மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.180
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.180.1
आत्मनस्तु ततः सूतो हयानां च विशांपते ।
मम चापनयामास शल्यान्कुशलसंमतः ॥ ५.१८०.१ ॥
அரசனே! அப்போது திறமையான சாரதி தன்னுடைய, குதிரைகளுடைய, என்னுடைய அம்புகளை அகற்றினான்.
5.180.2
स्नातापवृत्तैस्तुरगैर्लब्धतोयैरविह्वलैः ।
प्रभाते चोदिते सूर्ये ततो युद्धमवर्तत ॥ ५.१८०.२ ॥
நீராடி ஓய்வு பெற்று, நீர் அருந்தி, அமைதியான குதிரைகளுடன் விடியலில் சூரியன் உதித்தபோது அப்போது போர் தொடங்கியது.
5.180.3
दृष्ट्वा भां तूर्णमायान्तं दंशितं स्यन्दने स्थितम् ।
अकरोद्रथमत्यर्थं रामः सज्जं प्रतापवान् ॥ ५.१८०.३ ॥
விரைந்து வருவதையும் தேரில் கவசம் பூண்டு நிற்பதையும் கண்டு, வலிமைமிக்க ராமன் தன் தேரை மிகவும் ஆயத்தமாக்கினான்.
5.180.4
ततोऽहं राममायान्तं दृष्ट्वा समरकाङ्क्षिणम् ।
धनुःश्रेष्ठं समित्सृज्य सहसावतरं रथात् ॥ ५.१८०.४ ॥
அப்போது போர் விரும்பி வரும் ராமனைக் கண்டு, சிறந்த வில்லைக் கீழே வைத்து, திடீரென்று தேரிலிருந்து இறங்கினேன்.
5.180.5
अभिवाद्य तथैवाहं रथमारुह्य भारत ।
युयुत्सुर्जामदग्न्यस्य प्रमुखे वीतभीः स्थितः ॥ ५.१८०.५ ॥
பாரதனே! அவ்வாறே வணங்கி மீண்டும் தேரில் ஏறி, அச்சமின்றி ஜமதக்னியின் மகனுக்கு முன் போர் விரும்பி நின்றேன்.
5.180.6
ततोऽहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् ।
स च मां शरवर्षेण वर्षन्तं समवाकिरम् ॥ ५.१८०.६ ॥
அப்போது நான் மிகுந்த அம்பு மழையால் அவனை மூடினேன்; அவனும் அம்பு மழை பொழிந்து என்னை மூடினான்.
5.180.7
संक्रुद्धो जामदग्न्यस्तु पुनरेव सुतेजितान् ।
संप्रैषीन्मे शरान्घोरान्दीप्तास्यानुरगानिव ॥ ५.१८०.७ ॥
கோபம் கொண்ட ஜாமதக்னியன் மீண்டும் மிகக் கூர்மையான, பயங்கரமான அம்புகளை எனக்கு நோக்கி அனுப்பினான்; அவை எரியும் வாயுடைய பாம்புகளைப் போல இருந்தன.
5.180.8
ततोऽहं निशितैर्भल्लैः शतशोऽथ सहस्रशः ।
अच्छिदं सहसा राजन्नन्तरिक्षे पुनः पुनः ॥ ५.१८०.८ ॥
பின்னர் நான் கூர்மையான பல்லங்களால் நூறு, ஆயிரம் என்ற கணக்கில், அரசே, வானத்திலேயே அவற்றை ஒரே நேரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் துண்டித்தேன்.
5.180.9
ततस्त्वस्त्राणि दिव्यानि जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
मयि प्रयोजयामास तान्यहं प्रत्यषेधयम् । ॥ ५.१८०.९ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க ஜாமதக்னியன் என்மீது தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பிரயோகித்தான்; அவற்றை நான் தடுத்தேன்.
5.180.10
अस्त्रैरेव महाबाहो चिकीर्षन्नधिकां क्रियाम् ।
ततो विदि महान्नादः प्रादुरासीत्समन्ततः ॥ ५.१८०.१० ॥
மகாபாகுவே, அஸ்திரங்களாலேயே மேலும் பெரிய செயலைச் செய்ய விரும்பி, அப்போது வானில் நாலா பக்கமும் பெரும் ஒலி எழுந்தது.
