மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.184
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.184.1
ततो रात्रौ व्यतीतायां प्रतिबुद्धोऽस्मि भारत ।
ततः संचिन्त्य वै स्वप्नमवापं हर्षमुत्तमम् ॥ ५.१८४.१ ॥
பீஷ்மர் கூறினார்: ஓ பாரதா, அப்போது இரவு கழிந்ததும் நான் விழித்தெழுந்தேன். பின்னர் அந்தக் கனவைப் பற்றி சிந்தித்து நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தேன்.
5.184.2
ततः समभवद्युद्धं मम तस्य च भारत ।
तुमुलं सर्वभूतानां रोमहर्षणमद्भुतम् ॥ ५.१८४.२ ॥
பீஷ்மர் கூறினார்: ஓ பாரதா, அப்போது எனக்கும் அவனுக்கும் போர் நிகழ்ந்தது; அது அனைத்து உயிர்களுக்கும் கடும் ஆரவாரமும் மயிர்சிலிர்க்கச் செய்வதுமான அற்புதப் போர்.
5.184.3
ततो बाणमयं वर्षं ववर्ष मयि भार्गवः ।
न्यवारयमहं तच्च शरजालेन भारत ॥ ५.१८४.३ ॥
அப்போது பார்கவர் என் மீது அம்புமழை பொழிந்தார்; ஓ பாரதா, அதை நான் அம்புவலையால் தடுத்தேன்.
5.184.4
ततः परमसंक्रुद्धः पुनरेव महातपाः ।
ह्यस्तनेन च कोपेन शक्तिं वै प्राहिणोन्मयि ॥ ५.१८४.४ ॥
பின்னர் மிகுந்த கோபமடைந்த அந்த மகா தவசி, நேற்றைய சினத்துடன் மீண்டும் என் மீது சக்தி எனும் ஈட்டியை எறிந்தார்.
5.184.5
इन्द्राशनिसमस्पर्शां यमदण्डसमप्रभाम् ।
ज्वलन्तीमग्निवत्सङ्ख्ये लेलिहानां समन्ततः ॥ ५.१८४.५ ॥
இந்திரனின் இடியின் தொடுதல் போன்றதும், யமனின் தண்டத்தின் ஒளி போன்றதும், போரில் நெருப்பைப் போல் எரிந்து நாலாபுறமும் நாக்கை நீட்டுவதுமானது.
5.184.6
ततो भरतशार्दूल धिष्ण्यमाकाशगं यथा ।
सा ममाभ्यवधीत्तूर्णं जत्रुदेशे कुरूद्वह ॥ ५.१८४.६ ॥
பின்னர், ஓ பரதர்குல புலியே, வானில் செல்லும் எரிகல் போல அது விரைவாக என் தோள்பட்டைப் பகுதியில் தாக்கியது; ஓ குருக்களின் சிறந்தவனே.
5.184.7
अथास्रमस्रवद्धोरं गिरेर्गैरिकधातुवात् ।
रामेण सुमहाबाहो क्षतस्य क्षतजेक्षण ॥ ५.१८४.७ ॥
அப்போது, பெரும் புயங்களை உடையவனே, பரசுராமனால் காயப்பட்ட நான் கெருவிக் கனிமத்தைப் போல் பயங்கரமாக இரத்தம் வடிந்தேன்.
5.184.8
ततोऽहं जामदग्न्याय भृशं क्रोधसमन्वितः ।
चिक्षेप मृत्युसंकाशं बाणं सर्पविषोपमम् ॥ ५.१८४.८ ॥
அப்போது நான் மிகுந்த கோபத்துடன் ஜமதக்னியின் மகனின் மீது, மரணத்தைப் போலவும் பாம்பு விஷத்தைப் போலவும் ஒரு அம்பை எய்தேன்.
5.184.9
स तेनाभिहतो वीरो ललाटे द्विजसत्तमः ।
अशोभत महाराज शश्रृङ्ग इव पर्वतः ॥ ५.१८४.९ ॥
அதனால் தாக்கப்பட்ட அந்த வீரனும், இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனும், நெற்றியில், மகாராஜனே, சிகரங்களுடைய மலையைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
5.184.10
स संरब्धः समावृत्य शरं कालान्तकोपमम् ।
संदधे बलवत्कृष्य घोरं शत्रनिबर्हणम् ॥ ५.१८४.१० ॥
அவன் கோபமடைந்து, காலனைப் போன்ற, எதிரிகளை அழிக்கும் அந்தப் பயங்கரமான அம்பை இழுத்து வலுவாக வில்லில் பூட்டினான்.
5.184.11
स वक्षसि पापतोग्रः शरो व्याल इव श्वसन् ।
महीं राजंस्ततश्चाहमगमं रुधिराविलः ॥ ५.१८४.११ ॥
அந்தக் கொடிய, கடுமையான அம்பு பாம்பைப் போல் சீறி என் மார்பில் பாய்ந்தது; அரசே, அப்போது நான் இரத்தத்தில் நனைந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தேன்.
