ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.31.1
उत सन्तमसन्तं वा बालं वृद्धं च सञ्जय ।
उताबलं बलीयांसं धाता प्रकुरुते वशे ॥ ५.३१.१ ॥
ହେ ସଞ୍ଜୟ, ସଜ୍ଜନ ହେଉ ବା ଦୁର୍ଜନ, ବାଳକ ହେଉ ବା ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ ହେଉ ବା ବଳବାନ, ଧାତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ବଶରେ ରଖନ୍ତି।
5.31.2
उत बालाय पाण्डित्यं पण्डितायोत बालताम् ।
ददाति सर्वमीशानः पुरस्ताच्छुक्रमुच्चरन् ॥ ५.३१.२ ॥
ଈଶାନ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥିର କରି ମୂର୍ଖକୁ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ପଣ୍ଡିତକୁ ମୂର୍ଖତା ଦିଅନ୍ତି; ସବୁ ସେ ହିଁ ଦିଅନ୍ତି।
5.31.3
बलं जिज्ञासमानस्य आचक्षीथा यथातथम् ।
अथ मन्त्र मन्त्रयित्वा याथातथ्येन हृष्टवत् ॥ ५.३१.३ ॥
ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକକୁ ବଳର ଯଥାର୍ଥ ବିବରଣୀ କୁହ; ତା'ପରେ ପରାମର୍ଶ କରି, ସତ୍ୟଭାବେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୁହ।
5.31.4
गावल्गणे कुरून्गत्वा धृतराष्ट्रं महाबलम् ।
अभिवाद्योपसंगृह्य ततः पृच्छेरनामयम् ॥ ५.३१.४ ॥
ହେ ଗାବଲ୍ଗଣି, କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ମହାବଳୀ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର, ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତା'ପରେ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ପଚାର।
5.31.5
ब्रूयाश्चैनं त्वमासीनं कुरुभिः परिवारितम् ।
तवैव राजन्वीर्येण सुखं जीवन्ति पाण्डवाः ॥ ५.३१.५ ॥
କୁରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତୁମେ କୁହ: ହେ ରାଜନ, ଆପଣଙ୍କ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ହିଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
5.31.6
तव प्रसादाद्बालास्ते प्राप्ता राज्यमरिन्दम ।
राज्ये तान्स्थापयित्वाऽग्रे नोपेक्षस्व विनश्यतः ॥ ५.३१.६ ॥
ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରୁ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ବିନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କର ନାହିଁ।
5.31.7
सर्वमप्येतदेकस्य नालं सञ्जय कस्यचित् ।
तात संहत्य जीवामो द्विषतां मा वशं गमः ॥ ५.३१.७ ॥
ଏସବ ଜଣେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ହେ ସଞ୍ଜୟ। ହେ ତାତ, ଆମେ ମିଳିମିଶି ବଞ୍ଚିବା; ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବଶରେ ଯାଅ ନାହିଁ।
5.31.8
तथा भीष्मं शान्तनवं भारतानां पितामहम् ।
शिरसाऽभिवदेथास्त्वं मम नाम प्रकीर्तयन् ॥ ५.३१.८ ॥
ସେହିପରି ଭାରତମାନଙ୍କ ପିତାମହ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ମୋର ନାମ କହି ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କରିବ।
5.31.9
अभिवाद्य च वक्तव्यस्ततोऽस्माकं पितामहः ।
भवता शन्तनोर्वंशो निमग्नः पुनरुद्धृतः ॥ ५.३१.९ ॥
ପ୍ରଣାମ କରି ଆମ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିବ: ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ବଂଶ ବୁଡ଼ିଗଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲା।
5.31.10
स त्वं कुरु तथा तात स्वमतेन पितामह ।
यथा जीवन्ति ते पौत्राः प्रीतिमन्तः परस्परम् ॥ ५.३१.१० ॥
ହେ ତାତ ପିତାମହ, ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ମତାନୁସାରେ ସେହିପରି କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆପଣଙ୍କ ପୌତ୍ରମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ବଞ୍ଚିବେ।
5.31.11
तथैव विदुरं ब्रूयाः कुरूणां मन्त्रधारिणम् ।
अयुद्धं सौम्य भाषस्व हितकामो युधिष्ठिरे ॥ ५.३१.११ ॥
ସେହିପରି କୁରୁମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିବ: ହେ ସୌମ୍ୟ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ହିତ ଚାହିଁ ଯୁଦ୍ଧ ନ ହେବା କଥା କୁହ।
5.31.12
अथ दुर्योधनं ब्रूया राजपुत्रममर्षणम् ।
मध्ये कुरूणामासीनमनुनीय पुनः पुनः ॥ ५.३१.१२ ॥
