மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.36

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

5.36.1

अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
आत्रेयस्य च संवादं साध्यानां चेति नः श्रुतम् ॥ ५.३६.१ ॥

இங்கே இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை மக்கள் எடுத்துரைக்கின்றனர் — ஆத்ரேயருக்கும் சாத்தியர்களுக்கும் இடையிலான உரையாடல் என்று நாம் கேள்விப்பட்டோம்.

5.36.2

चरन्तं हंसरूपेण महर्षिं संशितव्रतम् ।
साध्या देवा महाप्राज्ञं पर्यपृच्छन्त वै पुरा ॥ ५.३६.२ ॥

அன்னப் பறவை வடிவில் அலைந்துகொண்டிருந்த, கடும் விரதம் கொண்ட அந்த மகாமுனிவரிடம், மகாஞானியான அவரிடம், சாத்தியத் தேவர்கள் முன்பு கேள்விகள் கேட்டனர்.

5.36.3

साध्या देवा वयमेते महर्षे ।
दृष्ट्वा भवन्तं न शक्नुमोऽनुमातुम्।
श्रुतेन धीरो बुद्धिमांस्त्वं मतो नः ।
काव्यां वाचं वक्तुमर्हस्युदाराम् ॥ ५.३६.३ ॥

மகரிஷியே, நாங்கள் சாத்தியத் தேவர்கள், உங்களைப் பார்த்தும் அனுமானிக்க முடியவில்லை. கற்றலால் நீங்கள் தீரரும் அறிவாளியும் என்று நாங்கள் கருதுகிறோம்; ஆகவே உயர்ந்த கவிதை மொழியை நீங்கள் சொல்லத் தகுந்தவர்.

5.36.4

एतत्कार्यममराः संश्रुतं मे ।
धृतिः शमः सत्यधर्मानुवृत्तिः।
ग्रन्थिं विनीय हृदयस्य सर्वं ।
प्रियाप्रिये चात्मसमं नयीत ॥ ५.३६.४ ॥

அமரர்களே, இதுவே கடமை என நான் கேட்டிருக்கிறேன்: மனஉறுதி, அடக்கம், சத்திய தர்மத்தைப் பின்பற்றுதல். இதயத்தின் அனைத்து முடிச்சுகளையும் அவிழ்த்து, இனிமையையும் கசப்பையும் தன்னைப்போலவே கருத வேண்டும்.

5.36.5

आक्रुश्यमानो नाक्रोशेन्मन्युरेव तितिक्षतः ।
आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ ५.३६.५ ॥

வசைபாடப்படும்போதும் வசை பதில் சொல்லக்கூடாது; பொறுமையாளனின் கோபமே வசைபாடுபவனை எரித்துவிடும், அவனது புண்ணியத்தையும் அடைந்துவிடும்.

5.36.6

नाक्रोशी स्यान्नावमानी परस्य ।
मित्रद्रोही नोत नीचोपसेवी।
न चाभिमानी न च हीनवृत्तो ।
रूक्षां वाचं रुशतीं वर्जयीत ॥ ५.३६.६ ॥

பிறரை இகழ்பவனாகவோ, அவமதிப்பவனாகவோ இருக்கக் கூடாது; நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்பவனாகவோ, கீழோரைச் சேவிப்பவனாகவோ இருக்கக் கூடாது. கர்வியாகவும், இழிந்த நடத்தை உடையவனாகவும் இருக்கக் கூடாது; கடுமையான, புண்படுத்தும் சொல்லை விலக்க வேண்டும்.

5.36.7

मर्माण्यस्थीनि हृदयं तथासू-
न्रूक्षा वाचो निर्दहन्तीह पुंसाम्।
तस्माद्वाचमुशतीं रूक्षरूपां ।
धर्मारामो नित्यशो वर्जयीत ॥ ५.३६.७ ॥

கடுமையான சொற்கள் மனிதர்களின் மர்மஸ்தானங்களையும், எலும்புகளையும், இதயத்தையும், உயிர்மூச்சையும் இவ்வுலகில் எரித்துவிடுகின்றன. ஆகையால் தர்மத்தில் மகிழ்பவன் எப்போதும் கடுமையான, புண்படுத்தும் சொல்லை விலக்க வேண்டும்.

5.36.8

अरुन्तुदं परुषं रूक्षवाचं ।
वाक्कण्टकैर्वितुदन्तं मनुष्यान्।
विद्यादलक्ष्मीकतमं जननां ।
मुखे निबद्धां निर्ऋतिं वै वहन्तम् ॥ ५.३६.८ ॥

கடுமையான, முரட்டுத்தனமான, சொற்களின் முட்களால் மனிதர்களைக் குத்திக் காயப்படுத்துபவனை, மக்களில் மிகவும் அமங்கலமானவன் என்று அறிய வேண்டும்; அவன் வாயில் கட்டப்பட்ட அழிவையே சுமக்கிறான்.

