മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.179.1
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ।
भूमिष्ठं नोत्सहे योद्धुं भवन्तं रथमास्थितः ॥ ५.१७९.१ ॥
യുദ്ധത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തു നിന്നിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: രഥത്തിലിരുന്ന് നിലത്തു നിൽക്കുന്ന നിങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല.
5.179.2
आरोह स्यन्दनं वीर कवचं च महाभुज ।
बधान समरे राम यदि योद्धुं मयेच्छसि ॥ ५.१७९.२ ॥
വീരാ, മഹാബാഹുവേ! രഥത്തിൽ കയറി കവചം ധരിക്കൂ, രാമാ! എന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ.
5.179.3
ततो मामब्रवीद्रामः स्मयमानो रणाजिरे ।
रथो मे मेदिनी भीष्म वाहा वेदाः सदश्ववत् ॥ ५.१७९.३ ॥
അപ്പോൾ രാമൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നോടു പറഞ്ഞു: ഭീഷ്മാ! ഭൂമിയാണ് എന്റെ രഥം, വേദങ്ങൾ നല്ല കുതിരകളെപ്പോലെയുള്ള എന്റെ കുതിരകൾ.
5.179.4
सूतश्च मातरिश्वा वै कवचं वेदमातरः ।
सुसंवीतो रणे ताभिर्योत्स्येऽहं कुरुनन्दन ॥ ५.१७९.४ ॥
സാരഥി മാതരിശ്വാവ് (വായു); കവചം വേദങ്ങളുടെ മാതാക്കൾ. കുരുനന്ദനാ! അവരാൽ നന്നായി ഒരുങ്ങി ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യും.
5.179.5
एवं ब्रुवाणो गान्धारे रामो मां सत्यविक्रमः ।
शरव्रातेन महता सर्वतः प्रत्यवारयत् ॥ ५.१७९.५ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഗാന്ധാരീപുത്രാ! സത്യപരാക്രമിയായ രാമൻ വലിയ അമ്പുകൂട്ടത്താൽ എന്നെ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും മൂടി.
5.179.6
ततोऽपश्यं जामदग्न्यं रथमध्ये व्यवस्थितम् ।
सर्वायुधवरे श्रीमत्यद्भुतोपमदर्शने ॥ ५.१७९.६ ॥
അപ്പോൾ രഥമധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ജാമദഗ്ന്യനെ (പരശുരാമനെ) ഞാൻ കണ്ടു; എല്ലാ ശ്രേഷ്ഠായുധങ്ങളോടും കൂടി, തേജസ്വിയും അത്ഭുതരൂപിയുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
5.179.7
मनसा विहिते पुण्ये विस्तीर्णे नगरोपभे ।
दिव्याश्वयुजि सन्नद्वे काञ्चनेन विभूषिते ॥ ५.१७९.७ ॥
മനസ്സാൽ സൃഷ്ടിച്ച, പുണ്യമായ, വിശാലമായ, നഗരതുല്യമായ, ദിവ്യാശ്വങ്ങൾ പൂട്ടിയ, കവചമണിഞ്ഞ, സ്വർണ്ണാലങ്കൃതമായ (രഥം).
5.179.8
कवचेन महाबाहो सोमार्ककृतलक्ष्मणा ।
धनुर्धरो बद्धतूणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ५.१७९.८ ॥
കവചത്തോടെ, മഹാബാഹോ, ചന്ദ്ര-സൂര്യ ചിഹ്നങ്ങളാൽ അടയാളപ്പെട്ട; വില്ലേന്തി, ആവനാഴി കെട്ടി, വിരൽത്തൊപ്പി (ഗോധാ തോൽ) കെട്ടി.
5.179.9
सारथ्यं कृतवांस्तत्र युयुत्सोरकुतव्रणः ।
सखा वेदविदत्यन्तं दयितो भार्गवस्य ह ॥ ५.१७९.९ ॥
അവിടെ യുയുത്സുവിന് അകൃതവ്രണൻ സാരഥ്യം ചെയ്തു; അവൻ വേദജ്ഞനും അത്യന്തം പ്രിയനും ഭാർഗവന്റെ (പരശുരാമന്റെ) സുഹൃത്തും ആയിരുന്നു.
5.179.10
आह्वयानः स मां युद्धे मनो हर्षयतीव मे ।
पुनः पुनरभिक्रोशन्नभियाहीति भार्गवः ॥ ५.१७९.१० ॥
യുദ്ധത്തിൽ എന്നെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എന്റെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു; ഭാർഗവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു, ‘വരൂ, മുന്നോട്ടു വരൂ!’
