மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.37.1
सप्तदशेमान्राजेन्द्र मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् ।
वैचित्रवीर्य पुरुषानाकाशं मुष्टिभिर्घ्नतः ॥ ५.३७.१ ॥
ராஜேந்திரா! சுவாயம்புவ மனு இந்தப் பதினேழு வகை மனிதர்களைக் கூறினார்; அவர்கள் முஷ்டிகளால் ஆகாயத்தைத் தாக்குபவர்கள். விசித்திரவீரியனின் மகனே!
5.37.2
तानेवेन्द्रस्य च धनुरनाम्यं नमतो ब्रवीत् ।
अथो मरीचिनः पादानग्राह्यान्गृह्णतस्तथा ॥ ५.३७.२ ॥
அவர்களைப் பற்றியே, வளைக்க முடியாத இந்திரனின் வில்லை வளைப்பவனிடம் கூறினார்; மேலும் பிடிக்க முடியாத மரீசியின் பாதங்களைப் பிடிப்பவர்களிடமும் அவ்வாறே கூறினார்.
5.37.3
यश्चाशिष्यं शास्ति वै यश्च तुष्ये-
द्यश्चातिवेलं भजते द्विषन्तम् ।
स्त्रियश्च यो रक्षति भद्रमश्रुते ।
यश्चायाच्यं याचते कत्थते वा ॥ ५.३७.३ ॥
சீடன் அல்லாதவனுக்குப் போதிப்பவன், வீணாக மகிழ்பவன், மிகையாகப் பகைவனுக்குப் பணிபுரிபவன், பெண்களைக் காப்பவன், அதனால் நலம் அடைபவன், கேட்கத்தகாததைக் கேட்பவன், அல்லது பெருமை பேசுபவன்.
5.37.4
यश्चाभिजातः प्रकरोत्यकार्यं ।
यश्चाबलो बलिना नित्यवैरी।
अश्रद्दधानाय च यो ब्रवीति ।
यश्चाकाम्यं कामयते नरेन्द्र । ॥ ५.३७.४ ॥
உயர்குடியில் பிறந்தும் தகாததைச் செய்பவன், வலிமையற்றவனாயிருந்தும் வலியவனுடன் எப்போதும் பகைமை கொண்டவன், நம்பிக்கையற்றவனிடம் பேசுபவன், விரும்பத்தகாததை விரும்புபவன், ஓ நரேந்திரா!
5.37.5
वध्वाऽवहासं श्वशुरो मन्यते यो ।
वध्वाऽवसन्नभयो मानकामः ।
परक्षेत्रे निर्वपति यश्च बीजं ।
स्त्रियं च यः परिवदतेऽतिवेलम् ॥ ५.३७.५ ॥
மருமகளுடன் நகைச்சுவையைச் சாதாரணமாகக் கருதும் மாமனார், மருமகளுடன் அச்சமின்றி மரியாதை விரும்புபவன், பிறர் வயலில் விதை விதைப்பவன், பெண்ணை மிகையாக நிந்திப்பவன்.
5.37.6
यश्चापि लब्ध्वा न स्मरामीति वादी ।
दत्त्वा च यः कत्थति याच्यमानः।
यश्चासतः सान्त्वमुपानयीत ।
एतान्नयन्ति निरयं पाशहस्ताः ॥ ५.३७.६ ॥
உதவி பெற்றும் 'எனக்கு நினைவில்லை' என்பவனும், கொடுத்துவிட்டு கேட்கப்படும்போது பெருமை பேசுபவனும், தீயவனுக்கு ஆறுதல் கூறுபவனும் — இவர்களை பாசம் ஏந்தியவர்கள் நரகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
5.37.7
यस्मिन्यथा वर्तते यो मनुष्य-
स्तस्मिंस्तथा वर्तितव्यं स धर्मः।
मायाचारो मायया वर्तितव्यः ।
साध्वाचारः साधुना प्रत्युपेयः ॥ ५.३७.७ ॥
ஒரு மனிதன் யாருடன் எப்படி நடக்கிறானோ, அவனுடன் அப்படியே நடக்க வேண்டும் — அதுவே தர்மம். வஞ்சகனிடம் வஞ்சகத்தோடும், நல்லொழுக்கமுடையவனிடம் நல்லொழுக்கத்தோடும் நடக்க வேண்டும்.
