மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.179.1
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ।
भूमिष्ठं नोत्सहे योद्धुं भवन्तं रथमास्थितः ॥ ५.१७९.१ ॥
போர்க்களத்தில் புன்னகைத்தபடி நிலத்தில் நின்றிருந்த அவருக்கு நான் பதிலளித்தேன்: தேரில் ஏறிக்கொண்டு நிலத்தில் நிற்கும் உங்களுடன் போரிட நான் விரும்பவில்லை.
5.179.2
आरोह स्यन्दनं वीर कवचं च महाभुज ।
बधान समरे राम यदि योद्धुं मयेच्छसि ॥ ५.१७९.२ ॥
வீரனே, பெரும்புஜனே! தேரில் ஏறி கவசத்தை அணி, ராமா! நீ என்னுடன் போரிட விரும்பினால்.
5.179.3
ततो मामब्रवीद्रामः स्मयमानो रणाजिरे ।
रथो मे मेदिनी भीष्म वाहा वेदाः सदश्ववत् ॥ ५.१७९.३ ॥
அப்போது ராமர் போர்க்களத்தில் புன்னகைத்தபடி என்னிடம் சொன்னார்: பீஷ்மா! பூமியே என் தேர், வேதங்களே நல்ல குதிரைகளைப் போன்ற என் குதிரைகள்.
5.179.4
सूतश्च मातरिश्वा वै कवचं वेदमातरः ।
सुसंवीतो रणे ताभिर्योत्स्येऽहं कुरुनन्दन ॥ ५.१७९.४ ॥
சாரதி மாதரிஸ்வன் (வாயு); கவசம் வேதங்களின் தாய்மார்கள். குருநந்தனா! அவர்களால் நன்கு அணிந்து நான் போரிடுவேன்.
5.179.5
एवं ब्रुवाणो गान्धारे रामो मां सत्यविक्रमः ।
शरव्रातेन महता सर्वतः प्रत्यवारयत् ॥ ५.१७९.५ ॥
இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே, காந்தாரியின் மகனே! சத்தியப் பராக்கிரமம் கொண்ட ராமர் பெரும் அம்புக்கூட்டத்தால் என்னை எல்லாப் பக்கங்களிலும் மறைத்தார்.
5.179.6
ततोऽपश्यं जामदग्न्यं रथमध्ये व्यवस्थितम् ।
सर्वायुधवरे श्रीमत्यद्भुतोपमदर्शने ॥ ५.१७९.६ ॥
அப்போது தேரின் நடுவில் நின்ற ஜாமதக்னியை (பரசுராமரை) கண்டேன்; அவர் சிறந்த எல்லா ஆயுதங்களுடனும், ஒளிவீசும், அற்புதத் தோற்றமுடையவராக இருந்தார்.
5.179.7
मनसा विहिते पुण्ये विस्तीर्णे नगरोपभे ।
दिव्याश्वयुजि सन्नद्वे काञ्चनेन विभूषिते ॥ ५.१७९.७ ॥
மனத்தால் அமைக்கப்பட்ட, புனிதமான, விசாலமான, நகரம் போன்ற, தெய்வீகக் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, கவசம் பூட்டிய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட (தேர்).
5.179.8
कवचेन महाबाहो सोमार्ककृतलक्ष्मणा ।
धनुर्धरो बद्धतूणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ ५.१७९.८ ॥
கவசத்துடன், மகாபாகுவே, சந்திரன் சூரியன் அடையாளங்கள் பொறிக்கப்பட்ட; வில்லேந்தி, அம்பறாத்தூணி கட்டி, விரல்காப்பு (கோதா தோல்) அணிந்து.
5.179.9
सारथ्यं कृतवांस्तत्र युयुत्सोरकुतव्रणः ।
सखा वेदविदत्यन्तं दयितो भार्गवस्य ह ॥ ५.१७९.९ ॥
அங்கு யுயுத்சுவுக்கு அகிருதவ்ரணன் தேரோட்டினான்; அவன் வேதங்களை அறிந்தவன், மிகவும் பிரியமானவன், பார்கவனின் (பரசுராமரின்) நண்பன்.
5.179.10
आह्वयानः स मां युद्धे मनो हर्षयतीव मे ।
पुनः पुनरभिक्रोशन्नभियाहीति भार्गवः ॥ ५.१७९.१० ॥
போரில் என்னை அறைகூவி அழைத்தவன் என் மனத்தை மகிழ்விப்பவன் போல் இருந்தான்; பார்கவன் மீண்டும் மீண்டும் கூவினான், ‘வா, முன்னே வா!’
