Mahābhārata · Adhyāya 5.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.37.1
सप्तदशेमान्राजेन्द्र मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ।
वैचित्रवीर्य पुरुषानाकाशं मुष्टिभिर्घ्नतः ॥ ५.३७.१ ॥
O bester der Könige, Manu, der Sohn des Svayaṃbhū, sprach von diesen siebzehn Arten von Menschen, die mit den Fäusten gegen den Himmel schlagen. O Sohn des Vicitravīrya!
5.37.2
तानेवेन्द्रस्य च धनुरनाम्यं नमतो ब्रवीत् ।
अथो मरीचिनः पादानग्राह्यान्गृह्णतस्तथा ॥ ५.३७.२ ॥
Von ihnen sprach er wie von dem, der Indras unbiegsamen Bogen biegt, und ebenso von denen, die die unfassbaren Füße Marīcis ergreifen.
5.37.3
यश्चाशिष्यं शास्ति वै यश्च तुष्ये-
द्यश्चातिवेलं भजते द्विषन्तम् ।
स्त्रियश्च यो रक्षति भद्रमश्रुते ।
यश्चायाच्यं याचते कत्थते वा ॥ ५.३७.३ ॥
Wer einen Nicht-Schüler unterweist, wer sich ohne Grund freut, wer einem Feind übermäßig dient, wer Frauen beschützt und dadurch Wohlergehen erlangt, wer um das bittet, was nicht erbeten werden sollte, oder wer prahlt.
5.37.4
यश्चाभिजातः प्रकरोत्यकार्यं ।
यश्चाबलो बलिना नित्यवैरी।
अश्रद्दधानाय च यो ब्रवीति ।
यश्चाकाम्यं कामयते नरेन्द्र । ॥ ५.३७.४ ॥
Wer, obwohl von edler Geburt, das tut, was nicht getan werden sollte; wer, schwach, stets in Feindschaft mit dem Starken lebt; wer zu einem spricht, der nicht vertraut; und wer begehrt, was nicht begehrt werden sollte, o Herr der Menschen!
5.37.5
वध्वाऽवहासं श्वशुरो मन्यते यो ।
वध्वाऽवसन्नभयो मानकामः ।
परक्षेत्रे निर्वपति यश्च बीजं ।
स्त्रियं च यः परिवदतेऽतिवेलम् ॥ ५.३७.५ ॥
Der Schwiegervater, der einen Scherz mit seiner Schwiegertochter für harmlos hält; wer furchtlos mit der Schwiegertochter Ehre sucht; wer Samen auf fremdem Feld sät; und wer eine Frau übermäßig schmäht.
5.37.6
यश्चापि लब्ध्वा न स्मरामीति वादी ।
दत्त्वा च यः कत्थति याच्यमानः।
यश्चासतः सान्त्वमुपानयीत ।
एतान्नयन्ति निरयं पाशहस्ताः ॥ ५.३७.६ ॥
Wer, nachdem er eine Wohltat empfangen hat, sagt: »Ich erinnere mich nicht«; wer, nachdem er gegeben hat, prahlt, wenn er gebeten wird; und wer dem Bösen Trost spendet — diese führen die Schlingenträger in die Hölle.
5.37.7
यस्मिन्यथा वर्तते यो मनुष्य-
स्तस्मिंस्तथा वर्तितव्यं स धर्मः।
मायाचारो मायया वर्तितव्यः ।
साध्वाचारः साधुना प्रत्युपेयः ॥ ५.३७.७ ॥
Wie ein Mensch sich gegenüber einem verhält, so soll man sich ihm gegenüber verhalten; das ist Dharma. Wer mit Täuschung handelt, ist mit Täuschung zu begegnen, und wer einen guten Wandel führt, ist mit Güte zu begegnen.
