மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.31.1
उत सन्तमसन्तं वा बालं वृद्धं च सञ्जय ।
उताबलं बलीयांसं धाता प्रकुरुते वशे ॥ ५.३१.१ ॥
சஞ்சயா, நல்லவனாயினும் தீயவனாயினும், சிறுவனாயினும் முதியவனாயினும், பலவீனனாயினும் பலவானாயினும், படைப்பவன் அனைவரையும் தன் வசப்படுத்துகிறான்.
5.31.2
उत बालाय पाण्डित्यं पण्डितायोत बालताम् ।
ददाति सर्वमीशानः पुरस्ताच्छुक्रमुच्चरन् ॥ ५.३१.२ ॥
ஈசானன் முன்னரே விதித்து, அறிவிலிக்கு அறிவையும் அறிஞனுக்கு அறியாமையையும் அளிக்கிறான்; அனைத்தையும் அவனே அளிக்கிறான்.
5.31.3
बलं जिज्ञासमानस्य आचक्षीथा यथातथम् ।
अथ मन्त्र मन्त्रयित्वा याथातथ्येन हृष्टवत् ॥ ५.३१.३ ॥
அறிய விரும்புபவனுக்கு வலிமையை உள்ளபடி கூறு; பின்னர் ஆலோசித்து, உண்மையாக, மகிழ்ச்சியுடன் பேசு.
5.31.4
गावल्गणे कुरून्गत्वा धृतराष्ट्रं महाबलम् ।
अभिवाद्योपसंगृह्य ततः पृच्छेरनामयम् ॥ ५.३१.४ ॥
கவல்கணா, குருக்களிடம் சென்று மாபெரும் வலிமையுள்ள திருதராஷ்டிரனை வணங்கி, அவரது பாதங்களைத் தொட்டு, பின்னர் அவரது நலனை விசாரி.
5.31.5
ब्रूयाश्चैनं त्वमासीनं कुरुभिः परिवारितम् ।
तवैव राजन्वीर्येण सुखं जीवन्ति पाण्डवाः ॥ ५.३१.५ ॥
குருக்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருக்கும் அவரிடம் நீ கூறு: அரசே, உமது வீரியத்தாலேயே பாண்டவர்கள் சுகமாக வாழ்கின்றனர்.
5.31.6
तव प्रसादाद्बालास्ते प्राप्ता राज्यमरिन्दम ।
राज्ये तान्स्थापयित्वाऽग्रे नोपेक्षस्व विनश्यतः ॥ ५.३१.६ ॥
பகைவரை அடக்குபவனே, உமது அருளால் உமது மகன்கள் அரசைப் பெற்றனர்; முதலில் அவர்களை அரசில் நிலைநிறுத்தி, அழிந்துகொண்டிருப்பவர்களைப் புறக்கணிக்காதே.
5.31.7
सर्वमप्येतदेकस्य नालं सञ्जय कस्यचित् ।
तात संहत्य जीवामो द्विषतां मा वशं गमः ॥ ५.३१.७ ॥
இவை அனைத்தும் ஒருவருக்கும் போதாது, சஞ்சயா. அன்பனே, ஒன்றுசேர்ந்து வாழ்வோம்; பகைவரின் வசத்தில் செல்லாதே.
5.31.8
तथा भीष्मं शान्तनवं भारतानां पितामहम् ।
शिरसाऽभिवदेथास्त्वं मम नाम प्रकीर्तयन् ॥ ५.३१.८ ॥
அதுபோலவே பாரதர்களின் பிதாமகரான சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மருக்கு, என் பெயரைச் சொல்லி தலை வணங்கி வணக்கம் சொல்.
5.31.9
अभिवाद्य च वक्तव्यस्ततोऽस्माकं पितामहः ।
भवता शन्तनोर्वंशो निमग्नः पुनरुद्धृतः ॥ ५.३१.९ ॥
வணங்கிய பின் எங்கள் பிதாமகரிடம் சொல்லவேண்டும்: நீங்களால் சாந்தனுவின் குலம் மூழ்கியபோதும் மீண்டும் உயர்த்தப்பட்டது.
5.31.10
स त्वं कुरु तथा तात स्वमतेन पितामह ।
यथा जीवन्ति ते पौत्राः प्रीतिमन्तः परस्परम् ॥ ५.३१.१० ॥
அன்பனே பிதாமகரே, உங்கள் சொந்த கருத்துப்படி அவ்வாறு செய்யுங்கள்; உங்கள் பேரன்கள் ஒருவர்மீது ஒருவர் அன்புடன் வாழட்டும்.
5.31.11
तथैव विदुरं ब्रूयाः कुरूणां मन्त्रधारिणम् ।
अयुद्धं सौम्य भाषस्व हितकामो युधिष्ठिरे ॥ ५.३१.११ ॥
அதுபோலவே குருக்களின் ஆலோசகரான விதுரரிடம் சொல்: சௌம்யனே, யுதிஷ்டிரருக்கு நன்மை விரும்பி போரில்லாத வழியைப் பேசு.
5.31.12
अथ दुर्योधनं ब्रूया राजपुत्रममर्षणम् ।
मध्ये कुरूणामासीनमनुनीय पुनः पुनः ॥ ५.३१.१२ ॥
பின்னர் குருக்களின் நடுவே அமர்ந்துள்ள, சினம் மிக்க இளவரசன் துரியோதனனிடம் பலமுறை வேண்டிக்கொண்டு சொல்.