5.37.8
जरा रूपं हरति हि धैर्यमाशा ।
मृत्युः प्राणान्धर्मचर्यामसूया
कामो ह्रियं वृत्तमनार्यसेवा ।
क्रोधः श्रियं सर्वमेवाभिमानः ॥ ५.३७.८ ॥
முதுமை அழகைப் பறிக்கிறது; ஆசை பொறுமையைப் பறிக்கிறது; மரணம் உயிரைப் பறிக்கிறது; பொறாமை தர்ம நடத்தையைப் பறிக்கிறது; காமம் நாணத்தைப் பறிக்கிறது; அநாரியரின் சேவை நல்லொழுக்கத்தைப் பறிக்கிறது; கோபம் செல்வத்தைப் பறிக்கிறது; அகங்காரம் எல்லாவற்றையும் பறிக்கிறது.
5.37.9
शतायुरुक्तः पुरुषः सर्ववेदेषु वै यदा ।
नाप्नोत्यथ च तत्सर्वमायुः केनेह हेतुना ॥ ५.३७.९ ॥
எல்லா வேதங்களிலும் மனிதனின் ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள் என்று கூறப்பட்டிருக்க, அவன் அந்த முழு ஆயுளையும் இங்கு எந்த காரணத்தால் அடைவதில்லை?
5.37.10
अतिमानोऽतिवादश्च तथाऽत्यागो नराधिप ।
क्रोधश्चात्मविधित्सा च मित्रद्रोहश्च तानि षट् ॥ ५.३७.१० ॥
ஓ மன்னா, அதிமானம், அதிக வாதம், தியாகமின்மை, கோபம், தன்னைத்தானே அழிக்கும் நோக்கம், நண்பனுக்குத் துரோகம் — இவை ஆறு.
5.37.11
एत एवासयस्तीक्ष्णाः कृन्तन्त्यायूंषि देहिनाम् ।
एतानि मानवान्ध्नन्ति न मृत्युर्भद्रमस्तु ते ॥ ५.३७.११ ॥
இவைதான் கூர்மையான விஷ அம்புகள்; உயிருள்ள உடலங்களின் ஆயுளை வெட்டுகின்றன. இவையே மனிதர்களைக் கொல்கின்றன, மரணம் அல்ல. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
5.37.12
विश्वस्तस्यैति यो दारान्यश्चापि गुरुतल्पगः ।
वृषलीपतिर्द्विजो यश्च पानपश्चैव भारत ॥ ५.३७.१२ ॥
நம்பிக்கை வைத்தவனின் மனைவியரிடம் செல்பவன், குருவின் படுக்கையை மாசுபடுத்துபவன், சூத்திரப் பெண்ணின் கணவனாகிய துவிஜன், ஓ பாரதா, மதுவருந்துபவனும் ஆகியோர்.
5.37.13
आदेशकृद्वृत्तिहन्ता द्विजानां प्रेषकश्च यः ।
शरणागतहा चैव सर्वे ब्रह्महणः समाः।
एतैः समेत्य कर्तव्यं प्रायश्चित्तमिति श्रुतिः ॥ ५.३७.१३ ॥
தூதனாகச் செயல்படுபவன், துவிஜர்களின் வாழ்க்கையை அழிப்பவன், அவர்களை அனுப்புபவன், சரணடைந்தவனைக் கொல்பவன்—இவர்கள் அனைவரும் பிரம்மஹத்தியர்களுக்குச் சமம். இவர்களுடன் சேர்ந்தவர் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும் என்று சுருதி கூறுகிறது.
5.37.14
गृहीतवाक्यो नयविद्वदान्यः ।
शेषान्नभोक्ता ह्यविहिंसकश्च।
नानर्थकृत्याकुलितः कृतज्ञः ।
सत्यो मृदुः स्वर्गमुपैति विद्वान् ॥ ५.३७.१४ ॥
யாருடைய சொல் கேட்கப்படுகிறதோ, நீதியை அறிந்தவன், தாராளமானவன், உணவின் எஞ்சியதை உண்பவன், உண்மையாக அஹிம்சையுள்ளவன், தீங்கு செய்ய மனம் கலங்காதவன், நன்றியுள்ளவன், சத்தியவாதி, மென்மையானவன்—இத்தகைய அறிஞன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.
5.37.15
सुलभाः पुरुषा राजन्सततं प्रियवादिनः ।
अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ ५.३७.१५ ॥
ஓ அரசே, இனிமையாகப் பேசும் மனிதர்கள் எப்போதும் எளிதாகக் கிடைப்பர்; ஆனால் விரும்பத்தகாததும் நன்மை தருவதுமான சொல்லைச் சொல்பவனும் கேட்பவனும் அரிது.
5.37.16
यो हि धर्मं समाश्रित्य हित्वा भर्तुः प्रियाप्रिये ।
अप्रियाण्याह पथ्यानि तेन राजा सहायवान् ॥ ५.३७.१६ ॥
தர்மத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, எஜமானுக்கு இனிமையும் கசப்பும் பாராமல், விரும்பத்தகாததும் நன்மை தருவதுமான சொல்லைச் சொல்பவன்—அவனால் அரசன் துணையுடையவனாகிறான்.
