Mahābhārata · Adhyāya 5.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.175.1
ततोऽहं समनुज्ञाप्य कालीं गन्धवतीं तदा ।
मन्त्रिणश्चर्त्विजश्चैव तथैव च पुरोहितान्।
समनुज्ञामिषं कन्यामम्बां ज्येष्ठां नराधिप ॥ ५.१७५.१ ॥
Da erbat ich mir die Erlaubnis von Kālī und Gandhavatī sowie von den Ministern, den Opferpriestern und den Hauspriestern und ließ die älteste Jungfrau Ambā die Erlaubnis erhalten, o Herr der Menschen.
5.175.2
अनुज्ञाता ययौ सा तु कन्या साल्वपतेः पुरम् ।
वृद्धैर्द्विजातिभिर्गुप्ता धात्र्या चानुगता तदा ॥ ५.१७५.२ ॥
Mit der Erlaubnis versehen, zog jene Jungfrau in die Stadt des Herrn von Sālva, geschützt von Alten und Zweimalgeborenen, und begleitet damals von einer Amme.
5.175.3
अतीत्य च तमध्वानमासमाद नराधिपम ।
सा तमासाद्य राजानं साल्वं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१७५.३ ॥
Nachdem sie jenen Weg zurückgelegt hatte, erreichte sie den Herrn der Menschen; sie trat vor König Sālva und sprach diese Worte.
5.175.4
आगताहं महाबाहो त्वामुद्दिश्य महामते ।
अभिनन्दस्व मां राजन्सदा प्रियहिते रताम् ॥ ५.१७५.४ ॥
O du Starkarmigen, o du Großgesinnter, ich bin gekommen, um dich zu suchen; o König, heiße mich willkommen, die ich stets dem hingegeben bin, was dir lieb und heilsam ist.
5.175.5
प्रतिपादय मां राजन्धर्मादींश्चर धर्मतः ।
त्वं हि मे मनसा ध्यातस्त्वया चाप्युपमन्त्रिता ॥ ५.१७५.५ ॥
O König, nimm mich an und vollziehe die Pflichten des Dharma und das Übrige gemäß dem Dharma. Du bist es, den ich in meinem Herzen trug, und du warst es, durch den ich angesprochen wurde.
5.175.6
तामब्रवीत्साल्वपतिः स्मयन्निव विशांपते ।
त्वयाऽन्यपूर्वया नाहं भार्यार्थी वरवर्णिनि ॥ ५.१७५.६ ॥
O Herr der Völker, der Herr von Sālva sprach zu ihr, als lächle er: O Schöne, ich begehre keine Gattin, die zuvor von einem anderen erwählt wurde.
5.175.7
गच्छ भद्रे पुनस्तत्र सकाशं भीष्मकस्य वै ।
नाहमिच्छामि भीष्मेण गृहीतां त्वां प्रसह्य वै ॥ ५.१७५.७ ॥
Geh, Gütige, wieder dorthin, zu Bhīṣmaka. Ich begehre dich nicht, die du von Bhīṣma gewaltsam ergriffen wurdest.
5.175.8
त्वं हि भीष्मेण निर्जित्य नीता प्रीतिमती तदा ।
परामृश्य महायुद्धे निर्जित्य पृथिवीपतीन् ॥ ५.१७५.८ ॥
Denn Bhīṣma hat dich damals besiegt und fortgeführt, o Liebevolle. Im großen Kampf hat er die Herren der Erde besiegt und dich ergriffen.
5.175.9
नाहं त्वय्यन्यपूर्वायां भार्यार्थी वरवर्णिनि ।
कथमस्मद्विधो राजा परपूर्वां प्रवेशयेत् ॥ ५.१७५.९ ॥
Ich begehre dich nicht als Gattin, o Schönfarbige, du, die einst einem anderen gehörte. Wie könnte ein König wie ich eine einem anderen einst Zugehörige in sein Haus führen?
5.175.10
नारीं विदितविज्ञानः परेषां धर्ममादिशन् ।
यथेष्टं गम्यतां भद्रे मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ॥ ५.१७५.१० ॥
Ich, der das Unterscheidungsvermögen des Dharma anderer kennt, verordne: Geh, wohin du willst, Gütige. Möge diese Zeit dich nicht überholen.
5.175.11
अम्बा तमब्रवीद्राजन्ननङ्गशरपीडिता ।
नैवं वद महीपाल नैतदेवं कथंचन ॥ ५.१७५.११ ॥
Ambā, von den Pfeilen des Liebesgottes gequält, sprach zu ihm: Sprich nicht so, o Beschützer der Erde. Es ist keineswegs so.