5.31.13
अपापां यदुपैक्षस्त्वं कृष्णामेतां सभागताम् ।
तद्दुःखमतितिक्षाम मा वधीष्म कुरूनिति ॥ ५.३१.१३ ॥
குற்றமற்ற இந்தக் கிருஷ்ணை சபைக்கு கொண்டுவரப்பட்டபோது நீ அலட்சியம் செய்தாய்; அந்தத் துயரை நாங்கள் பொறுத்தோம், குருக்களை அழிக்காமல் இருக்க.
5.31.14
एवं पूर्वापरान्क्लेशानतितिक्षन्त पाण्डवाः ।
बलीयांसोऽपि सन्तो यत्तत्सर्वं कुरवो विदुः ॥ ५.३१.१४ ॥
இவ்வாறு பாண்டவர்கள் முன்பும் பின்பும் வந்த துன்பங்கள் அனைத்தையும் பொறுத்தனர்; வலிமையுள்ளவர்களாயிருந்தும் — இதை குருக்கள் அனைவரும் அறிவர்.
5.31.15
यन्नः प्रव्राजयेः सौम्य अजिनैः प्रतिवासितान् ।
तद्दुःखमतितिक्षाम मा वधीषय कुरूनिति ॥ ५.३१.१५ ॥
சௌம்யனே, மான் தோலை அணிவித்து நீ எங்களை நாடுகடத்தியது — அந்தத் துயரை நாங்கள் பொறுத்தோம், நீ குருக்களை அழிக்காதிருக்க.
5.31.16
यत्कुन्तीं समतिक्रम्य कृष्णां केशेष्वधर्षयत् ।
दुःशासनस्तेऽनुमते तच्चास्माभिरुपेक्षितम् ॥ ५.३१.१६ ॥
உன் அனுமதியுடன் துச்சாசனன் குந்தியை மதிக்காமல் கிருஷ்ணையை மயிர்பற்றி இழுத்தான்; அதையும் நாங்கள் பொருட்படுத்தாமல் விட்டோம்.
5.31.17
अथोचितं स्वकं भागं लभेमहि परन्तप ।
निवर्तय परद्रव्याद्बुद्धिं गृद्धां नरर्षभ ॥ ५.३१.१७ ॥
ஆகவே, பகைவரை வாட்டுபவனே, எங்களுக்குரிய பங்கைப் பெறுவோம்; நரர்களில் சிறந்தவனே, பிறர் பொருளிலிருந்து உன் பேராசை மனதை திருப்பு.
5.31.18
शान्तिरेवं भवेद्राजन्प्रीतिश्चैव परस्परम् ।
राज्यैकदेशमपि नः प्रयच्छ शममिच्छताम् ॥ ५.३१.१८ ॥
அரசே, இவ்வாறு அமைதியும் பரஸ்பர அன்பும் உண்டாகும்; அமைதி விரும்பும் எங்களுக்கு அரசின் ஒரு பகுதியையாவது கொடு.
5.31.19
अविस्थलं वृकस्थलं माकन्दीं वारणावतम् ।
अवसानं भवत्वत्र किंचिदेकं च पञ्चमम् ॥ ५.३१.१९ ॥
அவிஸ்தலம், வ்ருகஸ்தலம், மாகந்தி, வாரணாவதம் — இவற்றில் ஒன்றும், ஐந்தாவதாக வேறு ஒன்றும் இங்கே எங்கள் வாசஸ்தலமாக இருக்கட்டும்.
5.31.20
भ्रातॄणां देहि पञ्चानां पञ्च ग्रामान्सुयोधन ।
शान्तिर्नोस्तु महाप्राज्ञ ज्ञातिभिः सह सञ्जय ॥ ५.३१.२० ॥
சுயோதனா, என் ஐந்து சகோதரர்களுக்கு ஐந்து கிராமங்களைக் கொடு. மகாப்ராஜ்ஞ சஞ்சயா, எங்களுக்கும் எங்கள் உறவினர்களுக்கும் சமாதானம் உண்டாகட்டும்.
5.31.21
भ्राता भ्रातरमन्वेतु पिता पुत्रेण युज्यताम् ।
स्मयमानाः समायान्तु पाञ्चालाः कुरुभिः सह ॥ ५.३१.२१ ॥
சகோதரன் சகோதரனைப் பின்தொடரட்டும், தந்தை மகனுடன் இணையட்டும். பாஞ்சாலர்கள் புன்னகையுடன் குருக்களுடன் ஒன்றுகூடட்டும்.
5.31.22
अक्षतान्कुरु पाञ्चालान्पश्येयमिति कामये ।
सर्वे सुमनसस्तात शाम्याय भरतर्षभ ॥ ५.३१.२२ ॥
பாஞ்சாலர்களை அழிவின்றி வைக்க வேண்டும், அவர்களை நான் காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அன்பனே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சமாதானத்திற்காக இருக்கட்டும்.
5.31.23
अलमेव शमायास्मि तथा युद्धाय सञ्जय ।
धर्मार्थयोरलं चाहं मृदवे दारुणाय च ॥ ५.३१.२३ ॥
சஞ்சயா, நான் சமாதானத்திற்கு தகுதியுடையவன்; அதுபோல போருக்கும் தகுதியுடையவன். தர்மம், பொருள் ஆகியவற்றுக்காக நான் மென்மைக்கும் கடுமைக்கும் தகுதியுடையவன்.