Mahābhārata · Adhyāya 5.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.39.1
अनीश्वरोऽयं पुरुषो भवाभवे ।
सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा।
धात्रा तु दिष्टस्य वशे कृतोऽयं ।
तस्माद्वद त्वं श्रवणे धृतोऽहम् ॥ ५.३९.१ ॥
Der Mensch ist nicht Herr über Aufstieg und Untergang; wie eine hölzerne Puppe am Faden ist er der Macht des Schicksals unterworfen, das der Schöpfer bestimmt hat. Sprich also; ich höre aufmerksam zu.
5.39.2
अप्राप्तकालं वचनं बृहस्पतिरपि ब्रुवन् ।
लभते बुध्द्यवज्ञानमवमानं च भारत ॥ ५.३९.२ ॥
Worte, zur unrechten Zeit gesprochen, und wären sie von Bṛhaspati, erlangen nur Missachtung der Weisheit und Schande, o Bhārata.
5.39.3
प्रियो भवति दानेन प्रियवादेन चापरः ।
मन्त्रमूलबलेनान्यो यः प्रियः प्रिय एव सः ॥ ५.३९.३ ॥
Der eine wird lieb durch Gaben, ein anderer durch freundliche Worte, ein weiterer durch die Kraft des Rates; wer lieb ist, der ist eben lieb.
5.39.4
द्वेष्यो न साधुर्भवति न मेधावी न पण्डितः ।
प्रिये शुभानि कार्याणि द्वेष्ये पापानि चैव ह ॥ ५.३९.४ ॥
Wer gehasst wird, wird weder gut, noch weise, noch gelehrt; dem Geliebten gelten gute Taten, dem Verhassten aber fürwahr böse Taten.
5.39.5
उक्तं मया जातमात्रेऽपि राजन् ।
दुर्योधनं त्यज पुत्रं त्वमेकम्।
तस्य त्यागात्पुत्रशतस्य वृद्धि-
रस्यात्यागात्पुत्रशतस्य नाशः ॥ ५.३९.५ ॥
O König, ich sagte es dir schon bei seiner Geburt: Verstoße deinen einen Sohn Duryodhana. Durch seine Verstoßung kommt das Gedeihen von hundert Söhnen; durch seine Nichtverstoßung der Untergang von hundert Söhnen.
5.39.6
न वृद्धिर्बहुमन्तव्या या वृद्धिः क्षयमावहेत् ।
क्षयोऽपि बहुमन्तव्यो यः क्षयो वृद्धिमावहेत् ॥ ५.३९.६ ॥
Jenes Wachstum, das Verfall bringt, ist nicht hochzuschätzen; und jener Verfall, der Wachstum bringt, ist hochzuschätzen.
5.39.7
न स क्षयो महाराज यः क्षयो वृद्धिमावहेत् ।
क्षयः स त्विह मन्तव्यो यं लब्ध्वा बहु नाशयेत् ॥ ५.३९.७ ॥
Großer König, das ist kein Verlust, der Wachstum bringt. Als Verlust soll hier gelten, was man erlangt und wodurch man vieles zerstört.
5.39.8
समृद्धा गुणतः केचिद्भवन्ति धनतोऽपरे ।
धनवृद्धान्गुणैर्हीनान्धृतराष्ट्र विवर्जय ॥ ५.३९.८ ॥
Manche werden durch Tugend wohlhabend, andere durch Reichtum. Dhṛtarāṣṭra, verstoße jene, die durch Reichtum gewachsen, doch ohne Tugenden sind.
5.39.9
सर्वं त्वमायतीयुक्तं भाषसे प्राज्ञसंमतम् ।
न चोत्सहे सुतं त्यक्तुं यतो धर्मस्ततो जयः ॥ ५.३९.९ ॥
Alles, was du sagst, ist für die Zukunft angemessen und von den Weisen gebilligt, doch ich kann meinen Sohn nicht verstoßen. Wo Dharma ist, dort ist der Sieg.
5.39.10
अतीव गुणसंपन्नो न जातुः विनयान्वितः ।
सुसूक्ष्ममपि भूतानामुपमर्दमुपेक्षते ॥ ५.३९.१० ॥
Wer reich an Tugenden und demütig ist, übersieht niemals auch nur den geringsten Schaden, der den Wesen zugefügt wird.
5.39.11
परापवादनिरताः परदुःखोदयेषु च ।
परस्परविरोधे च यतन्ते सततोत्थिताः ॥ ५.३९.११ ॥
Jene, die am Verleumden anderer Gefallen finden, auf das Hervorbringen fremden Leids bedacht sind und stets bereit zur gegenseitigen Feindschaft stehen, mühen sich unablässig.
