Mahābhārata · Adhyāya 5.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.179.1
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ।
भूमिष्ठं नोत्सहे योद्धुं भवन्तं रथमास्थितः ॥ ५.१७९.१ ॥
Lächelnd im Kampf antwortete ich ihm, der fest auf dem Boden stand: »Auf dem Wagen sitzend, bin ich nicht bereit, gegen dich zu kämpfen, der du am Boden stehst.«
5.179.2
आरोह स्यन्दनं वीर कवचं च महाभुज ।
बधान समरे राम यदि योद्धुं मयेच्छसि ॥ ५.१७९.२ ॥
O Held, o Starkarmiger, besteige den Wagen und lege deinen Panzer an, o Rāma, wenn du im Kampf gegen mich kämpfen willst.
5.179.3
ततो मामब्रवीद्रामः स्मयमानो रणाजिरे ।
रथो मे मेदिनी भीष्म वाहा वेदाः सदश्ववत् ॥ ५.१७९.३ ॥
Da sprach Rāma lächelnd auf dem Schlachtfeld zu mir: »O Bhīṣma, die Erde ist mein Wagen, und die Veden sind meine Pferde, wie edle Rosse.«
5.179.4
सूतश्च मातरिश्वा वै कवचं वेदमातरः ।
सुसंवीतो रणे ताभिर्योत्स्येऽहं कुरुनन्दन ॥ ५.१७९.४ ॥
Der Wagenlenker ist Mātariśvan (der Wind), und der Panzer sind die Mütter der Veden. O Freude der Kurus, wohl von ihnen gewappnet, werde ich im Kampf kämpfen.
5.179.5
एवं ब्रुवाणो गान्धारे रामो मां सत्यविक्रमः ।
शरव्रातेन महता सर्वतः प्रत्यवारयत् ॥ ५.१७९.५ ॥
So sprechend, o Sohn der Gāndhārī, bedeckte mich Rāma von wahrer Tapferkeit von allen Seiten mit einem gewaltigen Pfeilhagel.
5.179.6
ततोऽपश्यं जामदग्न्यं रथमध्ये व्यवस्थितम् ।
सर्वायुधवरे श्रीमत्यद्भुतोपमदर्शने ॥ ५.१७९.६ ॥
Da sah ich Jāmadagnya (Paraśurāma), der mitten im Wagen stand, ausgerüstet mit allen besten Waffen, prächtig und von wunderbarer Erscheinung.
5.179.7
मनसा विहिते पुण्ये विस्तीर्णे नगरोपभे ।
दिव्याश्वयुजि सन्नद्वे काञ्चनेन विभूषिते ॥ ५.१७९.७ ॥
Durch den Geist geschaffen, heilig und weit, einer Stadt gleich, mit göttlichen Rossen bespannt, gerüstet und mit Gold geschmückt.
5.179.8
कवचेन महाबाहो सोमार्ककृतलक्ष्मणा ।
धनुर्धरो बद्धतूणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ५.१७९.८ ॥
Gepanzert, o Starkarmiger, mit den Zeichen von Mond und Sonne gekennzeichnet; den Bogen führend, den Köcher gebunden, mit gebundenem Lederfingerschutz.
5.179.9
सारथ्यं कृतवांस्तत्र युयुत्सोरकुतव्रणः ।
सखा वेदविदत्यन्तं दयितो भार्गवस्य ह ॥ ५.१७९.९ ॥
Dort lenkte Akṛtavraṇa den Wagen des Yuyutsu; er war in den Veden bewandert, überaus lieb und ein Freund des Bhārgava (Paraśurāma).
5.179.10
आह्वयानः स मां युद्धे मनो हर्षयतीव मे ।
पुनः पुनरभिक्रोशन्नभियाहीति भार्गवः ॥ ५.१७९.१० ॥
Mich im Kampf herausfordernd, schien er mein Herz zu erfreuen; immer wieder rief der Bhārgava: »Komm näher, vorwärts!«
5.179.11
तमादित्यमिवोद्यन्तमनाधृष्यं महाबलम् ।
क्षत्रियान्तकरं राममेकमेकः समासदूम् ॥ ५.१७९.११ ॥
Ich allein näherte mich jenem Rāma, gleich der aufgehenden Sonne, unbezwingbar und von großer Kraft, dem Vernichter der Kṣatriyas.
5.179.12
ततोऽहं बाणपातेषु त्रिषु वाहान्निगृह्य वै ।
अवतीर्य धनुर्न्यस्य पदातिर्ऋषिसत्तमम् ॥ ५.१७९.१२ ॥
Dann, nachdem ich die Pferde auf drei Pfeilschussweiten angehalten hatte, stieg ich ab, legte den Bogen nieder und ging zu Fuß zu jenem besten der Weisen.
5.179.13
अभ्यागच्छं तदा राममर्चिष्यन्द्विजसत्तमम् ।
अभिवाद्य चैनं विधिवदब्रुवं वाक्यमुत्तमम् ॥ ५.१७९.१३ ॥
Da ging ich, um Rāma, den Besten unter den Zweimalgeborenen, zu ehren, zu ihm, grüßte ihn nach Vorschrift und sprach diese vortrefflichen Worte.
