மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.39.1
अनीश्वरोऽयं पुरुषो भवाभवे ।
सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा।
धात्रा तु दिष्टस्य वशे कृतोऽयं ।
तस्माद्वद त्वं श्रवणे धृतोऽहम् ॥ ५.३९.१ ॥
மனிதன் வளர்ச்சிக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் தானே தலைவன் அல்ல; நூலில் கட்டப்பட்ட மரப்பாவை போல் படைப்பாளனின் விதிக்கு உட்பட்டவன். ஆகையால் நீ பேசு; நான் கேட்கக் காத்திருக்கிறேன்.
5.39.2
अप्राप्तकालं वचनं बृहस्पतिरपि ब्रुवन् ।
लभते बुध्द्यवज्ञानमवमानं च भारत ॥ ५.३९.२ ॥
சரியான நேரமின்றிச் சொல்லப்படும் சொல், பிரகஸ்பதியே சொன்னாலும், அறிவை அலட்சியம் செய்யப்பட்டு அவமானத்தையே பெறும், பாரதா.
5.39.3
प्रियो भवति दानेन प्रियवादेन चापरः ।
मन्त्रमूलबलेनान्यो यः प्रियः प्रिय एव सः ॥ ५.३९.३ ॥
ஒருவன் கொடையாலும், இன்னொருவன் இனிய சொல்லாலும், வேறொருவன் ஆலோசனையின் வலிமையாலும் அன்புக்குரியவனாகிறான்; அன்புக்குரியவன் என்றால் அவனே அன்புக்குரியவன்.
5.39.4
द्वेष्यो न साधुर्भवति न मेधावी न पण्डितः ।
प्रिये शुभानि कार्याणि द्वेष्ये पापानि चैव ह ॥ ५.३९.४ ॥
வெறுப்புக்குரியவன் நல்லவனாகவோ, அறிவுடையவனாகவோ, பண்டிதனாகவோ ஆவதில்லை; அன்புக்குரியவனுக்கு நல்ல செயல்களும், வெறுப்புக்குரியவனுக்குத் தீய செயல்களுமே நிகழ்கின்றன.
5.39.5
उक्तं मया जातमात्रेऽपि राजन् ।
दुर्योधनं त्यज पुत्रं त्वमेकम्।
तस्य त्यागात्पुत्रशतस्य वृद्धि-
रस्यात्यागात्पुत्रशतस्य नाशः ॥ ५.३९.५ ॥
அரசே, பிறந்த உடனேயே நான் சொன்னேன் — உன் ஒரு மகனான துரியோதனனைக் கைவிடு. அவனைக் கைவிடுவதால் நூறு மகன்களின் வளர்ச்சி; அவனைக் கைவிடாததால் நூறு மகன்களின் அழிவு.
5.39.6
न वृद्धिर्बहुमन्तव्या या वृद्धिः क्षयमावहेत् ।
क्षयोऽपि बहुमन्तव्यो यः क्षयो वृद्धिमावहेत् ॥ ५.३९.६ ॥
அழிவைக் கொண்டு வரும் வளர்ச்சி பெரிதாக மதிக்கப்படக் கூடாது; வளர்ச்சியைக் கொண்டு வரும் அழிவே பெரிதாக மதிக்கப்பட வேண்டும்.
5.39.7
न स क्षयो महाराज यः क्षयो वृद्धिमावहेत् ।
क्षयः स त्विह मन्तव्यो यं लब्ध्वा बहु नाशयेत् ॥ ५.३९.७ ॥
மகாராஜா, அது இழப்பு அல்ல, வளர்ச்சியைக் கொண்டுவரும் இழப்பு. இங்கு இழப்பு என்று கருதப்பட வேண்டியது எதுவோ, அதை அடைந்து ஒருவன் பெரும் செல்வத்தை அழித்துவிடுவானோ அதுவே.
5.39.8
समृद्धा गुणतः केचिद्भवन्ति धनतोऽपरे ।
धनवृद्धान्गुणैर्हीनान्धृतराष्ट्र विवर्जय ॥ ५.३९.८ ॥
சிலர் குணத்தால் செழித்தவர்கள்; வேறு சிலர் செல்வத்தால். திருதராஷ்டிரா, செல்வத்தால் வளர்ந்து குணங்களில் குறைந்தவர்களை விலக்கிவிடு.
5.39.9
सर्वं त्वमायतीयुक्तं भाषसे प्राज्ञसंमतम् ।
न चोत्सहे सुतं त्यक्तुं यतो धर्मस्ततो जयः ॥ ५.३९.९ ॥
நீ சொல்வதெல்லாம் எதிர்காலத்துக்குப் பொருத்தமானது, அறிஞர்களால் ஏற்கப்பட்டது. ஆனால் மகனைக் கைவிட என்னால் முடியவில்லை. எங்கே தர்மம் உள்ளதோ அங்கே வெற்றி.
5.39.10
अतीव गुणसंपन्नो न जातुः विनयान्वितः ।
सुसूक्ष्ममपि भूतानामुपमर्दमुपेक्षते ॥ ५.३९.१० ॥
மிகவும் குணநிறைந்தவனும் பணிவுடையவனும் எவரும், உயிர்களுக்கு மிகச் சிறிய தீங்கையும் புறக்கணிப்பதில்லை.
