மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.191.1
ततः शिखण्डिनो माता यथातत्त्वं नराधिप ।
आचचक्षे महाबाहो भर्त्र कन्यां शिखण्डिनीम् ॥ ५.१९१.१ ॥
நராதிபா, பின்னர் சிகண்டியின் தாய் உண்மையை உள்ளபடி, மகாபாஹுவே, தன் கணவரிடம் கன்யையான சிகண்டினியைப் பற்றி கூறினாள்.
5.191.2
अपुत्रया मया राजन्सपत्नीनां भयादिदम् ।
कन्या शिखण्डिनी जाता पुरुषो वै निवेदिता ॥ ५.१९१.२ ॥
அரசே, மகன் இல்லாத நான் சக மனைவியரின் பயத்தால் இதைச் செய்தேன். கன்யா சிகண்டினி பிறந்தாள், ஆனால் அவள் ஆணென அறிவிக்கப்பட்டாள்.
5.191.3
त्वया चैव नरश्रेष्ठ तन्मे प्रीत्याऽनुमोदितम् ।
पुत्रकर्म कृतं चैव कन्यायाः पार्थिवर्षभ ॥ ५.१९१.३ ॥
நரசிரேஷ்டா, நீயும் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டாய். பார்த்திவர்ஷபா, கன்யைக்கு மகனின் கடமையும் செய்யப்பட்டது.
5.191.4
भार्या चोढा त्वया राजन्दशार्णाधिपतेः सुता ।
मया च प्रत्यभिहितं देववाक्यार्थदर्शनात्।
कन्या भूत्वा पुमान्भावीत्येवं चैतदुपेक्षितम् ॥ ५.१९१.४ ॥
அரசே, நீ தசார்ணாதிபதியின் மகளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டாய். தேவவாக்கின் பொருளைக் கண்டு நான் ஒப்புக்கொண்டேன்: கன்யையாக இருந்தாலும் அவள் ஆண் ஆவாள் என்று; ஆகவே இது புறக்கணிக்கப்பட்டது.
5.191.5
एतच्छ्रुत्वा द्रुपदो यज्ञसेनः ।
सर्वं तत्त्वं मन्त्रविद्भ्यो निवेद्य।
मन्त्रं राजा मन्त्रयामास राजन् ।
यथायुक्तं रक्षणे वै प्रजानाम् ॥ ५.१९१.५ ॥
இதைக் கேட்ட யஜ்ஞசேனன் துருபதன், மந்திரம் அறிந்தோருக்கு உண்மை முழுவதையும் தெரிவித்து, அரசே, குடிமக்களைக் காக்கத் தக்க ஆலோசனையை நடத்தினான்.
5.191.6
संबन्धकं चैव समर्थ्य तस्मिन् ।
दाशार्णके वै नृपतौ नरेन्द्र।
स्वयं कृत्वा विप्रलम्भं यथाव-
न्मन्त्र्यैकाग्रो निश्चयं वै जगाम ॥ ५.१९१.६ ॥
அதில் உறவை உறுதி செய்து, நரேந்திரா, தசார்ண மன்னனிடம் தானே வஞ்சனை செய்து, முறையாக ஆலோசித்து, ஒருமனதாக ஒரு முடிவை அடைந்தான்.
5.191.7
स्वभावगुप्तं नगरमापत्काले तु भारत ।
गोपयामास राजेन्द्र सर्वतः समलङ्कृतम् ॥ ५.१९१.७ ॥
பாரதா, ஆபத்துக் காலத்தில் இயல்பாகவே பாதுகாக்கப்பட்ட, எல்லாப் பக்கமும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்நகரை, ராஜேந்திரா, அவன் பாதுகாத்தான்.
5.191.8
आर्तिं च परमां राजा जगाम सह भार्यया ।
दशार्णपतिना सार्धं विरोधे भरतर्षभ ॥ ५.१९१.८ ॥
மன்னன் தன் மனைவியுடன் மிகுந்த துயரை அடைந்தான், பரதர்களின் காளையே, தசார்ண மன்னனுடன் பகைமையால்.
5.191.9
कथं संबन्धिना सार्धं न मे स्याद्विग्रहो महान् ।
इति संचिन्त्य मनसा देवतामर्चयत्तदा ॥ ५.१९१.९ ॥
"உறவினருடன் எனக்குப் பெரிய பகைமை எப்படி ஏற்படாமல் இருக்கும்?" என்று மனத்தில் எண்ணி அப்போது தெய்வத்தை வழிபட்டான்.