5.39.12
सदोषं दर्शनं येषां संवासे सुमहद्भयम् ।
अर्थादाने महान्दोषः प्रदाने च महद्भयम् ॥ ५.३९.१२ ॥
Deren bloßer Anblick schon fehlerhaft ist, bei denen ist das Zusammenleben mit großer Furcht verbunden. Im Annehmen von Reichtum liegt eine große Schuld, und im Geben große Furcht.
5.39.13
ये वै भेदनशीलास्तु सकामा निस्त्रपाः शठाः ।
ये पापा इति विख्याताः संवासे पिरिगर्हिताः ॥ ५.३९.१३ ॥
Wer von spaltender Natur, voller Begierde, schamlos und hinterlistig ist und als Sünder gilt, ist im Zusammenleben zu tadeln.
5.39.14
युक्ताश्चान्यैर्महादोषैर्ये नरास्तान्विवर्जयेत् ।
निवर्तमाने सौहार्दे प्रीतिर्नीचे प्रणश्यति ॥ ५.३९.१४ ॥
Man soll Menschen meiden, die mit anderen großen Fehlern behaftet sind; wenn die Freundschaft zurückweicht, geht die Zuneigung bei einem Niederträchtigen verloren.
5.39.15
या चैव फलनिर्वृतिः सौहृदे चैव यत्सुखम् ।
यतते चापवादाय यत्नमारभते क्षये ॥ ५.३९.१५ ॥
Die Frucht der Zufriedenheit, die in der Freundschaft liegt, und das Glück darin; wer sich um Verleumdung bemüht und zum Untergang Anstrengungen unternimmt...
5.39.16
अल्पेऽप्यपकृते मोहान्न शान्तिमधिगच्छति ।
तादृशैः सङ्गतं नीचैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
निशाम्य निपुणं बुद्ध्या विद्वान्दूराद्विवर्जयेत् ॥ ५.३९.१६ ॥
Selbst bei einer geringen Kränkung findet er aus Verblendung keinen Frieden. Nachdem der Weise den Umgang mit solch niederen, grausamen, ungeläuterten Menschen mit dem Verstand genau geprüft hat, soll er ihn aus der Ferne meiden.
5.39.17
यो ज्ञातिमनुगृह्णाति दरिद्रं दीनमातुरम् ।
स पुत्रपशुभिर्वृद्धिं श्रेयश्चानन्त्यमश्रुते ॥ ५.३९.१७ ॥
Wer einem Verwandten, einem Armen, einem Elenden oder Leidenden Gunst erweist, wächst an Söhnen und Vieh und erlangt endloses Glück.
5.39.18
ज्ञातयो वर्धनीयास्तैर्य इच्छन्त्यात्मनः शुभम् ॥ ५.३९.१८ ॥
Die Verwandten sollen von denen gefördert werden, die ihr eigenes Wohl wünschen.
5.39.19
कुलवृद्धिं च राजेन्द्र तस्मात्साधु समाचरं ।
श्रेयसा योक्ष्यते राजन्कुर्वाणो ज्ञातिसत्क्रियां ॥ ५.३९.१९ ॥
O Herr der Könige, handle daher gut zum Wohle der Sippe; o König, wer seine Verwandten ehrt, wird mit dem Glück verbunden sein.
5.39.20
विगुणा ह्यपि संरक्ष्या ज्ञातयो भरतर्षभ ।
किंपुनर्गुणवन्तस्ते त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणः ॥ ५.३९.२० ॥
O Stier der Bharatas, auch die Verwandten ohne Tugend sind zu schützen; wie viel mehr jene, die tugendhaft sind und deine Gunst begehren!
5.39.21
प्रसादं कुरु वीराणां पाण्डवानां विशांपते ।
दीयतां ग्रामकाः केचित्तेषां वृत्त्यर्थमीश्वर ॥ ५.३९.२१ ॥
O Herr des Volkes, erweise den heldenhaften Pāṇḍavas deine Gunst; o Herr, mögen ihnen einige Dörfer zu ihrem Unterhalt gegeben werden.
5.39.22
एवं लोके यशः प्राप्तं भविष्यति नराधिप ।
वृद्धेन हि त्वया कार्यं पुत्राणां तात शासनम् ॥ ५.३९.२२ ॥
O Herr der Menschen, so wird in der Welt Ruhm erlangt werden; o Lieber, du als Ältester musst deine Söhne lenken.