5.37.8
जरा रूपं हरति हि धैर्यमाशा ।
मृत्युः प्राणान्धर्मचर्यामसूया
कामो ह्रियं वृत्तमनार्यसेवा ।
क्रोधः श्रियं सर्वमेवाभिमानः ॥ ५.३७.८ ॥
Das Alter raubt die Schönheit, die Hoffnung die Standhaftigkeit, der Tod den Lebensatem, der Neid die rechte Praxis, das Begehren die Scham, der Dienst an den Unedlen den guten Wandel, der Zorn das Glück, und der Stolz alles.
5.37.9
शतायुरुक्तः पुरुषः सर्ववेदेषु वै यदा ।
नाप्नोत्यथ च तत्सर्वमायुः केनेह हेतुना ॥ ५.३७.९ ॥
Wenn in allen Veden gesagt wird, der Mensch habe ein Leben von hundert Jahren, aus welchem Grund erreicht er dann hier diese volle Lebensspanne nicht?
5.37.10
अतिमानोऽतिवादश्च तथाऽत्यागो नराधिप ।
क्रोधश्चात्मविधित्सा च मित्रद्रोहश्च तानि षट् ॥ ५.३७.१० ॥
O Herr der Menschen, übermäßiger Stolz, übermäßiges Reden, Mangel an Hingabe, Zorn, der Wunsch, sich selbst zu schaden, und Verrat an einem Freund — das sind die sechs.
5.37.11
एत एवासयस्तीक्ष्णाः कृन्तन्त्यायूंषि देहिनाम् ।
एतानि मानवान्ध्नन्ति न मृत्युर्भद्रमस्तु ते ॥ ५.३७.११ ॥
Dies sind die scharfen, giftigen Pfeile, die das Leben der verkörperten Wesen abschneiden. Sie sind es, die die Menschen töten, nicht der Tod. Möge es dir wohlergehen.
5.37.12
विश्वस्तस्यैति यो दारान्यश्चापि गुरुतल्पगः ।
वृषलीपतिर्द्विजो यश्च पानपश्चैव भारत ॥ ५.३७.१२ ॥
Wer zu den Frauen eines vertrauenden Mannes geht, wer das Lager seines Lehrers schändet, der zweimal Geborene, der Gatte einer niedrigen Frau ist, und, o Bhārata, wer Alkohol trinkt.
5.37.13
आदेशकृद्वृत्तिहन्ता द्विजानां प्रेषकश्च यः ।
शरणागतहा चैव सर्वे ब्रह्महणः समाः।
एतैः समेत्य कर्तव्यं प्रायश्चित्तमिति श्रुतिः ॥ ५.३७.१३ ॥
Wer als Vermittler handelt, wer den Lebensunterhalt der Zweimalgeborenen zerstört, wer sie fortschickt, und wer den Schutzsuchenden erschlägt – alle diese sind den Brahmanenmördern gleich. Wer sich mit ihnen verbunden hat, muss Sühne leisten, so lehrt die Schrift.
5.37.14
गृहीतवाक्यो नयविद्वदान्यः ।
शेषान्नभोक्ता ह्यविहिंसकश्च।
नानर्थकृत्याकुलितः कृतज्ञः ।
सत्यो मृदुः स्वर्गमुपैति विद्वान् ॥ ५.३७.१४ ॥
Wessen Worte Gehör finden, wer die richtige Politik kennt, freigebig ist, nur die Speisereste isst, wahrhaft gewaltlos ist, nicht durch Schaden verwirrt wird, dankbar, wahrhaftig und sanft ist – ein solcher Weiser erlangt den Himmel.
5.37.15
सुलभाः पुरुषा राजन्सततं प्रियवादिनः ।
अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ ५.३७.१५ ॥
O König, Menschen, die Angenehmes sagen, sind stets leicht zu finden; doch wer Unangenehmes, aber Heilsames sagt, und wer es hört, ist selten.
