மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.175.1
ततोऽहं समनुज्ञाप्य कालीं गन्धवतीं तदा ।
मन्त्रिणश्चर्त्विजश्चैव तथैव च पुरोहितान्।
समनुज्ञामिषं कन्यामम्बां ज्येष्ठां नराधिप ॥ ५.१७५.१ ॥
அப்போது நான் காளியிடமும் கந்தவதியிடமும், அமைச்சர்களிடமும், ரித்விஜர்களிடமும், புரோகிதர்களிடமும் அனுமதி பெற்று, மன்னனே, மூத்த கன்னி அம்பையை அனுப்பினேன்.
5.175.2
अनुज्ञाता ययौ सा तु कन्या साल्वपतेः पुरम् ।
वृद्धैर्द्विजातिभिर्गुप्ता धात्र्या चानुगता तदा ॥ ५.१७५.२ ॥
அனுமதி பெற்ற அந்தக் கன்னி சால்வபதியின் நகரத்திற்குச் சென்றாள்; பெரியோர்களாலும் இருபிறப்பாளர்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு, அப்போது ஒரு செவிலித்தாய் அவளுடன் சென்றாள்.
5.175.3
अतीत्य च तमध्वानमासमाद नराधिपम ।
सा तमासाद्य राजानं साल्वं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१७५.३ ॥
அந்தப் பாதையைக் கடந்து அவள் மன்னனை அடைந்தாள்; சால்வ மன்னனை அணுகி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள்.
5.175.4
आगताहं महाबाहो त्वामुद्दिश्य महामते ।
अभिनन्दस्व मां राजन्सदा प्रियहिते रताम् ॥ ५.१७५.४ ॥
மகாபாகுவே, மகாமதியே, நான் உன்னையே நாடி வந்தேன்; அரசே, எப்போதும் உனக்கு இனிய நன்மையில் ஈடுபட்ட என்னை ஏற்றுக்கொள்.
5.175.5
प्रतिपादय मां राजन्धर्मादींश्चर धर्मतः ।
त्वं हि मे मनसा ध्यातस्त्वया चाप्युपमन्त्रिता ॥ ५.१७५.५ ॥
அரசே, என்னை ஏற்றுக்கொள்; தர்மம் முதலானவற்றை தர்மப்படி நடத்து. நீயே என் மனதில் தியானிக்கப்பட்டவன்; நீயே என்னால் அழைக்கப்பட்டவன்.
5.175.6
तामब्रवीत्साल्वपतिः स्मयन्निव विशांपते ।
त्वयाऽन्यपूर्वया नाहं भार्यार्थी वरवर्णिनि ॥ ५.१७५.६ ॥
மக்களின் தலைவனே, சால்வபதி புன்னகைத்தவன் போல் அவளிடம் சொன்னான் — அழகிய வர்ணத்தவளே, மற்றொருவனால் முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உன்னை மனைவியாக விரும்பி நான் வரவில்லை.
5.175.7
गच्छ भद्रे पुनस्तत्र सकाशं भीष्मकस्य वै ।
नाहमिच्छामि भीष्मेण गृहीतां त्वां प्रसह्य वै ॥ ५.१७५.७ ॥
நல்லவளே, மீண்டும் அங்கே பீஷ்மகனிடம் செல். பீஷ்மனால் பலவந்தமாகப் பிடிக்கப்பட்ட உன்னை நான் விரும்பவில்லை.
5.175.8
त्वं हि भीष्मेण निर्जित्य नीता प्रीतिमती तदा ।
परामृश्य महायुद्धे निर्जित्य पृथिवीपतीन् ॥ ५.१७५.८ ॥
அப்போது பீஷ்மன் உன்னை வென்று அழைத்துச் சென்றான். பெரும் போரில் நிலமன்னர்களை வென்று உன்னைப் பிடித்தான்.
5.175.9
नाहं त्वय्यन्यपूर्वायां भार्यार्थी वरवर्णिनि ।
कथमस्मद्विधो राजा परपूर्वां प्रवेशयेत् ॥ ५.१७५.९ ॥
அழகிய நிறத்தவளே, முன்பு வேறொருவருடையவளாக இருந்த உன்னை மனைவியாக நான் விரும்பவில்லை. என்னைப் போன்ற அரசன் முன்பு பிறனுடையவளாக இருந்தவளை எப்படி அழைத்து வருவான்?