5.37.17
त्यजेत्कुलार्थे पुरुषं ग्रामस्यार्थे कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ ५.३७.१७ ॥
குலத்திற்காக ஒரு மனிதனைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்; கிராமத்திற்காக குலத்தைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும். ஜனபதத்திற்காக கிராமத்தைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்; தன்னுக்காக பூமியைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும்.
5.37.18
आपदर्थे धनं रक्षेद्दारान्रक्षेद्धनैरपि ।
आत्मानं सततं रक्षेद्दारैरपि धनैरपि ॥ ५.३७.१८ ॥
ஆபத்துக்காக செல்வத்தைக் காக்க வேண்டும்; செல்வத்தைக் கொண்டும் மனைவியரைக் காக்க வேண்டும். எப்போதும் தன்னைக் காக்க வேண்டும், மனைவியர் கொண்டும் செல்வம் கொண்டும்.
5.37.19
द्यूतमेतत्पुरा कल्पे दृष्टं वैरकरं नृणाम् ।
तस्माद्द्यूतं न सेवेत हास्यार्थमपि बुद्धिमान् ॥ ५.३७.१९ ॥
இந்த சூதாட்டம் பண்டைய காலத்திலிருந்தே மனிதர்களிடையே பகையை உண்டாக்குவதாகக் காணப்பட்டது. ஆகவே அறிவாளி பொழுதுபோக்குக்காகவும் சூதாட்டத்தில் ஈடுபடக்கூடாது.
5.37.20
उक्तं मया द्यूतकालेऽपि राज-
न्नेदं युक्तं वचनं प्रातिपेय।
तदौषधं पथ्यमिवातुरस्य ।
न रोचते तव वैचित्रवीर्य ॥ ५.३७.२० ॥
அரசே, சூதாட்டத்தின் போதும் நான் இதைச் சொன்னேன்; இந்தச் சொல் பொருத்தமானது. நோயாளிக்கு நலம் தரும் மருந்து போல இது இருந்தும், விசித்திரவீரியனின் மகனே, உனக்கு அது விருப்பமாக இல்லை.
5.37.21
काकैरिमांश्चित्रबर्हान्मयूरान् ।
पराजयेथाः पाण्डवान्धार्तराष्ट्रैः ।
हित्वा सिंहान्क्रोष्टुकान्गूहमानः ।
प्राप्ते काले शोचिता त्वं नरेन्द्रः ॥ ५.३७.२१ ॥
காக்கைகளால் இந்த வண்ணச் சிறகு மயில்களைப் போல, பாண்டவர்களை துரியோதனனின் மக்களிடம் நீ இழப்பாய். சிங்கங்களை விட்டு, நரிகளை மறைத்துக் கொண்டு, காலம் வரும்போது, அரசே, நீ வருந்துவாய்.
5.37.22
यस्तात न क्रुध्यति सर्वकालं ।
भृत्यस्य भक्तस्य हिते रतस्य।
तस्मिन्भृत्या भर्तरि विश्वसन्ति ।
न चैनमापत्सु परित्यजन्ति ॥ ५.३७.२२ ॥
அன்பரே, எந்த அரசன் எப்போதும் தன் அர்ப்பணமுள்ள, நலனில் ஈடுபட்ட ஊழியன் மீது கோபம் கொள்ளவில்லையோ, அவனையே ஊழியர்கள் நம்புகிறார்கள்; ஆபத்திலும் அவனை விட்டு விலகுவதில்லை.
5.37.23
न भृत्यानां वृत्तिसंरोधनेन ।
राज्यं धनं सञ्जिघृक्षेदपूर्वम्।
त्यजन्ति ह्येनं वञ्चिता वै विरुद्धाः ।
स्निग्धा ह्यमात्या परिहीनभोगाः ॥ ५.३७.२३ ॥
ஊழியர்களின் வாழ்வாதாரத்தை தடுத்து, அரசையோ செல்வத்தையோ முன்பு இல்லாத வகையில் பறிக்க முயலக்கூடாது; ஏமாற்றப்பட்டு எதிரானவர்களாகும் ஊழியர்களும், இன்பங்கள் இழந்த நேசமுள்ள அமைச்சர்களும் அவனை விட்டு விலகுவார்கள்.