5.39.11
परापवादनिरताः परदुःखोदयेषु च ।
परस्परविरोधे च यतन्ते सततोत्थिताः ॥ ५.३९.११ ॥
பிறரைப் பழிப்பதில் மகிழ்பவர்களும், பிறருக்குத் துன்பம் உண்டாக்குவதில் ஈடுபடுபவர்களும், பரஸ்பர விரோதத்தில் எப்போதும் முனைந்து நிற்பவர்களும் இடைவிடாது முயல்கின்றனர்.
5.39.12
सदोषं दर्शनं येषां संवासे सुमहद्भयम् ।
अर्थादाने महान्दोषः प्रदाने च महद्भयम् ॥ ५.३९.१२ ॥
எவர்களைப் பார்ப்பதே குற்றம் நிறைந்ததோ, அவர்களுடன் வாழ்வதில் மிகப் பெரிய அச்சம் உண்டு. பொருள் வாங்குவதில் பெரிய குற்றமும், கொடுப்பதிலும் பெரிய அச்சமும் உண்டு.
5.39.13
ये वै भेदनशीलास्तु सकामा निस्त्रपाः शठाः ।
ये पापा इति विख्याताः संवासे पिरिगर्हिताः ॥ ५.३९.१३ ॥
பிளவு உண்டாக்கும் இயல்புடையோரும், ஆசையில் நிறைந்தோரும், வெட்கமற்றவர்களும், வஞ்சகர்களும், பாவிகளென்று புகழ்பெற்றவர்களும் ஒன்றாக வாழ்வதில் இகழ்ச்சிக்குரியவர்கள்.
5.39.14
युक्ताश्चान्यैर्महादोषैर्ये नरास्तान्विवर्जयेत् ।
निवर्तमाने सौहार्दे प्रीतिर्नीचे प्रणश्यति ॥ ५.३९.१४ ॥
பிற பெரும் குற்றங்களுடன் கூடிய மனிதர்களை விலக்க வேண்டும்; நட்பு விலகும்போது, கீழ்மையானவனிடம் அன்பு அழிந்துபோகும்.
5.39.15
या चैव फलनिर्वृतिः सौहृदे चैव यत्सुखम् ।
यतते चापवादाय यत्नमारभते क्षये ॥ ५.३९.१५ ॥
நட்பில் உள்ள பலனின் நிறைவும், அதில் உள்ள இன்பமும் ஆகும்; அவதூறுக்காக முயல்பவனும், அழிவுக்காக முயற்சி தொடங்குபவனும்...
5.39.16
अल्पेऽप्यपकृते मोहान्न शान्तिमधिगच्छति ।
तादृशैः सङ्गतं नीचैर्नृशंसैरकृतात्मभिः ।
निशाम्य निपुणं बुद्ध्या विद्वान्दूराद्विवर्जयेत् ॥ ५.३९.१६ ॥
சிறிய தீங்கு இழைக்கப்பட்டாலும் மோகத்தால் அவன் அமைதி அடையான்; இத்தகைய கீழ்மையான, கொடிய, பண்படாத மனமுடையோருடன் கூடுவதை அறிவால் நன்கு ஆராய்ந்து, அறிஞன் தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.
5.39.17
यो ज्ञातिमनुगृह्णाति दरिद्रं दीनमातुरम् ।
स पुत्रपशुभिर्वृद्धिं श्रेयश्चानन्त्यमश्रुते ॥ ५.३९.१७ ॥
தன் சுற்றத்தாரையும், ஏழை, துயருற்றவன், நோயாளி ஆகியோரையும் அருளுடன் ஆதரிப்பவன், மக்களாலும் கால்நடைகளாலும் பெருகி, நன்மையையும் முடிவற்ற நலனையும் அடைகிறான்.
5.39.18
ज्ञातयो वर्धनीयास्तैर्य इच्छन्त्यात्मनः शुभम् ॥ ५.३९.१८ ॥
தனக்கு நன்மை வேண்டுவோர் தம் சுற்றத்தாரை வளர்க்க வேண்டும்.
5.39.19
कुलवृद्धिं च राजेन्द्र तस्मात्साधु समाचरं ।
श्रेयसा योक्ष्यते राजन्कुर्वाणो ज्ञातिसत्क्रियां ॥ ५.३९.१९ ॥
ராஜேந்திரா, குலத்தின் வளர்ச்சியை விரும்பி நல்லவாறு நடந்துகொள். அரசே, உறவினர்களை மரியாதையுடன் நடத்துபவன் நலத்துடன் இணைந்திருப்பான்.
5.39.20
विगुणा ह्यपि संरक्ष्या ज्ञातयो भरतर्षभ ।
किंपुनर्गुणवन्तस्ते त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणः ॥ ५.३९.२० ॥
பரதர்களில் காளையே, குணமற்ற உறவினர்களையும் காக்க வேண்டும்; குணவான்களும் உன் அருளை விரும்புபவர்களுமானவர்களை காப்பது எவ்வளவு அவசியம்!
5.39.21
प्रसादं कुरु वीराणां पाण्डवानां विशांपते ।
दीयतां ग्रामकाः केचित्तेषां वृत्त्यर्थमीश्वर ॥ ५.३९.२१ ॥
மக்களின் தலைவனே, வீரர்களாகிய பாண்டவர்களிடம் அருள் காட்டு. தலைவனே, அவர்களின் வாழ்வுக்காக சில ஊர்களை கொடு.