5.39.23
मया चापि हितं वाच्यं विद्धि मां त्वद्धितैषिणम् ।
ज्ञातिभिर्विग्रहस्तात न कर्तव्यः शुभार्थिना।
सुखानि सह भोज्यानि ज्ञातिभिर्भरतर्षभ ॥ ५.३९.२३ ॥
Auch meine heilsamen Worte solltest du hören; erkenne in mir einen, der dein Wohl sucht. O Lieber, wer das Gute will, darf nicht mit den Verwandten streiten. O Stier der Bharatas, Freuden sollen gemeinsam mit den Verwandten genossen werden.
5.39.24
संभोजनं संकथनं संप्रीतिश्च परस्परम् ।
ज्ञातिभिः सह कार्याणि न विरोधः कदाचन ॥ ५.३९.२४ ॥
Gemeinsames Essen, Gespräch und gegenseitige Zuneigung sollen mit den Verwandten gepflegt werden; niemals darf Feindschaft herrschen.
5.39.25
ज्ञातयस्तारयन्तीह ज्ञातयो मञ्जयन्ति च ।
सुवृत्तास्तारयन्तीह दुर्वृत्ता मञ्जयन्ति च ॥ ५.३९.२५ ॥
Hier retten die Verwandten, und die Verwandten ziehen hinab. Die Wohlgesitteten retten hier, und die Übelgesitteten ziehen hinab.
5.39.26
सुवृत्तो भव राजेन्द्र पाण्जवान्प्रति मानद ।
अधर्षणीयः शत्रूणां तैर्वृतस्त्वं भविष्यति ॥ ५.३९.२६ ॥
O Herr der Könige, o Spender der Ehre, sei den Pāṇḍavas gegenüber wohlgesinnt. Dann wirst du für die Feinde unangreifbar sein und von ihnen umgeben sein.
5.39.27
श्रीमन्तं ज्ञातिमासाद्य यो ज्ञातिरवसीदति ।
दिग्धहस्तं मृग इव स एनस्तस्य विन्दति ॥ ५.३९.२७ ॥
Der Verwandte, der sich einem wohlhabenden Verwandten nähert und dennoch ins Elend sinkt, lädt dessen Schuld auf sich, wie ein Hirsch mit beschmierter Hand.
5.39.28
पश्चादपि नरश्रेष्ठ तव तापो भविष्यति ।
तान्वा हतान्सुतान्वापि श्रुत्वा तदनुचिन्तय ॥ ५.३९.२८ ॥
O Bester der Menschen, auch später wird es für dich Qual geben. Wenn du gehört hast, dass sie erschlagen wurden oder deine Söhne erschlagen wurden, so bedenke dies.
5.39.29
येन खट्वां समारूढः परितप्येत कर्मणा ।
आदावेन न तत्कुर्यादध्रुवे जीविते सति ॥ ५.३९.२९ ॥
Die Tat, durch die ein Mensch, auf das Lager gestiegen, gequält würde — man soll sie gleich zu Beginn nicht tun, da das Leben unbeständig ist.
5.39.30
न कश्चिन्नापनयते पुमानन्यत्र भार्गवात् ।
शेषसंप्रतिपत्तिस्तु बुद्धिमत्स्वेव तिष्ठति ॥ ५.३९.३० ॥
Kein Mensch entgeht seinen Taten, außer Bhārgava. Der Rest der Folgen aber verweilt nur bei den Weisen.
5.39.31
दुर्योधनेन यद्येतत्पापं तेषु पुरा कृतम् ।
त्वया तत्कुलवृद्धेन प्रत्यानेयं नरेश्वर ॥ ५.३९.३१ ॥
O Herr der Menschen, wenn Duryodhana ihnen gegenüber früher dieses Unrecht begangen hat, so musst du als ältester der Sippe es wiedergutmachen.
5.39.32
तांस्त्वं पदे प्रतिष्ठाप्य लोके विगतकल्मषः ।
भविष्यसि नरश्रेष्ठ पूजनीयो मनीषिणाम् ॥ ५.३९.३२ ॥
O Bester der Menschen, wenn du sie an ihren Platz gestellt hast, wirst du in der Welt ohne Makel sein und von den Weisen verehrt werden.
5.39.33
सुव्याहृतानि धीराणां फलतः परिचिन्त्य यः ।
अध्यवस्यति कार्येषु चिरं यशसि तिष्ठति ॥ ५.३९.३३ ॥
Wer die wohlgesprochenen Worte der Standhaften nach ihrer Frucht bedenkt und dann in seinen Taten entschlossen handelt, bleibt lange im Ruhm.