5.180.11
ततोऽहमस्त्रं वायव्यं जामदग्न्ये प्रयुक्तवान् ।
प्रत्याजघ्ने च तद्रामो गुह्यकास्त्रेण भारत ॥ ५.१८०.११ ॥
பின்னர் நான் ஜாமதக்னியன்மீது வாயவ்ய அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தேன்; ராமன் அதை குஹ்யக அஸ்திரத்தால் தடுத்தான், பாரதனே.
5.180.12
ततोऽहमस्त्रमाग्नेयमनुमन्त्र्य प्रयुक्तवान् ।
वारुणेनैव तद्रामो वारयामास मे विभुः ॥ ५.१८०.१२ ॥
பின்னர் நான் மந்திரம் ஜபித்து ஆக்னேய அஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தேன்; வல்லமைமிக்க ராமன் அதை வருண அஸ்திரத்தாலேயே என்மீது தடுத்தான்.
5.180.13
एवमस्त्राणि दिव्यानि रामस्याहमवारयम् ।
रामश्च मम तेजस्वी दिव्यास्त्रविदरिन्दमः ॥ ५.१८०.१३ ॥
இவ்வாறு நான் பரசுராமரின் தெய்வீக அஸ்திரங்களைத் தடுத்தேன்; தேஜஸ்வியும் தெய்வீக அஸ்திரங்களை அறிந்தவரும் எதிரிகளை அடக்குபவருமான ராமர் என் அஸ்திரங்களைத் தடுத்தார்.
5.180.14
ततो मां सव्यतो राजन्रामः कुर्वन्द्विजोत्तमः ।
उरस्यविध्यत्संक्रुद्धो जामदग्न्यः प्रतापवान् ॥ ५.१८०.१४ ॥
அப்போது, ஓ அரசே, இருபிறப்பாளரில் சிறந்த ராமர் இடப்புறத்திலிருந்து என்னைத் தாக்கி, கோபத்துடன் என் மார்பில் அம்பெய்தார்; அவர் வலிமைமிக்க ஜமதக்னியின் மகன்.
5.180.15
ततोऽहं भारतश्रेष्ठ संन्यषीदं रथोत्तमे ।
ततो मां कश्मलाविष्टं सूतस्तूर्णमुदावहत् ॥ ५.१८०.१५ ॥
அப்போது, ஓ பாரதசிறந்தவனே, நான் சிறந்த தேரில் அமர்ந்துவிட்டேன்; பின்னர் மயக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்ட என்னை சாரதி விரைவாக அழைத்துச் சென்றான்.
5.180.16
ग्लायन्तं भरश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् ।
ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम् ॥ ५.१८०.१६ ॥
ஓ பரதசிறந்தவனே, பரசுராமரின் அம்புகளால் வாடி மயங்கிக் கொண்டிருந்தேன்; அப்போது பெரிதும் காயமடைந்து உணர்வற்ற என்னை உண்மையாகவே பின்வாங்கச் செய்தனர்.
5.180.17
रामस्यानुचरा हृष्टाः सर्वे दृष्ट्वा विचुक्रुशुः ।
अकृतव्रणप्रभृतयः काशिकन्या च भारत ॥ ५.१८०.१७ ॥
ராமரின் அனைத்துத் தொண்டர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இதைக் கண்டு கூச்சலிட்டனர் — அகிருதவ்ரணர் முதலானோர் தலைமையில்; ஓ பாரதா, காசியின் மகளும் கூட.
5.180.18
ततस्तु लब्धसंज्ञोऽहं ज्ञात्वा सूतमथाब्रुवम् ।
याहि सूत यतो रामः सज्जोऽहं गतवेदनः ॥ ५.१८०.१८ ॥
பின்னர் நான் உணர்வு பெற்று, சாரதியை அறிந்து அவனிடம் சொன்னேன் — ஓ சூதா, ராமர் உள்ள இடத்திற்குச் செல்; நான் தயாராக இருக்கிறேன், வேதனையின்றி.
5.180.19
ततो मामवहत्सूतो हयैः परमशोभितैः ।
नृत्यद्भिरिव कौरव्य मारुतप्रतिमैर्गतौ ॥ ५.१८०.१९ ॥
அப்போது சாரதி மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரைகளால் என்னைக் கொண்டு சென்றான்; ஓ கௌரவ்யா, அவை நடனமாடுவது போலவும் காற்றைப் போன்ற வேகமுடையனவாகவும் இருந்தன.