5.175.10
नारीं विदितविज्ञानः परेषां धर्ममादिशन् ।
यथेष्टं गम्यतां भद्रे मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ॥ ५.१७५.१० ॥
பிறருடைய தர்மத்தை அறிந்த விவேகி நான் இவ்வாறு கூறுகிறேன்: நல்லவளே, உனக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் செல். இந்த நேரம் உன்னைக் கடந்து போகாமல் இருக்கட்டும்.
5.175.11
अम्बा तमब्रवीद्राजन्ननङ्गशरपीडिता ।
नैवं वद महीपाल नैतदेवं कथंचन ॥ ५.१७५.११ ॥
அரசே, மன்மதனின் அம்புகளால் வருத்தப்பட்ட அம்பா அவனிடம் கூறினாள் — நிலத்தைக் காப்பவனே, இவ்வாறு சொல்லாதே. இது எவ்வகையிலும் இப்படியல்ல.
5.175.12
नास्मि प्रीतिमती नीता भीष्मेणामित्रकर्शन ।
बलान्नीतास्मि रुदती विद्राव्य पृथिवीपतीन् ॥ ५.१७५.१२ ॥
பகைவரை அடக்குபவனே, நான் மனமகிழ்ந்தவளாக பீஷ்மனால் அழைத்துச் செல்லப்படவில்லை. அழுதுகொண்டே, நிலமன்னர்களை விரட்டி, பலவந்தமாக என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.
5.175.13
भजस्व मां साल्वपते भक्तां बालामनागसम् ।
भक्तानां हि परित्यागो न धर्मेषु प्रशस्यते ॥ ५.१७५.१३ ॥
சால்வபதியே, பக்தையும், இளையவளும், குற்றமற்றவளுமான என்னை ஏற்றுக்கொள். பக்தர்களைக் கைவிடுவது தர்மங்களில் புகழப்படுவதில்லை.
5.175.14
साहमामन्त्र्य गाङ्गेयं समरेष्वनिवर्तिनम् ।
अनुज्ञाता च तेनैव ततोऽहं भृशमागता ॥ ५.१७५.१४ ॥
போர்களில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத கங்கையின் மகனிடம் அனுமதி கேட்டு, அவராலேயே அனுமதிக்கப்பட்டு, நான் மிகவும் வந்துள்ளேன்.
5.175.15
न स भीष्मो महाबाहुर्मामिच्छति विशांपते ।
भ्रातृहेतोः समारम्भो भीष्मस्येति श्रुतं मया ॥ ५.१७५.१५ ॥
மக்களின் அரசே, அந்த மகாபாகு பீஷ்மர் என்னை விரும்பவில்லை. சகோதரனுக்காகவே பீஷ்மரின் இந்த முயற்சி என்று நான் கேட்டிருக்கிறேன்.
5.175.16
भगिन्यौ मम ये नीते अम्बिकाम्बालिके नृप ।
प्रादाद्विचित्रवीर्याय गाङ्गेयो हि यवीयसे ॥ ५.१७५.१६ ॥
அரசே, என் சகோதரிகளான அம்பிகை, அம்பாலிகை இருவரும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்; அவர்களை கங்கையின் மகன் இளையவன் விசித்திரவீரியனுக்கு கொடுத்தார்.
5.175.17
यथा साल्वपते नान्यं वरं यामि कथंचन ।
त्वामृते पुरुषव्याघ्र तथा मूर्धानमालभे ॥ ५.१७५.१७ ॥
சால்வபதியே, உன்னைத் தவிர வேறு எந்த வரனையும் நான் எவ்வழியிலும் அடையேன்; புருஷவ்யாக்ரனே, அதுபோல என் தலையைத் தொட்டு சத்தியம் செய்கிறேன்.
5.175.18
न चान्यपूर्वा राजेन्द्र त्वामहं समुपस्थिता ।
सत्यं ब्रवीमि साल्वैतत्सत्येनात्मानमालभे ॥ ५.१७५.१८ ॥
அரசர்களின் அரசே, நான் முன்பு வேறொருவருடையவள் அல்ல; உன்னிடம் வந்து நிற்கிறேன். சால்வனே, இதுவே உண்மை என்று சொல்கிறேன்; சத்தியத்தால் என்னையே தொட்டு சத்தியம் செய்கிறேன்.