5.39.34
असम्यगुपयुक्तं हि ज्ञानं सुकुशलैरपि ।
उपलभ्यं चाविदितं विदितं चाननुष्ठितम् ॥ ५.३९.३४ ॥
Selbst das Wissen der Geschicktesten bleibt unbekannt, wenn es nicht richtig angewandt wird, auch wenn man es erlangt; und was man weiß, aber nicht ausübt, ist nutzlos.
5.39.35
पापोदयफलं विद्वान्यो नारभति वर्धते ॥ ५.३९.३५ ॥
Der Weise, der nicht beginnt, was die Frucht des aufsteigenden Unrechts hervorbrächte, gedeiht.
5.39.36
यस्तु पूर्वकृतं पापमविमृश्यानुवर्तते ।
अगाधपङ्के दुर्मेधा विषमे विनिपात्यते ॥ ५.३९.३६ ॥
Der törichte Mensch aber, der einer früher begangenen Sünde folgt, ohne nachzudenken, wird in einen bodenlosen Morast, an einen unwegsamen Ort gestürzt.
5.39.37
मन्त्रभेदस्य षट् प्राज्ञो द्वाराणीमानि लक्षयेत् ।
अर्थसन्ततिकामश्च रक्षेदेतानि नित्यशः ॥ ५.३९.३७ ॥
Der Weise soll die sechs Tore erkennen, durch die das Geheimnis des Rates gebrochen wird, und wer einen beständigen Strom von Reichtum wünscht, soll sie stets bewahren.
5.39.38
मदं स्वप्नपविज्ञानमाकारं चात्मसंभवम् ।
दुष्टामात्येषु विश्रम्भं दूताच्चाकुशलादपि ॥ ५.३९.३८ ॥
Rausch, Schlaf, Nachlässigkeit, der aus dem eigenen Inneren aufsteigende Ausdruck, das Vertrauen in böse Minister und das Vertrauen selbst in einen ungeschickten Boten.
5.39.39
द्वाराण्येतानि यो ज्ञात्वा संवृणोति सदा नृप ।
त्रिवर्गाचरणे युक्तः स शत्रूनधितिष्ठति ॥ ५.३९.३९ ॥
O König, wer diese Tore kennt und sie stets verschlossen hält und sich der Ausübung der drei Ziele widmet, überwältigt seine Feinde.
5.39.40
नवै श्रुतमविज्ञाय वृद्धाननुपसेव्य वा ।
धर्मार्थौ वेदुतुं शक्यौ बृहस्पतिसमैरपि ॥ ५.३९.४० ॥
Ohne die Lehre zu kennen und ohne den Alten zu dienen, lassen sich Dharma und Artha nicht erkennen, selbst nicht für Gleiche des Bṛhaspati.
5.39.41
नष्टं समुद्रे पतितं नष्टं वाक्यमशृण्वति ।
अनात्मनि श्रुतं नष्टं नष्टं हुतमनग्निकम् ॥ ५.३९.४१ ॥
Was ins Meer fällt, geht verloren; Worte, die zu einem sprechen, der nicht hört, sind verloren; was der Selbstlose hört, ist verloren; das Opfer ohne Feuer ist verloren.
5.39.42
मत्या परीक्ष्य मेधावी बुद्ध्या संपाद्य चासकृत् ।
श्रुत्वा दृष्ट्वाथ विज्ञाय प्राज्ञैर्मैत्रीं समाचरेत् ॥ ५.३९.४२ ॥
Nachdem der Kluge mit Urteilskraft geprüft, mit Verstand wiederholt gesichert, gehört, gesehen und erkannt hat, soll er Freundschaft mit den Weisen pflegen.
5.39.43
अकीर्ति विनयो हन्ति हन्त्यनर्थं पराक्रमः ।
हन्ति नित्यं क्षमा क्रोधमाचारो हन्त्यलक्षणम् ॥ ५.३९.४३ ॥
Demut vernichtet üblen Ruf, Tapferkeit vernichtet Unheil. Geduld vernichtet stets den Zorn, und gutes Betragen vernichtet böse Vorzeichen.
5.39.44
परिच्छदेन क्षेत्रेण वेश्मना परिचर्यया ।
परीक्षेत कुलं राजन्भोजनाच्छादनेन च ॥ ५.३९.४४ ॥
O König, man soll eine Familie prüfen nach ihrem Gefolge, ihrem Land, ihrem Haus, ihrer Bedienung, sowie an Speise und Kleidung.