5.180.20
ततोऽहं राममासाद्य बाणवर्षैश्च कौरव ।
अवाकिरं सुसंरब्धः संरब्धं च जिगीषया ॥ ५.१८०.२० ॥
பின்னர் நான் ராமனை அணுகி, ஓ கௌரவா, அம்புமழையால் அவனை மூடினேன்; நான் மிகவும் சினந்து வெல்லும் ஆசையுடன் இருந்தேன்.
5.180.21
तानापतत एवासौ रामो बाणानजिह्मगान् ।
बाणैरेवाच्छिनत्तूर्णमेकैकं त्रिभिराहवे ॥ ५.१८०.२१ ॥
என்னை நோக்கி வந்த நேராகப் பறக்கும் அந்த அம்புகளை, அந்த ராமன் போரில் ஒவ்வொன்றையும் மூன்று அம்புகளால் விரைவாக வெட்டினான்.
5.180.22
ततस्ते सूदिताः सर्वे मम बाणाः सुसंशिताः ।
रामबाणैर्द्विधा च्छिन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ५.१८०.२२ ॥
பின்னர் என் அனைத்துக் கூர்மையான அம்புகளும் அழிக்கப்பட்டன; ராமனின் அம்புகளால் அவை இரண்டாக வெட்டுண்டு நூறாகவும் ஆயிரமாகவும் துண்டிக்கப்பட்டன.
5.180.23
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसंमितम् ।
असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया ॥ ५.१८०.२३ ॥
பின்னர் நான் மீண்டும் எரியும், மிகவும் ஒளிரும், காலத்தைப் போன்ற ஓர் அம்பை ஜமதக்னியின் மகனான ராமனை கொல்லும் ஆசையுடன் ஏவினேன்.
5.180.24
तेन त्वभिहतो गाढं बाणवेगवशं गतः ।
मुमोह समरे रामो भूमौ च निपपात ह ॥ ५.१८०.२४ ॥
அதனால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்ட ராமன், அம்பின் வேகத்தின் வசப்பட்டவனாக, போரில் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்.
5.180.25
ततो हाहाकृतं कसर्वं रामे भूतलमाश्रिते ।
जगद्भारत संविग्नं यथार्कपतने भवेत् ॥ ५.१८०.२५ ॥
அப்போது ராமன் தரையில் விழுந்ததும் எங்கும் ஹாஹாகாரம் எழுந்தது. பாரதா, சூரியன் வீழ்ந்தது போல உலகம் நடுங்கியது.
5.180.26
तत एनं समुद्विग्नाः सर्व एवाभिदुद्रुवुः ।
तपोधनास्ते सहसा काश्या च कुरुनन्दन ॥ ५.१८०.२६ ॥
அப்போது அனைவரும் மிகவும் கலங்கி அவரை நோக்கி ஓடினர் — தவச் செல்வர்களான முனிவர்களும், காசியரும் திடீரென. குருநந்தனா!
5.180.27
तत एनं परिष्वज्य शनैराश्वासयंस्तदा ।
पाणिभिर्जलशीतैश्च जयाशीर्भिश्च कौरव ॥ ५.१८०.२७ ॥
அப்போது அவரை அணைத்து மெல்ல ஆறுதல் கூறினர் — நீரால் குளிர்ந்த கரங்களாலும், வெற்றியின் ஆசிகளாலும். கௌரவா!
5.180.28
ततः स विह्वलं वाक्यं राम उत्थाय चाब्रवीत् ।
तिष्ठ भीष्म हतोऽसीति बाणं संधाय कार्मुके ॥ ५.१८०.२८ ॥
அப்போது அவர் கலங்கிய குரலில் எழுந்து கூறினார் — "நில், பீஷ்மா! நீ கொல்லப்பட்டாய்!" — வில்லில் அம்பைப் பொருத்தி.
5.180.29
स मुक्तो न्यपतत्तूर्णं सव्ये पार्श्वे महाहवे ।
येनाहं भृशमुद्विग्रो व्याघूर्णित इव द्रुमः ॥ ५.१८०.२९ ॥
அவர் விடுத்த அம்பு விரைந்து மாபெரும் போரில் என் இடப் பக்கத்தில் விழுந்தது; அதனால் நான் மிகவும் கலங்கி மரம்போல் சுழன்றேன்.
