Mahābhārata · Adhyāya 5.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.191.1
ततः शिखण्डिनो माता यथातत्त्वं नराधिप ।
आचचक्षे महाबाहो भर्त्र कन्यां शिखण्डिनीम् ॥ ५.१९१.१ ॥
Da erklärte die Mutter Śikhaṇḍins ihrem Gemahl die Wahrheit, o Herr der Menschen, o Starkarmiger: die Tochter war Śikhaṇḍinī.
5.191.2
अपुत्रया मया राजन्सपत्नीनां भयादिदम् ।
कन्या शिखण्डिनी जाता पुरुषो वै निवेदिता ॥ ५.१९१.२ ॥
O König, ich, ohne Sohn, tat dies aus Furcht vor meinen Nebenfrauen. Eine Tochter, Śikhaṇḍinī, wurde geboren, doch sie wurde als Männlicher erklärt.
5.191.3
त्वया चैव नरश्रेष्ठ तन्मे प्रीत्याऽनुमोदितम् ।
पुत्रकर्म कृतं चैव कन्यायाः पार्थिवर्षभ ॥ ५.१९१.३ ॥
O Bester der Menschen, auch du billigtest es gern, und die Pflicht eines Sohnes wurde für die Tochter erfüllt, o Stier unter den Königen.
5.191.4
भार्या चोढा त्वया राजन्दशार्णाधिपतेः सुता ।
मया च प्रत्यभिहितं देववाक्यार्थदर्शनात्।
कन्या भूत्वा पुमान्भावीत्येवं चैतदुपेक्षितम् ॥ ५.१९१.४ ॥
O König, du nahmst die Tochter des Herrn der Daśārṇas zur Gemahlin. Den Sinn der Worte des Gottes erkennend, stimmte auch ich zu, dass sie, obwohl Jungfrau, ein Mann werden würde; so wurde dies übersehen.
5.191.5
एतच्छ्रुत्वा द्रुपदो यज्ञसेनः ।
सर्वं तत्त्वं मन्त्रविद्भ्यो निवेद्य।
मन्त्रं राजा मन्त्रयामास राजन् ।
यथायुक्तं रक्षणे वै प्रजानाम् ॥ ५.१९१.५ ॥
Als Drupada, Yajñasena, dies hörte, berichtete er den Ratgebern die ganze Wahrheit, und der König beriet sich, o König, wie es zum Schutz der Untertanen angemessen war.
5.191.6
संबन्धकं चैव समर्थ्य तस्मिन् ।
दाशार्णके वै नृपतौ नरेन्द्र।
स्वयं कृत्वा विप्रलम्भं यथाव-
न्मन्त्र्यैकाग्रो निश्चयं वै जगाम ॥ ५.१९१.६ ॥
Nachdem er das Bündnis mit ihm gesichert hatte, o Herr der Menschen, und selbst eine Täuschung gegen den König der Dāśārṇa ersonnen hatte, beriet er sich gehörig und gelangte mit gesammeltem Geist zu einem Entschluss.
5.191.7
स्वभावगुप्तं नगरमापत्काले तु भारत ।
गोपयामास राजेन्द्र सर्वतः समलङ्कृतम् ॥ ५.१९१.७ ॥
In Zeiten der Not, o Bhārata, bewachte er jene Stadt, von Natur aus geschützt und nach allen Seiten prächtig geschmückt, o König der Könige.
5.191.8
आर्तिं च परमां राजा जगाम सह भार्यया ।
दशार्णपतिना सार्धं विरोधे भरतर्षभ ॥ ५.१९१.८ ॥
Der König geriet zusammen mit seiner Gemahlin in größte Not, o Stier der Bharatas, wegen der Feindschaft mit dem Herrn der Dāśārṇa.
5.191.9
कथं संबन्धिना सार्धं न मे स्याद्विग्रहो महान् ।
इति संचिन्त्य मनसा देवतामर्चयत्तदा ॥ ५.१९१.९ ॥
»Wie könnte es nicht zu einem großen Streit zwischen mir und meinem Verwandten durch Heirat kommen?« So in Gedanken erwägend, verehrte er damals die Gottheit.