5.36.9

परश्चेदेनमभिविद्ध्येत बाणै-
र्भृशं सुतीक्ष्णैरनलार्कदीप्तैः ।
विरिच्यमानोऽप्यतिरिच्यमानो ।
विद्यात्कविः सुकृतं मे दधाति ॥ ५.३६.९ ॥

ஒருவன் இவனை நெருப்பும் சூரியனும் போல் ஒளிரும் மிகக் கூர்மையான அம்புகளால் கடுமையாகத் தாக்கினாலும், காயப்பட்டாலும் அதிகமாக நிலைத்திருப்பவனை, என் புண்ணியத்தைச் சுமப்பவன் என்று அறிவுடையவன் அறிய வேண்டும்.

5.36.10

यदि सन्तं सेवति यद्यसन्तं ।
तपस्विनं यदि वा स्तेनमेव।
वासो यथा रङ्गवशं प्रयाति ।
तथा स तेषां वशमभ्युपैति ॥ ५.३६.१० ॥

நல்லவனைச் சேவித்தாலும், தீயவனைச் சேவித்தாலும், தவசியையோ அல்லது திருடனையோ சேவித்தாலும், ஆடை சாயத்தின் வசப்படுவது போல் அவன் அவர்களின் வசப்படுகிறான்.

5.36.11

अतिवादं न प्रवदेन्न वादये-
द्यो नाहतः प्रतिहन्यान्न घातयेत् ।
हन्तुं च यो नेच्छति पापकं वै ।
तस्मै देवाः स्पृहयन्त्यागताय ॥ ५.३६.११ ॥

யார் வசையான சொற்களைப் பேசாமலும் தூண்டாமலும் இருக்கிறானோ, தாக்கப்பட்டு எதிர்த்தாக்காமலும் பிறரைத் தாக்கச் செய்யாமலும் இருக்கிறானோ, தீமை செய்ய விரும்பாதவனோ, அவனை தேவர்களும் விரும்புகிறார்கள்.

5.36.12

अव्याहृतं व्याहृताच्छ्रेय आहुः ।
सत्यं वदेद्व्याहृतं तद्द्वितीयम्।
प्रियं वदेद्व्याहृतं तत्तृतीयं ।
धर्म्यं वदेद्व्याहृतं तच्चतुर्थम् ॥ ५.३६.१२ ॥

பேசாமல் இருப்பது பேசுவதை விட சிறந்தது என்கிறார்கள். பேச வேண்டுமானால் உண்மையைப் பேச வேண்டும் — இது இரண்டாவது; இனிமையாகப் பேச வேண்டும் — இது மூன்றாவது; தர்மத்துக்கு ஏற்றதைப் பேச வேண்டும் — இது நான்காவது.

5.36.13

यादृशैः सन्निविशते यादृशांश्चोपसेवते ।
यादृगिच्छेच्च भवितुं तादृग्भवति पूरुषः ॥ ५.३६.१३ ॥

மனிதன் எத்தகையவர்களுடன் சேர்கிறானோ, எத்தகையவர்களைச் சேவிக்கிறானோ, எவரைப் போல ஆக விரும்புகிறானோ, அப்படியே ஆகிறான்.

5.36.14

यतो यतो निवर्तते ततस्ततो विमुच्यते ।
निवर्तनाद्धि सर्वतो न वेत्ति दुःखमण्वपि
न जीयते चानुजिगीषतेऽन्या-
न्न वैरकृच्चाप्रतिघातकश्च। ॥ ५.३६.१४ ॥

எங்கிருந்து விலகுகிறானோ, அங்கிருந்தே விடுதலை பெறுகிறான். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் விலகுவதால் அணுவளவும் துன்பத்தை அறியான். அவன் வெல்லப்படுவதில்லை, பிறரை வெல்ல விரும்புவதுமில்லை; பகையை உண்டாக்குவதில்லை, எதிர்த்தாக்குவதுமில்லை.

5.36.15

निन्दाप्रशंसासु समस्वभावो ।
न शोचते हृष्यति नैव चायम् ॥ ५.३६.१५ ॥

நிந்தையிலும் புகழிலும் சம இயல்புடையவன் இவன்; இவன் வருந்துவதுமில்லை, மகிழ்வதுமில்லை.