5.37.24
कृत्यानि पूर्वं परिसङ्ख्याय सर्वा-
ण्यायव्यये चानुरूपां च वृत्तिम्।
सङ्गृह्णीयादनुरूपान्सहायान् ।
सहायसाध्यानि हि दुष्कराणि ॥ ५.३७.२४ ॥
முதலில் அனைத்து செயல்களையும் கணக்கிட்டு, வரவு செலவுக்கு ஏற்ற வாழ்வாதாரத்தைப் பார்த்து, தகுந்த உதவியாளர்களைச் சேர்க்க வேண்டும்; கடினமான செயல்கள் உதவியாளர்களால்தான் நிறைவேறும்.
5.37.25
अभिप्रायं यो विदित्वा तु भर्तुः ।
सर्वाणि कार्याणि करोत्यतन्द्री।
वक्ता हितानामनुरक्त आर्यः ।
शक्तिज्ञ आत्मेव हि सोऽनुकम्प्यः ॥ ५.३७.२५ ॥
எஜமானின் கருத்தை அறிந்து, சோர்வின்றி எல்லா செயல்களையும் செய்பவன், நலன்களை எடுத்துரைப்பவன், பற்றுள்ளவன், உயர்ந்தவன், தன் ஆற்றலை அறிந்தவன் — அவன் தன் ஆன்மாவைப் போலவே அன்புக்கும் கருணைக்கும் உரியவன்.
5.37.26
वाक्यं तु यो नाद्रियतेऽनुशिष्टः ।
प्रत्याह यश्चापि नियुज्यमानः।
प्रज्ञाभिमानी प्रतिकूलवादी ।
त्याज्यः स तादृक् त्वरयैव भृत्यः ॥ ५.३७.२६ ॥
அறிவுரை கூறப்பட்டும் அதை மதிக்காமல், கட்டளையிடப்பட்டபோதும் எதிர்த்துப் பேசி, தன் அறிவைப் பற்றி பெருமை கொண்டு, மறுப்பாகப் பேசும் அத்தகைய ஊழியனை உடனடியாக விலக்கிவிட வேண்டும்.
5.37.27
अस्तब्धमक्लीबमदीर्घसूत्रं ।
सानुक्रोशं श्लक्ष्णमहार्यमन्यैः।
अरोगजातीयमुदारवाक्यं ।
दूतं वदन्त्यष्टगुणोपपन्नम् ॥ ५.३७.२७ ॥
செருக்கற்றவனும், துணிவுடையவனும், தாமதம் செய்யாதவனும், இரக்கமுடையவனும், இனிமையாகப் பேசுபவனும், பிறரால் வசப்படுத்த முடியாதவனும், நல்ல இயல்புடையவனும், உயர்ந்த சொல்லுடையவனுமான தூதனை எட்டு குணங்களுடையவன் என்பர்.
5.37.28
न विश्वासाञ्जातु परस्य गेहे ।
गच्छेन्नरश्चेतयानो विकाले।
न चत्वरे निशि तिष्ठेन्निगूढो ।
न राजकाम्यां योषितं प्रार्थयीत ॥ ५.३७.२८ ॥
விழிப்புடன் இருக்கும் மனிதன், நம்பிக்கையின் காரணமாக பிறருடைய வீட்டுக்கு ஒருபோதும் போகக் கூடாது, தகாத நேரத்தில் போகக் கூடாது; இரவில் சந்திப்பில் மறைந்து நிற்கக் கூடாது; அரசனுக்கு உரியவளான பெண்ணை விரும்பக் கூடாது.
5.37.29
न निह्नवं मन्त्रगतस्य गच्छे-
त्संसृष्टमन्त्रस्य कुसङ्गतस्य।
न च ब्रूयान्नाश्वसिमि त्वयीति ।
सकारणं व्यपदेशं तु कुर्यात् ॥ ५.३७.२९ ॥
ஆலோசனையில் பங்கேற்றவனிடம் மறைப்பு காட்டக் கூடாது; ஆலோசனையைப் பகிர்ந்தவனும் தீய சேர்க்கையுள்ளவனுமானவனுடன் போகக் கூடாது; 'உன்னை நான் நம்பவில்லை' என்று சொல்லக் கூடாது; ஆனால் காரணத்துடன் ஒரு சாக்கைச் சொல்ல வேண்டும்.
5.37.30
घृणी राजा पुंश्चली राजभृत्यः ।
पुत्रो भ्राता विधवा बालपुत्रा।
सेनाजीवी चोद्धृतभूरिरेव ।
व्यवहारेषु वर्जनीयाः स्युरेते ॥ ५.३७.३० ॥
கொடிய அரசன், விபச்சாரி, அரசனின் ஊழியன், மகன், சகோதரன், சிறு மகன்களுடைய விதவை, படையால் வாழ்பவன், மிகுதியாக பொருள் பறித்தவன்—இவர்கள் வியவகாரங்களில் விலக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.