5.37.16
यो हि धर्मं समाश्रित्य हित्वा भर्तुः प्रियाप्रिये ।
अप्रियाण्याह पथ्यानि तेन राजा सहायवान् ॥ ५.३७.१६ ॥
Wer, im Dharma Zuflucht nehmend und die Freude und Missfallen seines Herrn beiseitelassend, Unangenehmes, aber Heilsames spricht, durch den hat der König einen Helfer.
5.37.17
त्यजेत्कुलार्थे पुरुषं ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ ५.३७.१७ ॥
Um der Sippe willen soll man einen Mann opfern; um des Dorfes willen die Sippe. Um des Landes willen soll man das Dorf opfern; um seiner selbst willen die Erde.
5.37.18
आपदर्थे धनं रक्षेद्दारान्रक्षेद्धनैरपि ।
आत्मानं सततं रक्षेद्दारैरपि धनैरपि ॥ ५.३७.१८ ॥
Für den Notfall soll man den Reichtum bewahren, und mit dem Reichtum auch die Frauen. Man soll sich selbst ständig schützen, auch mit den Frauen und auch mit dem Reichtum.
5.37.19
द्यूतमेतत्पुरा कल्पे दृष्टं वैरकरं नृणाम् ।
तस्माद्द्यूतं न सेवेत हास्यार्थमपि बुद्धिमान् ॥ ५.३७.१९ ॥
Dieses Würfelspiel hat man in früheren Zeiten als Ursache von Feindschaft unter Menschen gesehen; darum soll der Weise nicht dem Würfelspiel frönen, auch nicht zum Scherz.
5.37.20
उक्तं मया द्यूतकालेऽपि राज-
न्नेदं युक्तं वचनं प्रातिपेय।
तदौषधं पथ्यमिवातुरस्य ।
न रोचते तव वैचित्रवीर्य ॥ ५.३७.२० ॥
O König, ich sagte dies schon zur Zeit des Würfelspiels; diese Worte sind angemessen. Wie eine heilsame Arznei für den Kranken gefallen sie dir nicht, o Sohn des Vicitravīrya.
5.37.21
काकैरिमांश्चित्रबर्हान्मयूरान् ।
पराजयेथाः पाण्डवान्धार्तराष्ट्रैः ।
हित्वा सिंहान्क्रोष्टुकान्गूहमानः ।
प्राप्ते काले शोचिता त्वं नरेन्द्रः ॥ ५.३७.२१ ॥
Diese Pfauen mit prächtigem Gefieder, die Pāṇḍavas, wirst du an die Söhne Dhṛtarāṣṭras verlieren, als gewännen Krähen sie. Nachdem du die Löwen verlassen und die Schakale verborgen hast, wirst du, wenn die Zeit gekommen ist, o Herr der Menschen, trauern.
5.37.22
यस्तात न क्रुध्यति सर्वकालं ।
भृत्यस्य भक्तस्य हिते रतस्य।
तस्मिन्भृत्या भर्तरि विश्वसन्ति ।
न चैनमापत्सु परित्यजन्ति ॥ ५.३७.२२ ॥
Lieber, wer niemals zornig wird über den ergebenen Diener, der sich seinem Wohl widmet – auf diesen Herrn vertrauen die Diener, und sie verlassen ihn nicht einmal im Unglück.
5.37.23
न भृत्यानां वृत्तिसंरोधनेन ।
राज्यं धनं सञ्जिघृक्षेदपूर्वम्।
त्यजन्ति ह्येनं वञ्चिता वै विरुद्धाः ।
स्निग्धा ह्यमात्या परिहीनभोगाः ॥ ५.३७.२३ ॥
Man soll nicht die Lebensgrundlage der Diener abschneiden und Reich oder Reichtum auf beispiellose Weise an sich reißen wollen; betrogene, feindselig gewordene Diener verlassen ihn, ebenso die wohlgesinnten Minister, denen ihre Genüsse genommen wurden.