5.179.11
तमादित्यमिवोद्यन्तमनाधृष्यं महाबलम् ।
क्षत्रियान्तकरं राममेकमेकः समासदूम् ॥ ५.१७९.११ ॥
ഉദിച്ചുയരുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, അജയനും മഹാബലനും, ക്ഷത്രിയരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ആ രാമനെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു സമീപിച്ചു.
5.179.12
ततोऽहं बाणपातेषु त्रिषु वाहान्निगृह्य वै ।
अवतीर्य धनुर्न्यस्य पदातिर्ऋषिसत्तमम् ॥ ५.१७९.१२ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ മൂന്നു അമ്പെയ്ത്തു ദൂരത്തിൽ കുതിരകളെ നിയന്ത്രിച്ചു, ഇറങ്ങി, വില്ലു വെച്ചു, കാൽനടയായി ആ ഋഷിശ്രേഷ്ഠനെ സമീപിച്ചു.
5.179.13
अभ्यागच्छं तदा राममर्चिष्यन्द्विजसत्तमम् ।
अभिवाद्य चैनं विधिवदब्रुवं वाक्यमुत्तमम् ॥ ५.१७९.१३ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ ദ്വിജോത്തമനായ രാമനെ ആദരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അടുത്തുചെന്ന്, വിധിപ്രകാരം വണങ്ങി ഈ ഉത്തമവാക്യം പറഞ്ഞു.
5.179.14
योत्स्ये त्वया रणे राम सदृशेनाधिकेन वा ।
गुरुणा धर्मशीलेन जयमाशास्व मे विभो ॥ ५.१७९.१४ ॥
രാമാ, യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ നിന്നോട് പൊരുതും; നീ എനിക്കു തുല്യനോ ഉയർന്നവനോ ആകട്ടെ, ഗുരുവും ധർമ്മശീലനുമാണ് നീ. വിഭോ, എനിക്ക് ജയം ആശംസിക്കൂ.
5.179.15
एवमेतत्कुरुश्रेष्ठ कर्तव्यं भूतिमिच्छता ।
धर्मो ह्येष महाबाहो विशिष्टैः सह युध्यताम् ॥ ५.१७९.१५ ॥
കുരുശ്രേഷ്ഠാ, ഐശ്വര്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്യണം; മഹാബാഹോ, വിശിഷ്ടരോട് പൊരുതുന്നവരുടെ ധർമ്മം ഇതുതന്നെ.
5.179.16
शपेयं त्वां नचेदेवमागच्छेथा विशांपते ।
युध्यस्व त्वं रणे यत्तो धैर्यमालम्ब्य कौरव ॥ ५.१७९.१६ ॥
ജനാധിപാ, നീ ഇങ്ങനെ വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കുമായിരുന്നു; കൗരവാ, യുദ്ധത്തിൽ ധൈര്യം മുറുകെപ്പിടിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ പൊരുതുക.
5.179.17
न तु ते जयमाशासे त्वां विजेतुमहं स्थितः ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण प्रीतोऽस्मि चरितेन ते ॥ ५.१७९.१७ ॥
എന്നാൽ നിന്റെ ജയം ഞാൻ ആശംസിക്കുന്നില്ല; നിന്നെ ജയിക്കാനാണ് ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്. പോകൂ, ധർമ്മത്തോടെ പൊരുതൂ; നിന്റെ നടപ്പിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്.
5.179.18
ततोऽहं तं नमस्कृत्य रथमारुह्य सत्वरः ।
प्राध्मापयं रणे शङ्खं पुनर्हेमपरिष्कृतम् ॥ ५.१७९.१८ ॥
പിന്നെ ഞാൻ അവനെ നമസ്കരിച്ച്, വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, യുദ്ധത്തിൽ സ്വർണ്ണാലങ്കൃതമായ ശംഖ് വീണ്ടും ഊതി.
5.179.19
ततो युद्धं समभवन्मम तस्य च भारत ।
दिवसान्सुबहून्राजन्परस्परजिगीषया ॥ ५.१७९.१९ ॥
അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ യുദ്ധം നടന്നു, ഭാരതാ. രാജാവേ, പരസ്പരം ജയിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ പല ദിവസങ്ങൾ.
5.179.20
स मे तस्मिन्रणे पूर्वं प्राहरत्कङ्खपत्रिभिः ।
वष्ट्या शतैश्च नवभिः शराणां नतषर्वणाम् ॥ ५.१७९.२० ॥
ആ യുദ്ധത്തിൽ അവൻ ആദ്യം കൊക്കിന്റെ തൂവൽ ഘടിപ്പിച്ച അമ്പുകൾകൊണ്ട് എന്നെ പ്രഹരിച്ചു — വളഞ്ഞ സന്ധികളുള്ള അറുനൂറ്റി ഒമ്പത് അമ്പുകൾകൊണ്ട്.