5.39.22
एवं लोके यशः प्राप्तं भविष्यति नराधिप ।
वृद्धेन हि त्वया कार्यं पुत्राणां तात शासनम् ॥ ५.३९.२२ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே, இவ்வாறு உலகில் புகழ் கிடைக்கும். அன்புள்ளவனே, முதியவனான நீ உன் மகன்களை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.
5.39.23
मया चापि हितं वाच्यं विद्धि मां त्वद्धितैषिणम् ।
ज्ञातिभिर्विग्रहस्तात न कर्तव्यः शुभार्थिना।
सुखानि सह भोज्यानि ज्ञातिभिर्भरतर्षभ ॥ ५.३९.२३ ॥
என் நன்மை பயக்கும் சொற்களையும் நீ கேட்க வேண்டும்; என்னை உன் நலம் விரும்பியாக அறிவாயாக. அன்பனே, நலம் விரும்புபவன் உறவினருடன் பகைமை கொள்ளக் கூடாது. பரதர்களில் காளையே, உறவினருடன் சேர்ந்து இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்.
5.39.24
संभोजनं संकथनं संप्रीतिश्च परस्परम् ।
ज्ञातिभिः सह कार्याणि न विरोधः कदाचन ॥ ५.३९.२४ ॥
உறவினருடன் சேர்ந்து உண்ணவும், பேசவும், பரஸ்பர அன்பு காட்டவும் வேண்டும்; ஒருபோதும் பகைமை கொள்ளக் கூடாது.
5.39.25
ज्ञातयस्तारयन्तीह ज्ञातयो मञ्जयन्ति च ।
सुवृत्तास्तारयन्तीह दुर्वृत्ता मञ्जयन्ति च ॥ ५.३९.२५ ॥
இங்கே உறவினர்களே காப்பாற்றுகிறார்கள்; உறவினர்களே மூழ்கடிக்கிறார்கள். நல்லொழுக்கமுடையோர் இங்கு காப்பாற்றுகிறார்கள்; தீயொழுக்கமுடையோர் மூழ்கடிக்கிறார்கள்.
5.39.26
सुवृत्तो भव राजेन्द्र पाण्जवान्प्रति मानद ।
अधर्षणीयः शत्रूणां तैर्वृतस्त्वं भविष्यति ॥ ५.३९.२६ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, மானம் அளிப்பவனே, பாண்டவர்களிடம் நல்லொழுக்கமுடையவனாக இரு. அப்போது நீ எதிரிகளால் வெல்லப்பட முடியாதவனாகி அவர்களால் சூழப்பட்டிருப்பாய்.
5.39.27
श्रीमन्तं ज्ञातिमासाद्य यो ज्ञातिरवसीदति ।
दिग्धहस्तं मृग इव स एनस्तस्य विन्दति ॥ ५.३९.२७ ॥
செல்வமுள்ள உறவினரை அணுகியும் கஷ்டப்படும் உறவினன், விஷம் தடவிய கையுடன் மான் போல, அவனுடைய பாவத்தைப் பெறுகிறான்.
5.39.28
पश्चादपि नरश्रेष्ठ तव तापो भविष्यति ।
तान्वा हतान्सुतान्वापि श्रुत्वा तदनुचिन्तय ॥ ५.३९.२८ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர்கூட உனக்குத் துயரம் உண்டாகும். அவர்கள் கொல்லப்பட்டதையோ அல்லது உன் மகன்கள் கொல்லப்பட்டதையோ கேட்டு, அதை நினைத்துப் பார்.
5.39.29
येन खट्वां समारूढः परितप्येत कर्मणा ।
आदावेन न तत्कुर्यादध्रुवे जीविते सति ॥ ५.३९.२९ ॥
எந்தச் செயலால் மனிதன் படுக்கையில் ஏறிப் (சாகும் தருவாயில்) துயரப்படுவானோ, அதை ஆரம்பத்திலேயே செய்யக்கூடாது; வாழ்வு நிலையற்றதாக இருக்கும்போது.
5.39.30
न कश्चिन्नापनयते पुमानन्यत्र भार्गवात् ।
शेषसंप्रतिपत्तिस्तु बुद्धिमत्स्वेव तिष्ठति ॥ ५.३९.३० ॥
பார்கவரை (சுக்கிராசாரியரை) தவிர வேறு எந்த மனிதனும் (செயலின் பலனிலிருந்து) தப்புவதில்லை. ஆனால் செயலின் மீதமுள்ள பலன் அறிவுடையோரிடமே நிலைத்திருக்கிறது.
5.39.31
दुर्योधनेन यद्येतत्पापं तेषु पुरा कृतम् ।
त्वया तत्कुलवृद्धेन प्रत्यानेयं नरेश्वर ॥ ५.३९.३१ ॥
நரேஸ்வரா, துரியோதனன் முன்பு அவர்களுக்கு இந்தப் பாவத்தைச் செய்திருந்தால், குலத்தின் மூத்தவராகிய நீங்கள் அதைச் சீர்செய்ய வேண்டும்.
5.39.32
तांस्त्वं पदे प्रतिष्ठाप्य लोके विगतकल्मषः ।
भविष्यसि नरश्रेष्ठ पूजनीयो मनीषिणाम् ॥ ५.३९.३२ ॥
நரசிரேஷ்டரே, அவர்களை அவர்களுடைய இடத்தில் நிலைநிறுத்தினால், நீங்கள் உலகில் பாவமற்றவராகி அறிஞர்களால் போற்றப்படுவீர்கள்.
