Mahābhārata · Adhyāya 5.180
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.180.1
आत्मनस्तु ततः सूतो हयानां च विशांपते ।
मम चापनयामास शल्यान्कुशलसंमतः ॥ ५.१८०.१ ॥
Dann, o Herr der Menschen, entfernte der als geschickt geltende Wagenlenker die Pfeile von sich selbst, von den Pferden und von mir.
5.180.2
स्नातापवृत्तैस्तुरगैर्लब्धतोयैरविह्वलैः ।
प्रभाते चोदिते सूर्ये ततो युद्धमवर्तत ॥ ५.१८०.२ ॥
Mit gebadeten, ausgeruhten, getränkten und ruhigen Pferden, bei Tagesanbruch, als die Sonne aufgegangen war, da begann der Kampf.
5.180.3
दृष्ट्वा भां तूर्णमायान्तं दंशितं स्यन्दने स्थितम् ।
अकरोद्रथमत्यर्थं रामः सज्जं प्रतापवान् ॥ ५.१८०.३ ॥
Als er ihn schnell herankommen sah, gerüstet auf dem Wagen stehend, rüstete der mächtige Rāma seinen Wagen gänzlich aus.
5.180.4
ततोऽहं राममायान्तं दृष्ट्वा समरकाङ्क्षिणम् ।
धनुःश्रेष्ठं समित्सृज्य सहसावतरं रथात् ॥ ५.१८०.४ ॥
Als ich Rāma herannahen sah, kampflustig, legte ich meinen besten Bogen nieder und stieg plötzlich vom Wagen herab.
5.180.5
अभिवाद्य तथैवाहं रथमारुह्य भारत ।
युयुत्सुर्जामदग्न्यस्य प्रमुखे वीतभीः स्थितः ॥ ५.१८०.५ ॥
O Bhārata, ihn ebenso gegrüßt, bestieg ich wieder den Wagen und stand furchtlos vor dem Sohn des Jamadagni, kampfbegierig.
5.180.6
ततोऽहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ।
स च मां शरवर्षेण वर्षन्तं समवाकिरम् ॥ ५.१८०.६ ॥
Dann überschüttete ich ihn mit einem gewaltigen Pfeilregen; und er, der Pfeile auf mich regnen ließ, bedeckte mich seinerseits.
5.180.7
संक्रुद्धो जामदग्न्यस्तु पुनरेव सुतेजितान् ।
संप्रैषीन्मे शरान्घोरान्दीप्तास्यानुरगानिव ॥ ५.१८०.७ ॥
Zornentbrannt schickte der Sohn des Jamadagni erneut scharfgeschliffene, schreckliche Pfeile gegen mich, gleich Schlangen mit brennenden Mäulern.
5.180.8
ततोऽहं निशितैर्भल्लैः शतशोऽथ सहस्रशः ।
अच्छिदं सहसा राजन्नन्तरिक्षे पुनः पुनः ॥ ५.१८०.८ ॥
Da schnitt ich sie mit scharfen Bhalla-Pfeilen, hunderte und tausende Male, o König, in der Luft plötzlich immer wieder ab.
5.180.9
ततस्त्वस्त्राणि दिव्यानि जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
मयि प्रयोजयामास तान्यहं प्रत्यषेधयम् । ॥ ५.१८०.९ ॥
Da setzte der mächtige Sohn des Jamadagni göttliche Waffen gegen mich ein, und ich wehrte sie ab.
5.180.10
अस्त्रैरेव महाबाहो चिकीर्षन्नधिकां क्रियाम् ।
ततो विदि महान्नादः प्रादुरासीत्समन्ततः ॥ ५.१८०.१० ॥
O Starkarmiger, in dem Wunsch, mit den Waffen allein noch Größeres zu vollbringen, erhob sich da ein gewaltiges Getöse am Himmel von allen Seiten.
5.180.11
ततोऽहमस्त्रं वायव्यं जामदग्न्ये प्रयुक्तवान् ।
प्रत्याजघ्ने च तद्रामो गुह्यकास्त्रेण भारत ॥ ५.१८०.११ ॥
Da richtete ich die Vāyavya-Waffe gegen den Sohn des Jamadagni, und Rāma wehrte sie, o Bhārata, mit der Guhyaka-Waffe ab.
5.180.12
ततोऽहमस्त्रमाग्नेयमनुमन्त्र्य प्रयुक्तवान् ।
वारुणेनैव तद्रामो वारयामास मे विभुः ॥ ५.१८०.१२ ॥
Da sprach ich den Mantra und schleuderte die Āgneya-Waffe; der mächtige Rāma wehrte sie gegen mich mit der Vāruṇa-Waffe selbst ab.
5.180.13
एवमस्त्राणि दिव्यानि रामस्याहमवारयम् ।
रामश्च मम तेजस्वी दिव्यास्त्रविदरिन्दमः ॥ ५.१८०.१३ ॥
So wehrte ich Rāmas göttliche Waffen ab, und der strahlende Rāma, Kenner der göttlichen Waffen und Bezwinger der Feinde, wehrte die meinen ab.