5.39.45
उपस्थितसय कामस्य प्रतिवादो न विद्यते ।
अपि निर्मुक्तदेहस्य कामरक्तस्य किं पुनः ॥ ५.३९.४५ ॥
Gegen ein Verlangen, das sich einstellt, gibt es keinen Widerstand; nicht einmal bei dem, der den Körper abgelegt hat. Wie viel mehr dann bei dem, der von Begierde gefärbt ist!
5.39.46
प्राज्ञोपसेविनं वैद्यं धार्मिकं प्रियदर्शनम् ।
मित्रवन्तं सुवाक्यं च सुहृदं परिपालयेत् ॥ ५.३९.४६ ॥
Man soll den pflegen, der den Weisen dient, den Gelehrten, den Rechtschaffenen von angenehmem Aussehen, den, der Freunde hat, den mit guter Rede und den Wohlmeinenden.
5.39.47
दुष्कुलीनः कुलीनो वा मर्यादां यो न लङ्घयेत् ।
धर्मापेक्षी मृदुर्ह्रीमान्स कुलीनशताद्वरः ॥ ५.३९.४७ ॥
Ob von niederer oder edler Geburt: wer die Schranken nicht überschreitet, auf das Dharma achtet, sanft und schamhaft ist, der ist besser als hundert von edler Geburt.
5.39.48
ययोश्चित्तेन वा चित्तं निभृतं निभृतेन वा ।
समेति प्रज्ञया प्रज्ञा तयोर्मैत्री न जीर्यति ॥ ५.३९.४८ ॥
Zwischen zweien, deren Geist mit dem Geist zusammentrifft oder das Verborgene mit dem Verborgenen, deren Weisheit mit der Weisheit sich vereint — deren Freundschaft altert niemals.
5.39.49
दुर्बुद्धिमकृतप्रज्ञं छन्नं कूपं तृणैरिव ।
विवर्जयीत मेधावी तस्मिन्मैत्री प्रणश्यति ॥ ५.३९.४९ ॥
Der Weise soll den meiden, der schlechten Verstand und unentwickelte Einsicht hat, wie einen unter Gras verborgenen Brunnen; die Freundschaft mit ihm geht zugrunde.
5.39.50
अवलिप्तेषु मूर्खेषु रौद्रसाहसिकेषु च ।
तथैवापेतधर्मेषु न मैत्रीमाचरेद्बुधः ॥ ५.३९.५० ॥
Der Weise soll keine Freundschaft schließen mit den Hochmütigen, den Toren, den Grausamen und Verwegenen, ebenso nicht mit denen, die das Dharma verlassen haben.
5.39.51
कृतज्ञं धार्मिकं सत्यमक्षुद्रं दृढभक्तिकम् ।
जितेन्द्रियं स्थितं स्थित्यां मित्रमित्यभिवाञ्छति ॥ ५.३९.५१ ॥
Als Freund soll man den begehren, der dankbar, rechtschaffen, wahrhaftig, nicht kleinlich, fest in seiner Hingabe, seiner Sinne Herr und in seinem Wandel beständig ist.
5.39.52
इन्द्रियाणामनुत्सर्गो मृत्युनापि विशिष्यते ।
अत्यर्थं पुनरुत्सर्गः सादयेद्दैवतानपि ॥ ५.३९.५२ ॥
Die Sinne nicht zu zügeln ist schlimmer noch als der Tod; und ein übermäßiges Nachgeben kann selbst die Götter zugrunde richten.
5.39.53
मार्दवं सर्वभूतानामनसूया क्षमा धृतिः ।
आयुष्याणि बुधाः प्राहुर्मित्राणां चाविमानना ॥ ५.३९.५३ ॥
Sanftmut gegenüber allen Wesen, Freiheit von Neid, Nachsicht, Standhaftigkeit und das Nicht-Missachten von Freunden – das, sagen die Weisen, sind die Eigenschaften, die das Leben verlängern.
5.39.54
अपनीतं सुनीतेन योऽर्थं प्रत्यानिनीपते ।
मतिमास्थाय सुदृढां तदकापुरुषव्रतम् ॥ ५.३९.५४ ॥
O Herr der Menschen, wer durch kluge Politik und sich auf ein sehr festes Urteil stützend zurückgewinnt, was ihm genommen wurde – das ist das Gelübde dessen, der kein Feigling ist.