5.39.33
सुव्याहृतानि धीराणां फलतः परिचिन्त्य यः ।
अध्यवस्यति कार्येषु चिरं यशसि तिष्ठति ॥ ५.३९.३३ ॥
தீரர்களின் நல்ல சொற்களை அவற்றின் பயனை ஆராய்ந்து, செயல்களில் உறுதி கொள்பவன் நீண்ட காலம் புகழில் நிலைத்திருப்பான்.
5.39.34
असम्यगुपयुक्तं हि ज्ञानं सुकुशलैरपि ।
उपलभ्यं चाविदितं विदितं चाननुष्ठितम् ॥ ५.३९.३४ ॥
மிகத் திறமையானவர்களாலும் அறிவு சரியாகப் பயன்படுத்தப்படாவிட்டால், அது அடையப்பட்டாலும் அறியப்படாததாகவே இருக்கும்; அறிந்ததும் செய்யப்படாவிட்டால் பயனற்றதாகும்.
5.39.35
पापोदयफलं विद्वान्यो नारभति वर्धते ॥ ५.३९.३५ ॥
பாவம் எழுந்த பயனை அறிந்த அறிஞன் அதைத் தொடங்காதவனாக இருந்தால், அவன் வளர்ச்சியடைகிறான்.
5.39.36
यस्तु पूर्वकृतं पापमविमृश्यानुवर्तते ।
अगाधपङ्के दुर्मेधा विषमे विनिपात्यते ॥ ५.३९.३६ ॥
முன்பு செய்த பாவத்தை ஆராயாமல் அதையே பின்பற்றுகிறவன் மூடனாகி, ஆழமற்ற சேற்றிலும் கரடுமுரடான இடத்திலும் வீழ்த்தப்படுகிறான்.
5.39.37
मन्त्रभेदस्य षट् प्राज्ञो द्वाराणीमानि लक्षयेत् ।
अर्थसन्ततिकामश्च रक्षेदेतानि नित्यशः ॥ ५.३९.३७ ॥
அறிவுடையவன் இரகசிய ஆலோசனை வெளிப்படும் ஆறு வாயில்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; செல்வம் தொடர்ந்து பெருக வேண்டும் என விரும்புபவன் இவற்றை எப்போதும் காக்க வேண்டும்.
5.39.38
मदं स्वप्नपविज्ञानमाकारं चात्मसंभवम् ।
दुष्टामात्येषु विश्रम्भं दूताच्चाकुशलादपि ॥ ५.३९.३८ ॥
போதை, தூக்கம், கவனமின்மை, உள்ளிருந்து எழும் குறிப்பு முகபாவம், தீய அமைச்சர்கள்மீது நம்பிக்கை, திறமையற்ற தூதனின்மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது ஆகியவையும் (அவ்வாறான வாயில்களே).
5.39.39
द्वाराण्येतानि यो ज्ञात्वा संवृणोति सदा नृप ।
त्रिवर्गाचरणे युक्तः स शत्रूनधितिष्ठति ॥ ५.३९.३९ ॥
அரசே, இந்த வாயில்களை அறிந்து எப்போதும் அவற்றை மூடிக்காப்பவன், தர்ம-அர்த்த-காம மூவகை நெறியில் ஈடுபட்டவனாக, பகைவர்களை வென்று நிற்கிறான்.
5.39.40
नवै श्रुतमविज्ञाय वृद्धाननुपसेव्य वा ।
धर्मार्थौ वेदुतुं शक्यौ बृहस्पतिसमैरपि ॥ ५.३९.४० ॥
சாத்திரத்தை அறியாமலும், பெரியோர்களைச் சேவிக்காமலும் தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் அறிய இயலாது — பிருஹஸ்பதிக்கு நிகரானவர்களாலும் கூட.
5.39.41
नष्टं समुद्रे पतितं नष्टं वाक्यमशृण्वति ।
अनात्मनि श्रुतं नष्टं नष्टं हुतमनग्निकम् ॥ ५.३९.४१ ॥
கடலில் விழுந்தது அழிந்துபோம்; கேளாதவனுக்குச் சொல்லப்பட்ட சொல் அழியும்; தன்னடக்கமில்லாதவனின் கேள்வி அழியும்; நெருப்பின்றிச் சொரியும் ஆகுதி அழியும்.
5.39.42
मत्या परीक्ष्य मेधावी बुद्ध्या संपाद्य चासकृत् ।
श्रुत्वा दृष्ट्वाथ विज्ञाय प्राज्ञैर्मैत्रीं समाचरेत् ॥ ५.३९.४२ ॥
அறிவுடையவன் அறிவால் ஆராய்ந்து, புத்தியால் பலமுறை உறுதிசெய்து, கேட்டும் பார்த்தும் அறிந்த பின், அறிவுடையோருடன் நட்பு கொள்ள வேண்டும்.
5.39.43
अकीर्ति विनयो हन्ति हन्त्यनर्थं पराक्रमः ।
हन्ति नित्यं क्षमा क्रोधमाचारो हन्त्यलक्षणम् ॥ ५.३९.४३ ॥
பணிவு அபகீர்த்தியை அழிக்கிறது; வீரம் துன்பத்தை அழிக்கிறது. பொறுமை எப்போதும் கோபத்தை அழிக்கிறது; நல்லொழுக்கம் கெட்ட அறிகுறிகளை அழிக்கிறது.