5.36.16

भावमिच्छति सर्वस्य नाभावे कुरुते मनः ।
सत्यवादी मृदुर्दान्तो यः स उत्तमपूरुषः ॥ ५.३६.१६ ॥

எல்லோருடைய நன்மையையும் விரும்புகிறான், தீங்கில் மனம் செலுத்துவதில்லை, உண்மை பேசுபவன், மென்மையானவன், அடக்கமுடையவன் — அவனே உத்தம புருஷன்.

5.36.17

नानर्थकं सान्त्वयति प्रतिज्ञाय ददाति च ।
रन्ध्रं परस्य जानाति यः स मध्यमपूरुषः ॥ ५.३६.१७ ॥

வீணாகாமல் ஆறுதல் கூறுபவனும், வாக்களித்து கொடுப்பவனும், பிறரின் பலவீனத்தை அறிபவனும் மத்தியம புருஷன் ஆவான்.

5.36.19

निराकरोति मित्राणि यो वै सोऽधमपूरुषः ॥ ५.३६.१९ ॥

நண்பர்களை விலக்கித் தள்ளுபவனே அதம புருஷன்.

5.36.20

उत्तमानेव सेवेत प्राप्तकाले तु मध्यमान् ।
अधमांस्तु न सेवेत य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ ५.३६.२० ॥

உத்தமர்களையே சேவிக்க வேண்டும்; தக்க காலத்தில் மத்தியமர்களையும் சேவிக்கலாம்; அதமர்களைச் சேவிக்கக் கூடாது — தன் வளர்ச்சியை விரும்புபவன்.

5.36.21

प्राग्नोति वै वित्तमसद्बलेन ।
नित्योत्थानात्प्रज्ञया पौरुषेण।
न त्वेव सम्यग्लभते प्रशंसां ।
न वृत्तमाप्नोति महाकुलानाम् ॥ ५.३६.२१ ॥

தீய வலிமையால் செல்வம் அடையலாம்; இடைவிடாத முயற்சி, அறிவு, ஆண்மை ஆகியவற்றாலும் அடையலாம்; ஆனால் உண்மையான புகழ் கிடைக்காது, மகாகுலங்களின் ஒழுக்கமும் கிடைக்காது.

5.36.22

महाकुलेभ्यः स्पृहयन्ति देवा ।
धर्मार्थनित्याश्च बहुश्रुताश्च।
पृच्छामि त्वां विदुरं प्रश्नमेतं ।
भवन्ति वै कानि महाकुलानि ॥ ५.३६.२२ ॥

தேவர்களும் மகாகுலங்களை விரும்புகிறார்கள்; தர்ம, அர்த்தங்களில் நிலைத்தவர்களும் பல கல்வி கற்றவர்களும் அவ்வாறே. விதுரா, இந்தக் கேள்வியை உன்னிடம் கேட்கிறேன் — எவை மகாகுலங்கள்?

5.36.23

तपो दमो ब्रह्मवित्त्वं तितिक्षा ।
इज्या विवाहाः सान्त्वनं चान्नदानम्।
अष्टावेते नित्यमेवं भवन्ति ।
सतां गुणास्तानि महाकुलानि ॥ ५.३६.२३ ॥

தவம், அடக்கம், பிரம்ம ஞானம், பொறுமை, யாகம், திருமணங்கள், ஆறுதல், அன்னதானம் — இந்த எட்டும் எப்போதும் இவ்வாறே உள்ளன; நல்லோரின் இக்குணங்களே மகாகுலங்கள்.

5.36.24

येषां न वृत्तं व्यथते न योनि-
श्चित्तप्रसादेन चरन्ति धर्मम्।
ये कीर्तिमिच्छन्ति कुले विशिष्टां ।
त्यक्तानृतास्तानि महाकुलानि ॥ ५.३६.२४ ॥

யாருடைய நடத்தையும் பிறப்பும் கலங்குவதில்லையோ, தெளிந்த மனதுடன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பார்களோ, தம் குலத்தில் சிறந்த புகழை விரும்புவார்களோ, பொய்யை விட்டவர்களோ, அக்குலங்களே பெருங்குலங்கள்.

5.36.25

अनिज्यया कुविवाहैर्वेदस्योत्सादनेन च ।
कुलान्यकुलतां यान्ति ब्राह्मणातिक्रमेण च ॥ ५.३६.२५ ॥

யாகம் கைவிடுதலாலும், தீய திருமணங்களாலும், வேதத்தை அழிப்பதாலும், பிராமணர்களை மீறுவதாலும் குலங்கள் குலமற்ற நிலையை அடைகின்றன.

5.36.26

देवद्रव्यनिनाशेन ब्रह्मस्वहरणेन च ।
कुलान्यकुलतां यान्ति ब्राह्मणातिक्रमेण च ॥ ५.३६.२६ ॥

தெய்வச் செல்வத்தை அழிப்பதாலும், பிராமணரின் செல்வத்தைக் கவர்வதாலும், பிராமணர்களை மீறுவதாலும் குலங்கள் குலமற்ற நிலையை அடைகின்றன.