5.180.14
ततो मां सव्यतो राजन्रामः कुर्वन्द्विजोत्तमः ।
उरस्यविध्यत्संक्रुद्धो जामदग्न्यः प्रतापवान् ॥ ५.१८०.१४ ॥
Da, o König, traf mich Rāma, der beste der Zweimalgeborenen, der mich von der linken Seite angriff, voller Zorn mit einem Pfeil in die Brust — der mächtige Sohn Jamadagnis.
5.180.15
ततोऽहं भारतश्रेष्ठ संन्यषीदं रथोत्तमे ।
ततो मां कश्मलाविष्टं सूतस्तूर्णमुदावहत् ॥ ५.१८०.१५ ॥
Dann, o Bester der Bhāratas, sank ich auf dem ausgezeichneten Streitwagen nieder; und dann führte mich der Wagenlenker rasch fort, von Ohnmacht überwältigt.
5.180.16
ग्लायन्तं भरश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् ।
ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम् ॥ ५.१८०.१६ ॥
O Bester der Bharas, während ich, von Rāmas Pfeilen gequält, in Ohnmacht sank, wurde ich dann tatsächlich zurückgezogen — schwer durchbohrt und bewusstlos.
5.180.17
रामस्यानुचरा हृष्टाः सर्वे दृष्ट्वा विचुक्रुशुः ।
अकृतव्रणप्रभृतयः काशिकन्या च भारत ॥ ५.१८०.१७ ॥
Alle Gefolgsleute Rāmas jubelten, als sie dies sahen — angeführt von Akṛtavraṇa und anderen, und, o Bhārata, auch die Prinzessin von Kāśi.
5.180.18
ततस्तु लब्धसंज्ञोऽहं ज्ञात्वा सूतमथाब्रुवम् ।
याहि सूत यतो रामः सज्जोऽहं गतवेदनः ॥ ५.१८०.१८ ॥
Dann, als ich wieder zu mir kam und den Wagenlenker erkannte, sprach ich zu ihm: »Fahre, Wagenlenker, dorthin, wo Rāma ist; ich bin bereit, frei von Schmerz.«
5.180.19
ततो मामवहत्सूतो हयैः परमशोभितैः ।
नृत्यद्भिरिव कौरव्य मारुतप्रतिमैर्गतौ ॥ ५.१८०.१९ ॥
Dann trug mich der Wagenlenker mit überaus prächtig geschmückten Pferden, o Nachkomme der Kurus, die wie tanzend und dem Wind gleich dahinflogen.
5.180.20
ततोऽहं राममासाद्य बाणवर्षैश्च कौरव ।
अवाकिरं सुसंरब्धः संरब्धं च जिगीषया ॥ ५.१८०.२० ॥
Dann näherte ich mich Rāma, o Kaurava, und bedeckte ihn mit einem Pfeilhagel, voller Zorn und mit dem Verlangen zu siegen.
5.180.21
तानापतत एवासौ रामो बाणानजिह्मगान् ।
बाणैरेवाच्छिनत्तूर्णमेकैकं त्रिभिराहवे ॥ ५.१८०.२१ ॥
Jene geradeaus fliegenden Pfeile, die auf mich zukamen, schnitt jener Rāma im Kampf rasch einen nach dem anderen mit je drei Pfeilen ab.
5.180.22
ततस्ते सूदिताः सर्वे मम बाणाः सुसंशिताः ।
रामबाणैर्द्विधा च्छिन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ५.१८०.२२ ॥
Dann wurden alle meine sehr scharfen Pfeile vernichtet; von Rāmas Pfeilen in zwei Teile geschnitten, wurden sie zu Hunderten und Tausenden zerschlagen.
5.180.23
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसंमितम् ।
असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया ॥ ५.१८०.२३ ॥
Dann schoss ich erneut einen brennenden, überaus leuchtenden Pfeil, gleich der Zeit selbst, auf Rāma, den Sohn des Jamadagni, begierig, ihn zu töten.
5.180.24
तेन त्वभिहतो गाढं बाणवेगवशं गतः ।
मुमोह समरे रामो भूमौ च निपपात ह ॥ ५.१८०.२४ ॥
Tief davon getroffen, unter die Gewalt des Pfeilgeschosses geraten, verlor Rāma im Kampf das Bewusstsein und fiel zu Boden.
5.180.25
ततो हाहाकृतं कसर्वं रामे भूतलमाश्रिते ।
जगद्भारत संविग्नं यथार्कपतने भवेत् ॥ ५.१८०.२५ ॥
Als Rāma zu Boden gesunken war, erhob sich überall ein Wehgeschrei; o Bhārata, die Welt erbebte, als fiele die Sonne.