5.179.14
योत्स्ये त्वया रणे राम सदृशेनाधिकेन वा ।
गुरुणा धर्मशीलेन जयमाशास्व मे विभो ॥ ५.१७९.१४ ॥
O Rāma, ich werde im Kampf gegen dich kämpfen, ob du mein Gleicher oder Überlegener bist, mein Lehrer und von dharmischer Gesinnung. O Mächtiger, wünsche mir den Sieg.
5.179.15
एवमेतत्कुरुश्रेष्ठ कर्तव्यं भूतिमिच्छता ।
धर्मो ह्येष महाबाहो विशिष्टैः सह युध्यताम् ॥ ५.१७९.१५ ॥
So muss handeln, wer Wohlstand begehrt, o Bester der Kurus. Dies ist wahrlich das Dharma derer, die mit den Hervorragenden kämpfen, o Starkarmiger.
5.179.16
शपेयं त्वां नचेदेवमागच्छेथा विशांपते ।
युध्यस्व त्वं रणे यत्तो धैर्यमालम्ब्य कौरव ॥ ५.१७९.१६ ॥
O Herr der Menschen, wärest du nicht so gekommen, so hätte ich dich verflucht. O Kaurava, kämpfe im Krieg mit Eifer und nimm Standhaftigkeit an.
5.179.17
न तु ते जयमाशासे त्वां विजेतुमहं स्थितः ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण प्रीतोऽस्मि चरितेन ते ॥ ५.१७९.१७ ॥
Doch ich wünsche dir nicht den Sieg; ich stehe hier, um dich zu besiegen. Geh, kämpfe nach dem Dharma; ich bin zufrieden mit deinem Verhalten.
5.179.18
ततोऽहं तं नमस्कृत्य रथमारुह्य सत्वरः ।
प्राध्मापयं रणे शङ्खं पुनर्हेमपरिष्कृतम् ॥ ५.१७९.१८ ॥
Dann verneigte ich mich vor ihm, bestieg rasch den Wagen und blies im Kampf erneut die mit Gold geschmückte Muschel.
5.179.19
ततो युद्धं समभवन्मम तस्य च भारत ।
दिवसान्सुबहून्राजन्परस्परजिगीषया ॥ ५.१७९.१९ ॥
Dann entbrannte zwischen ihm und mir ein Kampf, o Bhārata, viele Tage lang, o König, aus dem Verlangen, einander zu besiegen.
5.179.20
स मे तस्मिन्रणे पूर्वं प्राहरत्कङ्खपत्रिभिः ।
वष्ट्या शतैश्च नवभिः शराणां नतषर्वणाम् ॥ ५.१७९.२० ॥
In jenem Kampf traf er mich zuerst mit reiherbefiederten Pfeilen — sechshundertneun Pfeile mit gebogenen Gelenken.
5.179.21
चत्वारस्तेन मे वाहाः सूतश्चैव विशांपते ।
प्रतिरुद्धास्तथैवाहं समरे दंशितः स्थितः ॥ ५.१७९.२१ ॥
Damit hemmte er auch meine vier Pferde und meinen Wagenlenker, o Herr der Völker; und auch ich stand gerüstet im Kampf.
5.179.22
नमस्कृत्य च देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ।
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ॥ ५.१७९.२२ ॥
Nachdem ich den Göttern und besonders den Brahmanen Verehrung erwiesen hatte, antwortete ich ihm, der im Kampf fest stand, gleichsam lächelnd.
5.179.23
आचार्यता मानिता मे निर्मर्यादे ह्यपि त्वयि ।
भूयश्च शृणु मे ब्रह्मन्संपदं धर्मसंग्रहे ॥ ५.१७९.२३ ॥
Auch in dir, o Grenzenloser, wurde mein Lehrerstand geehrt. Höre nochmals, o Brahmane, von meinem Reichtum im Sammelwerk des Dharma.
5.179.24
ये ते वेदाः शरीरस्था … यच्च ते महत् ।
तपश्च ते महत्तप्तं न तेभ्यः प्रहराम्यहम् ॥ ५.१७९.२४ ॥
Die Veden, die in deinem Körper wohnen … und deine große Askese, die große Askese, die du geübt hast — gegen sie schlage ich nicht.
5.179.25
प्रहरे क्षत्रधर्मस्य यं त्वं राम समाश्रितः ।
ब्राह्मणः क्षत्रियत्वं हि याति शस्त्रसमुद्यमात् ॥ ५.१७९.२५ ॥
O Rāma, im Schlag der Kriegerpflicht, die du angenommen hast, erlangt ein Brahmane wahrlich den Zustand eines Kṣatriya, indem er Waffen ergreift.
5.179.26
पश्य मे धनुषो वीर्यं पश्य बाह्वोर्बलं मम ।
एष ते कार्मुक वीर छिनद्मि निशितेषुणा ॥ ५.१७९.२६ ॥
Sieh die Kraft meines Bogens, sieh die Stärke meiner Arme. Hier, o Held, zerschneide ich deinen Bogen mit einem scharfen Pfeil.