5.36.27

ब्राह्मणानां परिभवात्परिवादाच्च भारत ।
कुलान्यकुलतां यान्ति न्यासापहरणेन च ॥ ५.३६.२७ ॥

ஓ பாரதா! பிராமணர்களை அவமதிப்பதாலும், பழிப்பதாலும், பிணையாக ஒப்படைத்த பொருளைக் கவர்வதாலும் குலங்கள் குலமற்ற நிலையை அடைகின்றன.

5.36.28

कुलानि समुपेताननि गोभिः पुरुषतोऽर्थतः ।
कुलसंख्यां न गच्छन्ति यानि हीनानि वृत्ततः ॥ ५.३६.२८ ॥

பசுக்கள், ஆண்கள், செல்வம் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தாலும் நடத்தையில் குறைந்த குலங்கள் குலம் என்ற எண்ணிக்கையை அடைவதில்லை.

5.36.29

वृत्ततस्त्वविहीनानि कुलान्यल्पधनान्यपि ।
कुलसङ्ख्यां च गच्छन्ति कर्षन्ति च महद्यशः ॥ ५.३६.२९ ॥

ஆனால் நடத்தையில் குறையாத குலங்கள், செல்வம் சிறிதாக இருந்தாலும் குலம் என்ற எண்ணிக்கையை அடைந்து பெரும் புகழை ஈர்க்கின்றன.

5.36.30

वृत्तं यत्नेन संरक्षेद्वित्तमेति च याति च ।
अक्षीणो वित्ततः क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः ॥ ५.३६.३० ॥

நடத்தையை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; செல்வம் வருவதும் போவதுமாக இருக்கும். செல்வத்தில் குறையாதவனாயினும் நடத்தையில் குன்றியவன் அழிந்தவனே, அழிந்தவனே.

5.36.31

गोभिः पशुभिरश्वैश्च कृष्या च सुसमृद्धया ।
कुलानि न प्ररोहन्ति यानि हीनानि वृत्ततः ॥ ५.३६.३१ ॥

பசுக்கள், கால்நடைகள், குதிரைகள் மற்றும் மிகச் செழிப்பான உழவுடனும் நடத்தையில் குறைந்த குடும்பங்கள் தழைப்பதில்லை.

5.36.32

मा नः कुले वैरकृत्कश्चिदस्तु ।
राजा बद्धो मा परस्वापहारी ।
मित्रद्रोही नैकृतिकोऽनृती वा ।
पूर्वाशी वा पितृदेवातिथिभ्यः ॥ ५.३६.३२ ॥

எங்கள் குலத்தில் பகைமை செய்பவன் எவனும் இருக்கக்கூடாது. அரசன் சிறைப்பட்டவனாக இருக்கக்கூடாது. பிறர் பொருளைக் கவர்பவன் இருக்கக்கூடாது. நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்பவனும், வஞ்சகனும், பொய்யனும் இருக்கக்கூடாது; பிதிரர், தேவர், விருந்தினருக்கு முன் உண்பவனும் இருக்கக்கூடாது.

5.36.33

यश्च नो ब्राह्मणान्हन्याद्यश्च नो ब्राह्णणान् द्विषेत् ।
न नः स समितिं गच्छेद्यश्च नो निर्वपेत्कृषिम् ॥ ५.३६.३३ ॥

எங்கள் பிராமணர்களைக் கொல்பவனும், எங்கள் பிராமணர்களை வெறுப்பவனும் எங்கள் சபைக்கு வரக்கூடாது; எங்கள் உழவை விதைக்காதவனும் வரக்கூடாது.

5.36.34

तृणानि भूमिरुदकं वाक्व्रतुर्थी च सूनृता ।
सतामेतानि गेहेषु नोच्छिद्यन्ते कदाचन ॥ ५.३६.३४ ॥

புல், நிலம், நீர், நான்காவதாக இனிய உண்மைச் சொல் — இவை நல்லோரின் வீடுகளில் ஒருபோதும் குறைவதில்லை.

5.36.35

श्रद्धया परया राजन्नुपनीतानि सत्कृतिम् ।
प्रवृत्तानि महाप्राज्ञ धर्मिणां पुण्यकर्मिणाम् ॥ ५.३६.३५ ॥

அரசே, உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் கொண்டுவரப்பட்ட இவை மரியாதைக்குரியவை; மகா அறிவாளியே, இவை தர்மவான்களும் புண்ணியம் செய்பவர்களுமானவர்களால் வழங்கப்படுகின்றன.