5.179.11
तमादित्यमिवोद्यन्तमनाधृष्यं महाबलम् ।
क्षत्रियान्तकरं राममेकमेकः समासदूम् ॥ ५.१७९.११ ॥
உதிக்கும் சூரியனைப் போன்ற, வெல்ல முடியாத, பெரும் வலிமையுள்ள, க்ஷத்திரியர்களை அழிப்பவனான அந்த ராமனை நான் தனியாக அணுகினேன்.
5.179.12
ततोऽहं बाणपातेषु त्रिषु वाहान्निगृह्य वै ।
अवतीर्य धनुर्न्यस्य पदातिर्ऋषिसत्तमम् ॥ ५.१७९.१२ ॥
பின்னர் நான் மூன்று அம்பு எறியும் தொலைவில் குதிரைகளை நிறுத்தி, இறங்கி, வில்லை வைத்து, நடந்தே அந்த ரிஷிகளில் சிறந்தவரை அணுகினேன்.
5.179.13
अभ्यागच्छं तदा राममर्चिष्यन्द्विजसत्तमम् ।
अभिवाद्य चैनं विधिवदब्रुवं वाक्यमुत्तमम् ॥ ५.१७९.१३ ॥
அப்போது நான் துவிஜர்களில் சிறந்த ராமரை வணங்கும் விருப்பத்துடன் அவரை அணுகி, விதிப்படி வணங்கி இந்த உயர்ந்த சொல்லைச் சொன்னேன்.
5.179.14
योत्स्ये त्वया रणे राम सदृशेनाधिकेन वा ।
गुरुणा धर्मशीलेन जयमाशास्व मे विभो ॥ ५.१७९.१४ ॥
ராமா, போரில் உன்னுடன் போரிடுவேன்; நீ எனக்கு சமமானவனோ அல்லது மேலானவனோ, குருவும் தர்மசீலனும் ஆவாய். வல்லவனே, எனக்கு வெற்றி வேண்டுமென்று வாழ்த்து.
5.179.15
एवमेतत्कुरुश्रेष्ठ कर्तव्यं भूतिमिच्छता ।
धर्मो ह्येष महाबाहो विशिष्टैः सह युध्यताम् ॥ ५.१७९.१५ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, செழிப்பை விரும்புபவன் இவ்வாறே செய்ய வேண்டும்; மகாபாகுவே, சிறந்தவர்களுடன் போரிடுபவர்களுக்கு இதுவே தர்மம்.
5.179.16
शपेयं त्वां नचेदेवमागच्छेथा विशांपते ।
युध्यस्व त्वं रणे यत्तो धैर्यमालम्ब्य कौरव ॥ ५.१७९.१६ ॥
மக்களின் தலைவனே, நீ இவ்வாறு வராமல் இருந்திருந்தால் உனக்கு சாபம் கொடுத்திருப்பேன்; கௌரவனே, போரில் முயற்சியுடன் துணிவைப் பற்றிக்கொண்டு போரிடு.
5.179.17
न तु ते जयमाशासे त्वां विजेतुमहं स्थितः ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण प्रीतोऽस्मि चरितेन ते ॥ ५.१७९.१७ ॥
ஆனால் உனக்கு வெற்றியை நான் விரும்பவில்லை; உன்னை வெல்லவே நான் நிற்கிறேன். செல், தர்மத்துடன் போரிடு; உன் நடத்தையால் நான் மகிழ்ந்தேன்.
5.179.18
ततोऽहं तं नमस्कृत्य रथमारुह्य सत्वरः ।
प्राध्मापयं रणे शङ्खं पुनर्हेमपरिष्कृतम् ॥ ५.१७९.१८ ॥
பிறகு நான் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தி, விரைவாக தேரில் ஏறி, போரில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சங்கை மீண்டும் ஊதினேன்.
5.179.19
ततो युद्धं समभवन्मम तस्य च भारत ।
दिवसान्सुबहून्राजन्परस्परजिगीषया ॥ ५.१७९.१९ ॥
பின்னர் எங்களுக்கிடையே போர் நிகழ்ந்தது, பாரதரே. அரசே, ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பி பல நாட்கள்.