5.184.12
संप्राप्य तु पुनः संज्ञां जामदघ्न्याय धीमते ।
प्राहिण्वं विमलां शक्तिं ज्वलन्तीमशनीमिव ॥ ५.१८४.१२ ॥
ஆனால் மீண்டும் நினைவு பெற்று, அறிவுள்ள ஜமதக்னியின் மகனின் மீது தூய்மையான, வஜ்ரத்தைப் போல் எரியும் சக்தியை எறிந்தேன்.
5.184.13
सा तस्य द्विजमुख्यस्य निपपात भुजान्तरे ।
विह्वलश्चाभवद्राजन्वेपथुश्चैनमाविशत् ॥ ५.१८४.१३ ॥
அது அந்தச் சிறந்த பிராமணனின் தோள்களுக்கு நடுவில் விழுந்தது. ஓ அரசே, அவன் கலக்கமடைந்தான்; நடுக்கம் அவனை ஆட்கொண்டது.
5.184.14
तत एनं परिष्वज्य सखा विप्रो महातपाः ।
अकृतव्रणः शुभैर्वाक्यैराश्वासयदनेकधा ॥ ५.१८४.१४ ॥
பின்னர் அவனைத் தழுவிய நண்பனும் மாபெரும் தவசியுமான அந்தப் பிராமணன் அகிருதவ்ரணன், நல்ல சொற்களால் பலவிதமாக அவனை ஆறுதல்படுத்தினான்.
5.184.15
समाश्वस्तस्ततो रामः क्रोधामर्षसमन्वितः ।
प्रादुश्चक्रे तदा ब्राह्मं परमास्त्रं महाव्रतः ॥ ५.१८४.१५ ॥
பின்னர் ஆறுதல் பெற்ற, கோபமும் பொறுமையின்மையும் நிறைந்த மகாவிரதனான ராமன் அப்போது பிரம்மாஸ்திரம் எனும் பரம அஸ்திரத்தை எழுப்பினான்.
5.184.16
ततस्तत्प्रतिघातार्थं ब्राह्ममेवास्त्रमुत्तमम् ।
मया प्रयुक्तं जज्वाल युगान्तमिव दर्शयत् ॥ ५.१८४.१६ ॥
பின்னர் அதை எதிர்ப்பதற்காக நான் உயர்ந்த பிரம்மாஸ்திரத்தையே ஏவினேன்; அது யுகாந்தம் போல் காட்சியளித்து எரிந்தது.
5.184.17
तयोर्ब्रह्मास्त्रयोरासीदन्तरा वै समागमः ।
असंप्राप्यैव रामं च मां च भारतसत्तम ॥ ५.१८४.१७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த இரண்டு பிரம்மாஸ்திரங்களும் இடையிலேயே மோதின; அவை ராமனையோ என்னையோ அடையவில்லை.
5.184.18
ततो व्योम्नि प्रादुरभूत्तेज एव हि केवलम् ।
भूतानि चैव सर्वाणि जग्मुरार्तिं विशांपते ॥ ५.१८४.१८ ॥
பின்னர் வானத்தில் ஒளி மட்டுமே தோன்றியது; ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, எல்லா உயிர்களும் துயரடைந்தன.
5.184.19
ऋषयश्च सगन्धर्वा देवताश्चैव भारत ।
संतापं परमं जग्मुरस्त्रतेजोभिपीडिताः ॥ ५.१८४.१९ ॥
பரதகுலத்தவனே! முனிவர்களும் கந்தர்வர்களும் தேவர்களும் அஸ்திரத்தின் தேஜஸால் பீடிக்கப்பட்டு மிகுந்த வேதனை அடைந்தனர்.
5.184.20
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
संतप्तानि च भूतानि विषादंक जग्मुरुत्तमम् ॥ ५.१८४.२० ॥
அப்போது மலைகள், காடுகள், மரங்களுடன் பூமி நடுங்கியது; வெப்பத்தால் தவித்த உயிரினங்கள் பெரும் துயரத்தை அடைந்தன.
5.184.21
प्रजज्वाल नभो राजन्धूमायन्ते दिशो दश ।
न स्थातुमन्तरिक्षे च शेकुराकाशगास्तदा ॥ ५.१८४.२१ ॥
அரசே! வானம் எரிந்தது; பத்து திசைகளும் புகையால் மூடின; ஆகாயத்தில் சஞ்சரிப்பவர்களால் அப்போது அங்கே நிற்க முடியவில்லை.
5.184.22
ततो हाहाकृते लोके सदेवासुरराक्षसे ।
इदमन्तरमित्येवं मोक्तुकामोऽस्मि भारत ॥ ५.१८४.२२ ॥
அப்போது தேவர், அசுரர், ராட்சசர்களுடன் உலகம் ஹாஹாகாரம் செய்தது; பரதனே! 'இதுவே சமயம்' என்று நான் (அஸ்திரத்தை) விடத் துணிந்தேன்.
5.184.23
प्रस्वापमस्त्रं त्वरितो वचनाद्ब्रह्मवादिनाम् ।
चिन्तितं च तदस्त्रं मे मनसि प्रत्यभात्तदा ॥ ५.१८४.२३ ॥
பிரம்மவாதிகளின் வார்த்தையால் விரைந்து பிரஸ்வாபம் என்ற அஸ்திரத்தை நினைவுகூர்ந்தேன்; அப்போது அந்த அஸ்திரமே என் மனத்தில் தோன்றியது.