5.179.27
तस्याहं निशितं भल्लं चिक्षेप भरतर्षभ ।
तेनास्य धनुषः कोटिं छित्वा भूमावपातयम् ॥ ५.१७९.२७ ॥
O Stier der Bharatas, ich schleuderte einen scharfen Bhalla auf ihn, und damit schnitt ich die Spitze seines Bogens ab und ließ sie zu Boden fallen.
5.179.28
तथैव च पृषत्कानां शतानि नतपर्वणाम् ।
चिक्षेप कङ्कपत्राणां जामदग्न्यरथं प्रति । ॥ ५.१७९.२८ ॥
Ebenso schoss ich Hunderte von Pfeilen mit gebogenen Gelenken und Kranichfedern auf den Wagen Jāmadagnyas.
5.179.29
काये विषक्तास्तु तदा वायुना समुदीरिताः ।
चेलुः क्षरन्तो रुधिरं नागा इव च ते शराः ॥ ५.१७९.२९ ॥
Da schwankten jene Pfeile, in seinem Körper steckend, vom Wind bewegt und Blut tropfend, wie Schlangen.
5.179.30
क्षतजोक्षितसर्वाङ्गः क्षरन्स रुधिरं रणे ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३० ॥
Mit dem ganzen Körper vom Blut seiner Wunden im Kampf beschmiert, o König, leuchtete Rāma wie ein blühender Kiṃśuka-Baum.
5.179.31
हेमन्तान्तेऽशोक इव रक्तस्तबकमण्डितः ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३१ ॥
Wie ein Aśoka-Baum am Ende des Winters, geschmückt mit roten Blütenbüscheln, so strahlte Rāma, o König, wie ein erblühter Kiṃśuka.
5.179.32
ततोऽन्यद्धनुरादाय रामः क्रोधसमन्वितः ।
हेमपुङ्खान्सुनिशिताञ्शरांस्तान्हि ववर्ष सः ॥ ५.१७९.३२ ॥
Dann nahm Rāma, von Zorn erfüllt, einen anderen Bogen und ließ jene überaus scharfen Pfeile mit goldenen Federn wie einen Regen niedergehen.
5.179.33
ते समासाद्य मां रौद्रा बहुधा मर्मभेदिनः ।
अकम्पयन्महावेगाः सर्पानलविषोपमाः ॥ ५.१७९.३३ ॥
Jene grimmigen Pfeile trafen mich, durchbohrten auf vielfache Weise meine verwundbaren Stellen und ließen mich erzittern; sie waren von großer Geschwindigkeit, wie Schlangen, Feuer und Gift.
5.179.34
तमहं समवष्टभ्य पुनरात्मानमाहवे ।
शतसंख्यैः शरैः क्रुद्धस्तदा राममवाकिरम् ॥ ५.१७९.३४ ॥
Da fasste ich mich im Kampf wieder, wurde zornig und überschüttete Rāma mit Hunderten von Pfeilen.
5.179.35
स तैरग्न्यर्कसङ्काशैः शरैराशीविषोपमैः ।
शितैरभ्यर्दितो रामो मन्दचेता इवाभवत् ॥ ५.१७९.३५ ॥
Von jenen scharfen Pfeilen bedrängt, die Feuer und Sonne gleichen und giftigen Schlangen, schien Rāma stumpfsinnig zu werden.
5.179.36
ततोऽहं कृपयाऽऽविष्टो विनिन्द्यात्मानमात्मना ।
धिग्धिगित्यब्रुवं युद्धं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३६ ॥
Da, von Mitleid ergriffen, tadelte ich mich selbst und sprach: 'Schande, Schande über diesen Kampf und über die Pflicht des Kriegers, o Bhārata!'
5.179.37
असकृच्चाब्रुवं राजञ्शोकवेगपरिप्लुतः ।
अहो बत कृतं पापं मयेदं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३७ ॥
O König, von der Woge des Kummers überwältigt, sprach ich immer wieder: Wehe, ich habe diese Sünde begangen, und auch die Pflicht des Kriegers, o Nachkomme Bharatas.
5.179.38
गुरुर्द्विजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडितः शरैः ।
ततो न प्राहरं भूयो जामदग्न्याय भारत ॥ ५.१७९.३८ ॥
Da mein ehrwürdiger Lehrer, der Zweimalgeborene von rechtschaffener Seele, so von Pfeilen gequält wurde, schlug ich nicht mehr auf Jāmadagnya ein, o Nachkomme Bharatas.
5.179.39
अथावताप्य पृथिवीं पूषा दिवसमंक्षये ।
जगामास्तं सहस्रांशुस्ततो युद्धमुपारमत् ॥ ५.१७९.३९ ॥
Dann, am Ende des Tages, nachdem Pūṣan, der Tausendstrahlige, die Erde versengt hatte, ging er unter, und die Schlacht endete.