5.37.24
कृत्यानि पूर्वं परिसङ्ख्याय सर्वा-
ण्यायव्यये चानुरूपां च वृत्तिम्।
सङ्गृह्णीयादनुरूपान्सहायान् ।
सहायसाध्यानि हि दुष्कराणि ॥ ५.३७.२४ ॥
Nachdem man zuerst alle Aufgaben überschlagen und den Unterhalt auf Einnahmen und Ausgaben abgestimmt hat, soll man geeignete Helfer sammeln, denn schwere Taten gelingen nur mit Helfern.
5.37.25
अभिप्रायं यो विदित्वा तु भर्तुः ।
सर्वाणि कार्याणि करोत्यतन्द्री।
वक्ता हितानामनुरक्त आर्यः ।
शक्तिज्ञ आत्मेव हि सोऽनुकम्प्यः ॥ ५.३७.२५ ॥
Wer die Absicht seines Herrn versteht, alle Aufgaben unermüdlich erledigt, das Heilsame ausspricht, ergeben und edel ist und seine eigenen Fähigkeiten kennt, der ist so zu lieben wie das eigene Selbst.
5.37.26
वाक्यं तु यो नाद्रियतेऽनुशिष्टः ।
प्रत्याह यश्चापि नियुज्यमानः।
प्रज्ञाभिमानी प्रतिकूलवादी ।
त्याज्यः स तादृक् त्वरयैव भृत्यः ॥ ५.३७.२६ ॥
Ein Diener, der die Belehrung, die ihm erteilt wird, missachtet, auf Befehle widerspricht, sich seiner Klugheit rühmt und Gegenteiliges redet, ist sogleich zu verstoßen.
5.37.27
अस्तब्धमक्लीबमदीर्घसूत्रं ।
सानुक्रोशं श्लक्ष्णमहार्यमन्यैः।
अरोगजातीयमुदारवाक्यं ।
दूतं वदन्त्यष्टगुणोपपन्नम् ॥ ५.३७.२७ ॥
Einen mit acht Vorzügen ausgestatteten Gesandten nennt man den, der frei von Hochmut, nicht furchtsam, nicht zögerlich, mitfühlend, sanft, durch andere nicht zu beeinflussen, von gesundem Wesen und edler Rede ist.
5.37.28
न विश्वासाञ्जातु परस्य गेहे ।
गच्छेन्नरश्चेतयानो विकाले।
न चत्वरे निशि तिष्ठेन्निगूढो ।
न राजकाम्यां योषितं प्रार्थयीत ॥ ५.३७.२८ ॥
Ein achtsamer Mensch soll aus Vertrauen niemals in das Haus eines anderen gehen, nicht zur Unzeit; er soll nachts nicht verborgen an einer Kreuzung stehen und keine Frau begehren, die dem König gehört.
5.37.29
न निह्नवं मन्त्रगतस्य गच्छे-
त्संसृष्टमन्त्रस्य कुसङ्गतस्य।
न च ब्रूयान्नाश्वसिमि त्वयीति ।
सकारणं व्यपदेशं तु कुर्यात् ॥ ५.३७.२९ ॥
Man soll vor dem, der in den Rat eingeweiht ist, nichts verbergen und nicht mit dem gehen, der Geheimnisse teilt und schlechte Gesellschaft pflegt; man soll nicht sagen 'ich traue dir nicht', sondern einen begründeten Vorwand vorbringen.
5.37.30
घृणी राजा पुंश्चली राजभृत्यः ।
पुत्रो भ्राता विधवा बालपुत्रा।
सेनाजीवी चोद्धृतभूरिरेव ।
व्यवहारेषु वर्जनीयाः स्युरेते ॥ ५.३७.३० ॥
Der grausame König, die liederliche Frau, der Diener des Königs, der Sohn, der Bruder, die Witwe mit kleinen Söhnen, wer vom Heer lebt, und wer viel Reichtum an sich gerissen hat, diese sollen im Umgang gemieden werden.