5.175.19
भजस्व मां विशालाक्ष स्वयं कन्यामुपस्थिताम् ।
अनन्यपूर्वां राजेन्द्र त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणीम् ॥ ५.१७५.१९ ॥
விசாலாக்ஷனே, ராஜேந்திரா, தானாகவே வந்து நிற்கும் இந்தக் கன்னியை ஏற்றுக்கொள்; இவள் இதற்கு முன் வேறு யாருக்கும் உரியவளல்ல; உன் அருளை விரும்புகிறாள்.
5.175.20
तामेवं भाषमाणां तु साल्वः काशिपतेः सुताम् ।
अत्यजद्भरतश्रेष्ठ जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ ५.१७५.२० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பாம்பு பழைய தோலை உதறுவது போல், இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த காசி மன்னனின் மகளை சால்வன் விட்டொழித்தான்.
5.175.21
एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमानस्तया नृपः ।
नाश्रद्दधत्साल्वपतिः कन्यायां भरतर्षभ ॥ ५.१७५.२१ ॥
பரதர்களில் காளையே, இவ்வாறு பல வகையான சொற்களால் அவளால் வேண்டப்பட்டும், சால்வ மன்னன் அந்தக் கன்னியை நம்பவில்லை.
5.175.22
ततः सा मन्युनाऽऽविष्टा ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अब्रवीत्साश्रुनयना बाष्पविप्लुतया गिरा ॥ ५.१७५.२२ ॥
அப்போது கோபம் நிறைந்த காசி மன்னனின் மூத்த மகள், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும், கண்ணீரால் தடைப்பட்ட குரலுடனும் பேசினாள்.
5.175.23
त्वया त्यक्ता गमिष्यामि यत्र तत्र विशांपते ।
तत्र मे गतयः सन्तु सन्तः सत्यं यथा ध्रुवम् ॥ ५.१७५.२३ ॥
மக்கள் தலைவனே, நீ கைவிட்டவளாய் நான் எங்கு சென்றாலும், அங்கே எனக்கு நற்கதிகள் உண்டாகட்டும்; சான்றோர்கள் உண்மையென உறுதியாக அவ்வாறு இருக்கட்டும்.
5.175.24
एवं तां भाषमाणां तु कन्यां साल्वपतिस्तदा ।
परितत्याज कौरव्य करुणं परिदेवतीम् ॥ ५.१७५.२४ ॥
குருவின் வழிவந்தவனே, இவ்வாறு பேசிக்கொண்டும் கருணையுடன் புலம்பிக்கொண்டும் இருந்த அந்தக் கன்னியை சால்வ மன்னன் அப்போது முழுவதுமாக விட்டொழித்தான்.
5.175.25
गच्छ गच्छेति तां साल्वः पुनः पुनरभाषत ।
बिभेमि भीष्मात्सुश्रोणि त्वं च भीष्मपरिग्रहः ॥ ५.१७५.२५ ॥
"போ, போ" என்று சால்வன் அவளிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான். "அழகிய இடையுடையவளே, நான் பீஷ்மருக்கு அஞ்சுகிறேன்; நீயும் பீஷ்மரால் கொள்ளப்பட்டவள்."
5.175.26
एवमुक्ता तु सा तेन साल्वेनादीर्घदर्शिना ।
निश्चक्राम पुराद्दीना रुदती कुररी यथा ॥ ५.१७५.२६ ॥
குறுகிய நோக்குடைய சால்வன் இவ்வாறு கூறியதும், அவள் துயருடன் நகரிலிருந்து வெளியேறினாள்; கதறும் குரரி பறவைபோல் அழுதபடி.
5.175.27
निष्क्रामन्ती तु नगराच्चिन्तयामास दुःखिता ।
पृथिव्यां नास्ति युवतिर्विषमस्थतरा मया ॥ ५.१७५.२७ ॥
நகரிலிருந்து வெளியேறும்போது துயருற்ற அவள் சிந்தித்தாள்: "பூமியில் என்னைவிட துர்பாக்கியமான இளம்பெண் வேறு இல்லை."
5.175.28
बन्धुर्भिर्विप्रहीणास्मि साल्वेन च निराकृता ।
न च शक्यं पुनर्गन्तुं मया वारणसाह्वयम् ॥ ५.१७५.२८ ॥
உறவினர்களால் கைவிடப்பட்ட நான், சால்வனால் நிராகரிக்கப்பட்டேன்; இனி நான் வாரணசாஹ்வய நகருக்குத் திரும்புவது சாத்தியமில்லை.