5.37.31
अष्टौ गुणाः पुरुषं दीपयन्ति ।
प्रज्ञा च कौल्यं च श्रुतं दमश्च।
पराक्रमश्चाबहुभाषिता च ।
दानं यथाशक्ति कृतज्ञता च ॥ ५.३७.३१ ॥
எட்டு குணங்கள் ஒரு மனிதனை ஒளிரச் செய்கின்றன: அறிவு, குலநற்பண்பு, கல்வி, அடக்கம், வீரம், குறைவாகப் பேசுதல், சக்திக்கேற்ப தானம், நன்றியுணர்வு.
5.37.32
एतान्गुणांस्तात महानुभावा-
नेको गुणः संश्रयते प्रसह्य।
राजा यदा सत्कुरुते मनुष्यं ।
सर्वान्गुणनेष गुणो बिभर्ति ॥ ५.३७.३२ ॥
அன்பனே, இந்தக் குணங்கள் பெரும் வலிமை கொண்டோரிடம் உள்ளன; அரசன் ஒரு மனிதனைக் கௌரவிக்கும்போது, இந்த ஒரு குணம் வலிந்து அனைத்து குணங்களையும் தன்னுடன் சேர்த்து தாங்குகிறது.
5.37.33
गुणा दश स्नानशीलं भजन्ते ।
बलं रूपं स्वरवर्णप्रशुद्धिः।
स्पर्शश्च गन्धश्च विशुद्धता च ।
श्रीः सौकुमार्यं प्रवराश्च नार्यः ॥ ५.३७.३३ ॥
குளிக்கும் பழக்கமுள்ளவனிடம் பத்துக் குணங்கள் சேர்கின்றன: வலிமை, அழகு, குரல் மற்றும் நிறத்தின் தூய்மை, தொடுதல், நறுமணம், தூய்மை, பொலிவு, மென்மை, சிறந்த பெண்கள்.
5.37.34
गुणाश्च षण्मितभुक्तं भजन्ते ।
आरोग्यमायुश्च बलं सुखं च।
अनाविलं चास्य भवत्यपत्यं ।
न चैनमाद्यून इति क्षिपन्ति ॥ ५.३७.३४ ॥
ஆறு பங்கு அளவோடு உண்பவனிடம் குணங்கள் சேர்கின்றன: ஆரோக்கியம், ஆயுள், வலிமை, இன்பம்; அவனுடைய மக்கள் தூய்மையாக இருப்பர்; 'செல்வச் செருக்குடையவன்' என்று அவனை யாரும் இகழ்வதில்லை.
5.37.35
अकर्मशीलं च महाशनं च ।
लोकद्विष्टं बहुमायं नृशंसम्।
अदेशकालज्ञममिष्टवेष-
मेतान्गृहे न प्रतिवासयेत ॥ ५.३७.३५ ॥
வேலை செய்யாதவன், மிக அதிகமாக உண்பவன், மக்களால் வெறுக்கப்படுபவன், மிகுந்த வஞ்சகன், கொடியவன், இடம் காலம் அறியாதவன், விரும்பத்தகாத தோற்றமுள்ளவன் - இவர்களை வீட்டில் தங்க விடக்கூடாது.
5.37.36
कदर्यमाक्रोशकमश्रुतं च ।
वनौकसं धूर्तममान्यमानिनम्।
निष्ठूरिणं कृतवैरं कृतघ्न-
मेतान्भृशार्तोपि न जातु याचेत् ॥ ५.३७.३६ ॥
கஞ்சனையும், நிந்திப்பவனையும், கல்வியறிவற்றவனையும், காட்டுமிராண்டி போன்ற கடுஞ்சொல்லனையும், வஞ்சகனையும், தகுதியில்லாமல் மதிப்பை விரும்புபவனையும், கடுமையாகப் பேசுபவனையும், பகைமை கொண்டவனையும், நன்றிகெட்டவனையும்—இவர்களிடம் மிகுந்த துயரிலும் ஒருபோதும் யாசிக்கக் கூடாது.
5.37.37
संक्लिष्टकर्माणमतिप्रमादं ।
नित्यानृतं चादृढभक्तिकं च।
विसृष्टरागं पटुमानिनं चा-
प्येतान्न सेवेत नराधमान्षट् ॥ ५.३७.३७ ॥
கெட்ட செயல்களைச் செய்பவனையும், மிகுந்த அலட்சியமுள்ளவனையும், எப்போதும் பொய் சொல்பவனையும், உறுதியற்ற பக்தியுள்ளவனையும், இச்சைகளில் அலைபவனையும், தன்னைத் திறமைசாலியாக நினைப்பவனையும்—இந்த ஆறு கீழ்மக்களுக்குச் சேவை செய்யக் கூடாது.