5.191.10
तं तु दृष्ट्वा तदा राजन्देवी देवपरं तदा ।
अर्चां प्रयुञ्जानमथो भार्या वचनमब्रवीत् ॥ ५.१९१.१० ॥
அரசே, அவன் தெய்வ வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு, தெய்வத்தில் மிக்க ஈடுபாடு கொண்ட அரசி அப்போது அவனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
5.191.11
देवानां प्रतिपत्तिश्च सत्यं साधुमता सताम् ।
किमु दुःस्वार्णवं प्राप्य तस्मादर्चयतां गुरून् ॥ ५.१९१.११ ॥
தெய்வங்களை மதிப்பது உண்மையானது, நல்லோரால் ஏற்கப்பட்டது. துயரக் கடலை அடைந்தாலும், எனவே பெரியோரை வழிபடுபவர்களுக்கு என்ன கவலை?
5.191.12
दैवतानि च सर्वाणि पूज्यनां भूरिदक्षिणम् ।
अग्नयश्चापि हृयन्तां दाशार्णप्रतिषेधने ॥ ५.१९१.१२ ॥
அனைத்து தெய்வங்களும் மிகுந்த தட்சிணையுடன் வழிபடப்படட்டும்; தாசார்ணர்களை எதிர்ப்பதற்காக அக்கினிகளிலும் ஆகுதி அளிக்கப்படட்டும்.
5.191.13
अयुद्धेन निवृत्तिं च मनसा चिन्तय प्रभो ।
देवतानां प्रसादेन सर्वमेतद्भविष्यति ॥ ५.१९१.१३ ॥
ஓ தலைவனே, போரின்றி பின்வாங்குவதை மனதில் சிந்திப்பாயாக; தெய்வங்களின் அருளால் இவை அனைத்தும் நிகழும்.
5.191.14
मन्त्रिभिर्मन्त्रितं सार्धं त्वया पृथुललोचन ।
पुरस्यास्याविनाशाय यच्च राजंस्तथा कुरु ॥ ५.१९१.१४ ॥
விசாலக் கண்ணனே, அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து நீ ஆலோசித்ததையும், அரசே, இந்நகரம் அழியாதிருக்கத் தக்கதையும் அவ்வாறே செய்வாயாக.
5.191.15
दैवं हि मानुषोपेतं भृशं सिद्ध्यति पार्थिव ।
परम्परविरोधाद्धि सिद्धिरस्ति न चैतयोः ॥ ५.१९१.१५ ॥
அரசே, தெய்வம் மனித முயற்சியுடன் சேரும்போதுதான் மிகவும் கைகூடும்; இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல, இவை இரண்டின்றி சித்தி இல்லை.
5.191.16
तस्माद्विधाय नगरे विधानं सचिवैः सह ।
अर्चयस्व यथाकामं दैवतानि विशांपते ॥ ५.१९१.१६ ॥
ஆகையால், அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து நகரில் ஏற்பாடுகளைச் செய்து, மக்களின் தலைவனே, விரும்பியவாறு தெய்வங்களை வழிபடுவாயாக.
5.191.17
एवं संभाषमाणौ तु दृष्ट्वा शोकपरायणौ ।
शिखण्डिनी तदा कन्या व्रीडितेव तपस्विनी ॥ ५.१९१.१७ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த, துயரில் ஆழ்ந்திருந்த அவர்களைக் கண்டு, அப்போது சிகண்டினி என்ற கன்னிகை வெட்கமுற்றவளைப் போல, தவஸ்வினியைப் போல ஆனாள்.
5.191.18
ततः सा चिन्तयामास मन्कृते दुःखितावुभौ ।
इमाविति ततश्चक्रे मतिं प्राणविनाशने ॥ ५.१९१.१८ ॥
அப்போது அவள் என் காரணமாக இவ்விருவரும் துன்புறுகிறார்கள் என்று எண்ணினாள்; பின்னர் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முடிவு செய்தாள்.
5.191.19
एवं सा निश्चयं कृत्वा भृशं शोकपरायणा ।
निर्जगाम गृहं त्यक्त्वा गहनं निर्जनं वनम् ॥ ५.१९१.१९ ॥
இவ்வாறு முடிவு செய்து, துயரில் ஆழ்ந்தவளாய் அவள் வீட்டை விட்டு அடர்ந்த, ஆளரவமற்ற காட்டிற்குச் சென்றாள்.
5.191.20
यक्षेणर्द्धिमता राजन्स्थूणाकर्णेन पालितम् ।
तद्भयादेव च जनो विसर्जयति तद्वनम् ॥ ५.१९१.२० ॥
ஓ அரசே! அந்தக் காடு ஸ்தூணாகர்ணன் என்ற வலிமைமிக்க யக்ஷனால் காக்கப்படுகிறது; அவனுக்கு அஞ்சியே மக்கள் அந்தக் காட்டைத் தவிர்க்கிறார்கள்.