5.37.31
अष्टौ गुणाः पुरुषं दीपयन्ति ।
प्रज्ञा च कौल्यं च श्रुतं दमश्च।
पराक्रमश्चाबहुभाषिता च ।
दानं यथाशक्ति कृतज्ञता च ॥ ५.३७.३१ ॥
Acht Eigenschaften lassen einen Menschen leuchten: Weisheit, edle Herkunft, Gelehrsamkeit, Selbstbeherrschung, Tapferkeit, wenig Reden, Geben nach eigenem Vermögen und Dankbarkeit.
5.37.32
एतान्गुणांस्तात महानुभावा-
नेको गुणः संश्रयते प्रसह्य।
राजा यदा सत्कुरुते मनुष्यं ।
सर्वान्गुणनेष गुणो बिभर्ति ॥ ५.३७.३२ ॥
Lieber, diese Eigenschaften gehören zu Männern von großer Macht; doch wenn der König einen Menschen ehrt, ergreift diese eine Eigenschaft ihn mit Gewalt und trägt alle Eigenschaften zugleich.
5.37.33
गुणा दश स्नानशीलं भजन्ते ।
बलं रूपं स्वरवर्णप्रशुद्धिः।
स्पर्शश्च गन्धश्च विशुद्धता च ।
श्रीः सौकुमार्यं प्रवराश्च नार्यः ॥ ५.३७.३३ ॥
Zehn Eigenschaften begleiten den, der die Gewohnheit des Badens hat: Kraft, Schönheit, Reinheit von Stimme und Hautfarbe, angenehme Berührung und Duft, Sauberkeit, Glanz, Zartheit und vorzügliche Frauen.
5.37.34
गुणाश्च षण्मितभुक्तं भजन्ते ।
आरोग्यमायुश्च बलं सुखं च।
अनाविलं चास्य भवत्यपत्यं ।
न चैनमाद्यून इति क्षिपन्ति ॥ ५.३७.३४ ॥
Eigenschaften begleiten den, der maßvoll isst, in sechs Portionen: Gesundheit, langes Leben, Kraft und Glück; seine Nachkommen sind ungetrübt, und niemand schmäht ihn als Schlemmer.
5.37.35
अकर्मशीलं च महाशनं च ।
लोकद्विष्टं बहुमायं नृशंसम्।
अदेशकालज्ञममिष्टवेष-
मेतान्गृहे न प्रतिवासयेत ॥ ५.३७.३५ ॥
Der Faule, der große Vielfraß, der vom Volk Verhasste, der Hinterlistige, der Grausame, der Ort und Zeit nicht kennt, oder einer mit unangenehmem Äußeren: Solche Menschen soll man nicht im Haus wohnen lassen.
5.37.36
कदर्यमाक्रोशकमश्रुतं च ।
वनौकसं धूर्तममान्यमानिनम्।
निष्ठूरिणं कृतवैरं कृतघ्न-
मेतान्भृशार्तोपि न जातु याचेत् ॥ ५.३७.३६ ॥
Auch in großer Not sollte man sich von diesen niemals etwas erbitten: dem Geizigen, dem Schmäher, dem Unbelehrten, dem rauen Waldmenschen, dem Betrüger, dem, der unverdiente Ehre beansprucht, dem Hartherzigen, dem, der Feindschaft gesät hat, und dem Undankbaren.
5.37.37
संक्लिष्टकर्माणमतिप्रमादं ।
नित्यानृतं चादृढभक्तिकं च।
विसृष्टरागं पटुमानिनं चा-
प्येतान्न सेवेत नराधमान्षट् ॥ ५.३७.३७ ॥
Diesen sechs niedrigen Menschen soll man nicht dienen: dem, dessen Taten verdorben sind, dem äußerst Nachlässigen, dem, der stets lügt, dem, dessen Hingabe wankt, dem, der von zügellosen Leidenschaften getrieben ist, und dem, der sich selbst für klug hält.
