Mahābhārata · Adhyāya 5.184
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.184.1
ततो रात्रौ व्यतीतायां प्रतिबुद्धोऽस्मि भारत ।
ततः संचिन्त्य वै स्वप्नमवापं हर्षमुत्तमम् ॥ ५.१८४.१ ॥
Bhīṣma dijo: Oh Bhārata, cuando la noche había transcurrido, me desperté. Entonces, reflexionando sobre aquel sueño, obtuve una alegría suprema.
5.184.2
ततः समभवद्युद्धं मम तस्य च भारत ।
तुमुलं सर्वभूतानां रोमहर्षणमद्भुतम् ॥ ५.१८४.२ ॥
Bhīṣma dijo: Oh Bhārata, entonces se libró una batalla entre él y yo, tumultuosa para todos los seres, que erizaba el cabello y era maravillosa.
5.184.3
ततो बाणमयं वर्षं ववर्ष मयि भार्गवः ।
न्यवारयमहं तच्च शरजालेन भारत ॥ ५.१८४.३ ॥
Entonces el descendiente de Bhṛgu hizo llover sobre mí una lluvia de flechas; oh Bhārata, yo la contuve con una red de flechas.
5.184.4
ततः परमसंक्रुद्धः पुनरेव महातपाः ।
ह्यस्तनेन च कोपेन शक्तिं वै प्राहिणोन्मयि ॥ ५.१८४.४ ॥
Entonces el gran asceta, sumamente airado otra vez, con la ira de ayer, lanzó contra mí una lanza llamada Śakti.
5.184.5
इन्द्राशनिसमस्पर्शां यमदण्डसमप्रभाम् ।
ज्वलन्तीमग्निवत्सङ्ख्ये लेलिहानां समन्ततः ॥ ५.१८४.५ ॥
De contacto semejante al rayo de Indra, de resplandor como la vara de Yama, ardiente como el fuego en la batalla, lamiendo por todas partes.
5.184.6
ततो भरतशार्दूल धिष्ण्यमाकाशगं यथा ।
सा ममाभ्यवधीत्तूर्णं जत्रुदेशे कुरूद्वह ॥ ५.१८४.६ ॥
Entonces, oh tigre entre los Bharatas, como un meteoro que cruza el cielo, me golpeó de inmediato en la región de la clavícula, oh mejor de los Kurus.
5.184.7
अथास्रमस्रवद्धोरं गिरेर्गैरिकधातुवात् ।
रामेण सुमहाबाहो क्षतस्य क्षतजेक्षण ॥ ५.१८४.७ ॥
Entonces, oh de grandes brazos, de mí, herido por Rāma, fluyó sangre terrible como una montaña de ocre rojo.
5.184.8
ततोऽहं जामदग्न्याय भृशं क्रोधसमन्वितः ।
चिक्षेप मृत्युसंकाशं बाणं सर्पविषोपमम् ॥ ५.१८४.८ ॥
Entonces, lleno de gran ira, lancé contra el hijo de Jamadagni una flecha semejante a la muerte, como veneno de serpiente.
5.184.9
स तेनाभिहतो वीरो ललाटे द्विजसत्तमः ।
अशोभत महाराज शश्रृङ्ग इव पर्वतः ॥ ५.१८४.९ ॥
Herido por ella, aquel héroe, el mejor de los dvijas, brilló en la frente, oh gran rey, como una montaña con picos.
5.184.10
स संरब्धः समावृत्य शरं कालान्तकोपमम् ।
संदधे बलवत्कृष्य घोरं शत्रनिबर्हणम् ॥ ५.१८४.१० ॥
Enfurecido, tensó con fuerza y colocó en su arco aquella terrible flecha semejante al destructor del tiempo, aniquiladora de enemigos.
5.184.11
स वक्षसि पापतोग्रः शरो व्याल इव श्वसन् ।
महीं राजंस्ततश्चाहमगमं रुधिराविलः ॥ ५.१८४.११ ॥
Aquella flecha cruel y aguda, silbando como una serpiente, se clavó en mi pecho; y entonces, oh rey, caí a la tierra cubierto de sangre.