5.39.44
परिच्छदेन क्षेत्रेण वेश्मना परिचर्यया ।
परीक्षेत कुलं राजन्भोजनाच्छादनेन च ॥ ५.३९.४४ ॥
அரசே, பரிவாரம், நிலம், வீடு, பணிவிடை, உணவு, உடை ஆகியவற்றால் குலத்தைச் சோதிக்க வேண்டும்.
5.39.45
उपस्थितसय कामस्य प्रतिवादो न विद्यते ।
अपि निर्मुक्तदेहस्य कामरक्तस्य किं पुनः ॥ ५.३९.४५ ॥
கண்முன் வந்த ஆசைக்கு எதிர்ப்பு இல்லை; உடலைத் துறந்தவருக்கும் கூட இல்லை — ஆசையில் மூழ்கியவருக்கு இன்னும் சொல்லவேண்டியதென்ன?
5.39.46
प्राज्ञोपसेविनं वैद्यं धार्मिकं प्रियदर्शनम् ।
मित्रवन्तं सुवाक्यं च सुहृदं परिपालयेत् ॥ ५.३९.४६ ॥
ஞானியரைச் சேவிப்பவர், கற்றவர், தர்மவான், இனிய தோற்றமுடையவர், நண்பர்கள் உள்ளவர், இனிய சொல்லுடையவர், நலம்விரும்பி ஆகியோரைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
5.39.47
दुष्कुलीनः कुलीनो वा मर्यादां यो न लङ्घयेत् ।
धर्मापेक्षी मृदुर्ह्रीमान्स कुलीनशताद्वरः ॥ ५.३९.४७ ॥
உயர்குலத்தவனோ தாழ்குலத்தவனோ, வரம்பை மீறாதவன், தர்மத்தைக் கவனிப்பவன், மென்மையானவன், நாணமுடையவன் — அவன் நூறு உயர்குலத்தவரைவிடச் சிறந்தவன்.
5.39.48
ययोश्चित्तेन वा चित्तं निभृतं निभृतेन वा ।
समेति प्रज्ञया प्रज्ञा तयोर्मैत्री न जीर्यति ॥ ५.३९.४८ ॥
எவர் இருவரின் மனம் மனத்துடனும், உள்ளார்ந்தது உள்ளார்ந்ததுடனும் கலக்கிறதோ, அறிவு அறிவுடன் சேர்கிறதோ — அவர்களின் நட்பு ஒருபோதும் தேய்வதில்லை.
5.39.49
दुर्बुद्धिमकृतप्रज्ञं छन्नं कूपं तृणैरिव ।
विवर्जयीत मेधावी तस्मिन्मैत्री प्रणश्यति ॥ ५.३९.४९ ॥
தீய அறிவும் வளராத பகுத்தறிவும் கொண்டவனை, புல்லால் மூடப்பட்ட கிணறு போல, அறிவாளி விலக்க வேண்டும்; அவனுடன் நட்பு அழிந்துவிடும்.
5.39.50
अवलिप्तेषु मूर्खेषु रौद्रसाहसिकेषु च ।
तथैवापेतधर्मेषु न मैत्रीमाचरेद्बुधः ॥ ५.३९.५० ॥
ஆணவமுள்ளவர்கள், முட்டாள்கள், கொடூரமும் துணிச்சலும் கொண்டவர்கள், அதுபோல தர்மத்தை விட்டவர்கள் ஆகியோருடன் அறிவாளி நட்பு கொள்ளக்கூடாது.
5.39.51
कृतज्ञं धार्मिकं सत्यमक्षुद्रं दृढभक्तिकम् ।
जितेन्द्रियं स्थितं स्थित्यां मित्रमित्यभिवाञ्छति ॥ ५.३९.५१ ॥
நன்றியுள்ளவன், தர்மவான், உண்மையாளன், பெருந்தன்மையுள்ளவன், உறுதியான பக்தியுள்ளவன், புலனடக்கமுள்ளவன், தன் நடத்தையில் நிலையானவன் — இவனையே நண்பனாக விரும்ப வேண்டும்.
5.39.52
इन्द्रियाणामनुत्सर्गो मृत्युनापि विशिष्यते ।
अत्यर्थं पुनरुत्सर्गः सादयेद्दैवतानपि ॥ ५.३९.५२ ॥
புலன்களைக் கட்டவிழ்த்து விடாமை மரணத்தைவிடவும் சிறந்தது; மீண்டும், அளவுக்கு மீறிய கட்டவிழ்ப்பு தேவர்களையும் அழிக்கக்கூடும்.
5.39.53
मार्दवं सर्वभूतानामनसूया क्षमा धृतिः ।
आयुष्याणि बुधाः प्राहुर्मित्राणां चाविमानना ॥ ५.३९.५३ ॥
எல்லா உயிர்களிடமும் மென்மை, பொறாமையின்மை, பொறுமை, தைரியம், நண்பர்களை அவமதிக்காமை — இவையே ஆயுளை நீட்டிக்கும் குணங்கள் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.
5.39.54
अपनीतं सुनीतेन योऽर्थं प्रत्यानिनीपते ।
मतिमास्थाय सुदृढां तदकापुरुषव्रतम् ॥ ५.३९.५४ ॥
ஓ அரசே! நல்ல நீதியால், மிக உறுதியான அறிவைப் பற்றிக்கொண்டு, இழந்ததைத் திரும்பப் பெறுபவன் — அதுவே கோழையல்லாதவனின் நோன்பு.