5.179.20
स मे तस्मिन्रणे पूर्वं प्राहरत्कङ्खपत्रिभिः ।
वष्ट्या शतैश्च नवभिः शराणां नतषर्वणाम् ॥ ५.१७९.२० ॥
அந்தப் போரில் அவன் முதலில் கொக்கின் இறகு கொண்ட அம்புகளால் என்னைத் தாக்கினான் — வளைந்த முனைகளைக் கொண்ட அறுபது நூறும் ஒன்பதும் அம்புகளால்.
5.179.21
चत्वारस्तेन मे वाहाः सूतश्चैव विशांपते ।
प्रतिरुद्धास्तथैवाहं समरे दंशितः स्थितः ॥ ५.१७९.२१ ॥
அவன் என் நான்கு குதிரைகளையும் சாரதியையும் தடுத்து நிறுத்தினான், மக்களின் தலைவனே. நானும் போரில் கவசம் அணிந்து நின்றேன்.
5.179.22
नमस्कृत्य च देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ।
तमहं स्मयन्निव रणे प्रत्यभाषं व्यवस्थितम् ॥ ५.१७९.२२ ॥
தேவர்களையும் குறிப்பாகப் பிராமணர்களையும் வணங்கி, போரில் உறுதியாக நின்ற அவனுக்கு நான் புன்னகைப்பது போல் பதிலளித்தேன்.
5.179.23
आचार्यता मानिता मे निर्मर्यादे ह्यपि त्वयि ।
भूयश्च शृणु मे ब्रह्मन्संपदं धर्मसंग्रहे ॥ ५.१७९.२३ ॥
எல்லை கடந்தவனே, உன்னிடமும் என் ஆசிரியத்துவம் மதிக்கப்பட்டது. மேலும் கேள், பிராமணனே, தர்மத் தொகுப்பில் என் செல்வத்தை.
5.179.24
ये ते वेदाः शरीरस्था … यच्च ते महत् ।
तपश्च ते महत्तप्तं न तेभ्यः प्रहराम्यहम् ॥ ५.१७९.२४ ॥
உன் உடலில் நிலைத்த வேதங்கள் … உன்னுடைய மகத்தான தவமும், நீ செய்த மகா தபசும் — அவற்றின் மீது நான் பிரகாரம் செய்யமாட்டேன்.
5.179.25
प्रहरे क्षत्रधर्मस्य यं त्वं राम समाश्रितः ।
ब्राह्मणः क्षत्रियत्वं हि याति शस्त्रसमुद्यमात् ॥ ५.१७९.२५ ॥
ராமா, நீ மேற்கொண்ட க்ஷத்ரதர்மத்தின் போரில் ஆயுதம் ஏந்துவதால், பிராமணனும் நிச்சயமாக க்ஷத்ரியத்தன்மையை அடைகிறான்.
5.179.26
पश्य मे धनुषो वीर्यं पश्य बाह्वोर्बलं मम ।
एष ते कार्मुक वीर छिनद्मि निशितेषुणा ॥ ५.१७९.२६ ॥
என் வில்லின் வீரியத்தைப் பார். என் தோள்களின் பலத்தைப் பார். வீரனே, இதோ உன் வில்லை கூரிய அம்பால் அறுக்கிறேன்.
5.179.27
तस्याहं निशितं भल्लं चिक्षेप भरतर्षभ ।
तेनास्य धनुषः कोटिं छित्वा भूमावपातयम् ॥ ५.१७९.२७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் அவன் மீது கூரிய பல்லத்தை எய்தேன்; அதனால் அவனுடைய வில்லின் நுனியை அறுத்து நிலத்தில் வீழ்த்தினேன்.
5.179.28
तथैव च पृषत्कानां शतानि नतपर्वणाम् ।
चिक्षेप कङ्कपत्राणां जामदग्न्यरथं प्रति । ॥ ५.१७९.२८ ॥
அதுபோலவே, வளைந்த கணுக்களும் கொக்கின் இறகுகளும் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளை ஜாமதக்கின் தேரை நோக்கி எய்தேன்.
5.179.29
काये विषक्तास्तु तदा वायुना समुदीरिताः ।
चेलुः क्षरन्तो रुधिरं नागा इव च ते शराः ॥ ५.१७९.२९ ॥
அப்போது அவை அவனுடைய உடலில் பதிந்திருந்தன; காற்றால் அசைக்கப்பட்டு இரத்தம் ஒழுக்கும் பாம்புகளைப் போல அவை அசைந்தன.