5.36.36

सूक्ष्मोऽपि भारं नृपते स्यन्दनो वै ।
शक्तो वोढुं न तथाऽन्ये महीजाः ।
एवं युक्ता भारसहा भवन्ति ।
महाकुलीना न तथान्ये मनुष्याः ॥ ५.३६.३६ ॥

அரசே, சிறிய தேரும் பாரத்தைச் சுமக்க இயலாது; பூமியில் பிறந்த பிற உயிர்களும் அவ்வாறு சுமக்க முடியாது. இவ்வாறு நுகத்தில் பூட்டப்பட்டவை பாரம் தாங்குபவையாகின்றன; ஆனால் உயர் குலத்தில் பிறந்த மனிதர்கள் மற்றவர்களைப் போல் இல்லை.

5.36.37

न तन्मित्रं यस्य कोपाद्बिभेति ।
यद्वा मित्रं शङ्कितेनोपचर्यम्।
यस्मिन्मित्रे पितरीवाश्वसीत ।
तद्वै मित्रं सङ्गतानीतराणि ॥ ५.३६.३७ ॥

யாருடைய கோபத்திற்கு அஞ்சுகிறோமோ அவர் நண்பர் அல்லர்; அல்லது ஐயத்துடன் பணிவிடை செய்யப்பட வேண்டியவரும் நண்பர் அல்லர். தந்தையைப் போல் நம்பிக்கை தருபவரே உண்மை நண்பர்; மற்றவை வெறும் சேர்க்கைகளே.

5.36.38

यः कश्चिदप्यसंबद्धो मित्रसावेन वर्तते ।
स एव बन्धुस्तन्मित्रं सा गतिस्तत्परायणम् ॥ ५.३६.३८ ॥

எந்த உறவும் இல்லாதவராயினும் நட்புணர்வுடன் நடந்துகொள்பவர் எவரோ, அவரே உறவினர்; அவரே நண்பர், அவரே புகலிடம், அவரே பற்றுக்கோடு.

5.36.39

चलचित्तस्य वै पुंसो वृद्धाननुपसेवतः ।
पारिप्लवमतेर्नित्यमध्रुवो मित्रसङ्ग्रहः ॥ ५.३६.३९ ॥

சலன மனமுடையவனும், பெரியோரைப் பணியாதவனும், எப்போதும் அலைபாயும் அறிவுடையவனுமான மனிதனின் நண்பர் சேர்க்கை நிலையற்றதாகவே இருக்கும்.

5.36.40

चलचित्तमनात्मानमिन्द्रियाणां वशानुगम् ।
अर्थाः समभिवर्तते हंसाः शुष्कं सरो यथा ॥ ५.३६.४० ॥

சலன மனமுடையவனும், தன்னடக்கமற்று புலன்களின் வசப்பட்டவனுமான மனிதனை செல்வங்கள் விட்டு விலகும்; வறண்ட ஏரியை அன்னப்பறவைகள் விட்டு விலகுவது போல.

5.36.41

अकस्मादेव कुप्यन्ति प्रसीदन्त्यनिमित्ततः ।
शीलमेतदसाधूनामभ्रं पारिप्लवं यथा ॥ ५.३६.४१ ॥

தீயோர் காரணமின்றி திடீரென்று கோபம் கொள்வர்; காரணமின்றி மகிழ்வர். மேகம் அலைபாய்வது போல இது தீயோரின் இயல்பு.

5.36.42

सत्कृताश्च कृतार्थाश्च मित्राणां न भवन्ति ये ।
तान्मृतानपि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ ५.३६.४२ ॥

நண்பர்களால் மதிக்கப்பட்டு நோக்கம் நிறைவேறியும் அவர்களுக்கு உண்மையாக இல்லாதவர்களை, இறந்த பின்பும் ஊனுண்ணும் உயிரினங்கள் உண்ணாது.

5.36.43

अर्थयेदेव मित्राणि सति वाऽसति वा धने ।
नानर्थयन्प्रजानाति मित्राणां सारफल्गुताम् ॥ ५.३६.४३ ॥

செல்வம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் நண்பர்களிடம் உதவி கேட்க வேண்டும்; கேட்காதவன் நண்பர்களின் உண்மையான மதிப்பையும் பொய்மையையும் அறியமாட்டான்.

5.36.44

सन्तापाद्भ्रश्यते रूपं सन्तापाद्भ्रश्यते बलम् ।
सन्तापाद्भ्रश्यते ज्ञानं सन्तापाद्व्याधिमृच्छति ॥ ५.३६.४४ ॥

துயரத்தால் அழகு கெடும்; துயரத்தால் வலிமை கெடும்; துயரத்தால் அறிவு கெடும்; துயரத்தால் நோய் வந்தடையும்.