5.175.12
नास्मि प्रीतिमती नीता भीष्मेणामित्रकर्शन ।
बलान्नीतास्मि रुदती विद्राव्य पृथिवीपतीन् ॥ ५.१७५.१२ ॥
Ich wurde nicht liebevoll von Bhīṣma fortgeführt, o Vernichter der Feinde. Weinend, nachdem er die Herren der Erde vertrieben hatte, wurde ich mit Gewalt davongetragen.
5.175.13
भजस्व मां साल्वपते भक्तां बालामनागसम् ।
भक्तानां हि परित्यागो न धर्मेषु प्रशस्यते ॥ ५.१७५.१३ ॥
O Herr von Sālva, nimm mich an, die Hingegebene, die junge, die Schuldlose. Das Verlassen der Ergebenen wird unter den Pflichten des Dharma nicht gepriesen.
5.175.14
साहमामन्त्र्य गाङ्गेयं समरेष्वनिवर्तिनम् ।
अनुज्ञाता च तेनैव ततोऽहं भृशमागता ॥ ५.१७५.१४ ॥
Nachdem ich mich von Gāṅgeya verabschiedet habe, der im Kampf niemals zurückweicht, und von ihm selbst die Erlaubnis erhalten habe, bin ich sehr schnell gekommen.
5.175.15
न स भीष्मो महाबाहुर्मामिच्छति विशांपते ।
भ्रातृहेतोः समारम्भो भीष्मस्येति श्रुतं मया ॥ ५.१७५.१५ ॥
O Herr der Völker, dieser Bhīṣma mit den mächtigen Armen begehrt mich nicht. Ich habe gehört, dass Bhīṣmas Unternehmen um eines Bruders willen geschieht.
5.175.16
भगिन्यौ मम ये नीते अम्बिकाम्बालिके नृप ।
प्रादाद्विचित्रवीर्याय गाङ्गेयो हि यवीयसे ॥ ५.१७५.१६ ॥
O König, meine beiden Schwestern Ambikā und Ambālikā wurden fortgeführt, und der Sohn der Gaṅgā gab sie seinem jüngeren Bruder Vicitravīrya.
5.175.17
यथा साल्वपते नान्यं वरं यामि कथंचन ।
त्वामृते पुरुषव्याघ्र तथा मूर्धानमालभे ॥ ५.१७५.१७ ॥
O Herr von Sālva, wie ich niemals außer dir einen anderen Gemahl nehmen werde, o Tiger unter den Menschen, so schwöre ich, indem ich meinen Kopf berühre.
5.175.18
न चान्यपूर्वा राजेन्द्र त्वामहं समुपस्थिता ।
सत्यं ब्रवीमि साल्वैतत्सत्येनात्मानमालभे ॥ ५.१७५.१८ ॥
O König der Könige, ich habe noch nie einem anderen gehört, und ich bin vor dich getreten. O Sālva, ich spreche diese Wahrheit; bei der Wahrheit schwöre ich, mich selbst berührend.
5.175.19
भजस्व मां विशालाक्ष स्वयं कन्यामुपस्थिताम् ।
अनन्यपूर्वां राजेन्द्र त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणीम् ॥ ५.१७५.१९ ॥
O Breitäugiger, Herr der Könige, nimm diese Jungfrau an, die aus eigenem Antrieb erschienen ist, nie zuvor einem anderen gehörend, nach deiner Gunst verlangend.
5.175.20
तामेवं भाषमाणां तु साल्वः काशिपतेः सुताम् ।
अत्यजद्भरतश्रेष्ठ जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ ५.१७५.२० ॥
O Bester der Bharatas, während sie so sprach, verstieß Sālva die Tochter des Königs von Kāśi, wie eine Schlange ihre abgenutzte Haut abstreift.
5.175.21
एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमानस्तया नृपः ।
नाश्रद्दधत्साल्वपतिः कन्यायां भरतर्षभ ॥ ५.१७५.२१ ॥
O Stier der Bharatas, obwohl sie ihn so mit vielerlei Worten anflehte, glaubte der Herr von Sālva der Jungfrau nicht.
5.175.22
ततः सा मन्युनाऽऽविष्टा ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अब्रवीत्साश्रुनयना बाष्पविप्लुतया गिरा ॥ ५.१७५.२२ ॥
Da sprach die älteste Tochter des Königs von Kāśi, von Zorn erfüllt, mit tränenden Augen und einer von Tränen erstickten Stimme.
5.175.23
त्वया त्यक्ता गमिष्यामि यत्र तत्र विशांपते ।
तत्र मे गतयः सन्तु सन्तः सत्यं यथा ध्रुवम् ॥ ५.१७५.२३ ॥
O Herr der Menschen, von dir verlassen, wohin ich auch gehe, dort sollen meine Wege sein; mögen die Guten es so halten, so gewiss wie die Wahrheit.