5.180.26
तत एनं समुद्विग्नाः सर्व एवाभिदुद्रुवुः ।
तपोधनास्ते सहसा काश्या च कुरुनन्दन ॥ ५.१८०.२६ ॥
Da liefen alle, tief erschüttert, zu ihm hin: die an Askese reichen Asketen und auch Kāśya, plötzlich. O Freude der Kurus!
5.180.27
तत एनं परिष्वज्य शनैराश्वासयंस्तदा ।
पाणिभिर्जलशीतैश्च जयाशीर्भिश्च कौरव ॥ ५.१८०.२७ ॥
Dann umarmten sie ihn und trösteten ihn sanft mit wasserkühlen Händen und mit Segenswünschen zum Sieg. O Kaurava!
5.180.28
ततः स विह्वलं वाक्यं राम उत्थाय चाब्रवीत् ।
तिष्ठ भीष्म हतोऽसीति बाणं संधाय कार्मुके ॥ ५.१८०.२८ ॥
Da erhob er sich erregt und sprach: »Halt, Bhīṣma! Du bist erschlagen!«, und legte einen Pfeil auf den Bogen.
5.180.29
स मुक्तो न्यपतत्तूर्णं सव्ये पार्श्वे महाहवे ।
येनाहं भृशमुद्विग्रो व्याघूर्णित इव द्रुमः ॥ ५.१८०.२९ ॥
Dieser abgeschossene Pfeil fiel schnell auf meine linke Seite in der großen Schlacht, so dass ich tief erschüttert wie ein Baum herumgeschleudert wurde.
5.180.30
हत्वा हयांस्ततो रामः शीघ्रास्त्रेण महाहवे ।
अवाकिरन्मां विस्रब्धो बाणैस्तैर्लोमवाहिभिः ॥ ५.१८०.३० ॥
Dann erschlug Rāma in der großen Schlacht die Pferde mit einer schnellen Waffe und überschüttete mich furchtlos mit jenen gefiederten Pfeilen.
5.180.31
ततोऽहमपि शीघ्रास्त्रं समरप्रतिवारणम् ।
अवासृजं महाबाहो तेन्तराधिष्ठिताः शराः ॥ ५.१८०.३१ ॥
Dann ließ auch ich die schnelle Waffe los, die den Ansturm der Schlacht abwehrt. O Starkarmiger, durch sie wurden die dazwischen platzierten Pfeile entsandt.
5.180.32
रामस्य मम चैवाशु व्योमावृत्य समन्ततः ।
न स्म सूर्यः प्रतपति शरजालसमावृतः ॥ ५.१८०.३२ ॥
Schnell bedeckten die Pfeile Rāmas und meine den Himmel nach allen Seiten, und die Sonne strahlte nicht mehr, umhüllt von einem Netz aus Pfeilen.
5.180.33
मातरिश्वा ततस्तस्मिन्मेघरुद्ध इवाभवत् ।
ततो वायोः प्रकम्पाच्च सूर्यस्य च गभस्तिभिः ॥ ५.१८०.३३ ॥
Da wurde der Wind an jenem Himmel gleichsam von Wolken versperrt; dann, durch das Zittern des Windes und durch die Strahlen der Sonne (am Himmel).
5.180.34
अभिघातप्रभावाच्च पावकः समजायत ।
ते शराः स्वसमुत्थेन प्रदीप्ताश्चित्रभानुना ॥ ५.१८०.३४ ॥
Und durch die Macht des Aufpralls entstand auch Feuer; jene Pfeile, entflammt vom wundersamen Feuer, das aus ihnen selbst entstanden war.
5.180.35
भूमौ सर्वे तदा राजन्भस्मभूताः प्रपेदिरे ।
तदा शतसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ ५.१८०.३५ ॥
O König, da fielen sie alle, zu Asche geworden, zu Boden; dann Hunderttausende, Millionen und hundert Millionen (Pfeile).
5.180.36
अयुतान्यथ खर्वाणि निखर्वाणि च कौरव ।
रामः शराणां संक्रुद्धो मयि तूर्णं न्यपातयत् ॥ ५.१८०.३६ ॥
Dann Zehntausende, Milliarden und hundert Milliarden (Pfeile). O Kaurava, Rāma, erzürnt, ließ rasch seine Pfeile auf mich niederregnen.
5.180.37
ततोऽहं तानपि रणे शरैराशीविषोपमैः ।
संछिद्य भूमौ नृपते पातयेयं नगानिव ॥ ५.१८०.३७ ॥
Dann, o König, hätte ich sie im Kampf mit Pfeilen, gleich giftigen Schlangen, zerschnitten und wie Bäume zu Boden gestreckt.
5.180.38
एवं तदभवद्युद्वं तदा भरतसत्तम ।
सन्ध्याकाले व्यतीते तु व्यपायात्स च मे गुरुः ॥ ५.१८०.३८ ॥
So also, o Bester der Bharatas, fand jener Kampf statt. Als die Dämmerstunde vergangen war, zog sich mein Lehrer von dort zurück.