ତା ପରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, କ୍ରୋଧୀ ରାଜପୁତ୍ର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ବୁଝାଇ କହିବ।
5.31.13
अपापां यदुपैक्षस्त्वं कृष्णामेतां सभागताम् ।
तद्दुःखमतितिक्षाम मा वधीष्म कुरूनिति ॥ ५.३१.१३ ॥
ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏହି କୃଷ୍ଣାକୁ ସଭାକୁ ଆଣିବାବେଳେ ତୁମେ ଉପେକ୍ଷା କଲ; ସେହି ଦୁଃଖ ଆମେ ସହିଲୁ, କୁରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ ନ କରିବା ପାଇଁ।
5.31.14
एवं पूर्वापरान्क्लेशानतितिक्षन्त पाण्डवाः ।
बलीयांसोऽपि सन्तो यत्तत्सर्वं कुरवो विदुः ॥ ५.३१.१४ ॥
ଏହିପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୂର୍ବ ଓ ପରର ସବୁ କ୍ଳେଶ ସହିଲେ; ବଳବାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ — ଏସବୁ କୁରୁମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
5.31.15
यन्नः प्रव्राजयेः सौम्य अजिनैः प्रतिवासितान् ।
तद्दुःखमतितिक्षाम मा वधीषय कुरूनिति ॥ ५.३१.१५ ॥
ହେ ସୌମ୍ୟ, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧାଇ ତୁମେ ଆମକୁ ନିର୍ବାସିତ କରିଥିଲ — ସେହି ଦୁଃଖ ଆମେ ସହିଲୁ, ତୁମେ କୁରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ ନ କର।
5.31.16
यत्कुन्तीं समतिक्रम्य कृष्णां केशेष्वधर्षयत् ।
दुःशासनस्तेऽनुमते तच्चास्माभिरुपेक्षितम् ॥ ५.३१.१६ ॥
ତୁମ ଅନୁମତିରେ ଦୁଃଶାସନ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ ନ କରି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ କେଶ ଧରି ଟାଣିଲା; ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଉପେକ୍ଷା କଲୁ।
5.31.17
अथोचितं स्वकं भागं लभेमहि परन्तप ।
निवर्तय परद्रव्याद्बुद्धिं गृद्धां नरर्षभ ॥ ५.३१.१७ ॥
ତେଣୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଦମନ, ଆମେ ଆମର ଉଚିତ ଭାଗ ପାଇବା; ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପରଧନ ଉପରୁ ତୁମ ଲୋଭୀ ବୁଦ୍ଧି ଫେରାଅ।
5.31.18
शान्तिरेवं भवेद्राजन्प्रीतिश्चैव परस्परम् ।
राज्यैकदेशमपि नः प्रयच्छ शममिच्छताम् ॥ ५.३१.१८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ଓ ପରସ୍ପର ପ୍ରୀତି ହେବ; ଶାନ୍ତି ଇଚ୍ଛୁକ ଆମକୁ ରାଜ୍ୟର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ଅନ୍ତତଃ ଦିଅ।
5.31.19
अविस्थलं वृकस्थलं माकन्दीं वारणावतम् ।
अवसानं भवत्वत्र किंचिदेकं च पञ्चमम् ॥ ५.३१.१९ ॥
ଅବିସ୍ଥଳ, ବୃକସ୍ଥଳ, ମାକନ୍ଦୀ, ବାରଣାବତ — ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଆଉ ଗୋଟିଏ, ଏଠାରେ ଆମର ନିବାସ ହେଉ।
5.31.20
भ्रातॄणां देहि पञ्चानां पञ्च ग्रामान्सुयोधन ।
शान्तिर्नोस्तु महाप्राज्ञ ज्ञातिभिः सह सञ्जय ॥ ५.३१.२० ॥
ହେ ସୁଯୋଧନ, ମୋ ପାଞ୍ଚ ଭାଇଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଗ୍ରାମ ଦିଅ। ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ସଞ୍ଜୟ, ଆମ ଓ ଆମ ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତି ହେଉ।
5.31.21
भ्राता भ्रातरमन्वेतु पिता पुत्रेण युज्यताम् ।
स्मयमानाः समायान्तु पाञ्चालाः कुरुभिः सह ॥ ५.३१.२१ ॥
ଭାଇ ଭାଇକୁ ଅନୁସରଣ କରୁ, ପିତା ପୁତ୍ର ସହ ମିଳିତ ହେଉ। ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ହସିହସି କୌରବମାନଙ୍କ ସହ ଆସନ୍ତୁ।
5.31.22
अक्षतान्कुरु पाञ्चालान्पश्येयमिति कामये ।
सर्वे सुमनसस्तात शाम्याय भरतर्षभ ॥ ५.३१.२२ ॥
ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ଅକ୍ଷତ ରହନ୍ତୁ ଓ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖେ ଏହା ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ହେ ତାତ, ଭରତର୍ଷଭ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ରହନ୍ତୁ।
5.31.23
अलमेव शमायास्मि तथा युद्धाय सञ्जय ।
धर्मार्थयोरलं चाहं मृदवे दारुणाय च ॥ ५.३१.२३ ॥
ହେ ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ସମର୍ଥ; ସେହିପରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ମୁଁ କୋମଳତା ଏବଂ କଠୋରତା ଉଭୟ ପାଇଁ ସମର୍ଥ।