5.184.12
संप्राप्य तु पुनः संज्ञां जामदघ्न्याय धीमते ।
प्राहिण्वं विमलां शक्तिं ज्वलन्तीमशनीमिव ॥ ५.१८४.१२ ॥
Pero recobrando de nuevo el sentido, lancé contra el sabio hijo de Jamadagni una lanza inmaculada, ardiente como un rayo.
5.184.13
सा तस्य द्विजमुख्यस्य निपपात भुजान्तरे ।
विह्वलश्चाभवद्राजन्वेपथुश्चैनमाविशत् ॥ ५.१८४.१३ ॥
Aquella lanza cayó entre los brazos de aquel primero de los brahmanes. Oh rey, quedó desconcertado, y el temblor lo invadió.
5.184.14
तत एनं परिष्वज्य सखा विप्रो महातपाः ।
अकृतव्रणः शुभैर्वाक्यैराश्वासयदनेकधा ॥ ५.१८४.१४ ॥
Entonces su amigo, el brahmán de gran austeridad Akṛtavraṇa, lo abrazó y lo consoló de muchas maneras con palabras auspiciosas.
5.184.15
समाश्वस्तस्ततो रामः क्रोधामर्षसमन्वितः ।
प्रादुश्चक्रे तदा ब्राह्मं परमास्त्रं महाव्रतः ॥ ५.१८४.१५ ॥
Entonces, tranquilizado, Rāma, lleno de ira e impaciencia, el de grandes votos, hizo surgir el arma suprema llamada arma de Brahmā.
5.184.16
ततस्तत्प्रतिघातार्थं ब्राह्ममेवास्त्रमुत्तमम् ।
मया प्रयुक्तं जज्वाल युगान्तमिव दर्शयत् ॥ ५.१८४.१६ ॥
Entonces, para contrarrestarlo, yo lancé el excelente arma de Brahmā misma, que se encendió mostrando el fin de una edad.
5.184.17
तयोर्ब्रह्मास्त्रयोरासीदन्तरा वै समागमः ।
असंप्राप्यैव रामं च मां च भारतसत्तम ॥ ५.१८४.१७ ॥
Oh mejor de los Bhāratas, las dos armas de Brahmā se encontraron en medio, sin alcanzar ni a Rāma ni a mí.
5.184.18
ततो व्योम्नि प्रादुरभूत्तेज एव हि केवलम् ।
भूतानि चैव सर्वाणि जग्मुरार्तिं विशांपते ॥ ५.१८४.१८ ॥
Entonces en el cielo apareció solo un resplandor, y, oh señor de los hombres, todos los seres cayeron en la angustia.
5.184.19
ऋषयश्च सगन्धर्वा देवताश्चैव भारत ।
संतापं परमं जग्मुरस्त्रतेजोभिपीडिताः ॥ ५.१८४.१९ ॥
¡Oh Bhārata! Los sabios, los gandharvas y los dioses, afligidos por el resplandor del arma, cayeron en el máximo tormento.
5.184.20
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
संतप्तानि च भूतानि विषादंक जग्मुरुत्तमम् ॥ ५.१८४.२० ॥
Entonces la tierra, con sus montañas, bosques y árboles, tembló, y las criaturas atormentadas cayeron en la mayor desesperación.
5.184.21
प्रजज्वाल नभो राजन्धूमायन्ते दिशो दश ।
न स्थातुमन्तरिक्षे च शेकुराकाशगास्तदा ॥ ५.१८४.२१ ॥
¡Oh rey! El cielo ardió y las diez direcciones se llenaron de humo; los que se mueven por el cielo no pudieron entonces permanecer en el firmamento.
5.184.22
ततो हाहाकृते लोके सदेवासुरराक्षसे ।
इदमन्तरमित्येवं मोक्तुकामोऽस्मि भारत ॥ ५.१८४.२२ ॥
Entonces, cuando el mundo, con dioses, asuras y rākṣasas, clamó en lamentos, pensé: 'Este es el momento', ¡oh Bhārata!, y resolví soltar el arma.
5.184.23
प्रस्वापमस्त्रं त्वरितो वचनाद्ब्रह्मवादिनाम् ।
चिन्तितं च तदस्त्रं मे मनसि प्रत्यभात्तदा ॥ ५.१८४.२३ ॥
Por la palabra de los brahmavādins recordé de inmediato el arma llamada prasvāpa, y esa arma se presentó entonces en mi mente.