5.179.21
चत्वारस्तेन मे वाहाः सूतश्चैव विशांपते ।
प्रतिरुद्धास्तथैवाहं समरे दंशितः स्थितः ॥ ५.१७९.२१ ॥
അവൻ എന്റെ നാല് കുതിരകളെയും സാരഥിയെയും തടഞ്ഞു, ജനങ്ങളുടെ നാഥാ. ഞാനും യുദ്ധത്തിൽ കവചം ധരിച്ച് നിന്നു.
5.179.22
नमस्कृत्य च देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ।
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ॥ ५.१७९.२२ ॥
ദേവന്മാരെയും പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണരെയും നമസ്കരിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന അവനോട് ഞാൻ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
5.179.23
आचार्यता मानिता मे निर्मर्यादे ह्यपि त्वयि ।
भूयश्च शृणु मे ब्रह्मन्संपदं धर्मसंग्रहे ॥ ५.१७९.२३ ॥
അതിരുകളില്ലാത്തവനേ, നിന്നിലും എന്റെ ആചാര്യത്വം ആദരിക്കപ്പെട്ടു. ഇനിയും കേൾക്കൂ, ബ്രാഹ്മണാ, ധർമ്മസംഗ്രഹത്തിലെ എന്റെ സമ്പത്ത്.
5.179.24
ये ते वेदाः शरीरस्था … यच्च ते महत् ।
तपश्च ते महत्तप्तं न तेभ्यः प्रहराम्यहम् ॥ ५.१७९.२४ ॥
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന വേദങ്ങൾ … നിന്റെ മഹത്തായ തപസ്സും നീ ചെയ്ത മഹത്തായ തപസ്സും — അവയ്ക്കെതിരെ ഞാൻ പ്രഹരിക്കുന്നില്ല.
5.179.25
प्रहरे क्षत्रधर्मस्य यं त्वं राम समाश्रितः ।
ब्राह्मणः क्षत्रियत्वं हि याति शस्त्रसमुद्यमात् ॥ ५.१७९.२५ ॥
രാമാ, നീ സ്വീകരിച്ച ക്ഷാത്രധർമ്മത്തിന്റെ പ്രഹാരത്തിൽ, ആയുധമെടുക്കുന്നതിനാൽ ബ്രാഹ്മണനും ക്ഷത്രിയത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.
5.179.26
पश्य मे धनुषो वीर्यं पश्य बाह्वोर्बलं मम ।
एष ते कार्मुक वीर छिनद्मि निशितेषुणा ॥ ५.१७९.२६ ॥
എന്റെ വില്ലിന്റെ വീര്യം കാണുക, എന്റെ ബാഹുക്കളുടെ ബലം കാണുക. വീരാ, ഇതാ നിന്റെ വില്ല്, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് ഞാൻ അത് മുറിക്കുന്നു.
5.179.27
तस्याहं निशितं भल्लं चिक्षेप भरतर्षभ ।
तेनास्य धनुषः कोटिं छित्वा भूमावपातयम् ॥ ५.१७९.२७ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ അവനുനേരെ മൂർച്ചയുള്ള ഭല്ലം തൊടുത്തു; അതുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ലിന്റെ അറ്റം മുറിച്ച് നിലത്ത് വീഴ്ത്തി.
5.179.28
तथैव च पृषत्कानां शतानि नतपर्वणाम् ।
चिक्षेप कङ्कपत्राणां जामदग्न्यरथं प्रति । ॥ ५.१७९.२८ ॥
അതുപോലെ, വളഞ്ഞ മുട്ടുകളും കൊക്കിന്റെ തൂവലുകളുമുള്ള നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ ജാമദഗ്ന്യന്റെ രഥത്തിനുനേരെ ഞാൻ തൊടുത്തു.
5.179.29
काये विषक्तास्तु तदा वायुना समुदीरिताः ।
चेलुः क्षरन्तो रुधिरं नागा इव च ते शराः ॥ ५.१७९.२९ ॥
അപ്പോൾ ആ അമ്പുകൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തറച്ചുനിന്നു; കാറ്റിനാൽ ഇളക്കപ്പെട്ട്, രക്തം ഒലിപ്പിക്കുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെ അവ ചലിച്ചു.