5.37.38
सहायबन्धना ह्यर्थाः सहायाश्चार्थबन्धनाः ।
अन्योन्यबन्धनावेतौ विनान्योन्यं न सिद्ध्यतः ॥ ५.३७.३८ ॥
நோக்கங்கள் துணைகளால் பிணைக்கப்பட்டவை; துணைகளும் நோக்கங்களால் பிணைக்கப்பட்டவர்கள். இவ்விரண்டும் ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை; ஒன்றின்றி மற்றொன்று நிறைவேறாது.
5.37.39
उत्पाद्य पुत्राननृणांश्च कृत्वा ।
वृत्तिं च तेभ्योऽनुविधाय कांचित्।
स्थाने कुमारीः प्रतिपाद्य सर्वा ।
अरण्यसंस्थोऽथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ ५.३७.३९ ॥
புதல்வர்களைப் பெற்று, கடன்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவர்களுக்கு ஜீவனோபாயம் அமைத்து, எல்லா மகள்களையும் தகுந்த இடத்தில் மணம் செய்து கொடுத்த பின், காட்டில் வாழும் முனிவனாக மாற விரும்ப வேண்டும்.
5.37.40
हितं यत्सर्वभूतानामात्मनश्च सुखावहम् ।
तत्कुर्यादीश्वरो ह्येतन्मूलं सर्वार्थसिद्धये ॥ ५.३७.४० ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மையானதும், தனக்கும் இன்பம் தருவதுமான செயலைச் செய்ய வேண்டும். தலைவன் இதையே செய்ய வேண்டும்; இதுவே எல்லாக் குறிக்கோள்களின் நிறைவுக்கும் அடிப்படை.
5.37.41
वृद्धिः प्रभावस्तेजश्च सत्वमुत्थानमेव च ।
व्यवसायश्च यस्य स्यात्तस्यावृत्तिभयं कुतः ॥ ५.३७.४१ ॥
யாரிடம் வளர்ச்சி, ஆற்றல், தேஜஸ், தைரியம், முயற்சி, உறுதியான தீர்மானம் இருக்கின்றனவோ, அவனுக்கு வீழ்ச்சியின் அச்சம் எங்கிருந்து வரும்?
5.37.42
पश्य दोषान्पाण्डवैर्विग्रहे त्वं ।
यत्र व्यथेयुरपि देवाः सशक्रा।
पुत्रैर्वैरं नित्यमुद्विग्नवासो ।
यशःप्रणाशो द्विषतश्च हर्षः ॥ ५.३७.४२ ॥
பாண்டவர்களுடன் போரில் உண்டாகும் குற்றங்களைப் பார். இந்திரனுடன் தேவர்களும் துன்புறக்கூடும். மகன்களுடன் நிரந்தர பகையும், கலக்கமான வாழ்வும், புகழ் அழிவும், எதிரியின் மகிழ்ச்சியும் உண்டாகும்.
5.37.43
भीष्मस्य कोपस्तव चैवेन्द्रकल्प ।
द्रोणस्य राज्ञश्च युधिष्ठिरस्य।
उत्सादयेल्लोकमिमं प्रवृद्धः ।
श्वेतो ग्रहस्तिर्यगिवापतन्खे ॥ ५.३७.४३ ॥
பீஷ்மரின் கோபமும், உன்னுடைய கோபமும், இந்திரனுக்கு ஒப்பானவருடையதும், துரோணருடையதும், அரசன் யுதிஷ்டிரருடையதும் இந்த உலகை அழித்துவிடும்; வானில் குறுக்காக விழும் பெரிய வெள்ளை கிரகம் போல.
5.37.44
तव पुत्रशतं चैव कर्णः पञ्च च पाण्डवाः ।
पृथिवीमनुशासेयुरखिलां सागराम्बराम् ॥ ५.३७.४४ ॥
உன் நூறு மகன்களும், கர்ணனும், ஐந்து பாண்டவர்களும் கடலால் சூழ்ந்த முழு பூமியையும் ஆளக்கூடும்.
5.37.45
धार्तराष्ट्रा वनं राजन्व्याघ्राः पाण्डुसुता मताः ।
मा वनं छिन्धि सव्याघ्रं मा व्याघ्रा नीनशन्वनात् ॥ ५.३७.४५ ॥
அரசே, திருதராட்டிரனின் மகன்கள் காடு; பாண்டுவின் மகன்கள் புலிகள் எனக் கருதப்படுகின்றனர். புலிகளுடன் காட்டை வெட்டாதே; புலிகள் காட்டிலிருந்து அழியாமல் இருக்கட்டும்.