5.175.29
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वमुद्दिश्य कारणम् ।
किं नु गर्हाम्यथात्मानमथ भीष्मं दुरासदम् ॥ ५.१७५.२९ ॥
பீஷ்மரால் அனுமதிக்கப்பட்டவளாய், சால்வனைக் காரணமாகக் கொண்டு, நான் என்னையே நிந்திக்கவா, அல்லது அணுக முடியாத பீஷ்மரை நிந்திக்கவா?
5.175.30
अथवा पितरं मूढं यो मेऽकार्षीत्स्वयंवरम् ।
मयाऽयं स्वकृतो दोषो याऽहं भीष्मरथात्तदा ॥ ५.१७५.३० ॥
அல்லது என் சுயம்வரத்தை நடத்திய அந்த மூடத் தந்தையை நிந்திக்கவா? இந்தக் குற்றம் என்னுடையதுதான்; அப்போது நான் பீஷ்மரின் தேரிலிருந்து இறங்கி விட்டேன்.
5.175.31
प्रवृत्ते दारुणे युद्धे साल्वार्थं नापतं पुरा ।
तस्येयं फलनिर्वृत्तिर्यदापन्नाऽस्मि मूढवत् ॥ ५.१७५.३१ ॥
கொடிய போர் தொடங்கியபோது, முன்பு நான் சால்வனுக்காகச் செல்லவில்லை; அதன் பயனே இது — மூடப்பெண்ணைப் போல் நான் இப்பொழுது இந்நிலையை அடைந்தேன்.
5.175.32
धिग्भीष्मं धिक्क मे मन्दं पितरं मूढचेतसम् ।
येनाहं वीर्यशुल्केन पण्यस्त्रीव प्रचोदिता ॥ ५.१७५.३२ ॥
பீஷ்மருக்கு இகழ்ச்சி; மந்தையாகிய எனக்கும் இகழ்ச்சி; மூடமனமுள்ள தந்தைக்கும் இகழ்ச்சி — வீரியத்தையே விலையாகக் கொண்டு விலைமகளைப் போல் என்னைத் தூண்டியவருக்கு.
5.175.33
धिङ्मां धिक्साल्वराजानं धिग्धातारमथापि वा ।
येषां दुर्नीतभावेन प्राप्तास्म्यापदमुत्तमाम् ॥ ५.१७५.३३ ॥
என்னைக் கண்டிக்கிறேன்; சால்வ அரசனைக் கண்டிக்கிறேன்; படைப்பாளனையும் கண்டிக்கிறேன் — அல்லது தீய நோக்கத்தால் எவர்களால் நான் இந்தப் பெரும் துன்பத்தை அடைந்தேனோ அவர்களையும்.
5.175.34
सर्वथा भागधेयानि स्वानि प्राप्नोति मानवः ।
अनयस्यास्य तु मुखं भीष्मः शान्तनवो मम ॥ ५.१७५.३४ ॥
மனிதன் எவ்வகையிலும் தன் சொந்த விதியையே அடைகிறான்; இந்த அநீதிக்கு மூலமோ என் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரே.
5.175.35
सा भीष्मे प्रतिकर्तव्यमहं पश्यामि सांप्रतम् ।
तपसा वा युधा वापि दुःखहेतुः स मे मतः ॥ ५.१७५.३५ ॥
இப்பொழுது பீஷ்மருக்கு எதிராகச் செய்யத் தக்கதை நான் காண்கிறேன் — தவத்தாலோ அல்லது போராலோ கூட; அவரே என் துயரத்திற்குக் காரணம் என்று நான் கருதுகிறேன்.
5.175.36
को नु भीष्मं युधा जेतुमुत्सहेत महीपतिः ।
एवं सा परिनिश्चित्य जगाम नगराद्बहिः ॥ ५.१७५.३६ ॥
பீஷ்மரைப் போரில் வெல்ல எந்த அரசன் துணிவான்? இவ்வாறு உறுதி செய்துகொண்டு அவள் நகரத்திலிருந்து வெளியே சென்றாள்.
5.175.37
आश्रमं पुण्यशीलानां तापसानां महात्मनाम् ।
ततस्तामवसद्रात्रिं तापसैः परिवारिता ॥ ५.१७५.३७ ॥
புண்ணிய நடத்தையுடைய, மகாத்மாக்களான தபஸ்விகளின் ஆசிரமத்தில், தபஸ்விகளால் சூழப்பட்டவளாக அவள் அந்த இரவைக் கழித்தாள்.