5.39.55
आयत्यां प्रतिकारज्ञस्तदात्वे दृढनिश्चयः ।
अतीते कार्यशेषज्ञो नरोऽर्थैर्न प्रहीयते ॥ ५.३९.५५ ॥
Ein Mensch, der das Heilmittel für die Zukunft kennt, im Gegenwärtigen fest entschlossen ist und versteht, was vom Vergangenen an Aufgabe bleibt, wird seiner Ziele nicht beraubt.
5.39.56
कर्मणा मनसा वाचा यदभीक्ष्णं निषेवते ।
तदेवापहरत्येनं तस्मात्कल्याणमाचरेत् ॥ ५.३९.५६ ॥
Was ein Mensch in Tat, Gedanke und Wort beständig übt, eben das reißt ihn mit sich; darum soll man das Gute üben.
5.39.57
मङ्गलालम्भनं योगः श्रुतमुत्थानमार्जवम् ।
भूतिमेतानि कुर्वन्ति सतां चाभीक्ष्णदर्शनम् ॥ ५.३९.५७ ॥
Das Berühren des Glückverheißenden, Askese, Lernen, Tatkraft, Aufrichtigkeit und das ständige Anschauen der Guten — dies bewirkt Wohlstand.
5.39.58
अनिर्वेदः श्रियो मूलं लाभस्य च शुभस्य च ।
महान्भवत्यनिर्विष्णः सुखं चानन्त्यमश्नुते ॥ ५.३९.५८ ॥
Nicht verzagt zu sein ist die Wurzel des Glücks, des Gewinns und des Guten; wer nicht niedergeschlagen ist, wird groß und erlangt endloses Glück.
5.39.59
नातः श्रीमत्तरं किंचिदन्यत्पथ्यतमं मतम् ।
प्रभविष्णोर्यथा तात क्षमा सर्वत्र सर्वदा ॥ ५.३९.५९ ॥
Mein Kind, es gibt nichts Glanzvolleres und Heilsameres, als die Vergebung, die der Mächtige überall und allezeit üben soll.
5.39.60
क्षमेदशक्तः सर्वस्य शक्तिमान्धर्मकारणात् ।
अर्थानर्थौ समौ यस्य तस्य नित्यं क्षमा हिता ॥ ५.३९.६० ॥
Der Schwache soll vergeben, und der Mächtige soll um des Dharma willen vergeben; für den, dem Gewinn und Verlust gleich sind, ist die Vergebung stets heilsam.
5.39.61
यत्सुखं सेवमानोऽपि धर्मार्थाभ्यां न हीयते ।
कामं तदुपसेवेत न मूढव्रतमाचरेत् ॥ ५.३९.६१ ॥
Wer Freude genießt, ohne dabei Dharma und Reichtum einzubüßen, mag sie nach Wunsch genießen; er soll nicht das Gelübde eines Toren auf sich nehmen.
5.39.62
दुःखार्तेषु प्रमत्तेषु नास्तिकेष्वलसेषु च ।
न श्रीर्वसत्यदान्तेषु ये चोत्साहविवर्जिताः ॥ ५.३९.६२ ॥
Das Glück wohnt nicht bei den vom Leid Gequälten, den Achtlosen, den Ungläubigen, den Trägen, den Zügellosen und denen, denen es an Tatkraft fehlt.
5.39.63
आर्जवेन नरं युक्तमार्जवात्सव्यपत्रपम् ।
अशक्तं मन्यमानास्तु धर्षयन्ति कुबुद्धयः ॥ ५.३९.६३ ॥
Die Bösgesinnten halten den Mann, der Geradheit und Schamhaftigkeit besitzt, für schwach und verhöhnen ihn.
5.39.64
अत्यार्यमतिदातारमतिशूरमतिव्रतम् ।
प्रज्ञाभिमानिनं चैव श्रीर्भयान्नोपसर्पति ॥ ५.३९.६४ ॥
Das Glück nähert sich aus Furcht nicht dem übermäßig Edlen, dem übermäßig Freigebigen, dem übermäßig Tapferen, dem übermäßig Gelübdetreuen oder dem auf seine Weisheit Stolzen.
5.39.65
न चातिगुणवत्स्वेषा नात्यन्तं निर्गुणेषु च ।
नेषा गुणान्कामयते नैर्गुण्यान्नानुरज्यते।
उन्मत्ता गौरिवान्धा श्रीः क्वचिदेवावतिष्ठते ॥ ५.३९.६५ ॥
Dieses Glück verweilt weder bei den übermäßig Tugendhaften noch ganz bei den Tugendlosen; es begehrt keine Tugenden und hängt auch nicht an der Tugendlosigkeit. Wie eine wahnsinnige, blinde Kuh bleibt das Glück nur hier und dort.