5.179.30
क्षतजोक्षितसर्वाङ्गः क्षरन्स रुधिरं रणे ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३० ॥
போர்க்களத்தில் காயங்களிலிருந்து வழிந்த இரத்தத்தால் உடல் முழுவதும் நனைந்த அவன், அரசே, மலர்ந்த கிம்சுக மரம் போல ஒளிர்ந்தான்.
5.179.31
हेमन्तान्तेऽशोक इव रक्तस्तबकमण्डितः ।
बभौ रामस्तथा राजन्प्रफुल्ल इव किंशुकः ॥ ५.१७९.३१ ॥
பனிக்காலத்தின் இறுதியில் சிவந்த பூங்கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அசோக மரம் போல, ஓ அரசே, ராமன் மலர்ந்த கிംசுக மரம் போல ஒளிர்ந்தான்.
5.179.32
ततोऽन्यद्धनुरादाय रामः क्रोधसमन्वितः ।
हेमपुङ्खान्सुनिशिताञ्शरांस्तान्हि ववर्ष सः ॥ ५.१७९.३२ ॥
பின்னர் வேறொரு வில்லை எடுத்து, கோபம் நிறைந்த ராமன் பொன் இறகுகள் கொண்ட மிகக் கூர்மையான அந்த அம்புகளை மழையெனப் பொழிந்தான்.
5.179.33
ते समासाद्य मां रौद्रा बहुधा मर्मभेदिनः ।
अकम्पयन्महावेगाः सर्पानलविषोपमाः ॥ ५.१७९.३३ ॥
அந்த கொடிய அம்புகள் என்னை வந்தடைந்து, பல வகையில் முக்கிய உறுப்புகளைத் துளைத்து என்னை நடுங்கச் செய்தன; அவை பெரும் வேகமுடையவை, பாம்பு, நெருப்பு, விஷம் போன்றவை.
5.179.34
तमहं समवष्टभ्य पुनरात्मानमाहवे ।
शतसंख्यैः शरैः क्रुद्धस्तदा राममवाकिरम् ॥ ५.१७९.३४ ॥
அப்போது நான் மீண்டும் என்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டு, கோபத்தோடு போரில் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் ராமன் மீது மழை பொழிந்தேன்.
5.179.35
स तैरग्न्यर्कसङ्काशैः शरैराशीविषोपमैः ।
शितैरभ्यर्दितो रामो मन्दचेता इवाभवत् ॥ ५.१७९.३५ ॥
அக்னியையும் சூரியனையும் போன்ற, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அந்தக் கூரிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட ராமன், மந்தமான மனமுடையவன் போல் ஆனான்.
5.179.36
ततोऽहं कृपयाऽऽविष्टो विनिन्द्यात्मानमात्मना ।
धिग्धिगित्यब्रुवं युद्धं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३६ ॥
அப்போது நான் கருணையால் நிரம்பி, என்னையே நிந்தித்துக் கொண்டு, 'சீ, சீ! இந்தப் போரையும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தையும் கண்டிக்கிறேன், ஓ பாரதா!' என்றேன்.
5.179.37
असकृच्चाब्रुवं राजञ्शोकवेगपरिप्लुतः ।
अहो बत कृतं पापं मयेदं क्षत्रधर्मं च भारत ॥ ५.१७९.३७ ॥
அரசே, துயரின் வேகத்தால் மூழ்குண்டவனாய் நான் பலமுறை சொன்னேன்: ஐயோ, நான் இந்தப் பாவத்தைச் செய்துவிட்டேன்; ஓ பாரதா, க்ஷத்திரிய தர்மமும் (பாவமாயிற்று).
5.179.38
गुरुर्द्विजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडितः शरैः ।
ततो न प्राहरं भूयो जामदग्न्याय भारत ॥ ५.१७९.३८ ॥
குருவும், இருபிறப்பாளனும், தர்மாத்மாவுமான அவர் இவ்வாறு அம்புகளால் வருத்தப்பட்டபோது, ஓ பாரதா, நான் மீண்டும் ஜாமதக்ன்யன் மீது தாக்கவில்லை.
5.179.39
अथावताप्य पृथिवीं पूषा दिवसमंक्षये ।
जगामास्तं सहस्रांशुस्ततो युद्धमुपारमत् ॥ ५.१७९.३९ ॥
பின்னர் நாளின் முடிவில் பூஷன் (சூரியன்) பூமியைச் சுட்டெரித்து, ஆயிரம் கதிரோன் அஸ்தமித்தான்; அப்போது போர் நின்றது.