5.175.24
एवं तां भाषमाणां तु कन्यां साल्वपतिस्तदा ।
परितत्याज कौरव्य करुणं परिदेवतीम् ॥ ५.१७५.२४ ॥
O Nachkomme der Kurus, während sie so sprach und erbärmlich klagte, verstieß der Herr von Sālva die Jungfrau da gänzlich.
5.175.25
गच्छ गच्छेति तां साल्वः पुनः पुनरभाषत ।
बिभेमि भीष्मात्सुश्रोणि त्वं च भीष्मपरिग्रहः ॥ ५.१७५.२५ ॥
Immer wieder sprach Sālva zu ihr: »Geh, geh. Du Schönhüftige, ich fürchte Bhīṣma; auch du bist von Bhīṣma genommen.«
5.175.26
एवमुक्ता तु सा तेन साल्वेनादीर्घदर्शिना ।
निश्चक्राम पुराद्दीना रुदती कुररी यथा ॥ ५.१७५.२६ ॥
So angesprochen von dem kurzsichtigen Sālva, ging sie elend und weinend wie ein Fischadler aus der Stadt hinaus.
5.175.27
निष्क्रामन्ती तु नगराच्चिन्तयामास दुःखिता ।
पृथिव्यां नास्ति युवतिर्विषमस्थतरा मया ॥ ५.१७५.२७ ॥
Als sie aus der Stadt ging, dachte sie betrübt: »Auf der Erde gibt es keine junge Frau, die in einer übleren Lage ist als ich.«
5.175.28
बन्धुर्भिर्विप्रहीणास्मि साल्वेन च निराकृता ।
न च शक्यं पुनर्गन्तुं मया वारणसाह्वयम् ॥ ५.१७५.२८ ॥
Von meinen Verwandten verlassen und von Sālva verschmäht, kann ich nicht mehr in die Stadt Vāraṇasāhvaya zurückkehren.
5.175.29
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वमुद्दिश्य कारणम् ।
किं नु गर्हाम्यथात्मानमथ भीष्मं दुरासदम् ॥ ५.१७५.२९ ॥
Von Bhīṣma entlassen, und Sālva als Ursache betrachtend: Soll ich mich selbst tadeln oder den schwer zu erreichenden Bhīṣma?
5.175.30
अथवा पितरं मूढं यो मेऽकार्षीत्स्वयंवरम् ।
मयाऽयं स्वकृतो दोषो याऽहं भीष्मरथात्तदा ॥ ५.१७५.३० ॥
Oder soll ich meinen törichten Vater tadeln, der mein Svayaṃvara veranstaltete? Dieser Fehler ist mein eigener, denn damals stieg ich von Bhīṣmas Wagen herab.
5.175.31
प्रवृत्ते दारुणे युद्धे साल्वार्थं नापतं पुरा ।
तस्येयं फलनिर्वृत्तिर्यदापन्नाऽस्मि मूढवत् ॥ ५.१७५.३१ ॥
Als die schreckliche Schlacht begonnen hatte, ging ich früher nicht zu Sālva; dies ist die Frucht davon, dass ich wie eine Törin in diesen Zustand geraten bin.
5.175.32
धिग्भीष्मं धिक्क मे मन्दं पितरं मूढचेतसम् ।
येनाहं वीर्यशुल्केन पण्यस्त्रीव प्रचोदिता ॥ ५.१७५.३२ ॥
Schande über Bhīṣma, Schande über mich Törichte und Schande über meinen Vater mit verwirrtem Sinn, durch den ich wie eine Dirne, um den Brautpreis der Tapferkeit, angetrieben wurde.
5.175.33
धिङ्मां धिक्साल्वराजानं धिग्धातारमथापि वा ।
येषां दुर्नीतभावेन प्राप्तास्म्यापदमुत्तमाम् ॥ ५.१७५.३३ ॥
Schande über mich, Schande über König Sālva, und Schande auch über den Schöpfer, oder über jene, durch deren böse Gesinnung ich in dieses höchste Unglück geraten bin.
5.175.34
सर्वथा भागधेयानि स्वानि प्राप्नोति मानवः ।
अनयस्यास्य तु मुखं भीष्मः शान्तनवो मम ॥ ५.१७५.३४ ॥
Ein Mensch erlangt auf jede Weise sein eigenes Los; doch die Quelle dieses Unheils ist für mich Bhīṣma, der Sohn Śantanus.