5.175.38
आचख्यौ च यथावृत्तं सर्वमात्मनि भारत ।
विस्तरेण महाबाहो निखिलेन शुचिस्मिता ।
हरणं च विसर्गं च साल्वेन च विसर्जनम् ॥ ५.१७५.३८ ॥
பாரதா, அவள் தனக்கு நேர்ந்ததை அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தாள்; தூய புன்னகையுடையவளே, மகாபாகுவே, கவர்ந்து செல்லப்பட்டதையும், விடுவிக்கப்பட்டதையும், சாளுவனால் அனுப்பிவிடப்பட்டதையும் முழுவதுமாகக் கூறினாள்.
5.175.39
ततस्तत्र महानासीद्ब्राह्मणः संशितव्रतः ।
शैखावत्यस्तपोबृद्धः शास्त्रे चारण्यके गुरुः ॥ ५.१७५.३९ ॥
அங்கே ஒரு மகத்தான பிராமணர் இருந்தார்; கடும் விரதமுடையவர், சைகாவத்யர், தவத்தில் முதிர்ந்தவர், சாஸ்திரங்களிலும் ஆரண்யகங்களிலும் ஆசிரியர்.
5.175.40
आर्ता तामाह स मुनिः शैखावत्यो महातपाः ।
निःश्वसन्तीं सतीं बालां दुःखशोकपरायणाम् ॥ ५.१७५.४० ॥
மகாதவம் செய்த முனிவர் சைகாவத்யர், துன்பத்திலும் துயரத்திலும் மூழ்கி பெருமூச்செறிந்துகொண்டிருந்த அந்தச் சதியான இளம்பெண்ணிடம் வருந்தியவளாக இவ்வாறு கூறினார்.
5.175.41
एवं गते तु किं भद्रे शक्यं कर्तुं तपस्विभिः ।
आश्रमस्थैर्महाभागे तपोयुक्तैर्महात्मभिः ॥ ५.१७५.४१ ॥
இவ்வாறு நடந்துவிட்ட பிறகு, நல்லவளே, ஆசிரமத்தில் வாழும் தபஸ்விகளான தவத்தில் ஈடுபட்ட மகாத்மாக்களால் இனி என்ன செய்ய முடியும், மகாபாக்கியவளே?
5.175.42
सा त्वेनमब्रवीद्राजन्क्रियतां मदनुग्रहः ।
प्राव्राज्यमहमिच्छामि तपस्तप्स्यामि दुश्चरम् ॥ ५.१७५.४२ ॥
ஆனால் அவள் அவரிடம் கூறினாள்: அரசே, எனக்கு அருள் புரியுங்கள்; நான் துறவறத்தை விரும்புகிறேன், கடுமையான தவத்தை மேற்கொள்வேன்.
5.175.43
मयैव यानि कर्माणि पूर्वदेहे तु मूढया ।
कृतानि नूनं पापानि तेषामेतत्फलं ध्रुवम् ॥ ५.१७५.४३ ॥
முன் உடலில் அறியாமையால் நானே செய்த பாவச் செயல்கள் — அவற்றின் பலன் இதுவே, நிச்சயமாக.
5.175.44
नोत्सहे तु पुनर्गन्तुं स्वजनं प्रति तापसाः ।
प्रत्याख्याता निरानन्दा साल्वेन च निराकृता ॥ ५.१७५.४४ ॥
தவசிகளே, நான் மீண்டும் என் உறவினர்களிடம் செல்லத் துணியேன்; மகிழ்ச்சியற்றவளாய் நிராகரிக்கப்பட்டு, சால்வனாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டேன்.
5.175.45
उपदिष्टमिहेच्छामि तापस्यं वीतकल्मषाः ।
युष्माभिर्देवसंकाशैः कृपा भवतु वो मयि ॥ ५.१७५.४५ ॥
களங்கமற்றவர்களே, இங்கே உங்கள் உபதேசப்படி தவம் செய்ய விரும்புகிறேன்; தேவர்களுக்கு ஒப்பானவர்களே, என்மீது கருணை கொள்ளுங்கள்.
5.175.46
स तामाश्वासयत्कन्यां दृष्टान्तागमहेतुभिः ।
सान्त्वयामास कार्यं च प्रतिजज्ञे द्विजैः सह ॥ ५.१७५.४६ ॥
அவன் அந்தக் கன்னிகையை எடுத்துக்காட்டுகளாலும், நூல்களாலும், காரணங்களாலும் ஆறுதல்படுத்தினான்; அவளைத் தேற்றி, பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து செயலைச் செய்வதாக உறுதியளித்தான்.