Mahābhārata · Adhyāya 5.184
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.184.1
ततो रात्रौ व्यतीतायां प्रतिबुद्धोऽस्मि भारत ।
ततः संचिन्त्य वै स्वप्नमवापं हर्षमुत्तमम् ॥ ५.१८४.१ ॥
Bhīṣma sprach: O Bhārata, als die Nacht vorüber war, erwachte ich. Dann, über jenen Traum nachsinnend, empfand ich höchste Freude.
5.184.2
ततः समभवद्युद्धं मम तस्य च भारत ।
तुमुलं सर्वभूतानां रोमहर्षणमद्भुतम् ॥ ५.१८४.२ ॥
Bhīṣma sprach: O Bhārata, da entbrannte ein Kampf zwischen ihm und mir, tosend für alle Wesen, haarsträubend und wunderbar.
5.184.3
ततो बाणमयं वर्षं ववर्ष मयि भार्गवः ।
न्यवारयमहं तच्च शरजालेन भारत ॥ ५.१८४.३ ॥
Da ließ der Bhārgava einen Regen von Pfeilen auf mich niedergehen; o Bhārata, ich wehrte ihn mit einem Netz aus Pfeilen ab.
5.184.4
ततः परमसंक्रुद्धः पुनरेव महातपाः ।
ह्यस्तनेन च कोपेन शक्तिं वै प्राहिणोन्मयि ॥ ५.१८४.४ ॥
Da warf der große Asket, erneut heftig erzürnt, mit dem Zorn von gestern, einen Speer namens Śakti auf mich.
5.184.5
इन्द्राशनिसमस्पर्शां यमदण्डसमप्रभाम् ।
ज्वलन्तीमग्निवत्सङ्ख्ये लेलिहानां समन्ततः ॥ ५.१८४.५ ॥
Berührung gleich dem Blitz Indras, Glanz gleich dem Stab Yamas, im Kampf brennend wie Feuer, überall die Zungen leckend.
5.184.6
ततो भरतशार्दूल धिष्ण्यमाकाशगं यथा ।
सा ममाभ्यवधीत्तूर्णं जत्रुदेशे कुरूद्वह ॥ ५.१८४.६ ॥
Da traf sie mich, o Tiger unter den Bharatas, gleich einem durch den Himmel ziehenden Meteor, rasch an der Schlüsselbeinregion, o Bester der Kurus.
5.184.7
अथास्रमस्रवद्धोरं गिरेर्गैरिकधातुवात् ।
रामेण सुमहाबाहो क्षतस्य क्षतजेक्षण ॥ ५.१८४.७ ॥
Da floss, o Großarmiger, aus mir, von Rāma verwundet, furchtbares Blut wie ein Berg aus rotem Ocker.
5.184.8
ततोऽहं जामदग्न्याय भृशं क्रोधसमन्वितः ।
चिक्षेप मृत्युसंकाशं बाणं सर्पविषोपमम् ॥ ५.१८४.८ ॥
Dann, von großem Zorn erfüllt, schleuderte ich dem Sohn des Jamadagni einen Pfeil entgegen, gleich dem Tod, gleich Schlangengift.
5.184.9
स तेनाभिहतो वीरो ललाटे द्विजसत्तमः ।
अशोभत महाराज शश्रृङ्ग इव पर्वतः ॥ ५.१८४.९ ॥
Von ihm getroffen, leuchtete jener Held, der beste der Zweimalgeborenen, an der Stirn, o großer König, wie ein Berg mit Gipfeln.
5.184.10
स संरब्धः समावृत्य शरं कालान्तकोपमम् ।
संदधे बलवत्कृष्य घोरं शत्रनिबर्हणम् ॥ ५.१८४.१० ॥
Zornig spannte er mit Gewalt den furchtbaren Pfeil, gleich dem Vernichter der Zeit, den Feindevernichter, und legte ihn an den Bogen.
5.184.11
स वक्षसि पापतोग्रः शरो व्याल इव श्वसन् ।
महीं राजंस्ततश्चाहमगमं रुधिराविलः ॥ ५.१८४.११ ॥
Jener grausame, scharfe Pfeil zischte wie eine Schlange und traf meine Brust; dann, o König, fiel ich, mit Blut beschmiert, zur Erde.