5.37.38
सहायबन्धना ह्यर्थाः सहायाश्चार्थबन्धनाः ।
अन्योन्यबन्धनावेतौ विनान्योन्यं न सिद्ध्यतः ॥ ५.३७.३८ ॥
Ziele sind an Verbündete gebunden, und Verbündete an Ziele; beide sind einander verbunden, und keines gelingt ohne das andere.
5.37.39
उत्पाद्य पुत्राननृणांश्च कृत्वा ।
वृत्तिं च तेभ्योऽनुविधाय कांचित्।
स्थाने कुमारीः प्रतिपाद्य सर्वा ।
अरण्यसंस्थोऽथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ ५.३७.३९ ॥
Nachdem man Söhne gezeugt, sich von Schulden befreit, für ihren Lebensunterhalt gesorgt und alle Töchter an passende Orte verheiratet hat, soll man danach den Wunsch hegen, ein im Walde lebender Weiser zu werden.
5.37.40
हितं यत्सर्वभूतानामात्मनश्च सुखावहम् ।
तत्कुर्यादीश्वरो ह्येतन्मूलं सर्वार्थसिद्धये ॥ ५.३७.४० ॥
Man soll tun, was allen Wesen zum Nutzen gereicht und auch einem selbst Glück bringt. Ein Herrscher soll gerade dies tun, denn dies ist die Wurzel der Erreichung aller Ziele.
5.37.41
वृद्धिः प्रभावस्तेजश्च सत्वमुत्थानमेव च ।
व्यवसायश्च यस्य स्यात्तस्यावृत्तिभयं कुतः ॥ ५.३७.४१ ॥
Wer Wachstum, Einfluss, Glanz, Mut, Tatkraft und festen Entschluss besitzt – woher sollte er die Furcht haben, aus seiner Stellung zu fallen?
5.37.42
पश्य दोषान्पाण्डवैर्विग्रहे त्वं ।
यत्र व्यथेयुरपि देवाः सशक्रा।
पुत्रैर्वैरं नित्यमुद्विग्नवासो ।
यशःप्रणाशो द्विषतश्च हर्षः ॥ ५.३७.४२ ॥
Sieh die Fehler im Krieg mit den Pāṇḍavas, durch die selbst die Götter samt Śakra betrübt werden könnten: ständige Feindschaft mit deinen Söhnen, ein Wohnen in Unruhe, der Verlust des Ruhmes und die Freude des Feindes.
5.37.43
भीष्मस्य कोपस्तव चैवेन्द्रकल्प ।
द्रोणस्य राज्ञश्च युधिष्ठिरस्य।
उत्सादयेल्लोकमिमं प्रवृद्धः ।
श्वेतो ग्रहस्तिर्यगिवापतन्खे ॥ ५.३७.४३ ॥
Der Zorn Bhīṣmas, dein eigener Zorn, der eines Indra-Gleichen, sowie der Zorn Droṇas und des Königs Yudhiṣṭhira würde diese Welt vernichten, wie ein großer weißer Planet, der schräg durch den Himmel fällt.
5.37.44
तव पुत्रशतं चैव कर्णः पञ्च च पाण्डवाः ।
पृथिवीमनुशासेयुरखिलां सागराम्बराम् ॥ ५.३७.४४ ॥
Deine hundert Söhne, Karṇa und die fünf Pāṇḍavas könnten die ganze vom Ozean umgürtete Erde beherrschen.
5.37.45
धार्तराष्ट्रा वनं राजन्व्याघ्राः पाण्डुसुता मताः ।
मा वनं छिन्धि सव्याघ्रं मा व्याघ्रा नीनशन्वनात् ॥ ५.३७.४५ ॥
O König, die Söhne Dhṛtarāṣṭras sind der Wald, und die Söhne Pāṇḍus gelten als die Tiger. Schlage den Wald nicht mit seinen Tigern nieder; mögen die Tiger nicht aus dem Wald vertrieben werden.