5.36.45

अनवाप्यं च शोकेन शरीरं चोपतप्यते ।
अमित्राश्च प्रहृष्यन्ति मा स्म शोके मनः कृथाः ॥ ५.३६.४५ ॥

துயரத்தால் கிடைக்க வேண்டியது கிடைப்பதில்லை, உடலும் வருந்துகிறது; எதிரிகள் மகிழ்கிறார்கள். ஆகவே மனதைத் துயரில் ஈடுபடுத்தாதே.

5.36.46

पुनर्नरो म्रियते जायते च ।
पुनर्नरो हीयते वर्धते च।
पुनर्नरो याचति याच्यते च ।
पुनर्नरः शोचति शोच्यते च ॥ ५.३६.४६ ॥

மனிதன் மீண்டும் இறக்கிறான், மீண்டும் பிறக்கிறான்; மனிதன் மீண்டும் குறைகிறான், மீண்டும் வளர்கிறான்; மனிதன் மீண்டும் யாசிக்கிறான், அவனிடம் மீண்டும் யாசிக்கப்படுகிறான்; மனிதன் மீண்டும் துயருறுகிறான், அவனுக்காக மீண்டும் துயரப்படப்படுகிறான்.

5.36.47

सुखं च दुःखं च भवाभवौ च ।
लाभालाभौ मरणं जीवितं च।
पर्यायशः सर्वमेते स्पृशन्ति ।
तस्माद्धीरो न च हृष्येन्न सोचेत् ॥ ५.३६.४७ ॥

இன்பமும் துன்பமும், இருப்பும் இல்லாமையும், இலாபமும் நட்டமும், மரணமும் வாழ்வும் — இவை அனைத்தும் முறைமுறையாக வந்து தொடுகின்றன. ஆகவே தீரன் மகிழவும் கூடாது, துயரப்படவும் கூடாது.

5.36.48

चलानि हीमानि षडिन्द्रियाणि ।
तेषां यद्यद्वर्धते यत्रयत्र।
ततस्ततः स्रवते बुद्धिरस्य ।
च्छिद्रोदकुम्भादिव नित्यमम्भः ॥ ५.३६.४८ ॥

இந்த ஆறு புலன்களும் நிச்சயமாக நிலையற்றவை. அவை எங்கெங்கு வளர்கின்றனவோ, அங்கங்கெல்லாம் இவனுடைய புத்தி ஓட்டையுள்ள குடத்திலிருந்து நீர் ஒழுகுவதுபோல் ஒழுகிப் போகிறது.

5.36.49

तनुरुद्धः शिखी राजा मिथ्योपचरितो मया ।
मन्दानां मम पुत्राणां युद्धेनान्तं करिष्यति ॥ ५.३६.४९ ॥

தனுருத்தன், சிகி என்ற அரசன் — நான் பொய்யாக உபசரித்தவன் — என் மூடப் புதல்வர்களின் முடிவை போரினால் கொண்டுவருவான்.

5.36.50

नित्योद्विग्नमिदं सर्वं नित्योद्विग्रमिदं मनः ।
यत्तत्पदमनुद्विग्नं तन्मे वद महामते ॥ ५.३६.५० ॥

இந்த உலகம் அனைத்தும், இந்த மனமும் எப்போதும் கலங்கியுள்ளன. கலக்கமற்ற அந்த நிலையை எனக்குச் சொல், மகா அறிவாளியே.

5.36.51

नान्यत्र विद्यातपसो नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् ।
नान्यत्र लोभसन्त्यागाच्छान्तिं पश्यामि तेऽनघ ॥ ५.३६.५१ ॥

கல்வி, தவம் இன்றி, புலன் அடக்கம் இன்றி, பேராசையை உண்மையாகத் துறப்பது இன்றி வேறெங்கும் அமைதி இல்லை என்று நான் உனக்குக் காண்கிறேன், பாவமற்றவனே.

5.36.52

बुद्ध्या भयं प्रणुदति तपसा विन्दते महत् ।
गुरुशुश्रूषया ज्ञानं शान्तिं भोगेन विन्दति ॥ ५.३६.५२ ॥

அறிவினால் பயம் நீங்குகிறது; தவத்தினால் பெரியதைப் பெறுகிறான்; குருவுக்குப் பணிவிடை செய்வதால் ஞானம் பெறுகிறான்; இன்பத்தால் அமைதி பெறுகிறான்.