5.39.55
आयत्यां प्रतिकारज्ञस्तदात्वे दृढनिश्चयः ।
अतीते कार्यशेषज्ञो नरोऽर्थैर्न प्रहीयते ॥ ५.३९.५५ ॥
எதிர்காலத்தில் தீர்வை அறிந்தவனும், நிகழ்காலத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவனும், கடந்த காலத்தில் எஞ்சிய பணியை அறிந்தவனுமான மனிதன் தன் பொருட்களை இழப்பதில்லை.
5.39.56
कर्मणा मनसा वाचा यदभीक्ष्णं निषेवते ।
तदेवापहरत्येनं तस्मात्कल्याणमाचरेत् ॥ ५.३९.५६ ॥
செயலாலும், மனத்தாலும், வாக்காலும் ஒருவன் எதை இடைவிடாமல் பயில்கிறானோ, அதுவே அவனை இழுத்துச் செல்லும்; ஆகவே நன்மையை நடத்த வேண்டும்.
5.39.57
मङ्गलालम्भनं योगः श्रुतमुत्थानमार्जवम् ।
भूतिमेतानि कुर्वन्ति सतां चाभीक्ष्णदर्शनम् ॥ ५.३९.५७ ॥
மங்கலத்தைத் தொடுதல், யோகம், கேள்வி அறிவு, முயற்சி, நேர்மை, நல்லோரை இடைவிடாமல் காணுதல் — இவையே செல்வத்தை உண்டாக்குகின்றன.
5.39.58
अनिर्वेदः श्रियो मूलं लाभस्य च शुभस्य च ।
महान्भवत्यनिर्विष्णः सुखं चानन्त्यमश्नुते ॥ ५.३९.५८ ॥
சோர்வின்மையே செல்வத்தின் வேர்; இலாபத்துக்கும் நன்மைக்கும் அதுவே வேர். சோர்வடையாதவன் பெரியவனாகி முடிவற்ற இன்பத்தை அடைகிறான்.
5.39.59
नातः श्रीमत्तरं किंचिदन्यत्पथ्यतमं मतम् ।
प्रभविष्णोर्यथा तात क्षमा सर्वत्र सर्वदा ॥ ५.३९.५९ ॥
அப்பனே! இதைவிட மேன்மையானதும், மிகவும் நன்மை தருவதுமான வேறொன்றும் இல்லை — வலிமையுள்ளவனுக்கு எங்கும் எப்போதும் பொறுமையே.
5.39.60
क्षमेदशक्तः सर्वस्य शक्तिमान्धर्मकारणात् ।
अर्थानर्थौ समौ यस्य तस्य नित्यं क्षमा हिता ॥ ५.३९.६० ॥
இயலாதவன் பொறுக்கட்டும்; வலிமையுள்ளவன் தர்மத்தின் பொருட்டு பொறுக்கட்டும். இலாபமும் நஷ்டமும் சமமாகக் கருதுபவனுக்கு பொறுமை எப்போதும் நன்மையே.
5.39.61
यत्सुखं सेवमानोऽपि धर्मार्थाभ्यां न हीयते ।
कामं तदुपसेवेत न मूढव्रतमाचरेत् ॥ ५.३९.६१ ॥
தர்மத்தையும் பொருளையும் இழக்காமல் எவ்வளவு இன்பத்தை அனுபவித்தாலும், விரும்பியவாறு அதை அனுபவிக்கலாம்; மூடர்களின் விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்கக் கூடாது.
5.39.62
दुःखार्तेषु प्रमत्तेषु नास्तिकेष्वलसेषु च ।
न श्रीर्वसत्यदान्तेषु ये चोत्साहविवर्जिताः ॥ ५.३९.६२ ॥
துன்பத்தால் வாடுபவர்கள், அலட்சியமானவர்கள், நாத்திகர்கள், சோம்பேறிகள், அடக்கமற்றவர்கள், ஊக்கமில்லாதவர்கள் ஆகியோரிடம் செல்வம் தங்குவதில்லை.
5.39.63
आर्जवेन नरं युक्तमार्जवात्सव्यपत्रपम् ।
अशक्तं मन्यमानास्तु धर्षयन्ति कुबुद्धयः ॥ ५.३९.६३ ॥
நேர்மையும் நாணமும் உள்ள மனிதனை, அவனது நேர்மையின் காரணமாக ஆற்றலற்றவன் என்று கருதி, தீய புத்தியுள்ளவர்கள் அவமதிக்கிறார்கள்.
5.39.64
अत्यार्यमतिदातारमतिशूरमतिव्रतम् ।
प्रज्ञाभिमानिनं चैव श्रीर्भयान्नोपसर्पति ॥ ५.३९.६४ ॥
மிகவும் உயர்ந்தவர், மிகுந்த கொடையாளி, மிகுந்த வீரர், மிகுந்த விரதமுள்ளவர், அறிவின் செருக்குடையவர் ஆகியோரை அணுகவும் செல்வம் அஞ்சி விலகுகிறது.
