Mahābhārata · Adhyāya 5.184
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.184.1
ततो रात्रौ व्यतीतायां प्रतिबुद्धोऽस्मि भारत ।
ततः संचिन्त्य वै स्वप्नमवापं हर्षमुत्तमम् ॥ ५.१८४.१ ॥
Bhīṣma disse: Ó Bhārata, quando a noite passou, eu despertei. Então, refletindo sobre aquele sonho, obtive uma alegria suprema.
5.184.2
ततः समभवद्युद्धं मम तस्य च भारत ।
तुमुलं सर्वभूतानां रोमहर्षणमद्भुतम् ॥ ५.१८४.२ ॥
Bhīṣma disse: Ó Bhārata, então travou-se uma batalha entre mim e ele, tumultuosa para todos os seres, arrepiante e maravilhosa.
5.184.3
ततो बाणमयं वर्षं ववर्ष मयि भार्गवः ।
न्यवारयमहं तच्च शरजालेन भारत ॥ ५.१८४.३ ॥
Então o Bhārgava fez chover sobre mim uma chuva de flechas; ó Bhārata, eu a repeli com uma rede de flechas.
5.184.4
ततः परमसंक्रुद्धः पुनरेव महातपाः ।
ह्यस्तनेन च कोपेन शक्तिं वै प्राहिणोन्मयि ॥ ५.१८४.४ ॥
Então o grande asceta, novamente muito irado, com a cólera de ontem, arremessou contra mim uma lança chamada Śakti.
5.184.5
इन्द्राशनिसमस्पर्शां यमदण्डसमप्रभाम् ।
ज्वलन्तीमग्निवत्सङ्ख्ये लेलिहानां समन्ततः ॥ ५.१८४.५ ॥
De toque semelhante ao raio de Indra, de brilho como o bastão de Yama, ardente como o fogo na batalha, lambendo por todos os lados.
5.184.6
ततो भरतशार्दूल धिष्ण्यमाकाशगं यथा ।
सा ममाभ्यवधीत्तूर्णं जत्रुदेशे कुरूद्वह ॥ ५.१८४.६ ॥
Então, ó tigre entre os Bharatas, como um meteoro que cruza o céu, ela logo me atingiu na região da clavícula, ó melhor dos Kurus.
5.184.7
अथास्रमस्रवद्धोरं गिरेर्गैरिकधातुवात् ।
रामेण सुमहाबाहो क्षतस्य क्षतजेक्षण ॥ ५.१८४.७ ॥
Então, ó de grandes braços, de mim, ferido por Rāma, fluiu um sangue terrível como uma montanha de ocre vermelho.
5.184.8
ततोऽहं जामदग्न्याय भृशं क्रोधसमन्वितः ।
चिक्षेप मृत्युसंकाशं बाणं सर्पविषोपमम् ॥ ५.१८४.८ ॥
Então, cheio de grande ira, lancei contra o filho de Jamadagni uma flecha semelhante à morte, como veneno de serpente.
5.184.9
स तेनाभिहतो वीरो ललाटे द्विजसत्तमः ।
अशोभत महाराज शश्रृङ्ग इव पर्वतः ॥ ५.१८४.९ ॥
Atingido por ela, aquele herói, o melhor dos duas vezes nascidos, brilhou na testa, ó grande rei, como uma montanha com picos.
5.184.10
स संरब्धः समावृत्य शरं कालान्तकोपमम् ।
संदधे बलवत्कृष्य घोरं शत्रनिबर्हणम् ॥ ५.१८४.१० ॥
Enfurecido, puxou e colocou com força no arco aquela flecha terrível, semelhante ao destruidor do tempo, aniquiladora de inimigos.
5.184.11
स वक्षसि पापतोग्रः शरो व्याल इव श्वसन् ।
महीं राजंस्ततश्चाहमगमं रुधिराविलः ॥ ५.१८४.११ ॥
Aquela flecha cruel e aguda, sibilando como uma serpente, atingiu meu peito; e então, ó rei, caí à terra coberto de sangue.