5.180.30
हत्वा हयांस्ततो रामः शीघ्रास्त्रेण महाहवे ।
अवाकिरन्मां विस्रब्धो बाणैस्तैर्लोमवाहिभिः ॥ ५.१८०.३० ॥
பின்னர் ராமன் மாபெரும் போரில் விரைவான அஸ்திரத்தால் குதிரைகளைக் கொன்று, அச்சமின்றி அந்த இறகுடைய அம்புகளால் என்மீது மழை பொழிந்தான்.
5.180.31
ततोऽहमपि शीघ्रास्त्रं समरप्रतिवारणम् ।
अवासृजं महाबाहो तेन्तराधिष्ठिताः शराः ॥ ५.१८०.३१ ॥
பின்னர் நானும் போரின் தாக்குதலைத் தடுக்கும் விரைவு அஸ்திரத்தை ஏவினேன். மகாபாகுவே, அதனால் நடுவில் நின்ற அம்புகள் (பாய்ந்தன).
5.180.32
रामस्य मम चैवाशु व्योमावृत्य समन्ततः ।
न स्म सूर्यः प्रतपति शरजालसमावृतः ॥ ५.१८०.३२ ॥
ராமனுடையதும் என்னுடையதுமான (அம்புகள்) விரைவில் எல்லாப் பக்கமும் வானை மூடின. அம்புகளின் வலையால் சூழப்பட்டதால் சூரியன் சுடவில்லை.
5.180.33
मातरिश्वा ततस्तस्मिन्मेघरुद्ध इवाभवत् ।
ततो वायोः प्रकम्पाच्च सूर्यस्य च गभस्तिभिः ॥ ५.१८०.३३ ॥
அப்போது அந்த (வானில்) காற்று மேகங்களால் தடுக்கப்பட்டது போல் ஆனது. பின்னர் காற்றின் நடுக்கத்தாலும் சூரியனின் கதிர்களாலும் (வானில்).
5.180.34
अभिघातप्रभावाच्च पावकः समजायत ।
ते शराः स्वसमुत्थेन प्रदीप्ताश्चित्रभानुना ॥ ५.१८०.३४ ॥
மோதலின் வலிமையால் நெருப்பும் தோன்றியது. அந்த அம்புகள் தாமே எழுப்பிய அற்புத நெருப்பால் பற்றி எரிந்தன.
5.180.35
भूमौ सर्वे तदा राजन्भस्मभूताः प्रपेदिरे ।
तदा शतसहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च ॥ ५.१८०.३५ ॥
அரசனே, அப்போது அவை அனைத்தும் சாம்பலாகி நிலத்தில் வீழ்ந்தன. அப்போது நூறாயிரம், பிரயுதம், அர்புதம் (அம்புகள்).
5.180.36
अयुतान्यथ खर्वाणि निखर्वाणि च कौरव ।
रामः शराणां संक्रुद्धो मयि तूर्णं न्यपातयत् ॥ ५.१८०.३६ ॥
பின்னர் பத்தாயிரம், கர்வம், நிகர்வம் (அம்புகள்). கௌரவனே, கோபமடைந்த ராமன் விரைவாக என்மீது அம்புகளை வீழ்த்தினான்.
5.180.37
ततोऽहं तानपि रणे शरैराशीविषोपमैः ।
संछिद्य भूमौ नृपते पातयेयं नगानिव ॥ ५.१८०.३७ ॥
அப்போது, ஓ அரசே, போரில் அவர்களையும் விஷப் பாம்புகளுக்கு ஒப்பான அம்புகளால் வெட்டி, மரங்களைப் போல நிலத்தில் வீழ்த்தியிருப்பேன்.
5.180.38
एवं तदभवद्युद्वं तदा भरतसत्तम ।
सन्ध्याकाले व्यतीते तु व्यपायात्स च मे गुरुः ॥ ५.१८०.३८ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவ்வாறு அப்போது அந்தப் போர் நடந்தது. மாலை நேரம் கழிந்ததும், என் குரு அங்கிருந்து விலகிச் சென்றார்.