5.175.35
सा भीष्मे प्रतिकर्तव्यमहं पश्यामि सांप्रतम् ।
तपसा वा युधा वापि दुःखहेतुः स मे मतः ॥ ५.१७५.३५ ॥
Nun sehe ich, was gegen Bhīṣma zu vergelten ist, sei es durch Askese oder durch Kampf; er gilt mir als Ursache meines Leidens.
5.175.36
को नु भीष्मं युधा जेतुमुत्सहेत महीपतिः ।
एवं सा परिनिश्चित्य जगाम नगराद्बहिः ॥ ५.१७५.३६ ॥
Welcher König würde es wagen, Bhīṣma im Kampf zu besiegen? So entschlossen ging sie aus der Stadt hinaus.
5.175.37
आश्रमं पुण्यशीलानां तापसानां महात्मनाम् ।
ततस्तामवसद्रात्रिं तापसैः परिवारिता ॥ ५.१७५.३७ ॥
In der Einsiedelei der großherzigen Asketen von reinem Wandel, von Asketen umgeben, verbrachte sie jene Nacht.
5.175.38
आचख्यौ च यथावृत्तं सर्वमात्मनि भारत ।
विस्तरेण महाबाहो निखिलेन शुचिस्मिता ।
हरणं च विसर्गं च साल्वेन च विसर्जनम् ॥ ५.१७५.३८ ॥
O Bhārata, sie erzählte alles, was ihr widerfahren war, ausführlich: die Entführung, die Freilassung und ihre Entlassung durch Sālva, o Starkarmiger, du mit dem reinen Lächeln.
5.175.39
ततस्तत्र महानासीद्ब्राह्मणः संशितव्रतः ।
शैखावत्यस्तपोबृद्धः शास्त्रे चारण्यके गुरुः ॥ ५.१७५.३९ ॥
Dort war damals ein großer Brahmane, standhaft in seinen Gelübden, Śaikhāvatya, alt an Askese, ein Lehrer der Schriften und der Āraṇyakas.
5.175.40
आर्ता तामाह स मुनिः शैखावत्यो महातपाः ।
निःश्वसन्तीं सतीं बालां दुःखशोकपरायणाम् ॥ ५.१७५.४० ॥
Der große Asket, der Weise Śaikhāvatya, sprach zu ihr, der Betrübten, die seufzte, der tugendhaften jungen Frau, versunken in Kummer und Trauer.
5.175.41
एवं गते तु किं भद्रे शक्यं कर्तुं तपस्विभिः ।
आश्रमस्थैर्महाभागे तपोयुक्तैर्महात्मभिः ॥ ५.१७५.४१ ॥
Was kann, nachdem dies geschehen ist, o Gute, ein Asket tun, der in der Einsiedelei wohnt, der Askese hingegeben ist, ein Großherziger? O Hochgesegnete.
5.175.42
सा त्वेनमब्रवीद्राजन्क्रियतां मदनुग्रहः ।
प्राव्राज्यमहमिच्छामि तपस्तप्स्यामि दुश्चरम् ॥ ५.१७५.४२ ॥
Sie aber sprach zu ihm: O König, erweise mir deine Gunst. Ich verlange nach Entsagung, und ich werde schwere Askese üben.
5.175.43
मयैव यानि कर्माणि पूर्वदेहे तु मूढया ।
कृतानि नूनं पापानि तेषामेतत्फलं ध्रुवम् ॥ ५.१७५.४३ ॥
Gewiss ist dies die sichere Frucht der sündhaften Taten, die ich selbst im früheren Leib in meiner Verblendung begangen habe.
5.175.44
नोत्सहे तु पुनर्गन्तुं स्वजनं प्रति तापसाः ।
प्रत्याख्याता निरानन्दा साल्वेन च निराकृता ॥ ५.१७५.४४ ॥
Asketen, ich wage nicht, wieder zu meinen Verwandten zurückzukehren: verstoßen und freudlos, und auch von Sālva verschmäht.
5.175.45
उपदिष्टमिहेच्छामि तापस्यं वीतकल्मषाः ।
युष्माभिर्देवसंकाशैः कृपा भवतु वो मयि ॥ ५.१७५.४५ ॥
Ihr Makellosen, ich wünsche hier Askese zu üben, wie ihr es gelehrt habt; ihr gottgleichen, erweist mir Mitleid.
5.175.46
स तामाश्वासयत्कन्यां दृष्टान्तागमहेतुभिः ।
सान्त्वयामास कार्यं च प्रतिजज्ञे द्विजैः सह ॥ ५.१७५.४६ ॥
Er tröstete jene Jungfrau mit Beispielen, Überlieferungen und Gründen, besänftigte sie und gelobte, mit den Brahmanen zu handeln.