5.37.46
न स्याद्वनमृते व्याघ्रान्व्याघ्रा न स्युर्ऋते वनम् ।
वनं हि रक्ष्यते व्याघ्रैर्व्याघ्रान्रक्षति काननम् ॥ ५.३७.४६ ॥
புலிகள் இல்லாமல் காடு இருக்காது; காடு இல்லாமல் புலிகள் இருக்காது. காடு புலிகளால் காக்கப்படுகிறது; புலிகள் காட்டைக் காக்கின்றன.
5.37.47
न तथेच्छन्ति कल्याणान्परेषां वेदितुं गुणान् ।
यथेषां ज्ञातुमिच्छन्ति नैर्गुण्यं पापचेतसः ॥ ५.३७.४७ ॥
பாவ மனம் கொண்டவர்கள் பிறருடைய நற்குணங்களை அறிய அவ்வளவு விரும்புவதில்லை; அவர்களுடைய குறைகளை அறியவே விரும்புகிறார்கள்.
5.37.48
अर्थसिद्धिं परामिच्छन्धर्ममेवादितश्चरेत् ।
नहि धर्मादपैत्यर्थः स्वर्गलोकादिवामृतम् ॥ ५.३७.४८ ॥
உயர்ந்த பொருள்-வெற்றியை விரும்புபவன் தொடக்கத்திலிருந்தே தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; தர்மத்திலிருந்து பொருள் விலகுவதில்லை, சொர்க்கலோகத்திலிருந்து அமுதம் விலகாததுபோல்.
5.37.49
यस्यात्मा विरतः पापात्कल्याणे च निवेशितः ।
तेन सर्वमिदं बुद्धं प्रकृतिर्विकृतिश्च या ॥ ५.३७.४९ ॥
எவனுடைய ஆன்மா பாவத்திலிருந்து விலகி நன்மையில் நிலைபெற்றுள்ளதோ, அவன் இவை அனைத்தையும் அறிந்துகொண்டான்—இயல்பானதையும், திரிந்ததையும்.
5.37.50
यो धर्ममर्थं कामं च यथाकालं निषेवते ।
धर्मार्थकामसंयोगं सोऽमुत्रेह च विन्दति ॥ ५.३७.५० ॥
தர்மம், பொருள், காமம் ஆகியவற்றை உரிய காலத்தில் சேவிப்பவன், தர்ம-அர்த்த-காம சேர்க்கையை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அடைகிறான்.
5.37.51
सन्नियच्छति यो वेगमुत्थितं क्रोधहर्षयोः ।
स श्रियो भाजनं राजन्यश्चापत्सु न मुह्यति ॥ ५.३७.५१ ॥
கோபத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் எழும் வேகத்தை அடக்குபவனே, அரசே, செல்வத்தின் பாத்திரம்; அவன் இடர்களிலும் மயங்குவதில்லை.
5.37.52
बलं पञ्चविधं नित्यं पुरुषाणां निबोध मे ।
यत्तु बाहुबलं नाम प्रथमं वलमुच्यते ॥ ५.३७.५२ ॥
மனிதர்களின் பலம் எப்போதும் ஐந்து வகைப்படும்; அதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். கைபலம் எனப்படுவதே முதல் பலம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
5.37.53
अमात्यलाभो भद्रं ते द्वितीयं बलमुच्यते ।
तृतीयं धनलाभं तु बलमाहुर्मनीषिणः ॥ ५.३७.५३ ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நல்ல அமைச்சர்களைப் பெறுவது இரண்டாவது பலம் எனப்படுகிறது. செல்வத்தைப் பெறுவதை அறிஞர்கள் மூன்றாவது பலம் என்கின்றனர்.
5.37.54
यत्त्वस्य सहजं राजन्पितृपैतामहं बलम् ।
अभिजातबलं नाम तच्चतुर्थं बलं स्मृतम् ॥ ५.३७.५४ ॥
அரசே, அவனுக்கு இயல்பாக இருக்கும், தந்தை மற்றும் பாட்டனிடமிருந்து வந்த பலம், அபிஜாத பலம் என்ற பெயருடையது, அது நான்காவது பலமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
5.37.55
येन त्वेतानि सर्वाणि सङ्गृहीतानि भारत ।
यद्बलानां बलं श्रेष्ठं तत्प्रज्ञाबलमुच्यते ॥ ५.३७.५५ ॥
பாரதனே, இவை அனைத்தையும் எதனால் ஒன்று சேர்த்துக் கொள்ள முடிகிறதோ, பலங்களில் எது சிறந்ததோ, அது அறிவுப் பலம் எனப்படுகிறது.