5.191.10
तं तु दृष्ट्वा तदा राजन्देवी देवपरं तदा ।
अर्चां प्रयुञ्जानमथो भार्या वचनमब्रवीत् ॥ ५.१९१.१० ॥
Als sie ihn damals, o König, in die Verehrung vertieft sah, sprach die Königin, ganz den Göttern ergeben, diese Worte zu ihm.
5.191.11
देवानां प्रतिपत्तिश्च सत्यं साधुमता सताम् ।
किमु दुःस्वार्णवं प्राप्य तस्मादर्चयतां गुरून् ॥ ५.१९१.११ ॥
Die Ehrung der Götter ist wahr und wird von den Guten gebilligt. Selbst wenn man in ein Meer des Unglücks gerät, was ist dann für jene zu fürchten, die ihre Ältesten verehren?
5.191.12
दैवतानि च सर्वाणि पूज्यनां भूरिदक्षिणम् ।
अग्नयश्चापि हृयन्तां दाशार्णप्रतिषेधने ॥ ५.१९१.१२ ॥
Alle Gottheiten sollen mit reichen Gaben verehrt werden, und in die Feuer sollen Opfer gebracht werden, um die Dāśārṇas abzuwehren.
5.191.13
अयुद्धेन निवृत्तिं च मनसा चिन्तय प्रभो ।
देवतानां प्रसादेन सर्वमेतद्भविष्यति ॥ ५.१९१.१३ ॥
O Herr, bedenke im Geiste einen Rückzug ohne Krieg; durch die Gnade der Gottheiten wird all dies geschehen.
5.191.14
मन्त्रिभिर्मन्त्रितं सार्धं त्वया पृथुललोचन ।
पुरस्यास्याविनाशाय यच्च राजंस्तथा कुरु ॥ ५.१९१.१४ ॥
O Breitäugiger, tue, was du mit deinen Ministern beraten hast, und was recht ist, o König, zur Bewahrung dieser Stadt.
5.191.15
दैवं हि मानुषोपेतं भृशं सिद्ध्यति पार्थिव ।
परम्परविरोधाद्धि सिद्धिरस्ति न चैतयोः ॥ ५.१९१.१५ ॥
Denn das Schicksal, mit menschlicher Mühe verbunden, gelingt sehr, o König; die beiden stehen nicht im Widerspruch zueinander, und ohne eines von beiden gibt es keinen Erfolg.
5.191.16
तस्माद्विधाय नगरे विधानं सचिवैः सह ।
अर्चयस्व यथाकामं दैवतानि विशांपते ॥ ५.१९१.१६ ॥
Daher, o Herr des Volkes, ordne mit deinen Ministern die Angelegenheiten in der Stadt und verehre die Gottheiten, wie du es wünschst.
5.191.17
एवं संभाषमाणौ तु दृष्ट्वा शोकपरायणौ ।
शिखण्डिनी तदा कन्या व्रीडितेव तपस्विनी ॥ ५.१९१.१७ ॥
Als sie die beiden so im Gespräch sah, in Trauer versunken, wurde die Jungfrau Śikhaṇḍinī da wie eine Asketin, gleichsam beschämt.
5.191.18
ततः सा चिन्तयामास मन्कृते दुःखितावुभौ ।
इमाविति ततश्चक्रे मतिं प्राणविनाशने ॥ ५.१९१.१८ ॥
Da überlegte sie, dass diese beiden meinetwegen betrübt seien, und sie beschloss, ihr Leben zu beenden.
5.191.19
एवं सा निश्चयं कृत्वा भृशं शोकपरायणा ।
निर्जगाम गृहं त्यक्त्वा गहनं निर्जनं वनम् ॥ ५.१९१.१९ ॥
Nachdem sie so entschlossen war, ganz in Trauer versunken, verließ sie ihr Haus und ging in einen dichten, menschenleeren Wald.