5.37.46
न स्याद्वनमृते व्याघ्रान्व्याघ्रा न स्युर्ऋते वनम् ।
वनं हि रक्ष्यते व्याघ्रैर्व्याघ्रान्रक्षति काननम् ॥ ५.३७.४६ ॥
Ohne den Wald gäbe es keine Tiger, und ohne Tiger gäbe es keinen Wald. Der Wald wird von den Tigern beschützt, und die Tiger beschützen das Dickicht.
5.37.47
न तथेच्छन्ति कल्याणान्परेषां वेदितुं गुणान् ।
यथेषां ज्ञातुमिच्छन्ति नैर्गुण्यं पापचेतसः ॥ ५.३७.४७ ॥
Menschen mit bösem Sinn wünschen nicht so sehr, die guten Eigenschaften anderer zu erkennen, wie sie wünschen, deren Fehler zu erkennen.
5.37.48
अर्थसिद्धिं परामिच्छन्धर्ममेवादितश्चरेत् ।
नहि धर्मादपैत्यर्थः स्वर्गलोकादिवामृतम् ॥ ५.३७.४८ ॥
Wer den höchsten Erfolg im Reichtum wünscht, soll von Anfang an dem Dharma folgen, denn der Reichtum weicht nicht vom Dharma, wie der Nektar nicht von der Himmelswelt weicht.
5.37.49
यस्यात्मा विरतः पापात्कल्याणे च निवेशितः ।
तेन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या ॥ ५.३७.४९ ॥
Wessen Selbst sich von der Sünde abgewandt und dem Guten zugewandt hat, der hat all dies erkannt: das Natürliche und das Verkehrte.
5.37.50
यो धर्ममर्थं कामं च यथाकालं निषेवते ।
धर्मार्थकामसंयोगं सोऽमुत्रेह च विन्दति ॥ ५.३७.५० ॥
Wer Dharma, Reichtum und Begierde zur rechten Zeit pflegt, erlangt die Verbindung von Dharma, Reichtum und Begierde, hier wie in der jenseitigen Welt.
5.37.51
सन्नियच्छति यो वेगमुत्थितं क्रोधहर्षयोः ।
स श्रियो भाजनं राजन्यश्चापत्सु न मुह्यति ॥ ५.३७.५१ ॥
Wer den Ansturm, der aus Zorn und Freude aufsteigt, zügelt, o König, ist ein Gefäß des Glücks, und er verwirrt sich nicht einmal im Unglück.
5.37.52
बलं पञ्चविधं नित्यं पुरुषाणां निबोध मे ।
यत्तु बाहुबलं नाम प्रथमं वलमुच्यते ॥ ५.३७.५२ ॥
Die Stärke der Menschen ist stets fünffach; lerne sie von mir. Was Armeskraft heißt, wird als die erste Stärke bezeichnet.
5.37.53
अमात्यलाभो भद्रं ते द्वितीयं बलमुच्यते ।
तृतीयं धनलाभं तु बलमाहुर्मनीषिणः ॥ ५.३७.५३ ॥
Möge dir Glück beschieden sein. Gute Minister zu gewinnen heißt die zweite Stärke; die Weisen nennen den Gewinn von Reichtum die dritte Stärke.
5.37.54
यत्त्वस्य सहजं राजन्पितृपैतामहं बलम् ।
अभिजातबलं नाम तच्चतुर्थं बलं स्मृतम् ॥ ५.३७.५४ ॥
O König, seine angeborene Stärke, von Vater und Großvater ererbt, die Stärke edler Abstammung genannt wird, gilt als die vierte Stärke.
5.37.55
येन त्वेतानि सर्वाणि सङ्गृहीतानि भारत ।
यद्बलानां बलं श्रेष्ठं तत्प्रज्ञाबलमुच्यते ॥ ५.३७.५५ ॥
O Bhārata, das, wodurch all diese zusammengehalten werden, die beste aller Stärken, heißt die Stärke der Weisheit.