5.184.12
संप्राप्य तु पुनः संज्ञां जामदघ्न्याय धीमते ।
प्राहिण्वं विमलां शक्तिं ज्वलन्तीमशनीमिव ॥ ५.१८४.१२ ॥
Mas, recuperando novamente a consciência, lancei contra o sábio filho de Jamadagni uma lança imaculada, flamejante como um raio.
5.184.13
सा तस्य द्विजमुख्यस्य निपपात भुजान्तरे ।
विह्वलश्चाभवद्राजन्वेपथुश्चैनमाविशत् ॥ ५.१८४.१३ ॥
Aquela arma caiu entre os braços daquele primeiro dos brâmanes. Ó rei, ele ficou confuso, e o tremor o invadiu.
5.184.14
तत एनं परिष्वज्य सखा विप्रो महातपाः ।
अकृतव्रणः शुभैर्वाक्यैराश्वासयदनेकधा ॥ ५.१८४.१४ ॥
Então seu amigo, o brâmane de grande austeridade Akṛtavraṇa, o abraçou e o consolou de muitas maneiras com palavras auspiciosas.
5.184.15
समाश्वस्तस्ततो रामः क्रोधामर्षसमन्वितः ।
प्रादुश्चक्रे तदा ब्राह्मं परमास्त्रं महाव्रतः ॥ ५.१८४.१५ ॥
Então, tranquilizado, Rāma, cheio de ira e impaciência, o de grandes votos, fez surgir a arma suprema chamada arma de Brahmā.
5.184.16
ततस्तत्प्रतिघातार्थं ब्राह्ममेवास्त्रमुत्तमम् ।
मया प्रयुक्तं जज्वाल युगान्तमिव दर्शयत् ॥ ५.१८४.१६ ॥
Então, para contra-atacá-lo, eu lancei a excelente arma de Brahmā, que se incendiou mostrando o fim de uma era.
5.184.17
तयोर्ब्रह्मास्त्रयोरासीदन्तरा वै समागमः ।
असंप्राप्यैव रामं च मां च भारतसत्तम ॥ ५.१८४.१७ ॥
Ó melhor dos Bhāratas, as duas armas de Brahmā encontraram-se no meio, sem alcançar nem Rāma nem a mim.
5.184.18
ततो व्योम्नि प्रादुरभूत्तेज एव हि केवलम् ।
भूतानि चैव सर्वाणि जग्मुरार्तिं विशांपते ॥ ५.१८४.१८ ॥
Então no céu surgiu apenas um esplendor, e, ó senhor dos homens, todos os seres caíram na angústia.
5.184.19
ऋषयश्च सगन्धर्वा देवताश्चैव भारत ।
संतापं परमं जग्मुरस्त्रतेजोभिपीडिताः ॥ ५.१८४.१९ ॥
Ó Bhārata, sábios, gandharvas e deuses, afligidos pelo resplendor da arma, caíram em suprema angústia.
5.184.20
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
संतप्तानि च भूतानि विषादंक जग्मुरुत्तमम् ॥ ५.१८४.२० ॥
Então a terra, com suas montanhas, florestas e árvores, tremeu, e os seres atormentados caíram no mais profundo desespero.
5.184.21
प्रजज्वाल नभो राजन्धूमायन्ते दिशो दश ।
न स्थातुमन्तरिक्षे च शेकुराकाशगास्तदा ॥ ५.१८४.२१ ॥
Ó rei, o céu se incendiou e as dez direções ficaram enfumaçadas; os que transitam pelo céu não puderam então permanecer no firmamento.
5.184.22
ततो हाहाकृते लोके सदेवासुरराक्षसे ।
इदमन्तरमित्येवं मोक्तुकामोऽस्मि भारत ॥ ५.१८४.२२ ॥
Então, quando o mundo, com deuses, asuras e rākṣasas, clamou em lamentação, pensei: 'Este é o momento', ó Bhārata, e resolvi lançar a arma.
5.184.23
प्रस्वापमस्त्रं त्वरितो वचनाद्ब्रह्मवादिनाम् ।
चिन्तितं च तदस्त्रं मे मनसि प्रत्यभात्तदा ॥ ५.१८४.२३ ॥
Pela palavra dos brahmavādins, lembrei-me depressa da arma chamada prasvāpa, e essa arma então surgiu em minha mente.