5.184.12
संप्राप्य तु पुनः संज्ञां जामदघ्न्याय धीमते ।
प्राहिण्वं विमलां शक्तिं ज्वलन्तीमशनीमिव ॥ ५.१८४.१२ ॥
Doch als ich wieder zu Bewusstsein kam, schleuderte ich dem weisen Sohn des Jamadagni einen makellosen, wie der Blitz lodernden Speer entgegen.
5.184.13
सा तस्य द्विजमुख्यस्य निपपात भुजान्तरे ।
विह्वलश्चाभवद्राजन्वेपथुश्चैनमाविशत् ॥ ५.१८४.१३ ॥
Jene Waffe fiel zwischen die Arme jenes vornehmsten der Brahmanen. O König, er wurde verwirrt, und Zittern ergriff ihn.
5.184.14
तत एनं परिष्वज्य सखा विप्रो महातपाः ।
अकृतव्रणः शुभैर्वाक्यैराश्वासयदनेकधा ॥ ५.१८४.१४ ॥
Dann umarmte ihn sein Freund, der Brahmane von großer Askese, Akṛtavraṇa, und tröstete ihn auf vielerlei Weise mit glückverheißenden Worten.
5.184.15
समाश्वस्तस्ततो रामः क्रोधामर्षसमन्वितः ।
प्रादुश्चक्रे तदा ब्राह्मं परमास्त्रं महाव्रतः ॥ ५.१८४.१५ ॥
Dann, wieder beruhigt, ließ Rāma, erfüllt von Zorn und Unmut, der Mann der großen Gelübde, die höchste Waffe namens Brahma-Waffe erscheinen.
5.184.16
ततस्तत्प्रतिघातार्थं ब्राह्ममेवास्त्रमुत्तमम् ।
मया प्रयुक्तं जज्वाल युगान्तमिव दर्शयत् ॥ ५.१८४.१६ ॥
Dann schleuderte ich zu seiner Abwehr selbst die ausgezeichnete Brahma-Waffe, die aufflammte und das Ende eines Zeitalters zeigte.
5.184.17
तयोर्ब्रह्मास्त्रयोरासीदन्तरा वै समागमः ।
असंप्राप्यैव रामं च मां च भारतसत्तम ॥ ५.१८४.१७ ॥
O Bester der Bhāratas, die beiden Brahma-Waffen trafen sich in der Mitte, ohne Rāma oder mich zu erreichen.
5.184.18
ततो व्योम्नि प्रादुरभूत्तेज एव हि केवलम् ।
भूतानि चैव सर्वाणि जग्मुरार्तिं विशांपते ॥ ५.१८४.१८ ॥
Dann erschien am Himmel nichts als strahlendes Licht, und, o Herr der Menschen, alle Wesen gerieten in Qual.
5.184.19
ऋषयश्च सगन्धर्वा देवताश्चैव भारत ।
संतापं परमं जग्मुरस्त्रतेजोभिपीडिताः ॥ ५.१८४.१९ ॥
O Bhārata, Weise, Gandharvas und Götter gerieten, vom Glanz der Waffe bedrängt, in höchste Qual.
5.184.20
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
संतप्तानि च भूतानि विषादंक जग्मुरुत्तमम् ॥ ५.१८४.२० ॥
Da erbebte die Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Bäumen, und die gequälten Wesen verfielen in tiefste Verzweiflung.
5.184.21
प्रजज्वाल नभो राजन्धूमायन्ते दिशो दश ।
न स्थातुमन्तरिक्षे च शेकुराकाशगास्तदा ॥ ५.१८४.२१ ॥
O König, der Himmel brannte, und die zehn Richtungen wurden rauchig; die Himmelswandler konnten sich damals nicht im Luftraum halten.
5.184.22
ततो हाहाकृते लोके सदेवासुरराक्षसे ।
इदमन्तरमित्येवं मोक्तुकामोऽस्मि भारत ॥ ५.१८४.२२ ॥
Als damals die Welt mit Göttern, Asuras und Rākṣasas in Wehklagen ausbrach, dachte ich: 'Das ist der Augenblick', o Bhārata, und ich beschloss, die Waffe zu entsenden.
5.184.23
प्रस्वापमस्त्रं त्वरितो वचनाद्ब्रह्मवादिनाम् ।
चिन्तितं च तदस्त्रं मे मनसि प्रत्यभात्तदा ॥ ५.१८४.२३ ॥
Auf das Wort der Brahmavādins hin erinnerte ich mich eilig an die Waffe namens Prasvāpa, und diese Waffe stieg dann in meinem Geist empor.