5.39.65
न चातिगुणवत्स्वेषा नात्यन्तं निर्गुणेषु च ।
नेषा गुणान्कामयते नैर्गुण्यान्नानुरज्यते।
उन्मत्ता गौरिवान्धा श्रीः क्वचिदेवावतिष्ठते ॥ ५.३९.६५ ॥
இச்செல்வம் மிகுந்த குணவான்களிடமும் நிலைக்காது, முற்றிலும் குணமற்றவர்களிடமும் நிலைக்காது; அது குணங்களை விரும்புவதில்லை, குணமின்மையால் ஈர்க்கப்படுவதுமில்லை. பித்துப்பிடித்த, குருடான பசுவைப் போல செல்வம் எங்கோ சிலரிடம் மட்டுமே தங்குகிறது.
5.39.66
अग्निहोत्रफला वेदाः शीलवृत्तफलं श्रुतम् ।
रतिपुत्रफला नारी दत्तभुक्तफलं धनम् ॥ ५.३९.६६ ॥
வேதங்களின் பயன் அக்னிஹோத்ரம்; கேள்வி ஞானத்தின் பயன் நல்ல நடத்தையும் ஒழுக்கமும்; பெண்ணின் பயன் இன்பமும் மக்களும்; செல்வத்தின் பயன் கொடுப்பதும் அனுபவிப்பதும் ஆகும்.
5.39.67
अधर्मोपार्जितैरर्थैर्यः करोत्यौर्ध्वदेहिकम् ।
न स तस्य फलं प्रेत्य भुङ्क्तेऽर्थस्य दुरागमात् ॥ ५.३९.६७ ॥
அதர்மத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தால் யார் ஔர்த்வதேஹிக கிரியைகளைச் செய்கிறானோ, அவன் மரணத்திற்குப் பின் அதன் பலனை அனுபவிப்பதில்லை; செல்வத்தின் தீய வருகையால் அது நிகழ்கிறது.
5.39.68
कान्तारे वनदुर्गेषु कृच्छ्रास्वापत्सु संभ्रमे ।
उद्यतेषु च शस्त्रेषु नास्ति सत्ववतां भयम् ॥ ५.३९.६८ ॥
பாலைவனத்திலும், காட்டுக் கோட்டைகளிலும், கடுமையான இடர்களிலும், ஆபத்துகளிலும், குழப்பத்திலும், ஆயுதங்கள் ஓங்கியிருந்தாலும், வலிமையுள்ளவர்களுக்கு பயம் இல்லை.
5.39.69
उत्थानं संयमो दाक्ष्यमप्रमादो धृतिः स्मृतिः ।
समीक्ष्य च समारम्भो विद्धि मूलं भवस्य तु ॥ ५.३९.६९ ॥
முயற்சி, கட்டுப்பாடு, திறமை, கவனம், உறுதி, நினைவு, நன்கு ஆராய்ந்த பின் தொடங்கும் செயல் — இவையே செழிப்பின் வேர் என அறி.
5.39.70
तपो बलं तापमानां ब्रह्म ब्रह्मविदां बलम् ।
हिंसा बलमसाधूनां क्षमा गुणवतां बलम् ॥ ५.३९.७० ॥
தவம் தவம் செய்பவர்களின் பலம்; வேதம் வேதம் அறிந்தவர்களின் பலம்; வன்முறை தீயவர்களின் பலம்; பொறுமை நற்குணமுடையவர்களின் பலம்.
5.39.71
अष्टौ तान्यव्रतघ्नानि आपो मूलं फलं पयः ।
हविर्ब्राह्मणकाम्या च गुरोर्वचनमौषधम् ॥ ५.३९.७१ ॥
விரதத் தவறுகளை அழிக்கும் எட்டு: நீர், வேர், பழம், பால், ஹவிஸ், பிராமணர்களின் விருப்பம், மற்றும் குருவின் சொல் எனும் மருந்து.
5.39.72
न तत्परस्य सन्दध्यात्प्रतिकूलं यदात्मनः ।
सङ्ग्रहेणैव धर्मः स्यात्कामादन्यः प्रवर्तते ॥ ५.३९.७२ ॥
தனக்கு எது பிரதிகூலமோ, அதை பிறருக்குச் செய்யக்கூடாது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் இதுவே தர்மம்; இதைத் தவிர்ந்த மற்றது காமத்தால் நடக்கிறது.
5.39.73
अक्रोधेन जयेत्क्रोधमसाधुं नाधुना जयेत् ।
जयेत्कदर्यं दानेन जयेन्मत्येन चानृतम् ॥ ५.३९.७३ ॥
கோபத்தை கோபமின்மையால் வெல்ல வேண்டும்; தீயவனை நன்மையால் வெல்ல வேண்டும்; கஞ்சனை தானத்தால் வெல்ல வேண்டும்; பொய்யை உண்மையால் வெல்ல வேண்டும்.
5.39.74
स्त्रीधूर्तकेऽलसे भीरौ चण्डे पुरुषमानिनि ।
चोरे कृतघ्ने विश्वासो न कार्यो न च नास्तिके ॥ ५.३९.७४ ॥
பெண், வஞ்சகன், சோம்பேறி, கோழை, கோபக்காரன், தன்னைப் பெரியவனாக எண்ணும் ஆடவன், திருடன், நன்றிகெட்டவன், நாத்திகன் ஆகியோரிடம் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது.