5.191.20
यक्षेणर्द्धिमता राजन्स्थूणाकर्णेन पालितम् ।
तद्भयादेव च जनो विसर्जयति तद्वनम् ॥ ५.१९१.२० ॥
O König, jener Wald wird von einem mächtigen Yaksha namens Sthūṇākarṇa beschützt, und aus Furcht vor ihm meiden die Menschen jenen Wald.
5.191.21
तत्र च स्थूणभवनं सुधामृत्तिकलेपनम् ।
लाजोल्लापिकधूमाढ्यमुच्चप्राकारतोरणम् ॥ ५.१९१.२१ ॥
Dort steht ein Säulenhaus, mit Kalk und Lehm verputzt, erfüllt vom Rauch gerösteter Körner, mit hohen Mauern und Toren.
5.191.22
तन्प्रविश्य शिखण्डी सा द्रुपदस्यात्मजा नृप ।
अनश्नाना बहुतिथं शरीरमुदशोपयत् ॥ ५.१९१.२२ ॥
O König, Śikhaṇḍinī, die Tochter Drupadas, trat dort ein und entkräftete, viele Tage fastend, ihren Körper.
5.191.23
दर्शयामास तां यक्षः स्थूणो मार्दवसंयुतः ।
किमर्थोऽयं तवारम्भः करिष्ये ब्रूहि माचिरम् ॥ ५.१९१.२३ ॥
Der Yaksha Sthūṇa, voller Sanftheit, erschien ihr und sprach: „Was ist der Zweck deines Vorhabens? Sag es, und ich werde es ohne Verzug tun.“
5.191.24
अशक्ययिति सा यक्षं पुनः पुनरुवाच ह ।
करिष्यामीति वै क्षिप्रं प्रत्युवाचाथ गुह्यकः ॥ ५.१९१.२४ ॥
Sie sagte dem Yakṣa immer wieder, dass dies unmöglich sei. Da antwortete der Guhyaka rasch: »Ich werde es tun.«
5.191.25
धनेश्वरस्यानुचरो वरदोऽस्मि नृपात्मजे ।
अदेयमपि दास्यादि ब्रूहि यत्ते विवक्षितम् ॥ ५.१९१.२५ ॥
Ich bin der Diener des Herrn des Reichtums und ein Gewährer von Gaben, Prinzessin. Auch was nicht gegeben werden kann, werde ich geben; sag, was du sagen willst.
5.191.26
ततः शिखण्डी तत्सर्वमखिलेन न्यवेदयत् ।
तस्मै यक्षप्रधानाय स्थूणाकर्णाय भारत ॥ ५.१९१.२६ ॥
Dann berichtete Śikhaṇḍin Sthūṇākarṇa, dem Anführer der Yakṣas, alles genau, o Bhārata.
5.191.27
आपन्नो मे पिता यक्ष न चिरान्नाशमेष्यति ।
अभियास्यति सक्रोधो दशार्णाधिपतिर्हि तम् ॥ ५.१९१.२७ ॥
O Yakṣa, mein Vater ist in Not und wird bald zugrunde gehen. Der Herr von Daśārṇa wird ihn im Zorn angreifen.
5.191.28
मन्निमित्तं महोत्साहः सहेमकवचो नृपः ।
तस्माद्रक्षस्व मां यक्ष मातरं पितरं च मे ॥ ५.१९१.२८ ॥
Meinetwegen wird der Herrscher von großem Eifer im goldenen Panzer kommen. Darum, o Yakṣa, beschütze mich, meine Mutter und meinen Vater.
5.191.29
प्रतिज्ञातो हि भवता दुःखप्रतिशमो मम ।
भवेयं पुरुषो यक्ष त्वत्प्रसादादनिन्दितः ॥ ५.१९१.२९ ॥
Du hast versprochen, meinen Kummer zu lindern. O Yakṣa, durch deine Gnade möge ich ein makelloser Mann werden.
5.191.30
यावदेव स राजा वै नोपयाति पुरं मम ।
तावदेव महायक्ष प्रसादं कुरु गुह्यक ॥ ५.१९१.३० ॥
O großer Yakṣa, solange jener König nicht in meine Stadt gekommen ist, eben dann, o Guhyaka, gewähre mir deine Gunst.