீ என்னை விடுவிக்க வேண்டும்.

कृपां कुरु महाबाहो मयि धर्मभृतां वर ।
त्वं हि सत्यव्रतो वीर पृथिव्यामिति नः श्रुतम् ॥ ५.१७४.१० ॥

பெரும்புயனே, அறம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவனே, என்மீது கருணை காட்டு. வீரனே, பூமியில் நீ சத்தியவிரதன் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.