5.39.66
अग्निहोत्रफला वेदाः शीलवृत्तफलं श्रुतम् ।
रतिपुत्रफला नारी दत्तभुक्तफलं धनम् ॥ ५.३९.६६ ॥
Die Frucht der Veden ist das Agnihotra-Opfer; die Frucht des Gelernten ist gutes Verhalten und Tugend; die Frucht der Frau sind Freude und Söhne; die Frucht des Reichtums ist Geben und Genießen.
5.39.67
अधर्मोपार्जितैरर्थैर्यः करोत्यौर्ध्वदेहिकम् ।
न स तस्य फलं प्रेत्य भुङ्क्तेऽर्थस्य दुरागमात् ॥ ५.३९.६७ ॥
Wer die Totenriten mit unrechtmäßig erworbenem Reichtum vollzieht, genießt deren Frucht nach dem Tod nicht, denn Reichtum auf schlechtem Wege erworben ist unrechtmäßig.
5.39.68
कान्तारे वनदुर्गेषु कृच्छ्रास्वापत्सु संभ्रमे ।
उद्यतेषु च शस्त्रेषु नास्ति सत्ववतां भयम् ॥ ५.३९.६८ ॥
In der Wüste, in den Waldfestungen, in Nöten, Unglücksfällen und Verwirrung, ja selbst wenn Waffen erhoben sind, haben die Standhaften keine Furcht.
5.39.69
उत्थानं संयमो दाक्ष्यमप्रमादो धृतिः स्मृतिः ।
समीक्ष्य च समारम्भो विद्धि मूलं भवस्य तु ॥ ५.३९.६९ ॥
Anstrengung, Selbstbeherrschung, Geschick, Wachsamkeit, Standhaftigkeit, Gedächtnis und das Unternehmen nach sorgfältiger Prüfung — wisse, dies ist die Wurzel des Wohlstands.
5.39.70
तपो बलं तापमानां ब्रह्म ब्रह्मविदां बलम् ।
हिंसा बलमसाधूनां क्षमा गुणवतां बलम् ॥ ५.३९.७० ॥
Askese ist die Stärke des Asketen, das heilige Wissen die Stärke der Veda-Kundigen, Gewalt die Stärke der Bösen, und Nachsicht die Stärke der Tugendhaften.
5.39.71
अष्टौ तान्यव्रतघ्नानि आपो मूलं फलं पयः ।
हविर्ब्राह्मणकाम्या च गुरोर्वचनमौषधम् ॥ ५.३९.७१ ॥
Acht Dinge tilgen die Schuld gebrochener Gelübde: Wasser, Wurzeln, Frucht, Milch, die Opfergabe, der Wunsch der Brahmanen und das Wort des Lehrers als Arznei.
5.39.72
न तत्परस्य सन्दध्यात्प्रतिकूलं यदात्मनः ।
सङ्ग्रहेणैव धर्मः स्यात्कामादन्यः प्रवर्तते ॥ ५.३९.७२ ॥
Man soll anderen nicht antun, was einem selbst zuwider ist; kurz gesagt, das ist Dharma, und alles Weitere entspringt dem Verlangen.
5.39.73
अक्रोधेन जयेत्क्रोधमसाधुं नाधुना जयेत् ।
जयेत्कदर्यं दानेन जयेन्मत्येन चानृतम् ॥ ५.३९.७३ ॥
Den Zorn überwinde man durch Zornlosigkeit, den Bösen durch Güte, den Geizigen durch Geben, und die Lüge durch Wahrheit.
5.39.74
स्त्रीधूर्तकेऽलसे भीरौ चण्डे पुरुषमानिनि ।
चोरे कृतघ्ने विश्वासो न कार्यो न च नास्तिके ॥ ५.३९.७४ ॥
Vertrauen soll man nicht setzen auf eine Frau oder einen Betrüger, auf den Faulen, den Furchtsamen, den Jähzornigen, den Mann voll männlichen Stolzes, den Dieb, den Undankbaren oder den Ungläubigen.
5.39.75
अभिवादनशीलप्य नित्यं वृद्धोपसेविनः ।
चत्वारि संप्रवर्धन्ते कीर्तिरापुर्यशो बलम् ॥ ५.३९.७५ ॥
Dem, der stets die Gewohnheit hat, ehrerbietig zu grüßen und den Alten dient, wachsen vier Dinge: Ruhm, langes Leben, Ansehen und Kraft.