5.179.30
क्षतजोक्षितसर्वाङ्गः क्षरन्स रुधिरं रणे ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३० ॥
യുദ്ധത്തിൽ മുറിവുകളിൽ നിന്നൊഴുകിയ രക്തത്താൽ ശരീരമാസകലം നനഞ്ഞ അവൻ, രാജാവേ, പൂത്തുലഞ്ഞ കിംശുക വൃക്ഷംപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
5.179.31
हेमन्तान्तेऽशोक इव रक्तस्तबकमण्डितः ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३१ ॥
ഹേമന്തത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ചുവന്ന പുഷ്പഗുച്ഛങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അശോകവൃക്ഷം പോലെ, ഹേ രാജാവേ, വിരിഞ്ഞ കിംശുകം പോലെ രാമൻ ശോഭിച്ചു.
5.179.32
ततोऽन्यद्धनुरादाय रामः क्रोधसमन्वितः ।
हेमपुङ्खान्सुनिशिताञ्शरांस्तान्हि ववर्ष सः ॥ ५.१७९.३२ ॥
പിന്നെ മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത്, ക്രോധം നിറഞ്ഞ രാമൻ സ്വർണ്ണച്ചിറകുള്ള, അതിതീക്ഷ്ണമായ ആ ശരങ്ങൾ വർഷിച്ചു.
5.179.33
ते समासाद्य मां रौद्रा बहुधा मर्मभेदिनः ।
अकम्पयन्महावेगाः सर्पानलविषोपमाः ॥ ५.१७९.३३ ॥
ആ ഭയങ്കര ശരങ്ങൾ എന്നിലെത്തി, പല വിധത്തിൽ മർമ്മസ്ഥാനങ്ങൾ തുളച്ച് എന്നെ വിറപ്പിച്ചു; അവ മഹാവേഗമുള്ളവയായിരുന്നു, സർപ്പം, അഗ്നി, വിഷം പോലെ.
5.179.34
तमहं समवष्टभ्य पुनरात्मानमाहवे ।
शतसंख्यैः शरैः क्रुद्धस्तदा राममवाकिरम् ॥ ५.१७९.३४ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും എന്നെത്തന്നെ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തി, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ശരങ്ങളാൽ രാമനെ മൂടി.
5.179.35
स तैरग्न्यर्कसङ्काशैः शरैराशीविषोपमैः ।
शितैरभ्यर्दितो रामो मन्दचेता इवाभवत् ॥ ५.१७९.३५ ॥
അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെയും വിഷസർപ്പങ്ങൾ പോലെയുമുള്ള ആ മൂർച്ചയുള്ള ശരങ്ങളാൽ പീഡിതനായ രാമൻ മന്ദബുദ്ധിയായതുപോലെയായി.
5.179.36
ततोऽहं कृपयाऽऽविष्टो विनिन्द्यात्मानमात्मना ।
धिग्धिगित्यब्रुवं युद्धं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३६ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ കാരുണ്യത്താൽ നിറഞ്ഞ്, എന്നെത്തന്നെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, 'ധിക്, ധിക്! ഈ യുദ്ധത്തെയും ക്ഷത്രിയധർമ്മത്തെയും ധിക്കരിക്കുന്നു, ഓ ഭാരതാ!' എന്ന് പറഞ്ഞു.
5.179.37
असकृच्चाब्रुवं राजञ्शोकवेगपरिप्लुतः ।
अहो बत कृतं पापं मयेदं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३७ ॥
രാജാവേ, ദുഃഖത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ മുങ്ങിയവനായി ഞാൻ പലതവണ പറഞ്ഞു: അയ്യോ, ഞാൻ ഈ പാപം ചെയ്തുപോയി; ഓ ഭാരതാ, ക്ഷത്രധർമ്മവും (പാപമായി).
5.179.38
गुरुर्द्विजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडितः शरैः ।
ततो न प्राहरं भूयो जामदग्न्याय भारत ॥ ५.१७९.३८ ॥
ഗുരുവും ദ്വിജനും ധർമ്മാത്മാവുമായ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ അമ്പുകളാൽ പീഡിതനായപ്പോൾ, ഓ ഭാരതാ, ഞാൻ വീണ്ടും ജാമദഗ്ന്യന്റെ മേൽ പ്രഹരിച്ചില്ല.
5.179.39
अथावताप्य पृथिवीं पूषा दिवसमंक्षये ।
जगामास्तं सहस्रांशुस्ततो युद्धमुपारमत् ॥ ५.१७९.३९ ॥
പിന്നെ ദിവസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ പൂഷാവ് (സൂര്യൻ) ഭൂമിയെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ച്, സഹസ്രാംശു അസ്തമിച്ചു; അപ്പോൾ യുദ്ധം നിലച്ചു.