5.36.53

अनाश्रिता दानपुण्यं वेदपुण्यमनाश्रिताः ।
रागद्वेषविनिर्मुक्ता विचरन्तीह मोक्षिणः ॥ ५.३६.५३ ॥

தானப் புண்ணியத்தையும் வேதப் புண்ணியத்தையும் சார்ந்திராதவர்கள், விருப்பு வெறுப்பிலிருந்து விடுபட்டு, இங்கு மோக்ஷத்தை விரும்பி சஞ்சரிக்கிறார்கள்.

5.36.54

स्वधीतस्य सुयुद्धस्य सुकृतस्य च कर्मणः ।
तपसश्च सुतप्तस्य तस्यान्ते सुखमेधते ॥ ५.३६.५४ ॥

நன்கு கற்றதும், நன்கு போரிடப்பட்டதும், நன்கு செய்யப்பட்ட கர்மமும், நன்கு தவம் செய்யப்பட்ட தவமும் ஆகியவற்றின் பயன் இறுதியில் சுகமாக வளர்கிறது.

5.36.55

स्वास्तीर्णानि शयनानि प्रपन्ना ।
न वै भिन्ना जातु निद्रां लभन्ते।
न स्त्रीषु राजन्रतिमाप्नुवन्ति ।
न मागधैः स्तूयमाना न सूतैः ॥ ५.३६.५५ ॥

நன்கு விரிக்கப்பட்ட படுக்கைகளை அடைந்தாலும், பிளவுபட்டவர்கள் ஒருபோதும் உறக்கம் பெறுவதில்லை, அரசே; பெண்களிடம் இன்பமும் அடைவதில்லை, மாகதர்களாலும் சூதர்களாலும் புகழப்படுவதும் இல்லை.

5.36.56

न वै भिन्ना जातु चरन्ति धर्मं ।
न वै सुखं प्राप्नुवन्तीह भिन्नाः ।
न वै भिन्ना गौरवं प्राप्नुवन्ति ।
न वै भिन्नाः प्रशमं रोचयन्ति ॥ ५.३६.५६ ॥

பிளவுபட்டவர்கள் ஒருபோதும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை; பிளவுபட்டவர்கள் இங்கு சுகத்தை அடைவதில்லை; பிளவுபட்டவர்கள் கௌரவத்தை அடைவதில்லை; பிளவுபட்டவர்கள் அமைதியை விரும்புவதில்லை.

5.36.57

न वै तेषां स्वदते पथ्यमुक्तं ।
योगक्षेमं कल्पते नैव तेषाम्।
भिन्नानां वै मनुजेन्द्र परायणं ।
न विद्यते किञ्चिदन्यद्विनाशात् ॥ ५.३६.५७ ॥

அவர்களுக்கு நன்மை தரும் உபதேசம் ருசிப்பதில்லை; அவர்களுக்கு யோகக்ஷேமம் அமைவதில்லை. மனுஜேந்திரனே, பிளவுபட்டவர்களுக்கு புகலிடம் இல்லை; அழிவைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

5.36.58

संपन्नं गोषु संभाव्यं संभाव्यं ब्राह्मणे तपः ।
संभाव्यं चापलं स्त्रीषु संभाव्यं ज्ञातितो भयं ॥ ५.३६.५८ ॥

பசுக்களில் செழிப்பு எதிர்பார்க்கத்தக்கது; பிராமணனிடம் தவம் எதிர்பார்க்கத்தக்கது; பெண்களிடம் சபலம் எதிர்பார்க்கத்தக்கது; உறவினரிடமிருந்து அச்சம் எதிர்பார்க்கத்தக்கது.

5.36.60

धूमायन्ते व्यपेतानि ज्वलन्ति सहितानि च ।
धृतराष्ट्रोल्मुकानीव ज्ञातयो भरतर्षभ ॥ ५.३६.६० ॥

பிரிந்த உறவினர்கள் புகைகின்றனர்; ஒன்றாக இருப்பவர்கள் எரியும் தீப்பந்தங்கள் போல ஒளிர்கின்றனர். பரதர்களில் சிறந்தவனே, திருதராஷ்டிரா, உறவினர்கள் இப்படித்தான்.

5.36.61

ब्राह्मणेषु च ये शूराः स्त्रीषु ज्ञातिषु गोषु च ।
वृन्तादिव फलं पक्वं धृतराष्ट्र पतन्ति ते ॥ ५.३६.६१ ॥

பிராமணர்கள், பெண்கள், உறவினர்கள், பசுக்கள் ஆகியோரிடம் உள்ள வீரர்கள், திருதராஷ்டிரா, பழுத்த பழம் காம்பிலிருந்து விழுவது போல விழுவார்கள்.