5.39.76
अतिक्लेशेन येऽथोः स्वधर्मस्यानिक्रमेण वा ।
अरेर्वा प्रणिपातेन मा तेषु मनः कृथाः ॥ ५.३९.७६ ॥
Richte deinen Sinn nicht auf jene, die dies durch größte Bedrängnis erlangen, oder ohne ihre eigene Pflicht zu verletzen, oder indem sie sich vor einem Feind niederwerfen.
5.39.77
अविद्यः पुरुषः शोच्यः शोच्यं मैथुनमप्रजम् ।
निराहाराः प्रजाः शोच्याः शोच्यं राष्ट्रमराजकं ॥ ५.३९.७७ ॥
Ein ungebildeter Mann ist zu bedauern; die geschlechtliche Vereinigung ohne Nachkommen ist zu bedauern; die Untertanen ohne Nahrung sind zu bedauern; ein Reich ohne König ist zu bedauern.
5.39.78
अध्वा जरा देहवतां पर्वतानां जलं जरा ।
असंभोगो जरा स्त्रीणां वाक्छल्यं मनसो जरा ॥ ५.३९.७८ ॥
Für verkörperte Wesen ist der Weg das Alter; für Berge ist das Wasser das Alter; für Frauen ist das Entbehren der Vereinigung das Alter; für den Geist ist der Stachel der Worte das Alter.
5.39.79
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या वाह्लीकाः पुरुषस्यानृतं मलम् ॥ ५.३९.७९ ॥
Das Versäumnis der Rezitation ist der Makel der Veden, und das Fehlen der Gelübde ist der Makel des Brahmanen. Die Vāhlīkas sind der Makel der Erde; die Lüge ist der Makel des Mannes.
5.39.80
कौतूहलमला साध्वी विप्रवासमलाः स्त्रियः ॥ ५.३९.८० ॥
Neugier ist der Makel der tugendhaften Frau, und das Leben fern vom Hause ist der Makel der Frauen.
5.39.81
सुवर्णस्य मलं रूप्यं रूप्यस्यापि मलं त्रपु ।
ज्ञेयं त्रपुमलं सीमं सीसस्यापि मलं मलम् ॥ ५.३९.८१ ॥
Der Makel des Goldes ist das Silber, und der Makel des Silbers ist das Zinn. Der Makel des Zinns ist, wie man wissen soll, das Blei, und auch der Makel des Bleis ist ein Makel.
5.39.82
न स्वप्नेन जयेन्निद्रां न कामेन जयेत्स्त्रियः ।
नेन्धनेन जयेदग्निं न पानेन सुरां जयेत् ॥ ५.३९.८२ ॥
Man soll den Schlaf nicht durch Schlaf besiegen, noch Frauen durch Begierde. Man soll das Feuer nicht durch Brennstoff besiegen, noch den Rausch durch Trinken.
5.39.83
यस्य दानजितं मित्रं शत्रवो युधि निर्जिताः ।
अन्नपानजिता दाराः सफलं तस्य जीवितम् ॥ ५.३९.८३ ॥
Wessen Freund durch Freigebigkeit gewonnen ist, wessen Feinde im Kampf besiegt sind und wessen Frauen durch Speise und Trank gewonnen sind — dessen Leben ist fruchtbar.
5.39.84
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
धृतराष्ट्र विमुञ्चेच्छां न कथञ्चिन्न जीव्यते ॥ ५.३९.८४ ॥
Auch wer tausend hat, lebt, und auch wer hundert hat, lebt. O Dhṛtarāṣṭra, lass das Verlangen fahren; auf keine Weise lässt sich so leben.
5.39.85
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
नालमेकस्य तत्सर्वमिति पश्यन्न मुह्यति ॥ ५.३९.८५ ॥
Alles auf der Erde – Reis und Gerste, Gold, Vieh und Frauen – genügt nicht einem einzigen Menschen; wer dies sieht und nicht verblendet wird (ist weise).
5.39.86
राजन्भूयो ब्रवीमि त्वां पुत्रेषु सममाचर ।
समता यदि ते राजन्स्वेषु पाण्डुसुतेषु वा ॥ ५.३९.८६ ॥
O König, ich sage es dir noch einmal: Behandle deine Söhne mit gleicher Achtung. O König, wenn du Gleichmut gegenüber deinen eigenen und den Söhnen Pāṇḍus besitzt (so ist das das Beste).