5.191.21
तत्र च स्थूणभवनं सुधामृत्तिकलेपनम् ।
लाजोल्लापिकधूमाढ्यमुच्चप्राकारतोरणम् ॥ ५.१९१.२१ ॥
அங்கே சுண்ணாம்பு, மண் பூச்சுடன் கூடிய ஒரு ஸ்தூண மாளிகை உள்ளது; வறுத்த தானியப் புகையால் நிறைந்து, உயரமான மதில்களும் தோரணங்களும் கொண்டது.
5.191.22
तन्प्रविश्य शिखण्डी सा द्रुपदस्यात्मजा नृप ।
अनश्नाना बहुतिथं शरीरमुदशोपयत् ॥ ५.१९१.२२ ॥
ஓ அரசே! துருபதனின் மகள் சிகண்டினி அதற்குள் நுழைந்து, பல நாட்கள் உணவு உண்ணாமல் தன் உடலை வாட்டிக்கொண்டாள்.
5.191.23
दर्शयामास तां यक्षः स्थूणो मार्दवसंयुतः ।
किमर्थोऽयं तवारम्भः करिष्ये ब्रूहि माचिरम् ॥ ५.१९१.२३ ॥
மென்மையுடன் கூடிய ஸ்தூண யக்ஷன் அவளுக்குத் தோன்றி, "உன் இம்முயற்சிக்கு என்ன நோக்கம்? சொல், நான் உடனே அதைச் செய்கிறேன்" என்றான்.
5.191.24
अशक्ययिति सा यक्षं पुनः पुनरुवाच ह ।
करिष्यामीति वै क्षिप्रं प्रत्युवाचाथ गुह्यकः ॥ ५.१९१.२४ ॥
அது இயலாதது என்று அவள் யக்ஷனிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினாள். அப்போது குஹ்யகன் விரைவில் பதிலளித்தான்: நான் செய்வேன்.
5.191.25
धनेश्वरस्यानुचरो वरदोऽस्मि नृपात्मजे ।
अदेयमपि दास्यादि ब्रूहि यत्ते विवक्षितम् ॥ ५.१९१.२५ ॥
நான் செல்வத்தின் தலைவனின் ஏவலன், வரம் அளிப்பவன். ஓ அரசகுமாரி, கொடுக்க இயலாததையும் தருவேன்; உனக்கு வேண்டியதைச் சொல்.
5.191.26
ततः शिखण्डी तत्सर्वमखिलेन न्यवेदयत् ।
तस्मै यक्षप्रधानाय स्थूणाकर्णाय भारत ॥ ५.१९१.२६ ॥
பின்னர் சிகண்டி அனைத்தையும் முழுவதுமாக யக்ஷர்களின் தலைவனான ஸ்தூணாகர்ணனிடம் தெரிவித்தான், பாரதா.
5.191.27
आपन्नो मे पिता यक्ष न चिरान्नाशमेष्यति ।
अभियास्यति सक्रोधो दशार्णाधिपतिर्हि तम् ॥ ५.१९१.२७ ॥
யக்ஷனே, என் தந்தை ஆபத்தில் இருக்கிறார்; விரைவில் அவர் அழிவார். தசார்ணனின் அதிபதி கோபத்துடன் அவரைத் தாக்குவான்.
5.191.28
मन्निमित्तं महोत्साहः सहेमकवचो नृपः ।
तस्माद्रक्षस्व मां यक्ष मातरं पितरं च मे ॥ ५.१९१.२८ ॥
என் காரணமாக மகா உற்சாகமுள்ள அரசன் தங்கக் கவசத்துடன் வருவான். எனவே, யக்ஷனே, என்னையும், என் தாயையும், தந்தையையும் காப்பாற்று.
5.191.29
प्रतिज्ञातो हि भवता दुःखप्रतिशमो मम ।
भवेयं पुरुषो यक्ष त्वत्प्रसादादनिन्दितः ॥ ५.१९१.२९ ॥
என் துக்கத்தைப் போக்குவதாக நீ உறுதியளித்தாய். யக்ஷனே, உன் அருளால் நான் குற்றமற்ற ஆண்மகனாக ஆவேன்.
5.191.30
यावदेव स राजा वै नोपयाति पुरं मम ।
तावदेव महायक्ष प्रसादं कुरु गुह्यक ॥ ५.१९१.३० ॥
மகாயக்ஷனே, அந்த அரசன் என் நகரத்திற்கு வராத வரை, அப்போதே, குஹ்யகனே, எனக்கு அருள் புரிவாயாக.