5.37.56
महते योऽपकाराय नरस्य प्रभवेन्नरः ।
तेन वैरं समासज्य दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ॥ ५.३७.५६ ॥
ஒருவன் ஒரு பெரியவனுக்கு தீங்கு செய்யும் ஆற்றல் உடையவனாக இருந்தால், அவனுடன் பகை கொண்டு, "நான் தொலைவில் இருக்கிறேன்" என்று நினைத்து நிம்மதி அடையக்கூடாது.
5.37.57
स्त्रीषु राजसु सर्पेषु स्वाध्यायप्रभुशत्रुषु ।
भोगेष्वायुषि विश्वासं कः प्राज्ञः कर्तुमर्हति ॥ ५.३७.५७ ॥
பெண்களிலும், அரசர்களிலும், பாம்புகளிலும், தம் குரு, தலைவர், பகைவர் ஆகியோரிலும், இன்பங்களிலும், ஆயுளிலும் நம்பிக்கை வைக்க எந்த அறிஞன் தகுதியுடையவன்?
5.37.58
प्रज्ञाशरेणाभिहतस्य जन्तो-
श्चिकित्सकाः सन्ति न चौषधानि ।
न होममन्त्रा न च मङ्गलानि ।
नाथर्वणा नाप्यगदाः सुसिद्धाः ॥ ५.३७.५८ ॥
அறிவு என்னும் அம்பால் தாக்கப்பட்ட உயிருக்கு மருத்துவர்களும் இல்லை, மருந்துகளும் இல்லை; ஹோம மந்திரங்களும் இல்லை, மங்கலச் சடங்குகளும் இல்லை, அதர்வண மந்திரங்களும் இல்லை, நன்கு சித்தமான மருந்துகளும் இல்லை.
5.37.59
सर्पश्चाग्निश्च सिंहश्च कुलपुत्रश्च भारत ।
नावज्ञेया मनुष्येण सर्वे ह्येतेऽतितेजसः ॥ ५.३७.५९ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, பாம்பு, நெருப்பு, சிங்கம் மற்றும் உயர்குடிப் புதல்வன் — இவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த வலிமை கொண்டவர்கள்; மனிதன் இவர்களை இகழக்கூடாது.
5.37.60
अग्निस्तेजो महल्लोके गूढस्तिष्ठति दारुषु ।
न चोपयुङ्क्ते तद्दारु यावन्नोद्दीप्यते परैः ॥ ५.३७.६० ॥
உலகில் நெருப்பின் பெரிய ஒளி விறகுகளுக்குள் மறைந்திருக்கிறது; பிறர் அதைக் கொளுத்தும் வரை அந்த விறகு அதைப் பயன்படுத்துவதில்லை.
5.37.61
स एव खलु दारुभ्यो यदा निर्मथ्य दीप्यते ।
तद्दारु च वनं चान्यन्निर्दहत्याशु तेजसा ॥ ५.३७.६१ ॥
அதே நெருப்பு, விறகிலிருந்து கடைந்தெடுக்கப்பட்டுக் கொளுத்தப்படும்போது, அந்த விறகையும் பிற காட்டையும் தன் ஒளியால் விரைவில் எரித்துவிடுகிறது.
5.37.62
एवमेव कुले जाताः पावकोपमतेजसः ।
क्षमावन्तो निराकाराः काष्ठेऽग्निरिव शेरते ॥ ५.३७.६२ ॥
அதுபோலவே, நெருப்புக்கு நிகரான ஒளி கொண்டவர்களாய் உயர்குடிகளில் பிறந்த, பொறுமையுள்ள, வெளிப்படாத வடிவுடையோர் விறகில் நெருப்பைப் போல் கிடக்கின்றனர்.
5.37.63
लताधर्मा त्वं सपुत्रः सालः पाण्डुसुता मताः ।
न लता वर्धते जातु महाद्रुममनाश्रिता ॥ ५.३७.६३ ॥
நீயும் உன் புதல்வர்களும் கொடிபோன்ற இயல்புடையவர்கள்; பாண்டுவின் மைந்தர்கள் சால மரங்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்; பற்றுக்கோடின்றி கொடி ஒருபோதும் பெரிய மரத்தின்மீது வளர்வதில்லை.
5.37.64
वनं राजंस्तव पुत्रोऽम्बिकेय ।
सिंहान्वने पाण्डवांस्तात विद्धि।
सिंहैर्विहीनं हि वनं विनश्येत् ।
सिंहा विनश्येयुर्ऋते वनेन ॥ ५.३७.६४ ॥
அரசே, உன் மகன் அம்பிகையின் மைந்தனாகிய காடு; அன்பனே, பாண்டவர்களை காட்டின் சிங்கங்கள் என்று அறிவாய்; சிங்கங்களின்றி காடு அழியும்; காடின்றி சிங்கங்களும் அழியும்.