5.36.62

महानप्येकजो वृक्षो बलवान्सुप्रतिष्ठितः ।
प्रसह्य एव वातेन सस्कन्धो मर्दितुं क्षणात् ॥ ५.३६.६२ ॥

தனியாக வளர்ந்த பெரிய, வலிமையான, நன்றாக வேரூன்றிய மரம் கூட காற்றால் வலுவாகத் தாக்கப்பட்டு, அடிமரத்துடன் ஒரு கணத்தில் நொறுக்கப்படும்.

5.36.63

अथ ये सहिता वृक्षाः सङ्घशः सुप्रतिष्ठिताः ।
ते हि शीघ्रतमान्वातान्सहन्तेन्योन्यसंश्रयात् ॥ ५.३६.६३ ॥

ஆனால் கூட்டமாக, ஒன்றாக நன்றாக வேரூன்றி நிற்கும் மரங்கள், ஒன்றையொன்று சார்ந்து நிற்பதால் மிக வேகமான காற்றையும் தாங்கிக்கொள்கின்றன.

5.36.64

एवं मनुष्यमप्येकं गुणैरपि समन्वितम् ।
शक्यं द्विषन्तो मन्यन्ते वायुर्द्रुममिवैकजम् ॥ ५.३६.६४ ॥

அதுபோல, ஒரு மனிதன் நற்குணங்கள் நிறைந்தவனாக இருந்தாலும், தனியாக வளர்ந்த மரத்தை காற்று வீழ்த்துவது போல, அவனையும் பகைவர்கள் எளிதில் வீழ்த்த முடியும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

5.36.65

अन्योन्यसमुपष्टम्भादन्योन्यापाश्रयेण च ।
ज्ञातयः संप्रवर्धन्ते सरसीवोत्पलान्युत ॥ ५.३६.६५ ॥

ஒருவர்க்கொருவர் ஆதரவாலும், ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருப்பதாலும், உறவினர்கள் ஏரியில் நீலத்தாமரைகள் செழிப்பது போலச் செழிக்கின்றனர்.

5.36.66

अवध्या ब्राह्मणा गावो ज्ञातयः शिशिवः स्त्रियः ।
येषां चान्नानि भुञ्जीत ये च स्युःक शरणागताः।
महत्यप्यपराधेऽपि तेषां दण्डो विसर्जनम् ॥ ५.३६.६६ ॥

அந்தணர்கள், பசுக்கள், உறவினர்கள், குழந்தைகள், பெண்கள் கொல்லப்படக் கூடாதவர்கள்; யார் உணவை உண்டானோ, யார் சரணடைந்தனரோ, அவர்களுக்குப் பெரிய குற்றத்திலும் தண்டனை இல்லை, விடுதலையே உண்டு.

5.36.67

न मनुष्ये गुणः कश्चिद्राजन्सधनतामृते ।
अनातुरत्वाद्भद्रं ते मृतकल्पा हि रोगिणः ॥ ५.३६.६७ ॥

அரசே, செல்வம் இல்லாமல் மனிதனில் எந்த நற்பண்பும் இல்லை; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நோயாளிகள் நோயற்றவர்கள் ஆகும் வரை இறந்தவர்கள் போலவே.

5.36.68

अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि ।
पापानुबन्धं परुषं तीक्ष्णमुष्णम् ।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ ५.३६.६८ ॥

நோயால் பிறவாததும், கசப்பானதும், தலைவலி தருவதும், பாவத்தோடு இணைந்ததும், கடுமையானதும், கூர்மையானதும், சூடானதுமான; நல்லோர் பருகுவதும், தீயோர் பருகாததுமான அந்தக் கோபத்தை, மகாராஜா, அடக்கிப் பருகுவாயாக.

5.36.69

तन्तवोऽप्यायता नित्यं तनवो बहुलाः समाः ।
बहून्बहुत्वादायासान्सहन्तीत्सुपमा सताम्
रोगार्दिता न फलान्याद्रियन्ते ।
न वै लभन्ते विषयेषु तत्त्वम्।
दुःखोपेता रोगिणो नित्यमेव ।
न बुध्यन्ते धनभोगान्नसौख्यम् ॥ ५.३६.६९ ॥

நூல்கள் கூட எப்போதும் நீண்டவையாக, மெல்லியவையாக, பலவாக, ஒரே சீராக இருக்கின்றன; தங்கள் பெருக்கத்தால் பல துயரங்களைத் தாங்குகின்றன—இது நல்லோருக்குப் பொருத்தமான உவமை. நோயால் வருந்தியவர்கள் பலன்களை மதிப்பதில்லை; புலன் பொருட்களில் உண்மையைக் காண்பதில்லை; துன்பம் சூழ்ந்த நோயாளிகள் செல்வ நுகர்வின் இன்பத்தை எப்போதும் அறிவதில்லை.