5.39.75
अभिवादनशीलप्य नित्यं वृद्धोपसेविनः ।
चत्वारि संप्रवर्धन्ते कीर्तिरापुर्यशो बलम् ॥ ५.३९.७५ ॥
எப்போதும் வணங்கும் பழக்கமுடையவனும், பெரியோர்களுக்குப் பணிபுரிபவனுமானவனுக்கு நான்கு விஷயங்கள் பெருகும்: புகழ், ஆயுள், கீர்த்தி, பலம்.
5.39.76
अतिक्लेशेन येऽथोः स्वधर्मस्यानिक्रमेण वा ।
अरेर्वा प्रणिपातेन मा तेषु मनः कृथाः ॥ ५.३९.७६ ॥
அதிக துன்பத்தால், அல்லது தனது தர்மத்தை மீறாமல், அல்லது எதிரிக்கு வணங்குவதால் (அவற்றைப் பெறுபவர்களை) மனதில் கொள்ளாதே.
5.39.77
अविद्यः पुरुषः शोच्यः शोच्यं मैथुनमप्रजम् ।
निराहाराः प्रजाः शोच्याः शोच्यं राष्ट्रमराजकं ॥ ५.३९.७७ ॥
கல்வியறிவில்லாத மனிதன் இரங்கத்தக்கவன்; மக்கட்பேறில்லாத கூடல் இரங்கத்தக்கது; உணவில்லாத குடிமக்கள் இரங்கத்தக்கவர்கள்; அரசனில்லாத நாடு இரங்கத்தக்கது.
5.39.78
अध्वा जरा देहवतां पर्वतानां जलं जरा ।
असंभोगो जरा स्त्रीणां वाक्छल्यं मनसो जरा ॥ ५.३९.७८ ॥
உடல் கொண்டவர்களுக்கு வழிப்பயணமே முதுமை; மலைகளுக்கு நீரே முதுமை; பெண்களுக்கு இன்பமின்மையே முதுமை; மனத்திற்கு வாக்கின் முள்ளே முதுமை.
5.39.79
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या वाह्लीकाः पुरुषस्यानृतं मलम् ॥ ५.३९.७९ ॥
ஓதாமையே வேதங்களின் மாசு; அவ்ரதமே பிராமணனின் மாசு. வாஹ்லீகர்களே பூமியின் மாசு; பொய்யே புருஷனின் மாசு.
5.39.80
कौतूहलमला साध्वी विप्रवासमलाः स्त्रियः ॥ ५.३९.८० ॥
ஆர்வமே நல்லொழுக்கமுள்ள பெண்ணின் மாசு; பிரிந்து வாழ்தலே பெண்களின் மாசு.
5.39.81
सुवर्णस्य मलं रूप्यं रूप्यस्यापि मलं त्रपु ।
ज्ञेयं त्रपुमलं सीमं सीसस्यापि मलं मलम् ॥ ५.३९.८१ ॥
தங்கத்தின் மாசு வெள்ளி; வெள்ளியின் மாசும் ஈயம். ஈயத்தின் மாசு சீமம் என அறிய வேண்டும்; காரீயத்தின் மாசும் மாசே.
5.39.82
न स्वप्नेन जयेन्निद्रां न कामेन जयेत्स्त्रियः ।
नेन्धनेन जयेदग्निं न पानेन सुरां जयेत् ॥ ५.३९.८२ ॥
உறக்கத்தால் உறக்கத்தை வெல்லக் கூடாது; விருப்பத்தால் பெண்ணை வெல்லக் கூடாது. விறகால் நெருப்பை வெல்லக் கூடாது; குடியால் மதுவை வெல்லக் கூடாது.
5.39.83
यस्य दानजितं मित्रं शत्रवो युधि निर्जिताः ।
अन्नपानजिता दाराः सफलं तस्य जीवितम् ॥ ५.३९.८३ ॥
கொடையால் நண்பனை வென்றவனும், போரில் பகைவர்களை வென்றவனும், உணவு பானத்தால் மனைவியை வென்றவனுமான அவனுடைய வாழ்க்கை பயனுள்ளது.
5.39.84
सहस्रिणोऽपि जीवन्ति जीवन्ति शतिनस्तथा ।
धृतराष्ट्र विमुञ्चेच्छां न कथञ्चिन्न जीव्यते ॥ ५.३९.८४ ॥
ஆயிரம் பேர் உடையவர்களும் வாழ்கிறார்கள்; நூறு பேர் உடையவர்களும் வாழ்கிறார்கள். திருதராஷ்டிரரே, ஆசையை விட்டுவிடுங்கள்; எப்படியும் வாழ முடியாது.
5.39.85
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
नालमेकस्य तत्सर्वमिति पश्यन्न मुह्यति ॥ ५.३९.८५ ॥
பூமியிலுள்ள நெல், வாற்கோதுமை, பொன், கால்நடைகள், பெண்கள் ஆகிய அனைத்தும் ஒருவனுக்கும் போதாது என்று கண்டும் மயங்காதவன் (ஞானி).
5.39.86
राजन्भूयो ब्रवीमि त्वां पुत्रेषु सममाचर ।
समता यदि ते राजन्स्वेषु पाण्डुसुतेषु वा ॥ ५.३९.८६ ॥
அரசே! மீண்டும் சொல்கிறேன்—உம் மகன்களிடம் சமமாக நடந்துகொள்ளுங்கள். அரசே! உமக்கு உம் சொந்தப் பிள்ளைகளிடமும் பாண்டுவின் மகன்களிடமும் சமநிலை இருந்தால் (அதுவே நல்லது).