5.37.56
महते योऽपकाराय नरस्य प्रभवेन्नरः ।
तेन वैरं समासज्य दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ॥ ५.३७.५६ ॥
Wer einem Großen Schaden zufügen kann, soll sich nach Feindschaft mit ihm nicht sicher fühlen, weil er denkt: "Ich bin weit entfernt."
5.37.57
स्त्रीषु राजसु सर्पेषु स्वाध्यायप्रभुशत्रुषु ।
भोगेष्वायुषि विश्वासं कः प्राज्ञः कर्तुमर्हति ॥ ५.३७.५७ ॥
Wer Weiser würde den Frauen, Königen, Schlangen, den eigenen Lehrern, Herren und Feinden, den Genüssen und dem Leben Vertrauen schenken?
5.37.58
प्रज्ञाशरेणाभिहतस्य जन्तो-
श्चिकित्सकाः सन्ति न चौषधानि ।
न होममन्त्रा न च मङ्गलानि ।
नाथर्वणा नाप्यगदाः सुसिद्धाः ॥ ५.३७.५८ ॥
Für ein Lebewesen, das vom Pfeil der Weisheit getroffen ist, gibt es weder Ärzte noch Heilmittel, weder Opfermantras noch glückbringende Riten, weder Atharva-Zauber noch wohlbereitete Gegengifte.
5.37.59
सर्पश्चाग्निश्च सिंहश्च कुलपुत्रश्च भारत ।
नावज्ञेया मनुष्येण सर्वे ह्येतेऽतितेजसः ॥ ५.३७.५९ ॥
O Bhārata, Schlange, Feuer, Löwe und der Sohn edler Herkunft – sie alle sind von großer Kraft; ein Mensch soll sie nicht verachten.
5.37.60
अग्निस्तेजो महल्लोके गूढस्तिष्ठति दारुषु ।
न चोपयुङ्क्ते तद्दारु यावन्नोद्दीप्यते परैः ॥ ५.३७.६० ॥
In der Welt verweilt die große Kraft des Feuers verborgen im Holz; dieses Holz nutzt sie nicht, solange sie nicht von anderen entzündet wird.
5.37.61
स एव खलु दारुभ्यो यदा निर्मथ्य दीप्यते ।
तद्दारु च वनं चान्यन्निर्दहत्याशु तेजसा ॥ ५.३७.६१ ॥
Dasselbe Feuer, wenn es durch Reiben aus dem Holz entzündet wird, verzehrt schnell dieses Holz und den anderen Wald mit seiner Kraft.
5.37.62
एवमेव कुले जाताः पावकोपमतेजसः ।
क्षमावन्तो निराकाराः काष्ठेऽग्निरिव शेरते ॥ ५.३७.६२ ॥
Ebenso liegen die aus edlen Familien Geborenen, feurig an Kraft, geduldig und von unsichtbarer Gestalt, wie das Feuer im Holz.
5.37.63
लताधर्मा त्वं सपुत्रः सालः पाण्डुसुता मताः ।
न लता वर्धते जातु महाद्रुममनाश्रिता ॥ ५.३७.६३ ॥
Du und deine Söhne seid von der Art einer Ranke, die Söhne Pāṇḍus aber gelten als Sal-Bäume; eine Ranke wächst niemals an einem großen Baum, ohne sich an ihm zu stützen.
5.37.64
वनं राजंस्तव पुत्रोऽम्बिकेय ।
सिंहान्वने पाण्डवांस्तात विद्धि।
सिंहैर्विहीनं हि वनं विनश्येत् ।
सिंहा विनश्येयुर्ऋते वनेन ॥ ५.३७.६४ ॥
O König, dein Sohn, der Sohn Ambikās, ist der Wald; Lieber, wisse, dass die Pāṇḍavas die Löwen des Waldes sind. Ein Wald ohne Löwen wird vernichtet, und ohne den Wald würden auch die Löwen zugrunde gehen.