Mahābhārata · Adhyāya 5.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.41.1
अनुक्तं यदि ते किञ्चिद्वाचा विदुर विद्यते ।
तन्मे शुश्रूषतो ब्रूहि विचित्राणि हि भाषसे ॥ ५.४१.१ ॥
Vidura, wenn in deiner Rede noch etwas ungesagt ist, so sprich es mir, dem Zuhörenden, aus; denn du redest von wunderbaren Dingen.
5.41.2
धृतराष्ट्र कुमारो वै यः पुराणः सनातनः ।
तनत्सुजातः प्रोवाच मृत्युर्नास्तीति भारत ॥ ५.४१.२ ॥
Dhṛtarāṣṭra, jener uralte und ewige Jüngling Sanatsujāta ist es, der verkündete, dass es keinen Tod gibt, o Bhārata.
5.41.3
स ते गुह्यान्प्रकाशांश्च सर्वान्हृदयसंश्रयान् ।
प्रवक्ष्यति महाराज सर्वबुद्धिमतां वरः ॥ ५.४१.३ ॥
Er wird dir alle verborgenen und offenbaren Dinge erklären, die im Herzen wohnen, o großer König; er ist der Beste unter allen Weisen.
5.41.4
किं त्वं न वेद तद्भूयो यन्मे ब्रूयात्सनातनः ।
त्वमेव विदुर ब्रूहि प्रज्ञाशेषोऽस्ति चेत्तव ॥ ५.४१.४ ॥
Kennst du nicht, was der Ewige mir wieder sagen könnte? Vidura, wenn in dir noch ein Rest von Weisheit ist, so sprich du selbst.
5.41.5
शूद्रयोनावहं जातो नातोऽन्यद्वक्तुमुत्सहे ।
कुमारस्य तु याबुद्धिर्वेद तां शाश्वतीमहम् ॥ ५.४१.५ ॥
Aus dem Schoß eines Śūdra geboren, wage ich nichts anderes zu sagen; doch den ewigen Verstand des Jünglings, den kenne ich.
5.41.6
ब्राह्मीं हि योनिमापन्नः सगुह्यमपि यो वदेत् ।
न तेन गर्ह्यो देवानां तस्मादेतद्ब्रवीमि ते ॥ ५.४१.६ ॥
Wer, aus brahmanischem Schoß geboren, auch Geheimes spricht, wird von den Göttern nicht getadelt; darum sage ich dir dies.
5.41.7
ब्रवीहि विदुर त्वं मे पुराणं तं सनातनम् ।
कथमेतेन देहेन स्यादिहैव समागमः ॥ ५.४१.७ ॥
Vidura, sage mir jenes uralte, ewige (Wissen). Wie könnte hier, in eben diesem Körper, die Vereinigung damit geschehen?
5.41.8
चिन्तयामास विदुरस्तभृषिं शंसितव्रतम् ।
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा दर्शयामास भारत ॥ ५.४१.८ ॥
Vidura dachte an jenen Weisen mit dem gepriesenen Gelübde. Und dieser, da er Viduras Gedanken erkannte, zeigte sich, o Bhārata.
5.41.9
स चैनं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तमथैनं विदुरोऽब्रवीत् ॥ ५.४१.९ ॥
Er (Vidura) empfing ihn mit dem nach Vorschrift gebotenen Ritus. Und als jener bequem Platz genommen und sich ausgeruht hatte, sprach Vidura zu ihm.
5.41.10
भगवन्संशयः कश्चिद्धृतराष्ट्रस्य मानसः ।
यो न शक्यो मया वक्तुं त्वमस्मै वक्तुमर्हसि ॥ ५.४१.१० ॥
Ehrwürdiger, im Sinn Dhṛtarāṣṭras gibt es einen Zweifel, den ich nicht auszusprechen vermag; Ihr seid geeignet, ihn ihm vorzulegen.
5.41.11
यं श्रत्वाऽयं मनुष्येन्द्रः सर्वदुःखातिगो भवेत् ॥ ५.४१.११ ॥
Wenn er es hört, könnte dieser Herr der Menschen über alles Leid hinausgelangen.
5.41.12
लाभालाभौ प्रियद्वेष्यौ यथैनं न जरान्तकौ ।
विषहेरन्भयामर्षौ श्रुत्पिपासे मदोद्भवौ ।
अरतिश्चैव तन्द्री च कामक्रोधौ क्षयोदयौ ॥ ५.४१.१२ ॥
Gewinn und Verlust, Lust und Abneigung, Alter und Tod — mögen sie ihn nicht quälen; Furcht und Zorn, Hunger und Durst, die aus dem Rausch entstehenden (Regungen), Unlust und Trägheit, Begierde und Zorn, Niedergang und Aufstieg.